geen mutaties, geen evolutie

vanwege het herlezen van het boekje L'EVOLUZIONE A FUMETTI (vertaling van het Engelse origineel Introducing Evolution) heb ik opnieuw als gast een post geplaatst op het evolutieblog van Marleen


hier is de link geen mutaties, geen evolutie

pareltjes vissen

Ik heb vandaag (tweede Paasdag) Bericht uit Berlijn van Otto de Kat uitgelezen.

In één ruk!

Dat wil wat zeggen.
ik heb veel gelezen. Ik heb genoeg gelezen.
Ik probeer pareltjes te vissen.
Dat lukt slecht. Om pareltjes te kunnen vissen moet een mens in ieder geval gaan vissen. En ik ben geen visser ... ook wel: een hele slechte eendagsvisser.

Laatst is het me gelukt een pareltje boven water te halen. Ik ontdekte Roberto Bolaño. En kocht A Little Lumpen Novelita. Een pareltje. Geheel op eigen kracht opgevist.

Bericht uit Berlijn kocht ik omdat iemand mij dat aanraadde.
Het is geen pareltje. Het is wel een boeiend boek. Vandaar dat ik het in één ruk uitlas.

De achterflap zegt er dit van.
"
Voorjaar 1941. Oscar Verschuur is diplomaat in Bern, zijn vrouw Kate werkt in een ziekenhuis in Londen, en hun dochter Emma leeft in Berlijn, getrouwd met een Duitser. Alle drie moeten ze hun leven en liefde bevechten op een wereld die in een meedogenloze oorlog verwikkeld is geraakt. Alles komt op scherp te staan.
Het explosieve geheim dat Oscar van zijn dochter te horen krijgt, drijft de drie hoofdpersonen tot het uiterste.
"

Achterflapteksten.
Het is nooit wat geweest. Het is niks. En het kan en zal ook nooit wat worden. Marketing kent nu eenmaal haar eigen wetten.

Er wordt hier geen leven bevochten. Hooguit moet Emma oppassen dat ze haar leven, of dat van haar man, niet in de waagschaal stelt. Maar dat van haar man ligt allang op een waagschaal, en ... heel erg aan de verkeerde kant.

Er worden vooral geen liefdes bevochten.
Kate en Oscar hebben een uit elkaar gegroeid huwelijk. Een huwelijk op grote afstand [...] zonder veel vragen [..] en niettemin met een onomstotelijke trouw aan elkaar. Het kon stukken slechter. overpeinst Oscar, als hij Kate na lange tijd weer eens ziet.
Emma hoeft niet voor haar liefde te vechten, tussen die twee is het één en al liefde.
Oscar begint een relatie aan het begin van het verhaal. Die loopt aan het einde op de klippen. Maar ook daar vecht hij niet voor.

Het enige waarvoor Oscar vecht, is de veiligheid van zijn dochter. Maar dat is een schijngevecht. Uitgevochten in zijn gedachten, bij het overwegen: zal ik A of zal ik B.

Het "explosieve geheim" is dat wat voor mij het boek tot gewoon een goed boek degradeert.
Emma komt te weten, dankzij haar man, dat Hitler Rusland zal binnen vallen, met datum en al.
Niet duidelijk wordt wat het belang is van Emma om dat aan haar vader te vertellen.
Haar vader wil graag zijn clangenoten deelachtig maken van zijn verhaal. Het gaat hier om een schetsmatige invulling van goed en kwaad. Goed zijn zij die tegen Hitler zijn. Maar vader komt niet tot de daad.
Ik weet niet wat flaptekstschrijvers onder het uiterste verstaan, maar Oscar wordt absoluut niet tot het uiterste gedreven. Het is Emma die hierdoor enige hachelijke momenten moet beleven.
Kate, de moeder, hoort pas op het einde van het boek van het geheim. Het enige dat zij doet is Oscar tot het uiterste aansporen. Maar Oscar berust in niets doen.
Oscar doet zelfs niks als zijn nieuwe vlam van hem wegdrijft als hij zegt dat hij niks kan doen.

Je zou zeggen, als mensen tot het uiterste gedreven worden is er iets dat hen tot het uiterste drijft. Het lijkt er op dat het hier de zorg is voor de arme Russische bevolking, die verpulverd zal gaan worden onder de Duitse tanks.
Maar, er wordt in het boek geen argument naar voren gebracht, dat het vermoeden rechtvaardigt dat er in een oorlog die zo wreed was, waarbij de burgerbevolking zo geleden heeft, waarin ook om niet-militaire redenen zulk een wrede geschiedenis geschreven is, het wel en wee van een paar Russen meer of minder een molensteen om de nek was van welke persoon dan ook, noch in werkelijkheid, noch figurerend in het boek.

De VPRO gids noemt het een pageturner. Wel, je zou het een thriller kunnen noemen, al wordt er dan ook niet gemoord. Vandaar: in één ruk.
Maar exciting - en dat is wat een boek een pageturner maakt - nee, verre van dat.

Humo sprak van Een liefdesverhaal waar je niet meer uit weg wil.
Dat vind ik een goeie typering.
Zonder nadere uitleg. Iedereen heeft zo zijn redenen om geboeid te worden door een liefdesverhaal. Ik werd geboeid door dit verhaal.

how the moon herself acquired an earth

Once upon a time ...

... ik ga nu spreken van een tijd dat er wel tijd was, dus the first mover had ... pardon: the self starting principle had zojuist de tijd opgestart, maar er was nog niemand om tijd te tellen ...

... verder: misschien moet de titel van dit verhaaltje wel zijn how the moon acquired herself an earth; in ieder geval, ze is vrouwelijk - vandaar dat er meestal verhaald wordt van maanzieke knapen, een iets minder erge straf dan de bliksem als je bepaalde dingen doet ...

... nou ja, in een tijd dat er nog geen bliksems insloegen, en er grote stilte heerste, andere bronnen spreken van woeste ledigheid, zwierf er iets door die grote stilte. Zeg maar an undefined flying object. Ik bedoel, er was nog niemand om het als komeet of planeet of ster te boekstaven. En voor er überhaupt gesproken zou worden van UFO's zou er nog heel veel tijd verloren gaan.
Maar, omdat het zichzelf iets kon aanschaffen, was het zich ook bewust van wat er om zich heen gebeurde. En zo zag het - het wordt pas een ze als we daar zijn, waar we weten dat ze wat aangeschaft heeft - andere objecten. En die leken bij elkaar te horen. Want die bleven bij elkaar. En het zwierf daar in z'n dooie eentje. Dat was vervelend.

Zodat het op een dag bij zo'n groepje bleef hangen. En om daadwerkelijk gezelschap te hebben drong het ook de kring van spelende objecten in, zag daar een object dat wel beviel en koppelde zich daaraan. En omdat dat uitverkoren object veel groter was, wist ons object opeens: ik ben een ze, en sloot ze voor eens en voor altijd een samenlevingscontract, en draaide trouw haar rondjes om de ander, die dat gelaten accepteerde want het had er weliswaar geen gemak van, maar ook geen last. Later, heel veel later, zijn de namen van de contractanten ingevuld: Moon, ook wel Luna, ook wel Maan en Earth, ook wel Terra, ook wel Aarde. Sorry, ik zet de namen in de verkeerde volgorde - een bekend probleem bij geschiedschrijving - het moet natuurlijk Aarde en Maan zijn.

Maar zulke dingen komen nooit zonder prijs, er moet altijd afgerekend worden. En zo gebeurde het dat een ander object, dat ze lang geleden tegengekomen was, en ook alleen was, en haar, op veilige, heel veilige afstand gevolgd had, ook het groepje binnendrong. Helaas, veel te klein om mee te kunnen doen. Dus toen dat in de buurt van het nieuwe paar kwam, voelde het ineens dat het sneller ging ... om even later te pletter te slaan op Aarde.

Dat ging van au, dat begrijpt U. Dus Aarde schreeuwde het uit van pijn en riep: wie heeft dat ding besteld, daar heb ik nooit om gevraagd.
Maan, die wel wist hoe de vork in de steel zat, hield zich angstvallig stil. Je wist maar nooit of Aarde haar zou verstoten. En ze heeft zich altijd stil gehouden, bang als ze was, en keurig haar rondjes om haar Aarde gedraaid.

En omdat Maan nooit wat gezegd heeft is het nooit op een kleitablet terecht gekomen. Vandaar dat het altijd is Aarde, en Maan komt daar achter aan.
En dat er in de leerboeken evolutie staat: earth acquired a moon.

NB deze post is ontstaan n.a.v. een discussie op het blog van Marleen op zoek naar de klepel ...

modellen en simulaties

In verband met de actuele toestand in de wereld heb ik opnieuw een post als gastschrijver op het evolutieblog van Marleen Roelofs gepubliceerd.


hier is de link the arrival of stardust

wat je wilt oogsten zul je moeten zaaien

Dit was daar in Parijs natuurlijk geen aanslag op de persvrijheid.
Dat de partner van Glenn Greenwald op Heathrow als een terrorist werd behandeld ... dat was een aanslag op de persvrijheid.
U kunt ook aan Chris Hedges, of een willekeurig andere kritische Amerikaanse journalist, vragen hoe hij door de customs ontvangen wordt als hij weer "veilig" op vaderlandse bodem landt.
Nee, voor aanslagen op de persvrijheid moet je bij de autoriteiten zijn.

Het was wel verschrikkelijk.
Hoe erg?
Ruben Oppenheimer, zelf cartoonist, probeert die zelfde avond in Jinek te verkopen dat het erger is dan - pas op mijn woorden, zegt ie er nog bij - nine eleven en de aanslagen in Londen en Madrid. Dit tast een pijler van onze samenleving aan.

Nee beste Ruben, de Twin Towers was erger, vele malen erger. Ik zou in ieder geval geen ander criterium weten dan het aantal doden.
(Je zou eigenlijk niet over erger moeten spreken, maar Oppenheimer deed mijn tenen even krommen.)
Je zou naar leeftijd kunnen kijken, bloemen in de knop gebroken. Dan was de aanslag op de Sandy Hook school ook vele, vele malen erger.

En voor misleide en verdwaasde geloofsfanaten, beste media, hoef je echt niet alleen naar mensen te kijken die uit het Midden Oosten komen, of Moslim zijn.
Zo is er in Amerika een arts vermoord die abortus pleegde.
En in Nederland is een minister vermoord die voor euthanasie was.
En toch roepen we niet dat de vrijheid om over je eigen leven te beslissen, of baas in eigen buik te zijn, aangerand is.

Media die over problemen in de media verslag doen, het heeft iets ranzigs. NRC besteedde het hele eerste katern van de zaterdageditie van meer dan twintig pagina's aan de aanslag in Parijs. Inclusief een obligaat essay van de op dit soort momenten nooit afwezige Bas Heijne. Voor hem hoeft het patina van de geschiedenis niet neer te dalen om de loop der dingen te duiden. En geef hem eens ongelijk, de schoorsteen moet per slot ook roken.

Maar hier ging het toch om de vrijheid van meningsuiting, dat grote goed van onze samenleving?
Los van of dat niet te vlug geconcludeerd is - daar wordt genuanceerd over gedacht - je kan het ook anders omschrijven.
Het recht om iemand te kwetsen.
Het recht om iemand in zijn waardigheid aan te tasten.
Da's namelijk een groot recht in de beschaafde westerse wereld.

Natuurlijk, het is waar, er is onmiskenbaar iets vreselijk mis in die Noord-Atlantische wereld, iets dat het genieten van onze rechten, en onze welvaart, ernstig verstoord heeft.

Allereerst heeft zich daar een substantieel aantal bewoners gevestigd uit andere culturen. Dat kwam uiteraard niet uit de lucht vallen: je kan niet straffeloos je welvaart opbouwen door elders in de wereld te roven en te brandschatten, en koloniale rijken op te bouwen.
Het was uiteraard een pretje voor NL'ers om Nl'er in Indië te zijn, of voor Fransen om Fransman in Afrika te wezen, tussen veel onderdanige vreemdelingen.
Maar het is voor NL'ers en Fransen geen pretje om in eigen land geconfronteerd te worden met veel Turken en Marokkanen, of met Moslims, niet meer zo onderdanig.
En zo is het voor Turken en Marokkanen, of voor Moslims, dan ook geen pretje om Turk of Marokkaan, of Moslim, in Nederland of Frankrijk te zijn.
Cultureel en sociaal niet.
En economisch al helemaal niet.

Een bijkomend probleem is dat de media in handen zijn van echte blanke mannen die voorwaarden en inhoud van het discours over deze "complexe materie", dat wel de multiculturele samenleving wordt genoemd, bepalen.
En dat maakt het er alweer niet prettiger op om Turk of Marokkaan, of Moslim, in Frankrijk of Nederland te zijn.

Een derde probleem is de overheid, de onderhoudsmonteurs van onze samenleving. Die sturen graag een F16 naar die plekken in de wereld waar al dat gespuis vandaan komt dat aan de poten van onze welvaart en onze gezellige samenleving zaagt, en bestellen ook graag een JSF om het kunstje van stealthy bommen werpen nog te verbeteren.
Maar hoeveel overheid er ook is, gemeentelijk, nationaal, Europees, Noord Atlantisch, wereldoverheid, iets doen aan de verhouding met dat gespuis, hetzij binnen de eigen natie, hetzij in internationaal verband, is een heel andere probleem. Tot en met voor Obama, voor even de machtigste man op aarde - die wat dat betreft nog geen gat in een pakje boter kan schieten. Hij, de man van hoop op change, had en heeft de guts niet, en ook geen ballen, om iets te veranderen in de verhouding met die andere wereld. Israël is de baas, en de Palestijnen, en alle andere bewoners van die regio die zich daar niet naar willen gedragen zullen dat weten.

En koud sinds deze gebeurtenissen hebben we er weer drie bij die wat mij betreft exemplarisch mogen heten voor deze soort onderhoudsmonteurs.

Na een mars door Parijs, die op zich indrukwekkend genoeg was om aan iedereen duidelijk te maken dat we het allemaal niet pikken, gaat Hollande met Netanyahu naar de synagoge, om de vier Joodse slachtoffers nog even apart te gedenken.
Wat daarvan de bedoeling mag zijn, deze voorkeursbehandeling van Joodse slachtoffers ... wel, het laat zich raden.

En onze eigen Aboutaleb, de burgemeester van Rotterdam, die vond dat iedereen die niet mee wil doen bij ons gewoon op moet rotten. Het maakte hem man van de week bij NRC.
Maar hij zei daar, ongewild neem ik aan, en vermoedelijk ook onbewust, iets heel raars mee. Want wanneer zeg je tegen iemand dat ie op moet rotten? Niet als ie met een Kalasjnikov de redactie van een krant binnen komt rennen, dan ben je te laat. Dus ze moeten vroegtijdig oprotten. Hoe herken je iemand die dat wil gaan doen, die niet mee wil doen met onze gezelligheid? Wel, to cut a long argument short: als je nu voor elkaar krijgt dat kansarmen en werklozen oprotten dan heb je het probleem opgelost.

En dan is daar nog Pechtold. Onderhoudsmonteur van het contrat social, dat het cement van ons samenleven vormt, par excellence.
Hij heeft uren nagedacht over wat hij als tweet de wereld in zou sturen. En na al dat nadenken schreef hij: Ik hoop dat morgen de beste cartoons van Charlie Hebdo pontificaal op alle voorpagina's staan. En trots vermeldde hij op de radio dat dit bericht wel duizend keer geretweet is. Kun je zien, zei hij, wat een impact.
De schat.

Je mag alleen maar achteraf hopen dat Hollande iets langer had nagedacht over de impact van zijn onderonsje in de synagoge.
Onderhoudsmonteurs van onze samenleving. Je verwarming zal maar stuk zijn, op een hele koude gure winterdag, en ze sturen zo een soort monteur op je af.
Uit de brand ben je..


PS1 Dat het oprotten van kanslozen en het blijven van mensen als Aboutaleb en Afshin Ellian niet noodzakelijk een garantie is voor rust en veiligheid kunt U lezen in die prachtige novelle The Reluctant Fundamentalist van Mohsin Hamid (ook verfilmd, maar over de film kan ik niks zeggen).

PS2 Over de handel en wandel van westerse cartoonisten, en hun verhouding met wat heilig is en met de autoriteiten heeft Glenn Greenwald een lezenswaardig artikel geschreven: in solidarity with a free press

keep the change

Charles P. Pierce is aanvoerder van het political blog van Esquire magazine. Misschien zelfs wel "eigenaar" in de zin dat hij de reguliere schrijver is en andere bloggers gastschrijvers.

Ik mag hem graag lezen. Hij heeft een scherpe pen, die soms gedoopt wordt in vitriool, en fileert daarmee de dames en heren uit het politieke circuit vakkundig en met veel humor.
Ik leerde hem overigens kennen door een prachtig portret dat hij geschreven heeft van Ted Kennedy; hij was niet genadig voor de jongste van de drie Kennedy mastodonten, maar wist de oude vakman, die de politicus per slot is, wel in zijn waarde te laten.

Pierce heeft één klein onhebbelijkheidje, dat maakt dat ik wel eens een tijdje bij hem wegblijf.
Over het algemeen zijn politici een noodzakelijk kwaad. Met dien verstande dat de Republikeinen het daadwerkelijke kwaad belichamen, en dat Democraten, voor zover ze een ongelukkige hand van beleidsvoering hebben, daarin gedwarsboomd worden door Republikeinen.
In die zin is president Obama een topper, die uitsluitend door het evil dat Grand Old Party heet gedoemd is tot beleid dat niet goed mag uitpakken, en verder stil zitten.

En zo verscheen er laatst een artikel op het blog over de ambities van Jeb Bush, de jongste Bush telg - waarin uiteraard het angstbeeld van een Bush-presidency werd opgeroepen door te herinneren aan die andere jonge Bush, G.W. met ... and his brother, the worst president in the history of the Republic.

Waarop ik reageerde met No sir, Bush may have been worse, but the worst president in the history of the Republic was, is and will be Barack Obama ... for a lot of reasons.

Even een misverstand voorkomen: ik vind dat Bush een hele erge president is geweest die zijn eigen land meer kwaad dan goed heeft gedaan.

Even voor alle duidelijkheid: dat van Obama meen ik woord voor woord. Uiteraard is er een klasse van slechtste presidenten, zoals er ook uitstekende en goede, en minder goede presidenten zijn. Maar in zijn soort, de slechtste presidenten, was en is Obama het beste jongetje van de klas.

Pierce is niet voor niks aanvoerder van het blog. Esquire weet dat Pierce een geliefde schrijver is, niet alleen bij dwarse jongetjes in Holland, maar vooral bij de zogenaamde lefties in USA. Dus U begrijpt: er was dit keer geen duimpje omhoog voor mij weggelegd.
Pek en veren.

Ene Jeffrey Bergin schreef:
"...for a lot of reasons."
1. Because he's Black?
2. Because he wiped the floor with the two best Privileged White Guys the sorry-ass Repubs could find?
3. Because he has spent six years cleaning up the messes of the worst and dumbest president ever ever ever?
4. Because he's Black?

Hij reeg daarvoor 7 likes en een supporting comment van ene Marilyn Jones, die daarvoor weer 4 likes kreeg.

Ik antwoordde:
black has nothing to do with it

think of drones
and lecturing torturing history
opening libraries for his predecessor
and other doors for the Wallstreet guys

and keep the change, I would say ... in mind, that is

Opnieuw geen likes voor mij, maar nog twee comments die duidelijk maakten dat ik het in het gunstigste geval niet goed begrepen had (2 likes) en in het ergste geval een troll was.

Helaas, Obama heeft zojuist opnieuw bevestigd wat zijn presidentschap precies inhoudt: no change, and even the hope for genuine change commonly lost.
Abbas, de man van het Kwaad dat Palestijnen heet, is persistent in het zoeken van een officieel plekje voor het Palestijnse volk onder de reguliere volkeren: aansluiting bij het Internationale Strafhof.
Netanyahu, de man van het Goede dat Israël heet, is het daar niet zo mee eens - en heeft ook daarvoor vergeldingsmaatregelen in petto.
Waarin hij nu slaafs gevolgd wordt door Obama: het Witte Huis heeft aan het Palestijnse volk laten weten dat alle hulp opgeschort zal worden als hun leider doorgaat met dit soort onzinnig gedoe.

En daartoe hebben die vermaledijde Republikeinen hem niet gedwongen, dat is een zeer officiële houding van Democratische afgevaardigden en senatoren.
En ook van Democratische presidenten, zwart of niet zwart, rechtsgeleerde of niet. En zo heeft de huidige Secretary of State van de huidige President de opdracht gekregen om deze boodschap van no change, and no hope for change voor de Palestijnen in niet mis te verstane bewoordingen over te brengen.

Voor de bühne natuurlijk ... want de Palestijnen hoef je dat al heel lang niet meer duidelijk te maken.

nooit kan 't geloof teveel verwachten

Onder het kopje God is springlevend in de moderne filosofie melden Emanuel Rutten en Jeroen de Ridder, docenten Wijsbegeerte aan de VU, dat Amerikaanse en Britse filosofen hebben nieuwe argumenten voor het bestaan van God ontwikkeld, die niet op gespannen voet staan met de wetenschap (Volkskrant 30/12/2014).

Ik wist niet dat God dood was.

Ik zou het ook heel erg vinden als God verdween uit de filosofie. Wijsbegeerte is, zoals het woord zegt, een begeerte naar wijsheid. En daar hoort kennis van de metafysica in het algemeen, de ideeënleer van Plato meer in het bizonder, en heel specifiek de vraag naar het bestaan van goden bij.

Is daar iets veranderd?
Voor zover ik weet niet.
De subtitel suggereert wel iets anders, maar ik, die het wereldje toch een beetje in de gaten houd, ben me van geen change bewust.

Wie in de economie traktaten produceert over de invisible hand of Adam Smith, kan op respect rekenen. Wie de invisible hand toe wil schrijven aan de voorzienende hand van Gods genade wordt verzocht een ander vak te kiezen.

Wie de big bang wil verkondigen of de evolutie ziet als materialistisch proces met deterministische trekjes, kan voor een met gemeenschapsgeld goed betaalde baan in de wetenschap terecht.
Wie daarin de hand van God wil zien wordt nog steeds met pek en veren behandeld. Wat die Amerikanen betreft: de leer van het Creationisme of Intelligent Design wordt nog immer officieel geweerd uit het curriculum.

Niets nieuws onder de zon zou je zeggen. Ten minste, niet wat mijn stokpaardjes betreft.

Ik heb niet vernomen van een aanzet tot een meer fundamentele definitie van het Godsbegrip, naar onderzoek over hoedanigheden van goden, of het tellen van de soort - naar analogie van het Human Brain Project
Noch is mij ergens meegedeeld dat die speciale tak van deze wetenschappelijke sport, de exegese, de kinderschoenen heeft uitgetrokken en voortaan exegese zal bedrijven zoals dat een zijtak van de filologie betaamt: onderzoek naar verhalen van mensen die bij het kampvuur hun oorsprong vinden, die ons in gecorrumpeerde vorm overgeleverd zijn, en Abraham David Jezus, bij gebrek aan enige tekenen van existentie, op hetzelfde bestaansniveau zien als Gilgamesj.

Wat wordt er dan wel gemeld in dit Volkskrantartikel? Wat is de ratio van publicatie?
Wel, dat mag je je afvragen.

Je mag veronderstellen: het vertellen van sprookjes.

Als er een nieuwe ster wordt gevonden, of stof wordt toegevoegd aan de kosmologie, wordt dat in soortgelijke artikelen expliciet uit de doeken gedaan.
Die nieuwe inzichten in de filosofie, waarvan in de subtitel sprake is, kunnen niet alleen niet met een lampje gezocht worden, ze ontbreken ten enenmale.
Het heet dat het verhaal over hoe achterhaald en onredelijk geloof in God is, een moderne mythe is ... de laatste veertig jaar heeft zich een kentering voltrokken ... mensen als Plantinga hebben nieuwe argumenten ontwikkeld die immuun zijn voor traditionele bezwaren ... maar het waarom van die moderne mythe, de hoedanigheid van die kentering, die nieuwe argumenten zelf - het komt allemaal niet aan bod.

Wel, het gaat natuurlijk om geloven.
Het geloof in God.
En zeg nu zelf: is er voor dat geloof een vastere grond te vinden dan in het bewijs van argumenten die niet geleverd hoeven te worden, in de zekerheid van een boodschap waarvan de werkelijkheidszin zich aan iedere waarneming onttrekt

Zo is het maar net: het geloof nu is de zekerheid der dingen, die men hoopt, en het bewijs der dingen die men niet ziet
Amen, ja amen.