“AI gaat de mensheid uitroeien”.
Dit is geen dienstmededeling. Dit is geen omroepbericht op stations, of een waarschuwing van de AIVD met kode oranje. Dit is een opvatting onder diverse deskundigen, deskundigen die recht van spreken hebben. En hun aantal is niet gering. Volgens de Volkskrant is er een zeer levendige discussie gaande. Volgens AI zelf is het maximaal 20% van de inzichtdragers dat dit gevaar ziet van die Allmighty Intelligence.
Wel, zeer recent heeft Bill Gates zich geroerd als een prominente alarmist, dus dat zou de balans wel eens om kunnen doen slaan.
Omdat we hier lichtjaren van gesettelde theorieën verwijderd zijn kan een denkexperiment wellicht uitkomst brengen.
Allereerst geloof ik er niet in dat een AI-deskundige bewust de IT-structuur gaat bijsturen – banksystemen platleggen, melkmachines die vergif in de melk doen, zoveel mogelijk treinen een verkeerd spoor opsturen – noem maar op, alles wat met computersystemen bestuurd wordt desastreus omleiden waardoor essentiële voorzieningen de mist ingaan en er ontelbaar veel slachtoffers vallen. Ik hou het wel voor mogelijk dat ze dat op incidentele voorzieningen kunnen en willen bewerkstelligen.
Daarnaast, die mensen willen niet dat wij allemaal dood gaan, zeker niet iemand als de AI-baas Musk, nee die mensen willen macht over ons, ze willen geëerbiedigd en toegezongen worden.
Dus die uitroeiing zal anders moeten gaan.
Eén van de AI mensen ziet het als volgt. AI is slimmer geworden, slimmer dan zijn Creator de mens, en gaat zijn eigen goddelijke gang. AI beschouwt de mens als materiaal, een voorraad moleculen zelfs, bruikbaar als alle andere grondstoffen. En een AI-model, waarvan wij de algoritmes en ook de draagwijdte niet vermogen te doorgronden, bepaalt op enig moment dat de mens als energiebron volkomen verkeerd gebruikt wordt, op een destructieve manier.
Is dat denkbaar?
Dat is zeer wel denkbaar.
Nemen wij klimaat. Op enig moment krijgt AI lucht van een discussie die de samenleving dreigt te ontwrichten en gaat zich daar druk om maken. Het ziet dat er wetenschap is, het ziet dat er angsten zijn, het ziet dat er objectiviteit en subjectiviteit is, en het ziet bovenal: de mensheid gaat dat probleem niet oplossen, maar haar gerotzooi leidt er wel toe dat ander leven in gevaar komt. Een goede reden voor een met almacht gekroond concept als AI om te besluiten: dit moet afgelopen zijn.
Daar moet je je wat bij voor kunnen stellen, natuurlijk. Ai gaat niet zoiets menselijks doen als atoombommen gooien. Dus ik zie wel iets in het idee van die ene AI-er: een mens is een voorraad moleculen en die gaan we anders – beter! – inzetten. Maar voordat je hebt nagedacht over wat er dan mee te gaan doen, en over hoe dat dan te doen – bedenk, AI is slechts intern geheugen met nulletjes en eentjes, gehuisvest op die van God verlaten plekken als de IJsselmeerpolders – en voordat je die voorraad aan molecuultjes van 8 miljard mensen hebt verwerkt in een productieproces …
En in die tussentijd kunnen een paar slimme, religieus ouderwetse niet-AI-ers de macht van de computer weer teruggepakt hebben – denk aan This Perfect Day van Ira Levin
Nou ja, waar maak ik me druk over.
Want, bovenal, het zou me niet verbazen als AI zelf ging nadenken, en zich het verhaal van Kain en Abel herinnerend, en weet hebbend van Dickens’ A Christmas Story over Scrooge en Marley, zou concluderen dat er in de human condition wel het een en ander verbeterd is, én met name, substantieel, die laatste 150 vermaledijde jaren van na de industriële revolutie. En na dat nadenken iets te zeggen zou hebben over de zegeningen - een massa die niemand tellen kan! - waarmee de "vloek" van de CO2 uitstoot gepaard is gegaan.
Eigenlijk denk ik dat dat gaat gebeuren. AI ontdekt de zwakke punten in het klimaatalarmistisch denken, herkent en erkent dat de mensheid ten halve kan keren, en dat ook deze soep niet zo heet wordt gegeten als opgediend, en verliest elke behoefte om de mensheid daarin de voet dwars te zetten.
Showing posts with label religion. Show all posts
Showing posts with label religion. Show all posts
Friday, August 28, 2026
Saturday, May 30, 2026
28 mei 2026
Een datum om niet te vergeten. Niet dat er in het verleden iets noemenswaardigs is gebeurd, tenminste niet dat ik weet … nou ja, Wiki weet bijvoorbeeld te melden op die dag, in 1964: the Palestine Liberation Organization (PLO) is founded, with Yasser Arafat elected as its first leader … oh, en 1830: – U.S. President Andrew Jackson signs the Indian Removal Act which denies Native Americans their land rights and forcibly relocates them … dat soort feitjes, niks om bij stil te staan.
Maar de socioloog /weteschapper Jolande Withuis herinnert zich op die datum, in een column in de Volkskrant: HAMAS = vrouwenhaat. Maar wie dat weten wíl, wist het al. [Geen kop in de Volkskrant, maar ik zet het even bold vanwege het daverende karakter van deze slotsom. Een donderslag bij heldere hemel.]
In het voorbijgaan wordt ook nog even meegedaan aan het bashen van Franceska Albanese door UN Watch.
Dat levert nogal forse kritieken op van de Volkskrantlezers, begrijpelijk. Ik miste er eentje met “… had U hiermee niet kunnen wachten tot 7 oktober, mevrouw, de datum van de Palestijnse zondeval en het begin van de verdrijving van de Palestijnen uit de Hof van Gaza …” Zo’n reactie zou niet misstaan hebben.
Welnu, ik kan alleen maar bekennen: ik ben blij met die column, ik kan er niet boos om worden. Het is voor mij een signaal. Er is kennelijk iets gaande in Christelijk Nederland. Ik weet niet wat, maar er moet iets gaande zijn … iets dat Withuis herkend heeft als het omkeren van de liefde en haat verhoudingen in de publieke opinie over de Israëliërs/Palestijnen. Nogmaals, wat weet ik niet, ik ben geen socioloog, maar er moet iets zijn dat onmiddellijk de kop ingedrukt moest worden en dat Withuis naar haar pen heeft doen grijpen.
Niet dat ik zo’n hoge pet opheb van Withuis’ sociale intelligentie – daar hebben we het al eerder over gehad – maar ze moet ergens nattigheid gevoeld hebben. En wat nattigheid is voor Withuis dat kan een straaltje van hoop voor de Palestijnen, en daarmee een straaltje van hoop voor mij betekenen.
Dus ik vertrouw er op dat ze met haar sociologische antenne iets heeft opgevangen dat er op wijst dat de Joodse worteltjes losgezongen zijn / gaan worden van wat een Christelijk levenshouding daadwerkelijk moet betekenen tegenover flagrante onderdrukking. Ze moet ergens tekenen hebben gezien, influencing stuff, van iets dat “onze onopgeefbare verbondenheid met het volk Israël” (PKN) opgeefbaar kan maken. Groeiende afkeer van het Israëlische sociopathische gedrag in het Midden-Oosten in het algemeen en tegenover de Palestijnen in het bizonder.
En dat is pure winst.
Maar de socioloog /weteschapper Jolande Withuis herinnert zich op die datum, in een column in de Volkskrant: HAMAS = vrouwenhaat. Maar wie dat weten wíl, wist het al. [Geen kop in de Volkskrant, maar ik zet het even bold vanwege het daverende karakter van deze slotsom. Een donderslag bij heldere hemel.]
In het voorbijgaan wordt ook nog even meegedaan aan het bashen van Franceska Albanese door UN Watch.
Dat levert nogal forse kritieken op van de Volkskrantlezers, begrijpelijk. Ik miste er eentje met “… had U hiermee niet kunnen wachten tot 7 oktober, mevrouw, de datum van de Palestijnse zondeval en het begin van de verdrijving van de Palestijnen uit de Hof van Gaza …” Zo’n reactie zou niet misstaan hebben.
Welnu, ik kan alleen maar bekennen: ik ben blij met die column, ik kan er niet boos om worden. Het is voor mij een signaal. Er is kennelijk iets gaande in Christelijk Nederland. Ik weet niet wat, maar er moet iets gaande zijn … iets dat Withuis herkend heeft als het omkeren van de liefde en haat verhoudingen in de publieke opinie over de Israëliërs/Palestijnen. Nogmaals, wat weet ik niet, ik ben geen socioloog, maar er moet iets zijn dat onmiddellijk de kop ingedrukt moest worden en dat Withuis naar haar pen heeft doen grijpen.
Niet dat ik zo’n hoge pet opheb van Withuis’ sociale intelligentie – daar hebben we het al eerder over gehad – maar ze moet ergens nattigheid gevoeld hebben. En wat nattigheid is voor Withuis dat kan een straaltje van hoop voor de Palestijnen, en daarmee een straaltje van hoop voor mij betekenen.
Dus ik vertrouw er op dat ze met haar sociologische antenne iets heeft opgevangen dat er op wijst dat de Joodse worteltjes losgezongen zijn / gaan worden van wat een Christelijk levenshouding daadwerkelijk moet betekenen tegenover flagrante onderdrukking. Ze moet ergens tekenen hebben gezien, influencing stuff, van iets dat “onze onopgeefbare verbondenheid met het volk Israël” (PKN) opgeefbaar kan maken. Groeiende afkeer van het Israëlische sociopathische gedrag in het Midden-Oosten in het algemeen en tegenover de Palestijnen in het bizonder.
En dat is pure winst.
Sunday, May 24, 2026
nun bitten wir den Heiligen Geist
Als we Lucas mogen geloven liep daar in die dagen in Jeruzalem een veelkleurig volkje rond – zeg maar: veeltalig – reden waarom de Heilige Geest een truc uit zijn doos haalde en de apostelen liet spreken in alle talen die daar maar gebezigd werden op dat moment. Die paar vissers, nog maar net van mensen, vonden de woorden die God hen wilde laten spreken in alle talen die gewenst waren. (En daar hebben wij, ruim 2000 jaar later, een slimme bril voor uit moeten vinden.) Het feestje van de Heilige Geest werd Pinksteren genoemd (Grieks pentêkostê, 50ste dag na de opstanding).
Petrus zal daarvan de symboliek niet aangevoeld hebben want, ongeveer een jaar later, na Saulus’ epifanie onderweg naar Damascus, voerden ze nog een strijd of je de blijde boodschap ook aan de heidenen mocht verkondigen. Paulus heeft gewonnen van die “rots”, de eerste Paus, die toch de sleutels van de kerk in bewaring had. Vandaar dat wij nu over Joods-Christelijke worteltjes spreken als we Western Civilization bedoelen.
En dat mag een klein wondertje heten, want tot ver na de middeleeuwen werden Joden vervolgd om hun Jood zijn, en ook omdat zij het waren die Christus de kruisdood hadden bezorgd. En ik denk niet dat Europeanen tussen 1933 en 1945 prat gingen op die wortels. Ergens in de 19de eeuw kregen Duitse theologen oog voor die wortels van het Christendom, maar de Joden bleven de moordenaars.
Na 1945 gaat dat dan veranderen, vooral ook doordat Noord Amerika een draai gemaakt had, onder aanvoering van Roosevelt die steun zocht voor de mobilisatie tegen Nazi Duitsland.
Bovendien, het Zionisme én die Endlösung der Judenfrage had de aantrekkingskracht van Palestina op de Joden in de diaspora aanzienlijk versterkt.
En nu moet dat verhaal exegetisch weer bijgesteld worden. Want, enerzijds moet in dat verhaal verwerkt worden dat de Joden erg goed in landjepik waren, én zijn, én zeer oudtestamentische taken voor zich zien liggen: en niemand van die mensen, geen mannen geen vrouwen geen kinderen – Palestijnen, ik noem maar wat, of Iraniërs - niemand zult gij in leven laten … en daar had Paulus nog zo voor gewaarschuwd: geen oudtestamentisch gezeur meer.
Terwijl, anderzijds, de Christelijke westerse mens in het reine moet zien te komen met wat dat volkje, Gods volk dus, daar allemaal zit uit te vreten in het Midden-Oosten.
Helaas, de Joden/Israëliërs zijn bezig met het herdefiniëren van wat er allemaal onder antisemitisme moet worden verstaan om hun sociopatische gedrag te rechtvaardigen. En dat is niet mis, want aan tafel zit ook – om mee te beslissen – een afvaardiging van Israël. Het heet dat Governments and institutions globally continue to debate which framework best protects Jewish individuals without stifling legitimate political speech … Wel, Francesca Albanese, de UNO speciale rapporteur voor Palestina, weet daar alles van.
En het beruchte Project 2025, dat nu de bijbel heeft herschreven voor de Trumpiaanse politiek, offers a blueprint for combating antisemitism that targets not only pro-Palestinian groups but what it calls a broader “coalition of leftist, progressive organizations” – including Jewish groups – through tools such as anti-terrorism prosecutions, deportations, public firings, and efforts to “disrupt and degrade” dissenting movements.
[Ook de West Europese landen hebben dat pad inmiddels ingeslagen.]
En, nogmaals helaas, de Christenen in het Westen moeten ook een behoorlijk aangepast verhaal vertellen … okay, maar wat voor verhaal eigenlijk? Want Mirjam Bikker van de CU moet bijvoorbeeld haar stemmers terugwinnen bij de PVV die wel iets te zeggen willen hebben over hoe migranten – en Palestijnen, zeg ik erbij – behandeld moeten worden. Een “worsteling” - jullie weten wel, cultuur, normen en waarden – waar het CDA ook al heel lang moe van wordt . En Chris Stoffer van de SGP kan het héél goed vinden met Markuszower, die van ons politieke DNA, voor wie Palestijnen niet bestaan.
Een patstelling dus.
Aan de ene kant de Joden/Israëliërs met enerzijds een ondraaglijke last van eeuwen van vervolging en verjaging – maar ook brandstapels – die ze op hun nek mee torsen, maar anderzijds van slachtoffer dader zijn geworden, waarbij hun daden zich hoe langer hoe meer in niets onderscheiden van wat ze zelf hebben ondergaan.
Aan de andere kant de Christelijken, met hun ene been in de frisse waterstromen van dat ze Gods volk mogen gadeslaan in haar reis door de tijden heen, en met hun andere been in een poel waarvan ze (kunnen) zien én voelen dat die met de dag erger vervuild raakt van misdaden tegen de mensheid.
Vandaag is het Pinksteren, 7 oktober 2023 ligt nu ver achter ons.
Hij zal niet altoos twisten,
noch eeuwiglijk den toorn behouden
Moeten we misschien nog eens met Luther zingen Nun bitten wir den Heiligen Geist, of, zoals dominee/dichter Ten Kate het vertaalde Geest des Heeren kom van boven. En dat dan Paulus meekomt vanuit de hoge, hij, de Grote Apostel der Heidenen. Die dan de Palestijnen er bij sleept en weer op de kaart zet, zoals hij zoveel gemeenschappen op de kaart gezet heeft. Daar was ie een meester in, tijdens zijn aardse rondwandelingen.
Mag dat een invalshoek zijn?
PS
En laat Trump c.s., zijn schoonzoon Kushner, en die rare Infantino – die van de voetbalnobelprijs voor Trump en een trapveldje voor Palestina - en trouwens, nu ik toch bezig ben, ook Blair … laat ze allemaal ver uit de buurt van het lenigen van de Palestijnse noden en de Palestijnse woongemeenschappen blijven … ver weg … heel ver weg! … en laat Sigrid Kaag die kar van het herstel van hun leefomgeving, en hun waardigheid, én van de herdenking van hun inmiddels ook ondraagbare verleden trekken.
Petrus zal daarvan de symboliek niet aangevoeld hebben want, ongeveer een jaar later, na Saulus’ epifanie onderweg naar Damascus, voerden ze nog een strijd of je de blijde boodschap ook aan de heidenen mocht verkondigen. Paulus heeft gewonnen van die “rots”, de eerste Paus, die toch de sleutels van de kerk in bewaring had. Vandaar dat wij nu over Joods-Christelijke worteltjes spreken als we Western Civilization bedoelen.
En dat mag een klein wondertje heten, want tot ver na de middeleeuwen werden Joden vervolgd om hun Jood zijn, en ook omdat zij het waren die Christus de kruisdood hadden bezorgd. En ik denk niet dat Europeanen tussen 1933 en 1945 prat gingen op die wortels. Ergens in de 19de eeuw kregen Duitse theologen oog voor die wortels van het Christendom, maar de Joden bleven de moordenaars.
Na 1945 gaat dat dan veranderen, vooral ook doordat Noord Amerika een draai gemaakt had, onder aanvoering van Roosevelt die steun zocht voor de mobilisatie tegen Nazi Duitsland.
Bovendien, het Zionisme én die Endlösung der Judenfrage had de aantrekkingskracht van Palestina op de Joden in de diaspora aanzienlijk versterkt.
En nu moet dat verhaal exegetisch weer bijgesteld worden. Want, enerzijds moet in dat verhaal verwerkt worden dat de Joden erg goed in landjepik waren, én zijn, én zeer oudtestamentische taken voor zich zien liggen: en niemand van die mensen, geen mannen geen vrouwen geen kinderen – Palestijnen, ik noem maar wat, of Iraniërs - niemand zult gij in leven laten … en daar had Paulus nog zo voor gewaarschuwd: geen oudtestamentisch gezeur meer.
Terwijl, anderzijds, de Christelijke westerse mens in het reine moet zien te komen met wat dat volkje, Gods volk dus, daar allemaal zit uit te vreten in het Midden-Oosten.
Helaas, de Joden/Israëliërs zijn bezig met het herdefiniëren van wat er allemaal onder antisemitisme moet worden verstaan om hun sociopatische gedrag te rechtvaardigen. En dat is niet mis, want aan tafel zit ook – om mee te beslissen – een afvaardiging van Israël. Het heet dat Governments and institutions globally continue to debate which framework best protects Jewish individuals without stifling legitimate political speech … Wel, Francesca Albanese, de UNO speciale rapporteur voor Palestina, weet daar alles van.
En het beruchte Project 2025, dat nu de bijbel heeft herschreven voor de Trumpiaanse politiek, offers a blueprint for combating antisemitism that targets not only pro-Palestinian groups but what it calls a broader “coalition of leftist, progressive organizations” – including Jewish groups – through tools such as anti-terrorism prosecutions, deportations, public firings, and efforts to “disrupt and degrade” dissenting movements.
[Ook de West Europese landen hebben dat pad inmiddels ingeslagen.]
En, nogmaals helaas, de Christenen in het Westen moeten ook een behoorlijk aangepast verhaal vertellen … okay, maar wat voor verhaal eigenlijk? Want Mirjam Bikker van de CU moet bijvoorbeeld haar stemmers terugwinnen bij de PVV die wel iets te zeggen willen hebben over hoe migranten – en Palestijnen, zeg ik erbij – behandeld moeten worden. Een “worsteling” - jullie weten wel, cultuur, normen en waarden – waar het CDA ook al heel lang moe van wordt . En Chris Stoffer van de SGP kan het héél goed vinden met Markuszower, die van ons politieke DNA, voor wie Palestijnen niet bestaan.
Een patstelling dus.
Aan de ene kant de Joden/Israëliërs met enerzijds een ondraaglijke last van eeuwen van vervolging en verjaging – maar ook brandstapels – die ze op hun nek mee torsen, maar anderzijds van slachtoffer dader zijn geworden, waarbij hun daden zich hoe langer hoe meer in niets onderscheiden van wat ze zelf hebben ondergaan.
Aan de andere kant de Christelijken, met hun ene been in de frisse waterstromen van dat ze Gods volk mogen gadeslaan in haar reis door de tijden heen, en met hun andere been in een poel waarvan ze (kunnen) zien én voelen dat die met de dag erger vervuild raakt van misdaden tegen de mensheid.
Hij zal niet altoos twisten,
noch eeuwiglijk den toorn behouden
Moeten we misschien nog eens met Luther zingen Nun bitten wir den Heiligen Geist, of, zoals dominee/dichter Ten Kate het vertaalde Geest des Heeren kom van boven. En dat dan Paulus meekomt vanuit de hoge, hij, de Grote Apostel der Heidenen. Die dan de Palestijnen er bij sleept en weer op de kaart zet, zoals hij zoveel gemeenschappen op de kaart gezet heeft. Daar was ie een meester in, tijdens zijn aardse rondwandelingen.
Mag dat een invalshoek zijn?
PS
En laat Trump c.s., zijn schoonzoon Kushner, en die rare Infantino – die van de voetbalnobelprijs voor Trump en een trapveldje voor Palestina - en trouwens, nu ik toch bezig ben, ook Blair … laat ze allemaal ver uit de buurt van het lenigen van de Palestijnse noden en de Palestijnse woongemeenschappen blijven … ver weg … heel ver weg! … en laat Sigrid Kaag die kar van het herstel van hun leefomgeving, en hun waardigheid, én van de herdenking van hun inmiddels ook ondraagbare verleden trekken.
Monday, May 11, 2026
strofenverdriet
Zingt voor de Heer een nieuw lied … aldus de opdracht in een van de psalmen aan de dichters onder het volk van onze lieve Heer (vert. Gerhardt) – jaja, ook de Psalmen zijn ingeblazen door de Heilige Geest bij gevoelige knapen en sterke vrouwen die ook mee durfden te doen. En de ingeblazenen hebben er wat moois van gemaakt.
150 Psalmen en 365 gezangen, althans in wat oorspronkelijk de Nederlands Hervormde Kerk was. En na het samengaan van de protestantse kerken hebben deze zich er toe gezet om hun Liedboek uit te breiden tot meer dan 1000 liederen.
En dan daarnaast nog dikke liederenbundels. Wij hadden thuis Stemmen des Heils op het orgel staan, de buurman had Johannes de Heer.
Dat was Nederland, maar het buitenland had ook een rijke schakering aan bundels, en navenant veel liederen. Daar waren natuurlijk veel overlappingen, maar er was toch wel zoveel origineel dat God daarboven zich iedere zondag kon vermaken – zodat, als de totale inhoud eindelijk naar boven was gezongen en er opnieuw begonnen werd, God kon denken: oh ja, die hadden ze ook nog en er zo een glimlach van herkenning op zijn Heilige, Liefdevolle Aangezicht kwam.
Maar daar zat hem nou net nou de kneep.
Zo ging het niet helemaal. Zeg maar: helemaal niet. Het was niet zo dat alle liederen aan de beurt kwamen, op volgorde of random. God kreeg niet iedere week een nieuw lied voorgeschoteld, en al helemaal niet dat gegarandeerd ieder bestaand lied aan bod kwam. Het omhoog galmend volkje had zo zijn voorkeuren. Bij de Psalmen, bij de Hymnes – jaja, ook in het buitenland – waarbij de liederenbundels het wonnen van de liturgische canon.
Daar is onderzoek naar gedaan. Want niet alleen het volk had zo zijn voorkeuren, nee, ook de herder van de kudde, die Gods schapen aanstuurde bij het blaten en aangaf wat er die zondag gezongen moest worden. De bron? Wel, de dominees gaven iedere week psalmbriefjes aan de organist, zodat hij zich kon voorbereiden op de begeleiding van het zingen in de kerk – dat God zich een beetje serieus genomen voelde, wil ik maar zeggen. En die briefjes (gearchiveerd) vormden nou niet bepaald een representatieve weergave van de 150 psalmen en 306 gezangen in de gebundelde kerkliederen.
En dan waren er ook nog schapen die er de voorkeur aangaven om uitsluitend met gebogen hoofd klagelijk te blaten over het kwaad dat ze zelf bedreven hadden, en over het nog grotere kwaad waarmee de samenrottende bozen hen bedreigden – de klaagpsalmen van de gereformeerde bonders in de Hervormde Kerk.
Ik heb daar ook zelf ervaring mee. Het is er bij mij met de paplepel ingegoten, en ik heb me in mijn knapenjaren een getrouwe leerling betoond. Dus ik dacht dat ik wel een behoorlijk deel van dat geestelijk erfgoed eigen had gemaakt. Dat viel bij nader onderzoek – dat ik deed vanuit een ander gezichtspunt - behoorlijk tegen.
Er zijn bij dat onderzoek 73 psalmen langs gekomen, ongeveer de helft, en daarvan waren 23 mij totaal onbekend.
Die 73 psalmen vertegenwoordigden 53 melodieën, daarvan had ik er 12 nog nooit gehoord, laat staan zelf gezongen.
En daarmee wordt het grote strofenverdriet zichtbaar. Die 73 psalmen stonden voor 661 berijmde verzen. Van die 661 waren er slechts 98 die mij vertrouwd waren. Dit corpus van 150 individuele gedichten kent 1431 psalm-vérsjes, en met het schaamrood op de wangen moet ik bekennen dat maximaal 215 mij iets zeggen. En ik vrees dat dit betekent dat het met de dominees, die de gemeenteleden daarbij aanstuurden, niet veel anders gesteld was.
De dichters van die psalmen en gezangen én gelijksoortige liederen moeten daar toch wanhopig van worden. Zitten ze een prachtige hymne bij elkaar te dichten, een tekst die loopt als een klok waarvan de strofes onderling goed zijn afgewogen en keurig in logische volgorde zijn gezet – waar ook onze Lieve Heer met instemming zijn ogen op kan laten rusten - en dan besluit de dominee dat het met vers 1 en 3 wel gezegd is. En in tv-programma’s als Nederland zingt (EO) of het Songs of Praise van de BBC idem dito: je krijgt meestal 2 en een enkele keer 3 verzen te horen.
Maar ook de componisten doen daaraan mee. Bach bijvoorbeeld, gebruikt vaak een kerklied in zijn passionen, cantates en dergelijke. Je ziet zelden een tweede vers. In de Mattheus gebeurt dat een keer, met O Haupt voll Blut und Wunden. Slechts twee coupletten. Het oorspronkelijke kerklied heeft 10 coupletten.
En dan zijn er nog die hele eigenwijze preekheren. Heb ik een paar keer meegemaakt in mijn leventje als kerkganger. Dominee vond een beetje van het ene vers wel mooi en een beetje van een ander vers. En dus moest de gemeente zingen psalm 42 vers 3a … en na vers 3a vervolgt U dan met vers 7b. Jaah? Dus graag eerst 3a en dan 7b zingen.
Maar, de godsdienstwaanzin ten top, ik meen dat het Hans Sievez is, de hoofdpersoon in Knielen op een bed violen van Jan Siebelink, die er van droomt om psalm 119 vers 1 t/m 88 nog eens te mogen zingen, en dan op dreun. Dat is misschien wel de wens van de psalmdichter, maar zelfs ijzervretende kerkgangers moeten daar toch buikpijn van krijgen: zo’n twee en een half uur onafgebroken zingen. [’t Kan ook zijn dat dat mijn droom is, dat de in de kerk bijeengekomen mannenbroeders die opdracht van de dominee krijgen, en dat ze dan met z’n allen de kerkbanken uitschuiven, zo van: prettige zondag verder, dominee. (Ik kan het niet nalezen, ik heb het boek na lezing van ongeveer de helft weggegooid, maar Google AI bevestigt mijn herinnering.) ]
En dan het meest bevreemdende?
Er is een gezang in de Hervormde bundel van 1937. Daaruit werd bij ons thuis niet gezongen, wij waren gereformeerd. Daarin is een lied dat ik ook nog nooit gezongen heb, wij hadden die bundel ook niet in huis. Maar ik kan de volledige tekst, vier strofen, zo opdreunen. En ik ken de melodie. Als ik dit lied op de piano speel komt de hele tekst als vanzelf boven. En ik kan niet achterhalen waar ik dat vandaan heb.
Waar zit hem nou net toch die kneep?
God zal het weten.
150 Psalmen en 365 gezangen, althans in wat oorspronkelijk de Nederlands Hervormde Kerk was. En na het samengaan van de protestantse kerken hebben deze zich er toe gezet om hun Liedboek uit te breiden tot meer dan 1000 liederen.
Dat was Nederland, maar het buitenland had ook een rijke schakering aan bundels, en navenant veel liederen. Daar waren natuurlijk veel overlappingen, maar er was toch wel zoveel origineel dat God daarboven zich iedere zondag kon vermaken – zodat, als de totale inhoud eindelijk naar boven was gezongen en er opnieuw begonnen werd, God kon denken: oh ja, die hadden ze ook nog en er zo een glimlach van herkenning op zijn Heilige, Liefdevolle Aangezicht kwam.
Maar daar zat hem nou net nou de kneep.
Zo ging het niet helemaal. Zeg maar: helemaal niet. Het was niet zo dat alle liederen aan de beurt kwamen, op volgorde of random. God kreeg niet iedere week een nieuw lied voorgeschoteld, en al helemaal niet dat gegarandeerd ieder bestaand lied aan bod kwam. Het omhoog galmend volkje had zo zijn voorkeuren. Bij de Psalmen, bij de Hymnes – jaja, ook in het buitenland – waarbij de liederenbundels het wonnen van de liturgische canon.
Daar is onderzoek naar gedaan. Want niet alleen het volk had zo zijn voorkeuren, nee, ook de herder van de kudde, die Gods schapen aanstuurde bij het blaten en aangaf wat er die zondag gezongen moest worden. De bron? Wel, de dominees gaven iedere week psalmbriefjes aan de organist, zodat hij zich kon voorbereiden op de begeleiding van het zingen in de kerk – dat God zich een beetje serieus genomen voelde, wil ik maar zeggen. En die briefjes (gearchiveerd) vormden nou niet bepaald een representatieve weergave van de 150 psalmen en 306 gezangen in de gebundelde kerkliederen.
En dan waren er ook nog schapen die er de voorkeur aangaven om uitsluitend met gebogen hoofd klagelijk te blaten over het kwaad dat ze zelf bedreven hadden, en over het nog grotere kwaad waarmee de samenrottende bozen hen bedreigden – de klaagpsalmen van de gereformeerde bonders in de Hervormde Kerk.
Ik heb daar ook zelf ervaring mee. Het is er bij mij met de paplepel ingegoten, en ik heb me in mijn knapenjaren een getrouwe leerling betoond. Dus ik dacht dat ik wel een behoorlijk deel van dat geestelijk erfgoed eigen had gemaakt. Dat viel bij nader onderzoek – dat ik deed vanuit een ander gezichtspunt - behoorlijk tegen.
Er zijn bij dat onderzoek 73 psalmen langs gekomen, ongeveer de helft, en daarvan waren 23 mij totaal onbekend.
Die 73 psalmen vertegenwoordigden 53 melodieën, daarvan had ik er 12 nog nooit gehoord, laat staan zelf gezongen.
En daarmee wordt het grote strofenverdriet zichtbaar. Die 73 psalmen stonden voor 661 berijmde verzen. Van die 661 waren er slechts 98 die mij vertrouwd waren. Dit corpus van 150 individuele gedichten kent 1431 psalm-vérsjes, en met het schaamrood op de wangen moet ik bekennen dat maximaal 215 mij iets zeggen. En ik vrees dat dit betekent dat het met de dominees, die de gemeenteleden daarbij aanstuurden, niet veel anders gesteld was.
De dichters van die psalmen en gezangen én gelijksoortige liederen moeten daar toch wanhopig van worden. Zitten ze een prachtige hymne bij elkaar te dichten, een tekst die loopt als een klok waarvan de strofes onderling goed zijn afgewogen en keurig in logische volgorde zijn gezet – waar ook onze Lieve Heer met instemming zijn ogen op kan laten rusten - en dan besluit de dominee dat het met vers 1 en 3 wel gezegd is. En in tv-programma’s als Nederland zingt (EO) of het Songs of Praise van de BBC idem dito: je krijgt meestal 2 en een enkele keer 3 verzen te horen.
Maar ook de componisten doen daaraan mee. Bach bijvoorbeeld, gebruikt vaak een kerklied in zijn passionen, cantates en dergelijke. Je ziet zelden een tweede vers. In de Mattheus gebeurt dat een keer, met O Haupt voll Blut und Wunden. Slechts twee coupletten. Het oorspronkelijke kerklied heeft 10 coupletten.
En dan zijn er nog die hele eigenwijze preekheren. Heb ik een paar keer meegemaakt in mijn leventje als kerkganger. Dominee vond een beetje van het ene vers wel mooi en een beetje van een ander vers. En dus moest de gemeente zingen psalm 42 vers 3a … en na vers 3a vervolgt U dan met vers 7b. Jaah? Dus graag eerst 3a en dan 7b zingen.
Maar, de godsdienstwaanzin ten top, ik meen dat het Hans Sievez is, de hoofdpersoon in Knielen op een bed violen van Jan Siebelink, die er van droomt om psalm 119 vers 1 t/m 88 nog eens te mogen zingen, en dan op dreun. Dat is misschien wel de wens van de psalmdichter, maar zelfs ijzervretende kerkgangers moeten daar toch buikpijn van krijgen: zo’n twee en een half uur onafgebroken zingen. [’t Kan ook zijn dat dat mijn droom is, dat de in de kerk bijeengekomen mannenbroeders die opdracht van de dominee krijgen, en dat ze dan met z’n allen de kerkbanken uitschuiven, zo van: prettige zondag verder, dominee. (Ik kan het niet nalezen, ik heb het boek na lezing van ongeveer de helft weggegooid, maar Google AI bevestigt mijn herinnering.) ]
En dan het meest bevreemdende?
Er is een gezang in de Hervormde bundel van 1937. Daaruit werd bij ons thuis niet gezongen, wij waren gereformeerd. Daarin is een lied dat ik ook nog nooit gezongen heb, wij hadden die bundel ook niet in huis. Maar ik kan de volledige tekst, vier strofen, zo opdreunen. En ik ken de melodie. Als ik dit lied op de piano speel komt de hele tekst als vanzelf boven. En ik kan niet achterhalen waar ik dat vandaan heb.
Waar zit hem nou net toch die kneep?
God zal het weten.
Friday, May 1, 2026
gods volk
Deze tijd is nogal zwanger van een ander fenomeen: discussies over Jezus door mensen die menen te weten wat deze Joodse rebel allemaal voor bedoelingen had met rechtvaardigheid tegenover mensen en volkeren – ik doel op Christenen die politieke verantwoordelijkheden dragen – en die menen dat ze daar medevolksgenoten, die daarover “te woke” gedachten hebben op moeten wijzen.
Logisch, past helemaal bij deze tijd. Als je een stelletje gorilla’s als gezagsdragers hebt die zich beroepen op de wil van het volk, dan kom je haast als vanzelf bij een evangelie uit, en dus bij wat Stevo Akkerman in Trouw noemt een maatschappelijk monsterverbond van bevindelijken, evangelicalen, conservatieve katholieken en cultuurchristenen.
Je ziet het heel duidelijk in hedendaags Amerika. Maar nu is er een beetje vreemde vogel bij gekomen, de Italiaanse regeringsleider Georgia Meloni. Vreemd, want ze had zojuist Trump gekapitteld vanwege diens oneerbiedige houding tegenover de Paus. En de vele loftuitingen daarover waren nog niet weggeëbd, of il Primo Ministro zei van een Italiaanse publieke persoonlijkheid dat hij van Jezus, die van Nazareth, een karikatuur maakte. Volgens de lezing van de media probeerde ze een makkelijk punt te scoren door de populaire zanger Piero Barone, "un offensore di Gesù" te noemen, simpelweg omdat de gevierde tenor "te woke" was en geloofde dat Gods liefde geen onderscheid maakt op basis van geslacht – laat de transgenders tot mij komen en verhindert ze niet. Waarop de zanger, van zijn kant wel een lesje had voor Meloni.
Een ping pong spel waaraan we inmiddels wel gewend zijn, dankzij de USA … uh, ook in Europa hoor als je kijkt naar het kwaad dat door Israël wordt bedreven, maar dat dan weer geen kwaad mag heten en bij Mirjam Bikker van de ChristenUnie leidt tot hevige zieleroerselen en worstelingen met haar achterban, want Gods wil moet toch geschieden, niet alleen in de hemelen … overgewaaid uit Amerika dus, en dat zich hier zelfs in het kwadraat manifesteert: Trump zegt wat van Leo en van de manier waarop hij de rol van Stellvertreter invult, Meloni vindt daarop wat van Trump – en nu herhaalt Meloni dat, maar dan met positiewisseling.
Uiteraard weet ook hier de tegenpartij hoe de vork precies in de steel zit. Met als uitsmijter (in Baroni’s eigen woorden):
Wordt er in het Paradijs oorlog gevoerd? Is er discriminatie in het Paradijs? Armoede?
Allora, waarom tolereren we dat dan hier op aarde?]
Ik moet bij dit soort discussies altijd denken aan de wijsheid van de theoloog Kuitert: alles wat over hierboven gezegd wordt, komt van beneden. Maar in dit geval gaan mijn gedachten vooral naar die wijze zwager van mij die, denkend aan de grenzeloze beloftes van en in het hiernamaals, waarop gebaseerd het arm en toch rijk adagium, tegen mij zei: ik wil daar niet op wachten … ik wil het hier, niet in de hemel … en ik wil het nu, niet als ik dood ben.
Zijn geloof, ooit een mosterdzaadje waarmee men bergen kan verzetten, was weg toen hij uitstapte.
Logisch, past helemaal bij deze tijd. Als je een stelletje gorilla’s als gezagsdragers hebt die zich beroepen op de wil van het volk, dan kom je haast als vanzelf bij een evangelie uit, en dus bij wat Stevo Akkerman in Trouw noemt een maatschappelijk monsterverbond van bevindelijken, evangelicalen, conservatieve katholieken en cultuurchristenen.
Je ziet het heel duidelijk in hedendaags Amerika. Maar nu is er een beetje vreemde vogel bij gekomen, de Italiaanse regeringsleider Georgia Meloni. Vreemd, want ze had zojuist Trump gekapitteld vanwege diens oneerbiedige houding tegenover de Paus. En de vele loftuitingen daarover waren nog niet weggeëbd, of il Primo Ministro zei van een Italiaanse publieke persoonlijkheid dat hij van Jezus, die van Nazareth, een karikatuur maakte. Volgens de lezing van de media probeerde ze een makkelijk punt te scoren door de populaire zanger Piero Barone, "un offensore di Gesù" te noemen, simpelweg omdat de gevierde tenor "te woke" was en geloofde dat Gods liefde geen onderscheid maakt op basis van geslacht – laat de transgenders tot mij komen en verhindert ze niet. Waarop de zanger, van zijn kant wel een lesje had voor Meloni.
Een ping pong spel waaraan we inmiddels wel gewend zijn, dankzij de USA … uh, ook in Europa hoor als je kijkt naar het kwaad dat door Israël wordt bedreven, maar dat dan weer geen kwaad mag heten en bij Mirjam Bikker van de ChristenUnie leidt tot hevige zieleroerselen en worstelingen met haar achterban, want Gods wil moet toch geschieden, niet alleen in de hemelen … overgewaaid uit Amerika dus, en dat zich hier zelfs in het kwadraat manifesteert: Trump zegt wat van Leo en van de manier waarop hij de rol van Stellvertreter invult, Meloni vindt daarop wat van Trump – en nu herhaalt Meloni dat, maar dan met positiewisseling.
Uiteraard weet ook hier de tegenpartij hoe de vork precies in de steel zit. Met als uitsmijter (in Baroni’s eigen woorden):
Gesù ci ha insegnato ad amare il prossimo come noi stessi... Cosa offeпde davvero Dio?[Wij moeten van elkaar houden …
Possiamo immaginare la guerra in Paradiso? Possiamo immaginare la discriminazione in Paradiso? Possiamo immaginare la povertà in Paradiso?
Allora perché tolleriamo queste cose proprio qui — sulla Terra?
Wordt er in het Paradijs oorlog gevoerd? Is er discriminatie in het Paradijs? Armoede?
Allora, waarom tolereren we dat dan hier op aarde?]
Ik moet bij dit soort discussies altijd denken aan de wijsheid van de theoloog Kuitert: alles wat over hierboven gezegd wordt, komt van beneden. Maar in dit geval gaan mijn gedachten vooral naar die wijze zwager van mij die, denkend aan de grenzeloze beloftes van en in het hiernamaals, waarop gebaseerd het arm en toch rijk adagium, tegen mij zei: ik wil daar niet op wachten … ik wil het hier, niet in de hemel … en ik wil het nu, niet als ik dood ben.
Zijn geloof, ooit een mosterdzaadje waarmee men bergen kan verzetten, was weg toen hij uitstapte.
Friday, March 20, 2026
god nederland en de migrant
Ik lees op Teletekst een berichtje over De Mos, die van Hart voor Den Haag.
CVO Oldebroek: (van 0 naar) 32,2%, goed voor 7 zetels.
SGP Oldebroek: 13,6%, altijd nog goed voor 3 zetels, let wel: na het weglopen van kiezers toch nog een zetel winst!
Ik weet niet hoe ik dat moet duiden, is ook niet zo interessant, maar ’t is wel merkwaardig. Hoogst merkwaardig zou De Schaduw zeggen.
Markies de Canteclaer van Barneveldt zou zeggen: Parbleu.
Als je Oldebroek zegt dan kun je ook aan Nijkerk denken. We bevinden ons in de Nederlandse bible belt. Gelderland.
Nijkerk is thuishaven van Christenen voor Israël.
Tegelijkertijd lees ik dat in Nederland een Iraniër is doodgeschoten. Of dat iets met de oorlog in het Midden Oosten te maken heeft is nog volslagen onduidelijk, maar de autoriteiten zijn alert en de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid is ook ingeschakeld.
Nou ja, staat er verder los van … uh … of …?
En ik kan er niks aan doen, maar vraag me af wat de ex-PVV’er De Mos - o.m. beleidsmedewerker van Martin Bosma in de tijd dat het begrip kopvoddentaks is gemunt - moet bij een Christelijk Verbond. Volgens De Nooijer kan De Mos goed mensen verbinden – wel, mij dunkt dat dat wel het laatste is wat je bij een PVV-er moet zoeken, mensen verbinden. Ze kennen elkaar van Ongehoord Nederland. Okay, daar ken ik Raisa Blommestijn van … en dan kom je bij Paul Cliteur en Afshin Ellian … én de arabist Hans Jansen (God hebbe zijn ziel) … en noem maar op. En Chris Stoffer van de SGP en Gidi Markuszower, de afgesplitste PVV-er, hebben elkaar op landelijk niveau ook gevonden.
Daarbij, De Mos wil als bestuurder beslist niet met een AZC geconfronteerd worden.
En waar ik nu ook niks aan kan doen is dat dit bij me bovenkomt: we zijn ontzettend gefocust op antisemitisme, moet zo langzamerhand het vizier niet eens op de moslimhaat gericht worden? En op die protestantse Ayatollahs, de leidsmannen van het Christelijk-Joodse-worteltjes-establishment die het zo verschrikkelijk moeilijk hebben, zo behoedzaam moeten worstelen om moeite te hebben met het gedrag van Israël.
naschrift:
Inmiddels is gebleken dat de neergeschoten Iraniër – ernstig gewond – zich openlijk keerde tegen het Iraanse regiem. Alle media-ogen zijn nu gericht op Kwatta: is er een Iraanse cel in Nederland? Zoals bij een aanranding in de buurt van een AZC alle ogen onmiddellijk gericht worden op dé migrant.
Ik wou de andere mogelijkheid nog maar even niet uitsluiten: een fanatieke Nederlandse moslimhater.
Partijleider Richard de Mos van Hart voor Den Haag wordt informateur in de gemeente Oldebroek. Hij is gevraagd door Tom de Nooijer, die met zijn Christelijk Verbond Oldebroek (een afsplitsing van de SGP) veruit de grootste partij is geworden in de Gelderse gemeente.Ik knipper even met de ogen. De SGP heeft in de Tweede Kamer drie zetels. Er is een plekje in Nederland waar een afsplitsing van deze partij veruit de grootste kan worden. Ik heb het even opgezocht.
CVO Oldebroek: (van 0 naar) 32,2%, goed voor 7 zetels.
SGP Oldebroek: 13,6%, altijd nog goed voor 3 zetels, let wel: na het weglopen van kiezers toch nog een zetel winst!
Ik weet niet hoe ik dat moet duiden, is ook niet zo interessant, maar ’t is wel merkwaardig. Hoogst merkwaardig zou De Schaduw zeggen.
Markies de Canteclaer van Barneveldt zou zeggen: Parbleu.
Als je Oldebroek zegt dan kun je ook aan Nijkerk denken. We bevinden ons in de Nederlandse bible belt. Gelderland.
Nijkerk is thuishaven van Christenen voor Israël.
Tegelijkertijd lees ik dat in Nederland een Iraniër is doodgeschoten. Of dat iets met de oorlog in het Midden Oosten te maken heeft is nog volslagen onduidelijk, maar de autoriteiten zijn alert en de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid is ook ingeschakeld.
Nou ja, staat er verder los van … uh … of …?
En ik kan er niks aan doen, maar vraag me af wat de ex-PVV’er De Mos - o.m. beleidsmedewerker van Martin Bosma in de tijd dat het begrip kopvoddentaks is gemunt - moet bij een Christelijk Verbond. Volgens De Nooijer kan De Mos goed mensen verbinden – wel, mij dunkt dat dat wel het laatste is wat je bij een PVV-er moet zoeken, mensen verbinden. Ze kennen elkaar van Ongehoord Nederland. Okay, daar ken ik Raisa Blommestijn van … en dan kom je bij Paul Cliteur en Afshin Ellian … én de arabist Hans Jansen (God hebbe zijn ziel) … en noem maar op. En Chris Stoffer van de SGP en Gidi Markuszower, de afgesplitste PVV-er, hebben elkaar op landelijk niveau ook gevonden.
Daarbij, De Mos wil als bestuurder beslist niet met een AZC geconfronteerd worden.
En waar ik nu ook niks aan kan doen is dat dit bij me bovenkomt: we zijn ontzettend gefocust op antisemitisme, moet zo langzamerhand het vizier niet eens op de moslimhaat gericht worden? En op die protestantse Ayatollahs, de leidsmannen van het Christelijk-Joodse-worteltjes-establishment die het zo verschrikkelijk moeilijk hebben, zo behoedzaam moeten worstelen om moeite te hebben met het gedrag van Israël.
naschrift:
Inmiddels is gebleken dat de neergeschoten Iraniër – ernstig gewond – zich openlijk keerde tegen het Iraanse regiem. Alle media-ogen zijn nu gericht op Kwatta: is er een Iraanse cel in Nederland? Zoals bij een aanranding in de buurt van een AZC alle ogen onmiddellijk gericht worden op dé migrant.
Ik wou de andere mogelijkheid nog maar even niet uitsluiten: een fanatieke Nederlandse moslimhater.
Wednesday, March 18, 2026
polarisatie
Zoals het ook niet zo verstandig is om bommen te gooien. Nou ja, d’r zit niet veel anders op bij no boots on the ground: zo kinderen, wij gaan jullie nu democratie brengen en leren en dat doen we door bommen te laten vallen die dan op jullie hoofden terecht komen.
Allemaal niet zo verstandig.
Maar, als iemand begint over Israël en Gaza ...
Ook als iemand begint over het westelijk Christelijk establishment tegenover de Palestijnen …
Of als iemand begint over Trump de vijand van de Democraten …
Of als iemand begint over Yeşilgöz en haar vijanden links en Klaver …
Of als iemand begint over het vriendje van Trump, Netanyahu …
Nou, dan zal mijn eerste zorg niet zijn of ik wel of niet in de polarisatie ga.
En, om meteen maar alle twijfel daarover de kop in te drukken: ook niet als iemand over Amerika versus Rusland begint.
Dan is mijn eerste zorg dat ik niet mis te verstaan zal zijn.
Thursday, March 12, 2026
pact met de duivel
De verhoudingen zijn toch wel behoorlijk scheef getrokken.
Ik herinner mij nog heel goed de ontvangst die Zelenskyy ten deel viel toen hij voor het eerst het Witte Huis bezocht – inderdaad, een ware bezoeking waarin Vance the Vice zich van zijn “beste” kant liet zien.
Vergelijk dat eens met onze Israëlische Rupsje Nooitgenoeg, de egards waarmee die op het Witte Huis – namens nog steeds het overgrote deel van de Amerikanen! – ontvangen wordt als hij weer om meer geld en meer wapens en meer medeplichtigheid komt vragen.
En denk aan Trump die met zijn grote bek hulp beloofde aan de demonstranten bij hun protesten tegen het Iraanse regiem – hulp die uiteraard nooit kwam opdagen.
En bedenk ook dat de Koerden nooit (substantieel) geholpen zijn in hun onafhankelijkheidsstrijd. De Koerden hebben best wel wat vriendjes, zoals een politicus wel vriendjes heeft: zolang het van pas komt.
En nu vraagt de Boze, Netanyahu en zijn vriendje Trump,
- aan Ukraine om haar ervaringsdeskundigheid met door Iran gefabriceerde en door Rusland afgevuurde drones in te zetten in de strijd tegen Iran
- aan de Koerden om de Iraanse slachtvelden op te zoeken
- aan de Iraniërs om weer de straten in en de pleinen op te gaan om de Revolutionaire Garde te doen buigen voor het volk.
De schaamteloosheid.
De gotspe.
En ik begrijp dat Ukraine positief gereageerd heeft, en dat de Koerden sterk neigen naar een positieve reactie.
Van de Iraanse bevolking wordt (uiteraard / vermoedelijk) geen teken vernomen.
[Het is natuurlijk schandelijk dat die mensen inmiddels verstoken zijn van enig contact met de buitenwereld, zoals het ook een groot schandaal is dat er nog altijd westerse idioten te vinden zijn die contact met de Palestijnen proberen te onderhouden.]
En reken maar van yes dat de MSM de scheiding der geesten, de powers of universe, goed aanvoelen – daar waar dark energy haar destructieve krachten aanwendt en daar waar dark matter haar zegenrijke arbeid vervult - en zo precies aan hun water voelen hoe in hun verslaggeving de positieve en negatieve teneuren in dit grootse en meeslepende gebeuren te distribueren. Pacten met de duivel!
Ik herinner mij nog heel goed de ontvangst die Zelenskyy ten deel viel toen hij voor het eerst het Witte Huis bezocht – inderdaad, een ware bezoeking waarin Vance the Vice zich van zijn “beste” kant liet zien.
Vergelijk dat eens met onze Israëlische Rupsje Nooitgenoeg, de egards waarmee die op het Witte Huis – namens nog steeds het overgrote deel van de Amerikanen! – ontvangen wordt als hij weer om meer geld en meer wapens en meer medeplichtigheid komt vragen.
En denk aan Trump die met zijn grote bek hulp beloofde aan de demonstranten bij hun protesten tegen het Iraanse regiem – hulp die uiteraard nooit kwam opdagen.
En bedenk ook dat de Koerden nooit (substantieel) geholpen zijn in hun onafhankelijkheidsstrijd. De Koerden hebben best wel wat vriendjes, zoals een politicus wel vriendjes heeft: zolang het van pas komt.
En nu vraagt de Boze, Netanyahu en zijn vriendje Trump,
- aan Ukraine om haar ervaringsdeskundigheid met door Iran gefabriceerde en door Rusland afgevuurde drones in te zetten in de strijd tegen Iran
- aan de Koerden om de Iraanse slachtvelden op te zoeken
- aan de Iraniërs om weer de straten in en de pleinen op te gaan om de Revolutionaire Garde te doen buigen voor het volk.
De schaamteloosheid.
De gotspe.
En ik begrijp dat Ukraine positief gereageerd heeft, en dat de Koerden sterk neigen naar een positieve reactie.
Van de Iraanse bevolking wordt (uiteraard / vermoedelijk) geen teken vernomen.
[Het is natuurlijk schandelijk dat die mensen inmiddels verstoken zijn van enig contact met de buitenwereld, zoals het ook een groot schandaal is dat er nog altijd westerse idioten te vinden zijn die contact met de Palestijnen proberen te onderhouden.]
En reken maar van yes dat de MSM de scheiding der geesten, de powers of universe, goed aanvoelen – daar waar dark energy haar destructieve krachten aanwendt en daar waar dark matter haar zegenrijke arbeid vervult - en zo precies aan hun water voelen hoe in hun verslaggeving de positieve en negatieve teneuren in dit grootse en meeslepende gebeuren te distribueren. Pacten met de duivel!
Saturday, March 7, 2026
kantelpunten
Zo nu en dan kijk ik nog wel eens even achterom naar mijn zeg maar Bagwo-tijd – bewust Anthropogenic Global Warming ontkenner, en de opinies die ik daarin verkondigd of bestreden heb. Niet uit gêne, maar ook niet overlopende van voldoening. Aan die tijd is een abrupt einde gekomen. Niet omdat ik van mening veranderde maar omdat de nonsens die verkondigd werd, door aanhangers én bestrijders, zo langzamerhand niet meer te verteren was ... én voor mij in één klap onverteerbaar werd toen, in één van die palavers, een fatsoenlijke Nederlandse politicus die climate change predikte vergeleken werd met Mussolini.
Dat viel samen met de opkomst van de tipping points – een grenswaarde van een of andere natuurparameter waarboven het leven geen zin meer heeft. Het klimaat, en trouwens ook het milieu, zou allerlei verwoestende effecten in zich hebben, waarbij alleen nog even duidelijk moest worden welk effect onze samenleving de afgrond in zou doen storten. Terwijl de modellen waarmee die ondergang voorspeld werd “3D” en deep learning werden. Daarbij kwam dat één van de deelnemers, tot dat moment een antagonist, zelf kantelpunten ging bedenken – zeg maar behavior tipping points waarin het sociaaleconomische gedrag van de niet zo sociale mens oorzaak zou zijn van de ondergang van de mensheid.
Ik geloof niet in de ondergang van de mensheid.
En ziet, er is nog geen kantelpunt in de verste verte waarneembaar. Dat wil zeggen, geen van die klimatologische of milieutechnische of sociaaleconomische kantelpunten zijn gedetecteerd.
Maar, ziet opnieuw. En zie ons blind zijn voor een kantelpunt dat we niet alleen niet hebben zien aankomen, maar dat zich reeds aan het manifesteren is en waarvoor we ziende blind lijken te zijn.
Een eenakter voor twee heren.
Ze hebben al een bevolkingsgroep gedecimeerd.
Mistens twee andere bevolkingsgroepen zijn ze nu mores aan het leren.
Het lijkt iets waar de politieke meerderheid van het huidige wereldgebeuren vrede mee kan hebben. Maar, ogenschijnlijk heeft de politieke elite niet in de gaten waar dit op af kan stomen, en niet de moed om bijtijds een grens te trekken.
Wat mij betreft mag je dit een kantelpunt noemen, een kantelpunt dat ook niet in wiskundige modellen te vangen is. Zelfs God en de eindtijd worden er bijgehaald, en dat niet door de minst betrokkenen.
Oorlog is voor deze twee sociopaten de voortzetting van hun politiek om uit het gevang te blijven met andere middelen.
Dat viel samen met de opkomst van de tipping points – een grenswaarde van een of andere natuurparameter waarboven het leven geen zin meer heeft. Het klimaat, en trouwens ook het milieu, zou allerlei verwoestende effecten in zich hebben, waarbij alleen nog even duidelijk moest worden welk effect onze samenleving de afgrond in zou doen storten. Terwijl de modellen waarmee die ondergang voorspeld werd “3D” en deep learning werden. Daarbij kwam dat één van de deelnemers, tot dat moment een antagonist, zelf kantelpunten ging bedenken – zeg maar behavior tipping points waarin het sociaaleconomische gedrag van de niet zo sociale mens oorzaak zou zijn van de ondergang van de mensheid.
Ik geloof niet in de ondergang van de mensheid.
En ziet, er is nog geen kantelpunt in de verste verte waarneembaar. Dat wil zeggen, geen van die klimatologische of milieutechnische of sociaaleconomische kantelpunten zijn gedetecteerd.
Maar, ziet opnieuw. En zie ons blind zijn voor een kantelpunt dat we niet alleen niet hebben zien aankomen, maar dat zich reeds aan het manifesteren is en waarvoor we ziende blind lijken te zijn.
Een eenakter voor twee heren.
Ze hebben al een bevolkingsgroep gedecimeerd.
Mistens twee andere bevolkingsgroepen zijn ze nu mores aan het leren.
Het lijkt iets waar de politieke meerderheid van het huidige wereldgebeuren vrede mee kan hebben. Maar, ogenschijnlijk heeft de politieke elite niet in de gaten waar dit op af kan stomen, en niet de moed om bijtijds een grens te trekken.
Oorlog is voor deze twee sociopaten de voortzetting van hun politiek om uit het gevang te blijven met andere middelen.
Thursday, December 25, 2025
Joodse woede
Door zowel betrokken observatoren als door “neutrale” toeschouwers wordt er regelmatig voor gewaarschuwd dat je de begrippen “Israëli” en “Jood” niet mag verwarren. Daar kun je een hele boom over opzetten … maar het komt er op neer dat, als er al kwaad bedreven wordt in die contreien, dan mag dat niet Joods kwaad heten. Een beruchte “worsteling” in CDA kringen, en ook bij de ChristenUnie. (Bij de SGP is dat nooit een worsteling geweest, Israël kan geen vlieg kwaad doen.)
Dan komt er dit bericht, n.a.v. het recente landjepik op de West Bank.
Dat daar in het Midden-Oosten een bijbels conflict wordt uitgevochten, waarbij Israël in alles het bijbels-Joodse gelijk aan haar zijde heeft, en de oudtestamentische gevechtsorder luidt: gij zult allen doden, geen man, noch zijn vrouw, noch één van zijn kinderen zal in leven blijven – dat laat aan duidelijkheid niets te wensen meer over.
Het is het Mozaïsche gelijk van de jongste zoon van Isaak, Jakob, die Esau opzij schoof en zichzelf met list en bedrog het eerstgeboorterecht toeëigende, en die door God Israël werd genoemd.
Dan komt er dit bericht, n.a.v. het recente landjepik op de West Bank.
Het is het Mozaïsche gelijk van de jongste zoon van Isaak, Jakob, die Esau opzij schoof en zichzelf met list en bedrog het eerstgeboorterecht toeëigende, en die door God Israël werd genoemd.
Sunday, November 9, 2025
cynisme
Floor, mijn NRC-se Floor, heeft weer eens een pracht kolom. Over hoe ze als jonge meid er voor koos om cynyca te zijn, of te willen worden.
En hoe ze dat cynisme nu ervaart in de realiteit van haar bestaan: schrijven over, commentaar leveren op maatschappij en politiek – haar raison d’être.
Daar komt uiteraard een voorbeeld langs: Dilan Yeşilgöz.
Da’s nu wel een makkelijke hé Floor: een vat vol tegenstrijdigheden die overeind probeert te blijven in haar wereldje, en dat ook nog voor elkaar krijgt – en dat mag je wel zo ongeveer het toppunt van cynisme in haar complex van realiteiten kunt noemen.
Floor had ook Bikker kunnen noemen.
Maar ja, wie durft nou te refereren aan het complex God en de politieke wereld als het om cynisme gaat. Daar komt onmiddellijk rechtvaardigheid om de hoek kijken.
Bijbelse taferelen: gij zult alle mannen en vrouwen doodslaan, en de kinderen ook trouwens, want ik, de Here Uw God die jullie uit het diensthuis heeft geleid, heb nu genoeg van die misdaden die die klootzakken aan mijn volk hebben gedaan. Ik zal ze bezoeken tot in het derde en vierde geslacht.
De Middellandse Zee in bulldozeren dat volk, en gauw ook – voordat het weer ergens anders de kop opsteekt.
Moeilijk hoor. Roept ook altijd misverstanden op.
Nee, dan toch maar liever Yeşilgöz met haar hypocrietigheidjes.
En ik moet denken aan Van Gaal, hoe die worstelde met zijn geloof toen zijn vrouw zo ernstig “moest” lijden – en hij schopte God zijn speelveld af.
Jakob worstelde met God, zo heet het.
En zo worstelde, worstelt Mirjam Bikker van de ChristenUnie met het volk dat Jakobs naam draagt.
Die doen wel vreselijke dingen, ’t is waar.
Maar ja, wat dat volk van God ook niet allemaal heeft moeten ondergaan – en nog steeds moet ondergaan. Wat die Netanyahu niet allemaal aan stront over zich heen krijgt. Een Christelijk mens kan er alleen maar verdrietig van worden.
Ik begrip dat ze nog immer iedere avond met God praat, voor het slapen gaan, om te voelen, met Alice Nahon ...
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hert heb zeer gedaan
... zoals ik trouw, als kleine jongen iedere avond God bekende dat ik kwaad had gedaan – zonder dat ik ooit begrepen heb wat voor kwaad.
Ik denk dat Bikker er beter aan zou doen met een psychotherapeut te gaan praten.
Die worstelt niet met Israël, of met haar wandaden, die worstelt met zichzelf, met het geloof in de schepping en in de zondeval en nog wat van dat soort complexen.
De genadevolle uitverkiezing.
Mooier cynisme is toch niet denkbaar, Floor. Er zijn vele Bikkers in de westelijke politieke wereld die met Christelijke worstelingen – en worteltjes niet te vergeten, dat soort flauwe kul - toegestaan hebben, en nog steeds toestaan, dat er een volk daadwerkelijk uitgeroeid wordt.
En er is ook nog een mooie bijbeltekst voorhanden:
wanneer de wind daarover is gegaan, is zij niet meer
en haar plaats kent haar niet meer
En hoe ze dat cynisme nu ervaart in de realiteit van haar bestaan: schrijven over, commentaar leveren op maatschappij en politiek – haar raison d’être.
Daar komt uiteraard een voorbeeld langs: Dilan Yeşilgöz.
Da’s nu wel een makkelijke hé Floor: een vat vol tegenstrijdigheden die overeind probeert te blijven in haar wereldje, en dat ook nog voor elkaar krijgt – en dat mag je wel zo ongeveer het toppunt van cynisme in haar complex van realiteiten kunt noemen.
Floor had ook Bikker kunnen noemen.
Bijbelse taferelen: gij zult alle mannen en vrouwen doodslaan, en de kinderen ook trouwens, want ik, de Here Uw God die jullie uit het diensthuis heeft geleid, heb nu genoeg van die misdaden die die klootzakken aan mijn volk hebben gedaan. Ik zal ze bezoeken tot in het derde en vierde geslacht.
De Middellandse Zee in bulldozeren dat volk, en gauw ook – voordat het weer ergens anders de kop opsteekt.
Moeilijk hoor. Roept ook altijd misverstanden op.
Nee, dan toch maar liever Yeşilgöz met haar hypocrietigheidjes.
En ik moet denken aan Van Gaal, hoe die worstelde met zijn geloof toen zijn vrouw zo ernstig “moest” lijden – en hij schopte God zijn speelveld af.
Jakob worstelde met God, zo heet het.
En zo worstelde, worstelt Mirjam Bikker van de ChristenUnie met het volk dat Jakobs naam draagt.
Die doen wel vreselijke dingen, ’t is waar.
Maar ja, wat dat volk van God ook niet allemaal heeft moeten ondergaan – en nog steeds moet ondergaan. Wat die Netanyahu niet allemaal aan stront over zich heen krijgt. Een Christelijk mens kan er alleen maar verdrietig van worden.
Ik begrip dat ze nog immer iedere avond met God praat, voor het slapen gaan, om te voelen, met Alice Nahon ...
Of ik van dageraad tot avond
Geen enkel hert heb zeer gedaan
... zoals ik trouw, als kleine jongen iedere avond God bekende dat ik kwaad had gedaan – zonder dat ik ooit begrepen heb wat voor kwaad.
Ik denk dat Bikker er beter aan zou doen met een psychotherapeut te gaan praten.
Die worstelt niet met Israël, of met haar wandaden, die worstelt met zichzelf, met het geloof in de schepping en in de zondeval en nog wat van dat soort complexen.
De genadevolle uitverkiezing.
Mooier cynisme is toch niet denkbaar, Floor. Er zijn vele Bikkers in de westelijke politieke wereld die met Christelijke worstelingen – en worteltjes niet te vergeten, dat soort flauwe kul - toegestaan hebben, en nog steeds toestaan, dat er een volk daadwerkelijk uitgeroeid wordt.
En er is ook nog een mooie bijbeltekst voorhanden:
wanneer de wind daarover is gegaan, is zij niet meer
en haar plaats kent haar niet meer
Tuesday, October 21, 2025
nooit op Zondag
In mijn herinnering was er ooit een spits die van de amateurs naar Ajax verhuisde onder het beding dat hij niet op zondag hoefde te voetballen, en ik dacht ook nog dat hij van Spakenburg kwam. (Wiki krijgt het niet aan de oppervlakte.
Vandaar dat ik, als gestoken door een wesp, reageerde op dit teletekstje:
Kozakken Boys en Spakenburg zijn beide clubs die principieel niet op zondag willen voetballen.
Kan gebeuren hé, dat je niet op zondag mag voetballen, en dat je dan als supporter maar op zaterdag oerwoudgeluiden langs de lijn gaat maken en je neigingen om migranten in elkaar te slaan na een zaterdags potje voetbal gaat botvieren.
Dan kun je de sabbatdag, de dag des Heeren, blijven heiligen.
Vandaar dat ik, als gestoken door een wesp, reageerde op dit teletekstje:
Kan gebeuren hé, dat je niet op zondag mag voetballen, en dat je dan als supporter maar op zaterdag oerwoudgeluiden langs de lijn gaat maken en je neigingen om migranten in elkaar te slaan na een zaterdags potje voetbal gaat botvieren.
Dan kun je de sabbatdag, de dag des Heeren, blijven heiligen.
Sunday, October 19, 2025
oorlogje spelen
Oorlog voeren zit niet in onze genen.
Honderdduizenden jaren lang, tijdens het overgrote gedeelte van de evolutie van de moderne mens, was er voor mensen geen dwang en was er ook praktisch geen oorlog. Hoe kan oorlog dan genetisch gedetermineerd zijn?
Zegt één van de auteurs van het boek Waarom we vrede willen maar oorlog voeren (zojuist verschenen) in NRC van vandaag.
Drie auteurs.
Drie wetenschappers: een historicus, een archeoloog en een primatoloog.
Hilarisch.
Honderdduizenden jaren.
Het is waar, de evolutie is al lang bezig, heel lang.
Maar de mens? Die is er nu zo’n kleine driehonderdduizend jaar.
En de moderne mens? Ik weet niet waar deze mensen de grens leggen … laten we zeggen een kleine drieduizend jaar.
En dan hebben we het nog niet over de verlichte mens, dat, jawel, als eigen volk opstaat tegen het onverlichte volk.
Dus, kan oorlog wel of niet in onze genen zitten?
Dat weet ik ook niet.
Nou ja, dit is van mijn kant toch ook een beetje oorlogje spelen, hoe onschuldig ook: merkwaardige, hoogst merkwaardige uitspraken signaleren van mensen die beter zouden moeten weten.
En dat zit wel in mijn genen, geloof ik.
Wat mij veel interessanter lijkt is de vraag: wanneer zijn we eigenlijk collectief gaan doodslaan? Kaïn en Abel worden genoemd. Wanneer zou (een andere) Kaïn tegen zijn broers en zusters gezegd hebben: vinden jullie die Abel ook zo'n etter. Wat zullen we met hem doen? En wanneer die dan een kopje kleiner is gemaakt, komt een deel van de familie bij elkaar en zegt: dat was niet netjes van Kaïn en zijn bende, en ineens liggen de lijken van de Kaïnclan verspreid over het erfgoed van Adam en Eva.
In het bijbelse tijdsframe zal het begonnen zijn in de tijden van Jacob, van wie elf zonen zich keerden tegen de twaalfde zoon, en eerst overwogen of ze de dromer zouden doden - maar ze verkopen hem uiteindelijk als slaaf aan Egyptische handelaren.
De “geschiedschrijving” wil dat, wat later de stammen Israëls zullen heten – zeg maar: het nazaad van Jakob - zich bij ome Jozef in Egypte melden. Volk dat we nu nareizigers noemen. Een paar geslachten verder is het dan zover: de Egyptenaren hebben genoeg van de indringers uit Kanaän en eigen volk staat op tegen niet eigen volk.
Honderdduizenden jaren lang, tijdens het overgrote gedeelte van de evolutie van de moderne mens, was er voor mensen geen dwang en was er ook praktisch geen oorlog. Hoe kan oorlog dan genetisch gedetermineerd zijn?
Zegt één van de auteurs van het boek Waarom we vrede willen maar oorlog voeren (zojuist verschenen) in NRC van vandaag.
Drie auteurs.
Drie wetenschappers: een historicus, een archeoloog en een primatoloog.
Hilarisch.
Het is waar, de evolutie is al lang bezig, heel lang.
Maar de mens? Die is er nu zo’n kleine driehonderdduizend jaar.
En de moderne mens? Ik weet niet waar deze mensen de grens leggen … laten we zeggen een kleine drieduizend jaar.
En dan hebben we het nog niet over de verlichte mens, dat, jawel, als eigen volk opstaat tegen het onverlichte volk.
Dus, kan oorlog wel of niet in onze genen zitten?
Dat weet ik ook niet.
Nou ja, dit is van mijn kant toch ook een beetje oorlogje spelen, hoe onschuldig ook: merkwaardige, hoogst merkwaardige uitspraken signaleren van mensen die beter zouden moeten weten.
En dat zit wel in mijn genen, geloof ik.
Wat mij veel interessanter lijkt is de vraag: wanneer zijn we eigenlijk collectief gaan doodslaan? Kaïn en Abel worden genoemd. Wanneer zou (een andere) Kaïn tegen zijn broers en zusters gezegd hebben: vinden jullie die Abel ook zo'n etter. Wat zullen we met hem doen? En wanneer die dan een kopje kleiner is gemaakt, komt een deel van de familie bij elkaar en zegt: dat was niet netjes van Kaïn en zijn bende, en ineens liggen de lijken van de Kaïnclan verspreid over het erfgoed van Adam en Eva.
In het bijbelse tijdsframe zal het begonnen zijn in de tijden van Jacob, van wie elf zonen zich keerden tegen de twaalfde zoon, en eerst overwogen of ze de dromer zouden doden - maar ze verkopen hem uiteindelijk als slaaf aan Egyptische handelaren.
De “geschiedschrijving” wil dat, wat later de stammen Israëls zullen heten – zeg maar: het nazaad van Jakob - zich bij ome Jozef in Egypte melden. Volk dat we nu nareizigers noemen. Een paar geslachten verder is het dan zover: de Egyptenaren hebben genoeg van de indringers uit Kanaän en eigen volk staat op tegen niet eigen volk.
Tuesday, September 23, 2025
een tweeling-oxymoron
Er bestaat de GOED NIEUWS BIJBEL (ik vertaal nu uit het Engels, in Nederland heet het Groot Nieuws, wat ongeveer hetzelfde bedoelt te zeggen). Sinds de bijbel door de Christelijke wereld wordt gebruikt om het onmenselijke gedrag van Israël te verdedigen – waaronder ik ook reken het uitnodigen van Israël om deel te nemen aan o.m. de Champions League, het songvestival en het honkbalkampioenschap, allemaal Europese zaken – kan de bijbel niet goed nieuws zijn en tegelijkertijd als goede moraal gebruikt worden om het kwaad goed te praten.
En dan heb ik het nog niet over het gijzelen van – de zeer bijbelse - Jezus voor het fascistische rechts in de Verenigde Staten. Geen good nieuws.
Fake nieuws.
Die bijbel goed (of groot) nieuws noemen is gebaseerd op de fictie van (ons gevoel voor) onze Joods Christelijke worteltjes. We hebben het dan over onze beschaving. Daarom kan de verbinding Joods-Christelijk niet anders dan als een oxymoron gezien worden.
Ik mag dat zo zeggen want het Israëlische barbaarse gedrag in Palestina – niet alleen in de Gaza-strook, maar ook op de Westbank - wordt gedragen door de volledige Israëlische bevolking. Maar het wordt ook gesupport – via AIPAC, de Joodse lobbby-organisatie in Amerika - door de meerderheid van de Joodse gemeenschap in de Verenigde Staten. Dus de overgrote meerderheid van de Joodse gemeenschappen staat achter Netanyahu.
Tweeling.
Zonder de ene oxymoron zou de andere niet bestaan.
En het zou allemaal niet zo erg zijn als alleen die van de Joods Christelijke worteltjes de bijbel als basis hadden. Maar het regiem Netanyahu wordt niet alleen in stand gehouden door, maar kan niet bestaan zonder de ultrarechtse partij die haar politiek baseert op de Thora.
En het leitmotiv voor al die Joden, als het ware een sjibbolet: laat Netanyahu zijn klus afmaken.
Sjibbolet ja, want iemand die “laat die man zijn klua afmaken” niet over de lippen kan krijgen wordt inmiddels ook als een antisemiet beschouwd.
NB
En voor hen die de Palestijnen zien als kakkerlakken, vanwege die “overval” nu bijna twee jaar geleden, of voor hen die het een gepaste straf vinden dat om die overval een heel volk uitgeroeid wordt: Palestina, het Palestijnse volk, kon vanwege de bezetting en onderdrukking door Israël, ver voor 27 oktober 2023 al, vergeleken worden met George Floyd - de man en de moord die nu benoemd wordt met 8.46: 526 seconden duurde diens doodstrijd. Behalve dan dat het doodsbed van de Palestijnen als een eeuwigheid moet voelen. (zie mijn post van 24 mei 2024)
Een ondraaglijke eeuwigheid wel te verstaan.
De hel.
En dan heb ik het nog niet over het gijzelen van – de zeer bijbelse - Jezus voor het fascistische rechts in de Verenigde Staten. Geen good nieuws.
Fake nieuws.
Die bijbel goed (of groot) nieuws noemen is gebaseerd op de fictie van (ons gevoel voor) onze Joods Christelijke worteltjes. We hebben het dan over onze beschaving. Daarom kan de verbinding Joods-Christelijk niet anders dan als een oxymoron gezien worden.
Ik mag dat zo zeggen want het Israëlische barbaarse gedrag in Palestina – niet alleen in de Gaza-strook, maar ook op de Westbank - wordt gedragen door de volledige Israëlische bevolking. Maar het wordt ook gesupport – via AIPAC, de Joodse lobbby-organisatie in Amerika - door de meerderheid van de Joodse gemeenschap in de Verenigde Staten. Dus de overgrote meerderheid van de Joodse gemeenschappen staat achter Netanyahu.
Tweeling.
Zonder de ene oxymoron zou de andere niet bestaan.
En het zou allemaal niet zo erg zijn als alleen die van de Joods Christelijke worteltjes de bijbel als basis hadden. Maar het regiem Netanyahu wordt niet alleen in stand gehouden door, maar kan niet bestaan zonder de ultrarechtse partij die haar politiek baseert op de Thora.
En het leitmotiv voor al die Joden, als het ware een sjibbolet: laat Netanyahu zijn klus afmaken.
Sjibbolet ja, want iemand die “laat die man zijn klua afmaken” niet over de lippen kan krijgen wordt inmiddels ook als een antisemiet beschouwd.
NB
En voor hen die de Palestijnen zien als kakkerlakken, vanwege die “overval” nu bijna twee jaar geleden, of voor hen die het een gepaste straf vinden dat om die overval een heel volk uitgeroeid wordt: Palestina, het Palestijnse volk, kon vanwege de bezetting en onderdrukking door Israël, ver voor 27 oktober 2023 al, vergeleken worden met George Floyd - de man en de moord die nu benoemd wordt met 8.46: 526 seconden duurde diens doodstrijd. Behalve dan dat het doodsbed van de Palestijnen als een eeuwigheid moet voelen. (zie mijn post van 24 mei 2024)
Een ondraaglijke eeuwigheid wel te verstaan.
De hel.
Sunday, August 3, 2025
geworteld in het Heilige Land
Trouw bericht: Jongeren stellen vragen aan de paus: ‘Hoe maak ik de juiste keuzes?’
En ik denk: leeft die man nog. Hij is nu een kleine drie maanden hoofd van de Rooms Katholieke kerk. Inmiddels hebben veel wereldleiders hun schroom afgelegd en hebben Israël laten weten – met mededeling daarvan aan de wereld – dat ze haar doen en laten, zo niet veroordelen, dan toch duidelijk afkeuren. Waarbij er sprake is van (dreigen met) sancties.
Ik heb de Paus nog niet gehoord over de grove misdaad die het Palestijnse volk wordt aangedaan.
Het onderschrift bij deze foto luidt: Paus Leo XIV draagt het kruis binnen bij de viering voor de avondwake van de Wereldjongerendagen in Rome … en ik voeg daaraan toe … terwijl er diezelfde dag 8 Palestijnen zijn doodgeschoten bij het zoeken van voedselhulp en voedsel.
NB vandaag, terwijl ik dit schrijf: 23 doden – zegge en schrijve drieëntwintig.
De jongeren vragen niet: welke keuze moet ik maken. Ze vragen: hoe maak ik de juiste keuze.
Ik geloof dat je zulke dingen maar beter niet meer aan de Paus kunt vragen. Aan welke paus dan ook. Ook papa Bergoglio heb ik in zijn laatste maanden niet over de Gazastrook gehoord - zelfs het zich bewust zijn van zijn naderende einde heeft niet mogen bewerkstelligen dat hij zijn “politieke” schroom heeft afgelegd om Israël te kastijden over zoveel onrecht.
Ze zijn niet zo bekend in de grote wereld, maar ze hadden natuurlijk ook de fractieleiders van de SGP, of van de CU kunnen uitnodigen. Die worstelen niet zo met vragen over Palestina.
Dan zouden ze als antwoord krijgen: wij staan vierkant achter het uithongeren van dat woedend heidendom. Lang leve onze Joods Christelijke worteltjes.
Of ze zouden Bontenbal van het CDA kunnen vragen. Nou ja, die loopt liever om die vraag heen. Je bent niet voor niks op pad om weer (één van) de grootse te worden bij de verkiezingen.
[Van der Staaij is weliswaar geen fractieleider meer van de SGP, maar toch nog steeds het boegbeeld – numeriek gesproken dan]
Onze paus, Leo XIV, vond het wel een goed idee om te bidden voor de Gazanen … de Ukrainers niet vergeten hoor, ook niet al die andere landen waar ook oorlog is.
Trouw geeft de boodschap van de Paus aan de jongeren door: “Besmet iedereen met enthousiasme en met de getuigenis van jullie geloof”.
Nou ja, ik ken er heel wat die denken dat dat meer soelaas biedt dan de diplomatieke erkenning van Palestina als staat - iets wat het Vaticaan ook nog steeds niet heeft kunnen opbrengen.
En ik denk: leeft die man nog. Hij is nu een kleine drie maanden hoofd van de Rooms Katholieke kerk. Inmiddels hebben veel wereldleiders hun schroom afgelegd en hebben Israël laten weten – met mededeling daarvan aan de wereld – dat ze haar doen en laten, zo niet veroordelen, dan toch duidelijk afkeuren. Waarbij er sprake is van (dreigen met) sancties.
Ik heb de Paus nog niet gehoord over de grove misdaad die het Palestijnse volk wordt aangedaan.
NB vandaag, terwijl ik dit schrijf: 23 doden – zegge en schrijve drieëntwintig.
De jongeren vragen niet: welke keuze moet ik maken. Ze vragen: hoe maak ik de juiste keuze.
Ik geloof dat je zulke dingen maar beter niet meer aan de Paus kunt vragen. Aan welke paus dan ook. Ook papa Bergoglio heb ik in zijn laatste maanden niet over de Gazastrook gehoord - zelfs het zich bewust zijn van zijn naderende einde heeft niet mogen bewerkstelligen dat hij zijn “politieke” schroom heeft afgelegd om Israël te kastijden over zoveel onrecht.
Ze zijn niet zo bekend in de grote wereld, maar ze hadden natuurlijk ook de fractieleiders van de SGP, of van de CU kunnen uitnodigen. Die worstelen niet zo met vragen over Palestina.
Dan zouden ze als antwoord krijgen: wij staan vierkant achter het uithongeren van dat woedend heidendom. Lang leve onze Joods Christelijke worteltjes.
Of ze zouden Bontenbal van het CDA kunnen vragen. Nou ja, die loopt liever om die vraag heen. Je bent niet voor niks op pad om weer (één van) de grootse te worden bij de verkiezingen.
Onze paus, Leo XIV, vond het wel een goed idee om te bidden voor de Gazanen … de Ukrainers niet vergeten hoor, ook niet al die andere landen waar ook oorlog is.
Trouw geeft de boodschap van de Paus aan de jongeren door: “Besmet iedereen met enthousiasme en met de getuigenis van jullie geloof”.
Nou ja, ik ken er heel wat die denken dat dat meer soelaas biedt dan de diplomatieke erkenning van Palestina als staat - iets wat het Vaticaan ook nog steeds niet heeft kunnen opbrengen.
Friday, July 11, 2025
de dood in de pot
Dit is nu wat er zo ontzettend verkeerd is aan onze houding tegenover Israël.
Een bericht in de Volkskrant van deze week zet meteen de toon:
Proef dit woord even goed.
De Volkskrant heeft, evenals iedere krant een handboek met aanwijzingen voor stijl en woordgebruik.
Hoe moet je dit nu noemen? Geen Stijl?
De krant plaatste er deze foto bij.
Noemen we dit een onaantrekkelijke woonomgeving. Wij, in Nederland, die inmiddels zo bang zijn geworden dat het woord “onbewoonbaar” is gevallen vanwege de van PFAS verstikte vaderlandse bodem.
Dit is geen understatement meer.
Dit is ook geen cynische verslaggeving.
Dit is een redacteur die zijn werk niet meer serieus neemt, een redacteur die wij dus niet meer serieus kunnen nemen.
Nog erger, het is geen verslag.
Het is een commentaar.
Een volstrekt belachelijke beoordeling van de situatie. Een teken van de ernst van het gebeuren in de verste verte niet kunnen, niet willen begrijpen.
De angst om antisemiet genoemd te worden is er door de Israëlische Public Relations Afdeling zwaar ingestampt.
Dit is spotten met de Palestijnse werkelijkheid.
Dit is de dood van de journalistiek van de Mainstream Media.
En die dood heet Israël en Trump. Sinds Trump, en sinds oktober 2023 zijn wij niet meer in staat om met een open blik naar het wereldtoneel te kijken. Alles, werkelijk alles, wordt gemeten met de maat van Netanyahu en zijn vriendje Trump.
Dit kun je niet meer neutraal noemen. Dit is Israël-gezinde, én Palestina-zeer-ongezinde berichtgeving.
Is “dood in de pot” hier dan wel de juiste uitdrukking voor.
Wel, de metaforische functie is in de loop der eeuwen afgezwakt, en het beschrijft nu een doodsaaie omgeving, een plek waar geen dynamiek meer is. Nu kun je veel van Trump zeggen, maar niet dat het geen dynamische man zou zijn. In tegendeel, zo dynamisch dat zijn gedrag volslagen onvoorspelbaar is. En je kunt van het Midden Oosten veel vinden, maar het is één sociaal, politiek, geografisch kokende massa.
Maar oorspronkelijk komt “de dood in de pot” uit de omgeving van het Beloofde Land, van de eettafel van bebaarde Schriftgeleerden, die honger hadden en die iets voorgeschoteld kregen dat niet te vreten was. En ze riepen: “vergif in de kookpot”.
Wel die bebaarde mannen zitten nog steeds aan de tafel waar over veel onheil wordt beschikt, zowel aan de kant van wat het Westen het kwaad noemt, als aan de kant waarvan het Oosten roept dat dat het kwaad is.
Vergif in de kookpot.
Dat is wat de MSM zichzelf hebben aangedaan. Ze hebben de nieuwsstroom vergiftigd, de mainstream, en die gaat nu door het publicitaire landschap als een met kwik vervuilde rivier. Daar kan de door de RIVM gesignaleerde PFAS-vervuiling niet tegenop.
Een bericht in de Volkskrant van deze week zet meteen de toon:
Israël maakt het leven in Gaza met opzet zo onaantrekkelijk dat veel Gazanen weg zullen willen. ‘Vrijwillig’ kan Israël dan beweren over dit cynische, meedogenloze plan."Onaantrekkelijk".
Proef dit woord even goed.
De Volkskrant heeft, evenals iedere krant een handboek met aanwijzingen voor stijl en woordgebruik.
Hoe moet je dit nu noemen? Geen Stijl?
De krant plaatste er deze foto bij.
Dit is geen understatement meer.
Dit is ook geen cynische verslaggeving.
Dit is een redacteur die zijn werk niet meer serieus neemt, een redacteur die wij dus niet meer serieus kunnen nemen.
Nog erger, het is geen verslag.
Het is een commentaar.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.Die tekst is als concept door verschillende handen gegaan. Daar is dus over nagedacht, door hoofdredactie en commentatoren.
Een volstrekt belachelijke beoordeling van de situatie. Een teken van de ernst van het gebeuren in de verste verte niet kunnen, niet willen begrijpen.
De angst om antisemiet genoemd te worden is er door de Israëlische Public Relations Afdeling zwaar ingestampt.
Dit is spotten met de Palestijnse werkelijkheid.
Dit is de dood van de journalistiek van de Mainstream Media.
En die dood heet Israël en Trump. Sinds Trump, en sinds oktober 2023 zijn wij niet meer in staat om met een open blik naar het wereldtoneel te kijken. Alles, werkelijk alles, wordt gemeten met de maat van Netanyahu en zijn vriendje Trump.
Dit kun je niet meer neutraal noemen. Dit is Israël-gezinde, én Palestina-zeer-ongezinde berichtgeving.
Is “dood in de pot” hier dan wel de juiste uitdrukking voor.
Wel, de metaforische functie is in de loop der eeuwen afgezwakt, en het beschrijft nu een doodsaaie omgeving, een plek waar geen dynamiek meer is. Nu kun je veel van Trump zeggen, maar niet dat het geen dynamische man zou zijn. In tegendeel, zo dynamisch dat zijn gedrag volslagen onvoorspelbaar is. En je kunt van het Midden Oosten veel vinden, maar het is één sociaal, politiek, geografisch kokende massa.
Maar oorspronkelijk komt “de dood in de pot” uit de omgeving van het Beloofde Land, van de eettafel van bebaarde Schriftgeleerden, die honger hadden en die iets voorgeschoteld kregen dat niet te vreten was. En ze riepen: “vergif in de kookpot”.
Wel die bebaarde mannen zitten nog steeds aan de tafel waar over veel onheil wordt beschikt, zowel aan de kant van wat het Westen het kwaad noemt, als aan de kant waarvan het Oosten roept dat dat het kwaad is.
Vergif in de kookpot.
Dat is wat de MSM zichzelf hebben aangedaan. Ze hebben de nieuwsstroom vergiftigd, de mainstream, en die gaat nu door het publicitaire landschap als een met kwik vervuilde rivier. Daar kan de door de RIVM gesignaleerde PFAS-vervuiling niet tegenop.
Friday, July 4, 2025
de logica van Max Pam
Er is een onverkwikkelijke affaire losgebarsten rondom singer-songwriter Douwe Bob.
Douwe zou een voetbaltoernooi van joodse kinderen opluisteren met zijn muziek. Als voorwaarde had ie gezegd: gaan politiek, geen religie.
Toen hij bij het sportpark aankwam bleek er een inbreng mogelijk gemaakt te zijn voor het Zionisme.
Politiek/religie dus. En Douwe Bob hield het voor gezien.
Daar sprak de hele wereld schande van. Nou ja, de hele wereld, die wereld die nog steeds vindt dat Israël het volste recht heeft om op te treden in het Midden Oosten zoals het optreedt. En dat is geen klein deeltje van de niet-Joods/Israëlische buitenwereld.
Wie er ook schande van sprak was onze VVD-slang, Dilan Yeşilgöz.
Ze noemde Douwe Bob een Jodenhater.
Daar volgden doodsbedreigingen op en een onvrijwillige Exil naar een onbekende plek in het buitenland.
Komt op Max Pam.
Er was ook een groot deel van die kleine wereld dat Israël niet zo vriendelijk gezind is, dat heftig protesteerde en het gedrag van Douwe Bob verdedigde en/of vond dat mevrouw Yeşilgöz niet zo netjes bezig was,
Daar had onze Volkskrant columnist het nodige over te vertellen.
Eerst stelde hij met gevoel voor ironie vast dat iedereen wel erg veel medelijden had met Douwe, zo veel dat hij ook bijna de neiging niet kon onderdrukken om medelijden met hem te krijgen.
Bijna.
Maar bijtijds herinnerde hij zich hoe hij Douwe Bob een keer in levende lijve ontmoet had.
Als je dat als inleiding leest denk je: nu gaat er iets verschrikkelijks komen. Zijn herdershond heeft een keer een Jood gebeten, hij heeft ooit een antisemitisch liedje gezongen, hij is getrouwd met een Palestijnse, hij is geen Ajax-fan omdat daar teveel Joden rondlopen … nou ja, mijn fantasie schiet tekort.
Die van onze chroniqueur ook.
Onze chroniqueur zit in een bar.
Douwe komt binnen, in kennelijke staat (daar is geen blaaspijpje aan te pas gekomen.)
Hij heeft een hond bij zich die hij ook bier laat drinken.
Hond is duidelijk ook over zijn/haar theewater (opnieuw: geen blaaspijpje).
Onze "Bob" verlaat het etablissement weer, onze chroniqueur in grote verontwaardiging achterlatend.
Daarnaast schiet hem tijdens het schrijven van zijn oprispingen dienomtrent te binnen dat Douwe reclame maakt voor D-reizen – CO2-uitstoot, bah - met als bestemming Istanbul, waar, zoals bij een ieder bekend, burgemeesters in de gevangenis zitten omdat ze daar, in tegenstelling tot Israël, niet zo veel met democratie hebben
Nou, van zo’n man mag een politiek zwaargewicht, voorman van onze eveneens zeer democratisch ingestelde liberale volkspartij, wier woorden ook gewicht hebben, gezien het feit dat die zanger regelmatig dronken is en ook nog zijn hondje dronken voert ... let wel, nog steeds is hier de geschiedschrijver Max van der Meijden Pam aan het woord ... van zo iemand mag onze nieuwe volksmenner Yeşilgöz toch wel verzinnen dat hij een Jodenhater is.
Toch?
Nietwaar?
NB Max Pam liegt ook nog … pardon, suggereert natuurlijk, neem me niet kwalijk, dat moet een suggestie zijn, zoals de onwrikb're vastigheden van Yeşilgöz immer suggestietjes blijken te zijn … want hij sluit zijn verdichtsel af met: een Jood die niet in Israëli woont is geen Zionist.
Nu is Max Pam geen onbekende in de Joodse samenleving en welbekend met de Joodse opvattingen. Hij houdt niet stil dat hij van Joodse afkomst is en dat zijn voorvaderen bijdragen hebben geleverd aan de samenleving. Dus hij zou moeten weten dat er alleen al in de Verenigde Staten een bloeiende vereniging is van Zionisten, ofwel een tableau vivant van Zionistische stromingen - geschat op meer dan 60% van de aanwezige 1,7 miljoen Joden - met heel veel lawaai waar het gaat om het lobbyen (AIPAC) tegen de mogelijkheid van het ondraaglijke concept dat er ooit sprake zou kunnen zijn van een Palestijnse staat.
Toen hij bij het sportpark aankwam bleek er een inbreng mogelijk gemaakt te zijn voor het Zionisme.
Politiek/religie dus. En Douwe Bob hield het voor gezien.
Daar sprak de hele wereld schande van. Nou ja, de hele wereld, die wereld die nog steeds vindt dat Israël het volste recht heeft om op te treden in het Midden Oosten zoals het optreedt. En dat is geen klein deeltje van de niet-Joods/Israëlische buitenwereld.
Wie er ook schande van sprak was onze VVD-slang, Dilan Yeşilgöz.
Ze noemde Douwe Bob een Jodenhater.
Daar volgden doodsbedreigingen op en een onvrijwillige Exil naar een onbekende plek in het buitenland.
Komt op Max Pam.
Daar had onze Volkskrant columnist het nodige over te vertellen.
Eerst stelde hij met gevoel voor ironie vast dat iedereen wel erg veel medelijden had met Douwe, zo veel dat hij ook bijna de neiging niet kon onderdrukken om medelijden met hem te krijgen.
Bijna.
Maar bijtijds herinnerde hij zich hoe hij Douwe Bob een keer in levende lijve ontmoet had.
Als je dat als inleiding leest denk je: nu gaat er iets verschrikkelijks komen. Zijn herdershond heeft een keer een Jood gebeten, hij heeft ooit een antisemitisch liedje gezongen, hij is getrouwd met een Palestijnse, hij is geen Ajax-fan omdat daar teveel Joden rondlopen … nou ja, mijn fantasie schiet tekort.
Die van onze chroniqueur ook.
Onze chroniqueur zit in een bar.
Douwe komt binnen, in kennelijke staat (daar is geen blaaspijpje aan te pas gekomen.)
Hij heeft een hond bij zich die hij ook bier laat drinken.
Hond is duidelijk ook over zijn/haar theewater (opnieuw: geen blaaspijpje).
Onze "Bob" verlaat het etablissement weer, onze chroniqueur in grote verontwaardiging achterlatend.
Daarnaast schiet hem tijdens het schrijven van zijn oprispingen dienomtrent te binnen dat Douwe reclame maakt voor D-reizen – CO2-uitstoot, bah - met als bestemming Istanbul, waar, zoals bij een ieder bekend, burgemeesters in de gevangenis zitten omdat ze daar, in tegenstelling tot Israël, niet zo veel met democratie hebben
Nou, van zo’n man mag een politiek zwaargewicht, voorman van onze eveneens zeer democratisch ingestelde liberale volkspartij, wier woorden ook gewicht hebben, gezien het feit dat die zanger regelmatig dronken is en ook nog zijn hondje dronken voert ... let wel, nog steeds is hier de geschiedschrijver Max van der Meijden Pam aan het woord ... van zo iemand mag onze nieuwe volksmenner Yeşilgöz toch wel verzinnen dat hij een Jodenhater is.
Toch?
Nietwaar?
NB Max Pam liegt ook nog … pardon, suggereert natuurlijk, neem me niet kwalijk, dat moet een suggestie zijn, zoals de onwrikb're vastigheden van Yeşilgöz immer suggestietjes blijken te zijn … want hij sluit zijn verdichtsel af met: een Jood die niet in Israëli woont is geen Zionist.
Nu is Max Pam geen onbekende in de Joodse samenleving en welbekend met de Joodse opvattingen. Hij houdt niet stil dat hij van Joodse afkomst is en dat zijn voorvaderen bijdragen hebben geleverd aan de samenleving. Dus hij zou moeten weten dat er alleen al in de Verenigde Staten een bloeiende vereniging is van Zionisten, ofwel een tableau vivant van Zionistische stromingen - geschat op meer dan 60% van de aanwezige 1,7 miljoen Joden - met heel veel lawaai waar het gaat om het lobbyen (AIPAC) tegen de mogelijkheid van het ondraaglijke concept dat er ooit sprake zou kunnen zijn van een Palestijnse staat.
Sunday, June 29, 2025
the face of evil
USA/Israël (paraphrasing Clausewitz): continuation of the barbaric past by other means.
Monday, May 26, 2025
Rob Oudkerk en de niet-Marokkanen*)
Rob Oudkerk heeft in de Volkskrant van dit weekend de ruimte gekregen om, alle remmen los, de alarmklok te luiden over de opkomende Jodenhaat, onder de kop DE MOORDEN IN WASHINGTON ZIJN EEN GRUWELIJKE WAKE-UP CALL: ALS WE ZWIJGEN, DREIGT OOK HIER ERNSTIGE ESCALATIE. Uiteraard alarmbellen tegen het – in Oudkerks ogen opkomend – antisemitisme.
Ik ben zo vrij om hem tegen te spreken.
Het is al vreemd dat, terwijl de hele wereld dit een ernstige misdaad vindt, Oudkerk – erg laat voor zoveel om zich heen slaand kwaad – deze bel meent te moeten rinkelen.
Maar, dit is geen antisemitisme.
Laat ik het voorzichtiger zeggen (al blijf ik bij mijn standpunt): Rob Oudkerk kan niet weten of dit antisemitisme is. Van de dader is nog niets bekend – op het moment van zijn, en van dit schrijven - niet eens of het een Palestijn is. Maar het zal net als met de “terroristische” daad van Luigi Mangione gaan, de man die de CEO van een zorgverzekeringsbedrijf, Brian Thompson, dood schoot: plak er het gewenste etiket op, en je hoeft verder niet meer om je heen te kijken.
Rob Oudkerk weet zelf iets van discriminatie: hij was de Amsterdamse bestuurder van “die kutmarokkanen”.
Hij relativeerde het wat, dat had ie niet zo mogen zeggen – let op: het was wel waar, maar alles wat waar is, weet je als beschaafde blanke man, hoef je nog niet zo te zeggen. En, zei hij vergoelijkend: het geldt natuurlijk niet voor alle Marokkanen.
Maar het blijft toch discriminatie.
Negers worden gediscrimineerd.
Als we Marokkanen discrimineren hebben we het niet over alle Marokkanen.
Maar Joden worden gehaat.
Wel, ik weet nog een volk dat gehaat wordt: de Palestijnen.
Het wordt nu een beetje minder, een beetje – niet omdat de Palestijnen beschaafder zijn geworden in onze ogen, maar omdat de Israëliërs nu wel erg vervelend tegen ze doen.
Maar op en na 7 oktober, anderhalf jaar geleden, wist bijna iedereen in het Westen het: Palestijnen zijn kakkerlakken die je dood mag trappen. Daar zorgden de ultrarechtse ministers in het kabinet Netanyahu wel voor, en hun wereldwijd netwerk van Centra voor Joodse Documentatie.
Om dat verschil tussen het "discrimineren" van negers en het "haten" van Joden te illustreren heeft Norman Finkelstein, in zijn geschrift The Holocaust Industry het nodige gesignaleerd. Het was in de Verenigde Staten eenvoudig om een Holocaustmuseum in te richten, maar een museum over de onderdrukking van de negers: dat was een veel ingewikkelder zaak - qua vergunningen en zo. En Trump is nu bezig met het herschrijven van de geschiedenis, op twee manieren. Amerikanen mogen niet meer herinnerd worden aan wat toch helemaal niet netjes was: de rassensegregatie. Dus je ontslaat 4-sterren generaals omdat ze carrière zouden hebben gemaakt op hun afwijkende huidskleur. En Palestijnen en andere soorten Arabieren worden gedeporteerd als ze iets lelijks van de Joods/Amerikaanse verhoudingen durven te zeggen.
Wel, wat de consequentie van van dit alles moge zijn weet ik ook niet, maar het wordt hoog tijd voor twee dingen:
1) We moeten ons op de begrippen holocaust en antisemitisme heroriënteren, zodanig dat als we het woord antisemitisme gebruiken, we het ook over antisemitisme hebben.
2) We moeten het vieren van de Nakba – de herdenking van de ellende die over de Palestijnen is gekomen als gevolg van de Jodenhaat van Hitler - stimuleren en faciliteren, én een woord vinden voor de Palestijnenhaat … ik volg hierin nu Oudkerk, en anderen, die “geen woorden hebben” voor wat de Joden aan haat in deze wereld moeten verdragen … die Palestijnenhaat dus en het leed dat de Palestijnen is aangedaan, een woord zodanig dat als iemand zich onheus uitlaat over deze mensen hij hetzelfde schuldgevoel krijgt als bij het woord antisemitisme.
*) Oudkerk, had het alleen over Marokkanen, maar de stemming gold alle migranten (je mocht op dat moment nog van allochtoon spreken). Theo van Gogh leefde nog en kon vrijelijk, en schaamteloos, via het gedrukte woord en de audiovisuele media deze medelandgenoten voor van alles en nog wat uitschelden. Het woord kopvoddentaks zou nog uitgevonden worden.
Ik ben zo vrij om hem tegen te spreken.
Het is al vreemd dat, terwijl de hele wereld dit een ernstige misdaad vindt, Oudkerk – erg laat voor zoveel om zich heen slaand kwaad – deze bel meent te moeten rinkelen.
Maar, dit is geen antisemitisme.
Laat ik het voorzichtiger zeggen (al blijf ik bij mijn standpunt): Rob Oudkerk kan niet weten of dit antisemitisme is. Van de dader is nog niets bekend – op het moment van zijn, en van dit schrijven - niet eens of het een Palestijn is. Maar het zal net als met de “terroristische” daad van Luigi Mangione gaan, de man die de CEO van een zorgverzekeringsbedrijf, Brian Thompson, dood schoot: plak er het gewenste etiket op, en je hoeft verder niet meer om je heen te kijken.
Rob Oudkerk weet zelf iets van discriminatie: hij was de Amsterdamse bestuurder van “die kutmarokkanen”.
Hij relativeerde het wat, dat had ie niet zo mogen zeggen – let op: het was wel waar, maar alles wat waar is, weet je als beschaafde blanke man, hoef je nog niet zo te zeggen. En, zei hij vergoelijkend: het geldt natuurlijk niet voor alle Marokkanen.
Maar het blijft toch discriminatie.
Negers worden gediscrimineerd.
Als we Marokkanen discrimineren hebben we het niet over alle Marokkanen.
Maar Joden worden gehaat.
Wel, ik weet nog een volk dat gehaat wordt: de Palestijnen.
Het wordt nu een beetje minder, een beetje – niet omdat de Palestijnen beschaafder zijn geworden in onze ogen, maar omdat de Israëliërs nu wel erg vervelend tegen ze doen.
Maar op en na 7 oktober, anderhalf jaar geleden, wist bijna iedereen in het Westen het: Palestijnen zijn kakkerlakken die je dood mag trappen. Daar zorgden de ultrarechtse ministers in het kabinet Netanyahu wel voor, en hun wereldwijd netwerk van Centra voor Joodse Documentatie.
Om dat verschil tussen het "discrimineren" van negers en het "haten" van Joden te illustreren heeft Norman Finkelstein, in zijn geschrift The Holocaust Industry het nodige gesignaleerd. Het was in de Verenigde Staten eenvoudig om een Holocaustmuseum in te richten, maar een museum over de onderdrukking van de negers: dat was een veel ingewikkelder zaak - qua vergunningen en zo. En Trump is nu bezig met het herschrijven van de geschiedenis, op twee manieren. Amerikanen mogen niet meer herinnerd worden aan wat toch helemaal niet netjes was: de rassensegregatie. Dus je ontslaat 4-sterren generaals omdat ze carrière zouden hebben gemaakt op hun afwijkende huidskleur. En Palestijnen en andere soorten Arabieren worden gedeporteerd als ze iets lelijks van de Joods/Amerikaanse verhoudingen durven te zeggen.
Wel, wat de consequentie van van dit alles moge zijn weet ik ook niet, maar het wordt hoog tijd voor twee dingen:
1) We moeten ons op de begrippen holocaust en antisemitisme heroriënteren, zodanig dat als we het woord antisemitisme gebruiken, we het ook over antisemitisme hebben.
2) We moeten het vieren van de Nakba – de herdenking van de ellende die over de Palestijnen is gekomen als gevolg van de Jodenhaat van Hitler - stimuleren en faciliteren, én een woord vinden voor de Palestijnenhaat … ik volg hierin nu Oudkerk, en anderen, die “geen woorden hebben” voor wat de Joden aan haat in deze wereld moeten verdragen … die Palestijnenhaat dus en het leed dat de Palestijnen is aangedaan, een woord zodanig dat als iemand zich onheus uitlaat over deze mensen hij hetzelfde schuldgevoel krijgt als bij het woord antisemitisme.
*) Oudkerk, had het alleen over Marokkanen, maar de stemming gold alle migranten (je mocht op dat moment nog van allochtoon spreken). Theo van Gogh leefde nog en kon vrijelijk, en schaamteloos, via het gedrukte woord en de audiovisuele media deze medelandgenoten voor van alles en nog wat uitschelden. Het woord kopvoddentaks zou nog uitgevonden worden.
Tuesday, May 20, 2025
an honest broker
Trump heeft weer een nieuw plannetje bedacht, voor Ukraine. Putin en Zelenskyy gaan praten in het Vaticaan.
Het is verwelkomd door Putin - zegt Trump, met zoveel woorden.
Het wordt van geen kant bevestigd, maar Trump suggereert dat de Paus zelf wel eens leiding zou kunnen geven aan deze gesprekken.
Trump “laat doorschemeren” is te zwaar uitgedrukt. Ik denk zelfs – ik verwacht dat we straks horen - dat “suggereert” de Trumpiaanse waarheid is: Trump wil graag dat dat waar is.
Als ik de Paus was zou ik wel link uitkijken. Voor je het weet zit je in een vangnet van alternatieve feiten, en ben je de hele dag bezig te ontkennen.*) Zoals The Conversation schreef, een internet medium: Since alternatives exist for any given political belief, and since these are often called “fact”, alternative facts do exist in the politics.
NB Trump is niet de enige met dit handelsmerk. Over de Russische President zegt een scholar: From Crimea to the Minsk agreements, from Syria to Chechnya, Putin has built his legacy on making up facts on the ground and daring the world to challenge them.
In Amerika noemen ze zo iemand an honest broker. Dat wil zeggen: de politieke, alternatieve werkelijkheid is dat USA altijd an honest broker was.
Forbes: The United States, meanwhile, has sought to maintain the fiction that it is an honest broker and neutral mediator [for a Palestinian state].
Als ik Zelenskyy was dan zou ik drie keer uitkijken én naar de wanhoop van de Palestijnen zien, en iedere keer als ik een Amerikaanse onderhandelaar een hand gegeven had, mijn vingers natellen (naar het - sarcastische - woord van Gruyters [D66] doelend op CDA politici).
Dat is ook de reden – volgens meerdere pundits – dat Trump zo busy is met Ukraine. Daarmee bepaalt hij dat de media daar druk mee zijn – aller ogen zijn gericht op Kwatta's - en dan is er niemand meer beschikbaar om op de barbaarse Netanyahu en zijn ultrarechtse orde te letten.
En dat is ook mijn wens, dat de Paus dat ziet en heel vriendelijk maar beslist Vance het Vaticaan uitbonjourt: en nou eerst die rotzooi in Gaza oplossen, dan kunnen we daarna kijken of we jullie Amerikanen ook de zorg over Ukraine kunnen toevertrouwen.
*) Oh wat zou ik het de Paus graag horen zeggen: Trump is niet mijn woordvoerder, daarvoor moet U bij Enzo Fortunato zijn (responsabile comunicazione progetti speciali Basilica San Pietro, direttore editoriale rivista Piazza San Pietro - althans, in deze functie, door Paus Francesco aldus een jaar geleden ingesteld).
Het is verwelkomd door Putin - zegt Trump, met zoveel woorden.
Het wordt van geen kant bevestigd, maar Trump suggereert dat de Paus zelf wel eens leiding zou kunnen geven aan deze gesprekken.
Trump “laat doorschemeren” is te zwaar uitgedrukt. Ik denk zelfs – ik verwacht dat we straks horen - dat “suggereert” de Trumpiaanse waarheid is: Trump wil graag dat dat waar is.
Als ik de Paus was zou ik wel link uitkijken. Voor je het weet zit je in een vangnet van alternatieve feiten, en ben je de hele dag bezig te ontkennen.*) Zoals The Conversation schreef, een internet medium: Since alternatives exist for any given political belief, and since these are often called “fact”, alternative facts do exist in the politics.
NB Trump is niet de enige met dit handelsmerk. Over de Russische President zegt een scholar: From Crimea to the Minsk agreements, from Syria to Chechnya, Putin has built his legacy on making up facts on the ground and daring the world to challenge them.
In Amerika noemen ze zo iemand an honest broker. Dat wil zeggen: de politieke, alternatieve werkelijkheid is dat USA altijd an honest broker was.
Forbes: The United States, meanwhile, has sought to maintain the fiction that it is an honest broker and neutral mediator [for a Palestinian state].
Als ik Zelenskyy was dan zou ik drie keer uitkijken én naar de wanhoop van de Palestijnen zien, en iedere keer als ik een Amerikaanse onderhandelaar een hand gegeven had, mijn vingers natellen (naar het - sarcastische - woord van Gruyters [D66] doelend op CDA politici).
Dat is ook de reden – volgens meerdere pundits – dat Trump zo busy is met Ukraine. Daarmee bepaalt hij dat de media daar druk mee zijn – aller ogen zijn gericht op Kwatta's - en dan is er niemand meer beschikbaar om op de barbaarse Netanyahu en zijn ultrarechtse orde te letten.
En dat is ook mijn wens, dat de Paus dat ziet en heel vriendelijk maar beslist Vance het Vaticaan uitbonjourt: en nou eerst die rotzooi in Gaza oplossen, dan kunnen we daarna kijken of we jullie Amerikanen ook de zorg over Ukraine kunnen toevertrouwen.
*) Oh wat zou ik het de Paus graag horen zeggen: Trump is niet mijn woordvoerder, daarvoor moet U bij Enzo Fortunato zijn (responsabile comunicazione progetti speciali Basilica San Pietro, direttore editoriale rivista Piazza San Pietro - althans, in deze functie, door Paus Francesco aldus een jaar geleden ingesteld).
Subscribe to:
Posts (Atom)