de Volkskrant heef een aanbieding voor zijn lezers: een lezersreis. De aanbieding, of de reis zo je wilt, wordt aangekondigd onder de naam Van Mussolini tot Meloni, en is geïnspireerd op het succes van van Dom tot Dom, een podcastreis door de geschiedenis, een trektocht van de Dom in Utrecht naar de Dom van Milaan aan de hand van Maarten … die Maarten ja.
Historicus Willem Melching … uh … wie … jaja, van Maarten krijgen we alleen een podcast … nou ja, krijgen, de reis kost €3000 … okay, dus Melching en lokale experts verlichten u ter plekke over geschiedenis, politiek en actualiteit.
Het wordt zelfs afgevinkt: √ Diepgaand inzicht in Italië‘s geschiedenis en politiek.
Krijgen we nu ook een lezersreis van Hitler tot Merz?
En bedoelen ze dan een lezersreis of een leerreis – Nederland dat opnieuw gidsland moet worden?
Wel eens van L'Allegoria ed Effetti del Buono e del Cattivo Governo gehoord, Volkskrant, die prachtige fresco’s in Siena van Lorenzetti, die een goed en een slecht bewind verbeelden. Die man wist in de veertiende eeuw al hoe een samenleving goed kon functioneren. En dat ging niet over ideologie, en ook niet over demagogie.
A proposito: de Italianen wisten hun koningshuis te lozen na de oorlog – iets wat de Nederlandse regering, een paar jaar later, niet aandurfde bij een zeer foute Bernard. ’t Heeft even geduurd, maar zelfs de Britten hebben uiteindelijk Andrew van zijn bed gelicht.
Van Dom tot Dom. Van Utrecht tot Milaan.
Diepgaand inzicht in Italië's geschiedenis en politiek.
Nou is Milaan wel een grote stad, en Lombardije een dichtbevolkte regio (>15% van de Italiaanse bevolking woont leeft werkt daar) maar daarmee heb je toch echt de geschiedenis en politiek van Italië niet te pakken, laat staan de cultuur. Milaan, hoe groot ook, is maar een klein stukje van de Italiaanse geschiedenis en politiek.
Milaan, en Lombardije, dat was ook Bossi, én de Lega Nord, de baarmoeder van een verwerpelijk stukje politieke geschiedenis. Een geschiedenis die nog niet historie mocht worden want, met een ruimere blik voor heel Italië, de politieke basis van Salvini. En Salvini is weliswaar nog immer de kampioen van de brug over de Straat van Messina, maar daar spelen hogere verdergaande belangen een bepalende rol in – al moet nog blijken of dat meer dan kattegespin mag worden.
En het heet nu Lega, maar de officiële naam is nog steeds Lega Nord.
Over allegorie gesproken, Bossi was een separatist - hij wilde het rijke Noorden van de lasten van het arme Zuiden verlossen - en een Italiaanse schrijver heeft, geïnspireerd door diens politieke plannen, een schitterend kort verhaal geschreven: Colpo di Lega.
Op een nacht zagen leden van de Lega Nord – hoogstwaarschijnlijk daartoe aangespoord door de Milanese captains of industry en verdere Padreterni – het onderste deel van de laars af, ongeveer beneden Rome, de lijn Trasvetere - Pescara, om Italië zo te verlossen van wat de schrijver aanduidt als appendicitis. De daders geven het afgezaagde deel een flinke duw zodat het langzaam maar zeker richting Egypte dobbert waar het tegen Port-Said aangedobberd voor even tot rust komt, om daarna weerkaatsend, nog meer stof te doen opwaaien.
Volgt een hoop ergernis en verontwaardiging, gepalaver en Poolse landdagen.
Een hilarisch verhaal dat eindigt met Italië dat weer aan elkaar genaaid wordt met bruggen, viaducten injecties van gewapend beton. Helaas, daarmee is de appendicitis ook teruggekeerd.
Een prachtig stukje dromerij, zo vrolijk heb ik het in ons taalgebied nog niet gezien.
- + - + - + - + - + -
Wat betreft ons gidsige landje, Pieter Klok, wat te denken van Van Mussert tot Wilders – een lezersreis.
Of misschien toch maar een leerreis?
