nogmaals: de laatste druppel

Weer eens een artikel (de moeite waard, denk ik) van Stevo Akkerman in Trouw. Een boekbespreking.

Hoe langer hij naar de tegenstanders van het Westen luisterde, des te meer raakte de Franse auteur Frédéric Martel gesteld op de democratie en mensenrechten (lokkopje op de site)

Én

Deze Franse auteur ging in gesprek met de tegenstanders van het Westen: ‘Ze haten de democratie, allemaal (kop van het artikel zelf)

Wel, denk ik dan: hoe langer ik naar Trump luister, en zie wat die man allemaal voor elkaar weet te krijgen, ook in het tegenhouden van dingen - en hoe de Amerikaanse staatsburgers daar (niet) op reageren! - des te meer ik de westerse democratie niet meer lust. En de vele stemmen voor Wilders, of die voor Forum voor Democratie, daar word je ook niet vrolijker van.

Mooi boek, lijkt mij. Maar daar gaat deze post niet over.

In mijn vorige post had ik het al over het teveel aan glazen wijn van de gezondheidsmafia – één is te veel – en de uitgesproken behoefte aan regelgeving daarvoor.
Wat ik me niet afvroeg was: ongezonder dan, of minder gezond dan wat? Waarmee wordt dat vergeleken?
Slablaadjes eten?
Een potje neuken?
Bewust meedoen aan de ratrace?

En daar is nu bovenop gekomen dat de overheid de drankverkoop wil regelen tijdens hittegolven. Te beginnen in Frankrijk, maar the Guardian vroeg zich al af of daar ook in Engeland een case voor gerechtvaardigd zou kunnen worden. En in Nederland gingen ook al stemmen op.

Ook een soort van gesprekken met vijanden. Vijanden die evengoed mijn democratie haten.

Trump’s democratie?
Onze democratie!

Ik begrijp dat PRO en de SP daartoe (het stimuleren van het niet inslaan van alcoholische dranken) al een motie hadden ingediend. Dat vind ik erg slecht van ze, vooral omdat ik wel eens stem op deze partijen, en daar nu ernstig over moet gaan twijfelen.

Zou je het drinken van een goed glas wijn (of meerdere) ook kunnen vergelijken met het stemmen op Wilders of Forum voor Democratie? Voor iemands gezond bedoel ik.
Dilan Yeşilgöz zei tegen Klaver en Jimmy: daar hebben wij links niet voor nodig en, volgens één van haar paladijnen: zorgen voor een gezonde samenleving doet de VVD het liefst met zo min mogelijk wetgeving en zoveel mogelijk samen met onze ondernemers.
En met uitsluiting van de PRO-kiezer. Haar democratie dus.
Nee mevrouw, ik heb de ondernemers en Uw bentgenoten niet nodig om te weten wat goed is voor mij. Om Socrates te parafraseren: er wordt hoe langer hoe meer rotzooi gemaakt waar ik helemaal niks van moet hebben.

Persoonlijk vind ik de vrijheid om op U te mogen stemmen een tamelijk dubieuze aangelegenheid, en niet altijd even bevorderlijk voor het welzijn en het gezond van door die keuze aangestoken niets vermoedende mensen van goede wil. Zeg maar “meerokers”.
Dus op een verkiezingsavond een lekker biertje nemen of een paar glazen goede wijn - jawel, meer dan één - lijkt me heel gezond om de slechte smaak van de verkiezingsresultaten van Wilders en Forum weg te spoelen. En over het aantal stemmers voor de VVD wil ik dan ook nog wel een paar biertjes gooien.

Er zit een vreemde paradox aan dit hele verhaal: iedereen streeft er naar om oud te worden, niemand vindt het erg om oud te worden, en de politiek helpt graag mee om dat warme gevoel te voeden.
Weten jullie eigenlijk wel hoe ongezond het is om oud te worden, wat voor verschrikkelijke ziektebeelden er allemaal op je staan te wachten.
Naast de rollator!

als je een fuifje een fuifje een fuifje hebt gehad

Volgens de Gezondheidsraad is er geen veilige ondergrens: "Ieder glas dat je drinkt, is schadelijk, niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen."

NOS teletekst.
We zullen het schandalige superlatief “… ieder glas dat je drinkt, is schadelijk voor anderen”, het volkomen misplaatste moralistische wijsvingertje, maar even laten voor wat het is – dan blijft er nog genoeg onzin over.

Oef, ik was wel bang deze zin op te schrijven. Ik ga het natuurlijk over mijn drinkgedrag hebben, en over de ongenoegens die deze ambtelijke schrijvens en soortgelijke posters van gezondheidsfreaks oproepen bij mij, maar voor je het weet zit je op te scheppen over je gezondheid … dan schiet ik subito in de Calvinistische stand, en weet zeker: God straft onmiddellijk.

Maar eerst even over mijn leeftijd. Ik ben zojuist van decennium gewisseld. Ik bevind mij nu in dat decennium waarvan de twee kwintetten de hoogste aantallen als sterftecijfer te zien geven. Dus de kans dat ik de komende vijf jaar het loodje leg is hoog, uiteraard aan de meest gruwelijke oorzaken. En als ik die vijf jaar veilig doorkom – let wel: veilig, niet gezond – dan is de kans dat ik dat tweede kwintet vol weet te maken ietsje groter, maar het blijft link.

Goed, die gezondheid dan: ik heb niks te klagen.
Er ligt een leuke maar stevige loopbaan achter mij. De zogenaamde ratrace heeft mij niet ziek gemaakt, terwijl ik van een aangenaam pensioen mag genieten. In mijn vrije tijd heb ik plezierig genoegens beleefd, en ook wel dingen gedaan die God verboden heeft.
Ik heb lange wandelingen gemaakt en stevige fietstochten,
Ik heb de eerste vijftien jaren van mijn werkzame leven sigaren, sigaretten en pijp gerookt.
Maar bovenal: ik heb de drank nooit geschuwd.

Helaas, er helpt geen moedertjelief aan, ik word hoe langer hoe meer omgeven door mensen die vinden dat je op moet passen dat je geen dingen doet die je gezondheid schaden. En zoals de mensen om je heen die nog gezond zijn steeds minder worden – een ijzeren wet lijkt mij – groeit het aantal moralistische boodschappen gestaag in aantal én in zwaarte van het risico.
Fuiven is iets voor ongewassen snotapen. Kappen daarmee.

Iedereen heeft natuurlijk recht op zijn eigen stokpaardjes, dus ik ook.
Zo is het bekend dat geriaters, die weten wat het betekent dat een mens maar één lichaam krijgt en het daarmee moet doen, de betweterige medische stand waarschuwen dat een mensenleven eindig is. (Ja, ik noem die drie academische artsen [Radboud/Erasmus] die enkele jaren geleden in NRC ruimte kregen voor een open brief om te waarschuwen dat één glas wijn per dag al te veel was, betweters. En dat is nog zachtjes uitgedrukt.)

En zo is er die Engelse chair of global public health die recent in een opiniestuk in the Guardian de fitnessverkopers aanmaant om zich een beetje in te houden. Ze schrijft er bij het allemaal niet meer te kopen.

Maar ik vond vooral Dick Swaab leuk, iets ouder dan ik, die in de Volkskrant vrolijk – niet moralistisch – laat weten: ik beweeg genoeg, ik adem - aan zijn goede vriend en neuropsycholoog Erik Scherder, die erg van het bewegen is om de veroudering op afstand te houden. Ze hebben een weddenschap wie het oudst wordt: hij door alleen te blijven ademen terwijl Scherder “zelfs een trapfiets onder zijn bureau heeft”.

Jaap Fisher zingt het al heel lang:

je bent alleen maar aangeschoten
je staat toch zeker op je eigen benen

Mijn epitaaf?
Eigen schuld dikke bult.

van dom tot dommer

de Volkskrant heef een aanbieding voor zijn lezers: een lezersreis. De aanbieding, of de reis zo je wilt, wordt aangekondigd onder de naam Van Mussolini tot Meloni, en is geïnspireerd op het succes van van Dom tot Dom, een podcastreis door de geschiedenis, een trektocht van de Dom in Utrecht naar de Dom van Milaan aan de hand van Maarten … die Maarten ja.
Historicus Willem Melching … uh … wie … jaja, van Maarten krijgen we alleen een podcast … nou ja, krijgen, de reis kost €3000 … okay, dus Melching en lokale experts verlichten u ter plekke over geschiedenis, politiek en actualiteit.
Het wordt zelfs afgevinkt: √ Diepgaand inzicht in Italië‘s geschiedenis en politiek.

Krijgen we nu ook een lezersreis van Hitler tot Merz?
En bedoelen ze dan een lezersreis of een leerreis – Nederland dat opnieuw gidsland moet worden?

Wel eens van L'Allegoria ed Effetti del Buono e del Cattivo Governo gehoord, Volkskrant, die prachtige fresco’s in Siena van Lorenzetti, die een goed en een slecht bewind verbeelden. Die man wist in de veertiende eeuw al hoe een samenleving goed kon functioneren. En dat ging niet over ideologie, en ook niet over demagogie.
A proposito: de Italianen wisten hun koningshuis te lozen na de oorlog – iets wat de Nederlandse regering, een paar jaar later, niet aandurfde bij een zeer foute Bernard. ’t Heeft even geduurd, maar zelfs de Britten hebben uiteindelijk Andrew van zijn bed gelicht.

Van Dom tot Dom. Van Utrecht tot Milaan.
Diepgaand inzicht in Italië's geschiedenis en politiek.

Nou is Milaan wel een grote stad, en Lombardije een dichtbevolkte regio (>15% van de Italiaanse bevolking woont leeft werkt daar) maar daarmee heb je toch echt de geschiedenis en politiek van Italië niet te pakken, laat staan de cultuur. Milaan, hoe groot ook, is maar een klein stukje van de Italiaanse geschiedenis en politiek.

Milaan, en Lombardije, dat was ook Bossi, én de Lega Nord, de baarmoeder van een verwerpelijk stukje politieke geschiedenis. Een geschiedenis die nog niet historie mocht worden want, met een ruimere blik voor heel Italië, de politieke basis van Salvini. En Salvini is weliswaar nog immer de kampioen van de brug over de Straat van Messina, maar daar spelen hogere verdergaande belangen een bepalende rol in – al moet nog blijken of dat meer dan kattegespin mag worden.
En het heet nu Lega, maar de officiële naam is nog steeds Lega Nord.

prove tecniche di Governo
[haha … zeg maar bewijs van (goed) coalitiegedrag]

Over allegorie gesproken, Bossi was een separatist - hij wilde het rijke Noorden van de lasten van het arme Zuiden verlossen - en een Italiaanse schrijver heeft, geïnspireerd door diens politieke plannen, een schitterend kort verhaal geschreven: Colpo di Lega.

Op een nacht zagen leden van de Lega Nord – hoogstwaarschijnlijk daartoe aangespoord door de Milanese captains of industry en verdere Padreterni – het onderste deel van de laars af, ongeveer beneden Rome, de lijn Trasvetere - Pescara, om Italië zo te verlossen van wat de schrijver aanduidt als appendicitis. De daders geven het afgezaagde deel een flinke duw zodat het langzaam maar zeker richting Egypte dobbert waar het tegen Port-Said aangedobberd voor even tot rust komt, om daarna weerkaatsend, nog meer stof te doen opwaaien.
Volgt een hoop ergernis en verontwaardiging, gepalaver en Poolse landdagen.
Een hilarisch verhaal dat eindigt met Italië dat weer aan elkaar genaaid wordt met bruggen, viaducten injecties van gewapend beton. Helaas, daarmee is de appendicitis ook teruggekeerd.

Een prachtig stukje dromerij, zo vrolijk heb ik het in ons taalgebied nog niet gezien.


- + - + - + - + - + -


Wat betreft ons gidsige landje, Pieter Klok, wat te denken van Van Mussert tot Wilders – een lezersreis.
Of misschien toch maar een leerreis?