spagaat

Anderhalve week geleden signaleerde ik al dat je voor het etiket antisemiet niet veel hoeft te doen: Frans Timmermans werd ook al slachtoffer van de Joodse gedachtenpolitie.

Het is een gekend fenomeen, want onderzocht, dat zodra Israël weer eens een keer opruiming onder de Palestijnen gaat houden – het gras maaien noemen de Israëlische strategen dat wel - dat het aantal klachten over antisemitisme toeneemt. Niet om vast te stellen dat dat wel klopt – Israël doet iets onaardigs, ergo het antisemitische koor zwelt aan – nee, het door de vijand moe gebeukte Israël verdedigt zich tegen lafhartige aanvallen, en hup, daar komen de antisemieten weer uit hun holen gekropen.

Welnu, Abdul El-Sayed, USA politicus, Democraat, zocht verkiezing, als uitdager van een Republikeinse senator, waarbij één strijdpunt van hem was de veel te zware en dure én voortdurende ondersteuning van Israël op militair én politiek terrein. Hij heeft die voorverkiezing gewonnen, wat het boegeroep nog meer volume gaf – ook van zijn eigen, Democratische bentgenoten, zodat hij zich geroepen voelde om van de daken te schreeuwen I love Judaism and I love Jewish people. Verbreding van de functie van de gedachtenpolitie: zeggen dat je het niet netjes vindt wat Israël doet, maar er snel achteraan roepen: papa is niet boos hoor, hij houdt van jullie.

Ik begrijp de spagaat van die man, de vraag is of hij hem zelf helemaal begrijpt.
Mamdani, de nieuw gekozen burgemeester van New York heeft die spagaat ook nog eens gevoeld. Hij heeft een aantal rabbi’s uitgenodigd voor een “goed” gesprek, om de lucht te klaren zeg maar. De rabbi’s vonden het wel een doelmatig gesprek. De rabbi’s waren het er namelijk over eens dat het zo niet verder kon, en dat hebben ze hem ingewreven. Één van de rabbi's: “The way he vilifies Israel, and so constantly, is really causing harm.”

Twee journalisten van Jewish Currents - Jewish quarterly, American, maar progressive - Arielle Angel (editor in chief) en Daniel May, hebben daar recent over gesproken – zeg maar over het schuivende maar ook zich verbredende paneel van het antisemitisme - met een scholar op dat gebied, Elad Lapidot. Het is daar dat Mamdani zich een gewaarschuwd mens mag voelen, en Abdul El-Sayed een rode kaart krijgt. Dit is inmiddels de positie van Lapidot:

I find it commendable when pro-Palestine solidarity activists insist on saying, “This is not against Jews. We are in solidarity with Jews and against antisemitism.” Every time I hear it, I say to myself, “Wow. I find it remarkable that they continue to insist on this distinction. I don’t know if I would be so strong.” [ik zou het woord "commendable" daar niet voor gebruiken]

[en zijn gesprekspartners vullen aan)
More and more folks are saying “Fuck it. We’re not going to say that anymore. We’re done. Judaism is what Judaism does, and what Judaism does is Zionism, and what Zionism does is exterminate us.”

De rode kaart voor El-Sayed. Want dat is misschien wel het ergste van deze man, dat hij niet weet wat hij zegt als hij het Judaïsme omhelst. Hij bedoelt het goed, vast, maar het komt zo beroerd uit zijn strot.