de verontwaardigers

In een column in Trouw worden de oortjes van Frans Timmermans weer eens gewassen . Columnist van dienst is in dit geval Ronit van Tijn Palache.
Het gaat hier om Israëli’s / Joden en het betreft diens uitspraak ‘Hun grootouders en overgrootouders is in de nazitijd iets verschrikkelijks overkomen: de Holocaust, waarbij ze werden vernietigd, en nu doen zij precies hetzelfde met een ander volk.’ Gedaan in een interview met Ilja Leonard Pfeijffer.
Dus Timmermans is een antisemiet. Van Tijn Palache schrijft het niet onomwonden, maar ook niet heel erg omfloerst.

De columnisten krijgen in Trouw, zoals in alle kranten, de vrijheid om te zeggen wat ze willen, dus Trouw heeft dit zonder mankeren gepubliceerd.
Er wordt wat gemord in de lezersreacties, maar niet om wat daar echt gebeurt in deze column. En dat is dit: dit schrijft deze columniste niet om het nooit sleetse argument van het holocaust-denken te revitaliseren - dat heeft het argument echt niet nodig, ook deze wijn behoeft geen krans - nee, dat wat in deze column gebeurt is de holocaust gebruiken om Frans Timmermans c.q. het links-rode denken in een kwaad daglicht te stellen.

Dit is de boel op z’n kop zetten. Het is niet Timmermans die hier de holocaust misbruikt, dit is het misbruiken van de holocaust door een columnist die daar goede sier mee meent te kunnen maken.

Goede sier?
Wat mij betreft niet.
Wel wat het gilde influencers betreft. Er zijn nogal wat van deze mensen die zich druk gemaakt hebben over wat Timmermans nu weer misdaan had. Van Tijn Palache is zeker niet de enige die Timmermans gehekeld heeft om deze uitspraak. En dat gaat nog even door.
Ook collega politici hebben hun mond geroerd en/of hun pen scherp geslepen. Één heeft zelfs interventie van het Openbaar Ministerie gezocht!

Opnieuw, alom verontwaardiging. Ik heb geen comment mogen lezen, geen pundit talking head influencer die signaleert dat de taboeïsering van het benoemen van de misdaden van Israël tegenover de Palestijnen nog steeds en altijd weer zijn vruchten afwerpt.

Het omstreden Franse wetsvoorstel tegen antisemitisme (de Yadan-wet)
is in april 2026 tijdelijk ingetrokken
na felle kritiek, heftige debatten en grote petities.
De wet beoogde nieuwe vormen van Jodenhaat strafbaar te stellen,
maar stuitte op grote weerstand
vanwege vrees voor inperking van de vrijheid van meningsuiting.









Thomas Hogeling, opperopinieëerder bij NRC – hij mag andermans meningsvorming kwalificeren - schreef onder het (tussen-)kopje TIMMERMANS KAN HET GEWOON NIET LATEN dat Timmermans zich permitteerde om tegenover Pfeijffer veel te rommelig te filosoferen – zijn waardeoordeel! - en zegt dan: Natuurlijk worden zijn woorden vervolgens ook nog eens verdraaid.
Nee, Hogeling, het is niet “natuurlijk” dat de woorden van Timmermans verdraaid worden, rommelig gepresenteerd of niet. Dat is in dergelijke discussies zelfs kwaadaardig te noemen.

Stevo Akkerman, freelancer maar ook aan Trouw verbonden, schrijft naar aanleiding van de perikelen rond de Loods-24 herdenking: … en ik weet uit ervaring dat wie in zulke kwesties tegen Israël kiest, vroeg of laat beschuldigd wordt van antisemitisme. Van Tijn Palace antwoordt dan dat … niet iedere kritiek op een Holocaustvergelijking onrechtmatig is.
Ik weet niet of er onrechtmatige holocaustvergelijkingen bestaan, maar Timmermans een antisemiet noemen omdat U, mevrouw Van Tijn, zijn referte aan de holocaust onrechtmatig vindt - Uw mening! - dat is onrechtmatig … en smakeloos bovendien.

nogmaals: de laatste druppel

Weer eens een artikel (de moeite waard, denk ik) van Stevo Akkerman in Trouw. Een boekbespreking.

Hoe langer hij naar de tegenstanders van het Westen luisterde, des te meer raakte de Franse auteur Frédéric Martel gesteld op de democratie en mensenrechten (lokkopje op de site)

Én

Deze Franse auteur ging in gesprek met de tegenstanders van het Westen: ‘Ze haten de democratie, allemaal (kop van het artikel zelf)

Wel, denk ik dan: hoe langer ik naar Trump luister, en zie wat die man allemaal voor elkaar weet te krijgen, ook in het tegenhouden van dingen - en hoe de Amerikaanse staatsburgers daar (niet) op reageren! - des te meer ik de westerse democratie niet meer lust. En de vele stemmen voor Wilders, of die voor Forum voor Democratie, daar word je ook niet vrolijker van.

Mooi boek, lijkt mij. Maar daar gaat deze post niet over.

In mijn vorige post had ik het al over het teveel aan glazen wijn van de gezondheidsmafia – één is te veel – en de uitgesproken behoefte aan regelgeving daarvoor.
Wat ik me niet afvroeg was: ongezonder dan, of minder gezond dan wat? Waarmee wordt dat vergeleken?
Slablaadjes eten?
Een potje neuken?
Bewust meedoen aan de ratrace?

En daar is nu bovenop gekomen dat de overheid de drankverkoop wil regelen tijdens hittegolven. Te beginnen in Frankrijk, maar the Guardian vroeg zich al af of daar ook in Engeland een case voor gerechtvaardigd zou kunnen worden. En in Nederland gingen ook al stemmen op.

Ook een soort van gesprekken met vijanden. Vijanden die evengoed mijn democratie haten.

Trump’s democratie?
Onze democratie!

Ik begrijp dat PRO en de SP daartoe (het stimuleren van het niet inslaan van alcoholische dranken) al een motie hadden ingediend. Dat vind ik erg slecht van ze, vooral omdat ik wel eens stem op deze partijen, en daar nu ernstig over moet gaan twijfelen.

Zou je het drinken van een goed glas wijn (of meerdere) ook kunnen vergelijken met het stemmen op Wilders of Forum voor Democratie? Voor iemands gezond bedoel ik.
Dilan Yeşilgöz zei tegen Klaver en Jimmy: daar hebben wij links niet voor nodig en, volgens één van haar paladijnen: zorgen voor een gezonde samenleving doet de VVD het liefst met zo min mogelijk wetgeving en zoveel mogelijk samen met onze ondernemers.
En met uitsluiting van de PRO-kiezer. Haar democratie dus.
Nee mevrouw, ik heb de ondernemers en Uw bentgenoten niet nodig om te weten wat goed is voor mij. Om Socrates te parafraseren: er wordt hoe langer hoe meer rotzooi gemaakt waar ik helemaal niks van moet hebben.

Persoonlijk vind ik de vrijheid om op U te mogen stemmen een tamelijk dubieuze aangelegenheid, en niet altijd even bevorderlijk voor het welzijn en het gezond van door die keuze aangestoken nietsvermoedende mensen van goede wil. Zeg maar “meerokers”.
Dus op een verkiezingsavond een lekker biertje nemen of een paar glazen goede wijn - jawel, meer dan één - lijkt me heel gezond om de slechte smaak van de verkiezingsresultaten van Wilders en Forum weg te spoelen. En over het aantal stemmers voor de VVD wil ik dan ook nog wel een paar biertjes gooien.

Er zit een vreemde paradox aan dit hele verhaal: iedereen streeft er naar om oud te worden, niemand vindt het erg om oud te worden, en de politiek helpt graag mee om dat warme gevoel te voeden.
Weten jullie eigenlijk wel hoe ongezond het is om oud te worden, wat voor verschrikkelijke ziektebeelden er allemaal op je staan te wachten.
Naast de rollator!

als je een fuifje een fuifje een fuifje hebt gehad

Volgens de Gezondheidsraad is er geen veilige ondergrens: "Ieder glas dat je drinkt, is schadelijk, niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen."

NOS teletekst.
We zullen het schandalige superlatief “… ieder glas dat je drinkt, is schadelijk voor anderen”, het volkomen misplaatste moralistische wijsvingertje, maar even laten voor wat het is – dan blijft er nog genoeg onzin over.

Oef, ik was wel bang deze zin op te schrijven. Ik ga het natuurlijk over mijn drinkgedrag hebben, en over de ongenoegens die deze ambtelijke schrijvens en soortgelijke posters van gezondheidsfreaks oproepen bij mij, maar voor je het weet zit je op te scheppen over je gezondheid … dan schiet ik subito in de Calvinistische stand, en weet zeker: God straft onmiddellijk.

Maar eerst even over mijn leeftijd. Ik ben zojuist van decennium gewisseld. Ik bevind mij nu in dat decennium waarvan de twee kwintetten de hoogste aantallen als sterftecijfer te zien geven. Dus de kans dat ik de komende vijf jaar het loodje leg is hoog, uiteraard aan de meest gruwelijke oorzaken. En als ik die vijf jaar veilig doorkom – let wel: veilig, niet gezond – dan is de kans dat ik dat tweede kwintet vol weet te maken ietsje groter, maar het blijft link.

Goed, die gezondheid dan: ik heb niks te klagen.
Er ligt een leuke maar stevige loopbaan achter mij. De zogenaamde ratrace heeft mij niet ziek gemaakt, terwijl ik van een aangenaam pensioen mag genieten. In mijn vrije tijd heb ik plezierig genoegens beleefd, en ook wel dingen gedaan die God verboden heeft.
Ik heb lange wandelingen gemaakt en stevige fietstochten,
Ik heb de eerste vijftien jaren van mijn werkzame leven sigaren, sigaretten en pijp gerookt.
Maar bovenal: ik heb de drank nooit geschuwd.

Helaas, er helpt geen moedertjelief aan, ik word hoe langer hoe meer omgeven door mensen die vinden dat je op moet passen dat je geen dingen doet die je gezondheid schaden. En zoals de mensen om je heen die nog gezond zijn steeds minder worden – een ijzeren wet lijkt mij – groeit het aantal moralistische boodschappen gestaag in aantal én in zwaarte van het risico.
Fuiven is iets voor ongewassen snotapen. Kappen daarmee.

Iedereen heeft natuurlijk recht op zijn eigen stokpaardjes, dus ik ook.
Zo is het bekend dat geriaters, die weten wat het betekent dat een mens maar één lichaam krijgt en het daarmee moet doen, de betweterige medische stand waarschuwen dat een mensenleven eindig is. (Ja, ik noem die drie academische artsen [Radboud/Erasmus] die enkele jaren geleden in NRC ruimte kregen voor een open brief om te waarschuwen dat één glas wijn per dag al te veel was, betweters. En dat is nog zachtjes uitgedrukt.)

En zo is er die Engelse chair of global public health die recent in een opiniestuk in the Guardian de fitnessverkopers aanmaant om zich een beetje in te houden. Ze schrijft er bij het allemaal niet meer te kopen.

Maar ik vond vooral Dick Swaab leuk, iets ouder dan ik, die in de Volkskrant vrolijk – niet moralistisch – laat weten: ik beweeg genoeg, ik adem - aan zijn goede vriend en neuropsycholoog Erik Scherder, die erg van het bewegen is om de veroudering op afstand te houden. Ze hebben een weddenschap wie het oudst wordt: hij door alleen te blijven ademen terwijl Scherder “zelfs een trapfiets onder zijn bureau heeft”.

Jaap Fisher zingt het al heel lang:

je bent alleen maar aangeschoten
je staat toch zeker op je eigen benen

Mijn epitaaf?
Eigen schuld dikke bult.

28 mei 2026

Een datum om niet te vergeten. Niet dat er in het verleden iets noemenswaardigs is gebeurd, tenminste niet dat ik weet … nou ja, Wiki weet bijvoorbeeld te melden op die dag, in 1964: the Palestine Liberation Organization (PLO) is founded, with Yasser Arafat elected as its first leader … oh, en 1830: – U.S. President Andrew Jackson signs the Indian Removal Act which denies Native Americans their land rights and forcibly relocates them … dat soort feitjes, niks om bij stil te staan.

Maar de socioloog /weteschapper Jolande Withuis herinnert zich op die datum, in een column in de Volkskrant: HAMAS = vrouwenhaat. Maar wie dat weten wíl, wist het al. [Geen kop in de Volkskrant, maar ik zet het even bold vanwege het daverende karakter van deze slotsom. Een donderslag bij heldere hemel.]
In het voorbijgaan wordt ook nog even meegedaan aan het bashen van Franceska Albanese door UN Watch.

Dat levert nogal forse kritieken op van de Volkskrantlezers, begrijpelijk. Ik miste er eentje met “… had U hiermee niet kunnen wachten tot 7 oktober, mevrouw, de datum van de Palestijnse zondeval en het begin van de verdrijving van de Palestijnen uit de Hof van Gaza …” Zo’n reactie zou niet misstaan hebben.

Welnu, ik kan alleen maar bekennen: ik ben blij met die column, ik kan er niet boos om worden. Het is voor mij een signaal. Er is kennelijk iets gaande in Christelijk Nederland. Ik weet niet wat, maar er moet iets gaande zijn … iets dat Withuis herkend heeft als het omkeren van de liefde en haat verhoudingen in de publieke opinie over de Israëliërs/Palestijnen. Nogmaals, wat weet ik niet, ik ben geen socioloog, maar er moet iets zijn dat onmiddellijk de kop ingedrukt moest worden en dat Withuis naar haar pen heeft doen grijpen.

Niet dat ik zo’n hoge pet opheb van Withuis’ sociale intelligentie – daar hebben we het al eerder over gehad – maar ze moet ergens nattigheid gevoeld hebben. En wat nattigheid is voor Withuis dat kan een straaltje van hoop voor de Palestijnen, en daarmee een straaltje van hoop voor mij betekenen.

Dus ik vertrouw er op dat ze met haar sociologische antenne iets heeft opgevangen dat er op wijst dat de Joodse worteltjes losgezongen zijn / gaan worden van wat een Christelijk levenshouding daadwerkelijk moet betekenen tegenover flagrante onderdrukking. Ze moet ergens tekenen hebben gezien, influencing stuff, van iets dat “onze onopgeefbare verbondenheid met het volk Israël” (PKN) opgeefbaar kan maken. Groeiende afkeer van het Israëlische sociopathische gedrag in het Midden-Oosten in het algemeen en tegenover de Palestijnen in het bizonder.

En dat is pure winst.

geen plaatje, dat leidt alleen maar tot jijbakken

nun bitten wir den Heiligen Geist

Als we Lucas mogen geloven liep daar in die dagen in Jeruzalem een veelkleurig volkje rond – zeg maar: veeltalig – reden waarom de Heilige Geest een truc uit zijn doos haalde en de apostelen liet spreken in alle talen die daar maar gebezigd werden op dat moment. Die paar vissers, nog maar net van mensen, vonden de woorden die God hen wilde laten spreken in alle talen die gewenst waren. (En daar hebben wij, ruim 2000 jaar later, een slimme bril voor uit moeten vinden.) Het feestje van de Heilige Geest werd Pinksteren genoemd (Grieks pentêkostê, 50ste dag na de opstanding).

Petrus zal daarvan de symboliek niet aangevoeld hebben want, ongeveer een jaar later, na Saulus’ epifanie onderweg naar Damascus, voerden ze nog een strijd of je de blijde boodschap ook aan de heidenen mocht verkondigen. Paulus heeft gewonnen van die “rots”, de eerste Paus, die toch de sleutels van de kerk in bewaring had. Vandaar dat wij nu over Joods-Christelijke worteltjes spreken als we Western Civilization bedoelen.

En dat mag een klein wondertje heten, want tot ver na de middeleeuwen werden Joden vervolgd om hun Jood zijn, en ook omdat zij het waren die Christus de kruisdood hadden bezorgd. En ik denk niet dat Europeanen tussen 1933 en 1945 prat gingen op die wortels. Ergens in de 19de eeuw kregen Duitse theologen oog voor die wortels van het Christendom, maar de Joden bleven de moordenaars.

Na 1945 gaat dat dan veranderen, vooral ook doordat Noord Amerika een draai gemaakt had, onder aanvoering van Roosevelt die steun zocht voor de mobilisatie tegen Nazi Duitsland.
Bovendien, het Zionisme én die Endlösung der Judenfrage had de aantrekkingskracht van Palestina op de Joden in de diaspora aanzienlijk versterkt.

En nu moet dat verhaal exegetisch weer bijgesteld worden. Want, enerzijds moet in dat verhaal verwerkt worden dat de Joden erg goed in landjepik waren, én zijn, én zeer oudtestamentische taken voor zich zien liggen: en niemand van die mensen, geen mannen geen vrouwen geen kinderen – Palestijnen, ik noem maar wat, of Iraniërs - niemand zult gij in leven laten … en daar had Paulus nog zo voor gewaarschuwd: geen oudtestamentisch gezeur meer.
Terwijl, anderzijds, de Christelijke westerse mens in het reine moet zien te komen met wat dat volkje, Gods volk dus, daar allemaal zit uit te vreten in het Midden-Oosten.

Helaas, de Joden/Israëliërs zijn bezig met het herdefiniëren van wat er allemaal onder antisemitisme moet worden verstaan om hun sociopatische gedrag te rechtvaardigen. En dat is niet mis, want aan tafel zit ook – om mee te beslissen – een afvaardiging van Israël. Het heet dat Governments and institutions globally continue to debate which framework best protects Jewish individuals without stifling legitimate political speech … Wel, Francesca Albanese, de UNO speciale rapporteur voor Palestina, weet daar alles van.
En het beruchte Project 2025, dat nu de bijbel heeft herschreven voor de Trumpiaanse politiek, offers a blueprint for combating antisemitism that targets not only pro-Palestinian groups but what it calls a broader “coalition of leftist, progressive organizations” – including Jewish groups – through tools such as anti-terrorism prosecutions, deportations, public firings, and efforts to “disrupt and degrade” dissenting movements.
[Ook de West Europese landen hebben dat pad inmiddels ingeslagen.]

En, nogmaals helaas, de Christenen in het Westen moeten ook een behoorlijk aangepast verhaal vertellen … okay, maar wat voor verhaal eigenlijk? Want Mirjam Bikker van de CU moet bijvoorbeeld haar stemmers terugwinnen bij de PVV die wel iets te zeggen willen hebben over hoe migranten – en Palestijnen, zeg ik erbij – behandeld moeten worden. Een “worsteling” - jullie weten wel, cultuur, normen en waarden – waar het CDA ook al heel lang moe van wordt . En Chris Stoffer van de SGP kan het héél goed vinden met Markuszower, die van ons politieke DNA, voor wie Palestijnen niet bestaan.

Een patstelling dus.
Aan de ene kant de Joden/Israëliërs met enerzijds een ondraaglijke last van eeuwen van vervolging en verjaging – maar ook brandstapels – die ze op hun nek mee torsen, maar anderzijds van slachtoffer dader zijn geworden, waarbij hun daden zich hoe langer hoe meer in niets onderscheiden van wat ze zelf hebben ondergaan.
Aan de andere kant de Christelijken, met hun ene been in de frisse waterstromen van dat ze Gods volk mogen gadeslaan in haar reis door de tijden heen, en met hun andere been in een poel waarvan ze (kunnen) zien én voelen dat die met de dag erger vervuild raakt van misdaden tegen de mensheid.

Vandaag is het Pinksteren, 7 oktober 2023 ligt nu ver achter ons.

Hij zal niet altoos twisten,
noch eeuwiglijk den toorn behouden

Moeten we misschien nog eens met Luther zingen Nun bitten wir den Heiligen Geist, of, zoals dominee/dichter Ten Kate het vertaalde Geest des Heeren kom van boven. En dat dan Paulus meekomt vanuit de hoge, hij, de Grote Apostel der Heidenen. Die dan de Palestijnen er bij sleept en weer op de kaart zet, zoals hij zoveel gemeenschappen op de kaart gezet heeft. Daar was ie een meester in, tijdens zijn aardse rondwandelingen.

Mag dat een invalshoek zijn?

PS
En laat Trump c.s., zijn schoonzoon Kushner, en die rare Infantino – die van de voetbalnobelprijs voor Trump en een trapveldje voor Palestina - en trouwens, nu ik toch bezig ben, ook Blair … laat ze allemaal ver uit de buurt van het lenigen van de Palestijnse noden en de Palestijnse woongemeenschappen blijven … ver weg … heel ver weg! … en laat Sigrid Kaag die kar van het herstel van hun leefomgeving, en hun waardigheid, én van de herdenking van hun inmiddels ook ondraagbare verleden trekken.

ik wil zijn handen zien, de gaten van de spijkers

De Volkskrant doet verslag over het wel en wee van de Global Sumud Flotilla aan de hand van een gesprek met de moeder van één van de Nederlandse opvarenden, Jesse van Schaik, en zegt dan:

Twee weken geleden zijn mensen van de flotilla ernstig mishandeld op een militair schip van de Israëliërs. Ze zijn geslagen, er was sprake van seksueel geweld.

De Volkskrant reageert dan als volgt:

Eerder stelde de organisatie van de flotilla dit ook in een persbericht. Het Israëlische leger heeft hierop voor zover bekend niet publiekelijk gereageerd. De Volkskrant heeft de beschuldigingen niet kunnen verifiëren.

We slikken voor zoete koek dat Aleksej Navalny, die Russische dissident, door het Russische regiem in zijn cel is vergiftigd. Zal best waar zijn, hoor, ik wil het best geloven … maar bij mijn weten is de Volkskrant toch niet bij Putin langs geweest om dat bericht te verifiëren.

Laat ik het anders zeggen: dat Putin verantwoordelijk is voor de dood van Navalny, dat wil ik best aannemen. Maar de bewering dat de IDF actievoerders geslagen heeft en dat er seksuele intimidatie heeft plaats gevonden … nee, dat hoeft voor mij niet nader geverifieerd te worden.

Israëlische militairen aan boord
van een van de schepen van de Global Sumud Flotilla ...

... en terwijl ze de actievoerders
"bij elkaar drijven" in een ruimte

huisje boompje beestje

Er staat dezer dagen een prachtig artikel in Trouw: TROUW IS NIET LINKS. IK ZOU EERDER ZEGGEN SOCIAAL. Over de belevenissen van twee jonge knapen die in de oorlog het illegale Trouw hielpen verspreiden, en hoe hun leven zich daarna verder ontwikkelde. Vrolijkmakend ook.

Wat jammer dat daar tegenover een zich lezer noemende brievenschrijver, terecht, moet klagen over weer eens een rabiaat rechtse column van de door Trouw nog immer gewaardeerde columnist Sylvain Ephimenco over de (negatieve) bijdrage van asielzoekers aan onze maatschappelijke onrust, hetzij immaterieel, hetzij – zoals in dit geval – materieel: tekort aan water stroom huizen.

“onze ruimte, ons woongenot” (AZC Rijswijk / Arie Kievit)

Je kunt een hele boom opzetten over het probleem migratie, met name of de westerse landen daaronder nu noodzakelijkerwijs buigen … en moeten barsten. En ik denk dat mevrouw Merkel zich nog wel eens achter het hoofd krabt over haar “wir schaffen das”. Nein, wir schaffen das nicht! In ieder geval niet zonder koppijn, niet zonder een materiele en immateriële kostenpost, waarvan de PVV, en de Duitse AfD, manifeste ongenoegens zijn.

Maar het moet toch wel een domper zijn voor een asielzoeker die de overtocht met succes heeft gemaakt, en nu mag hopen op een verblijfsvergunning, dat een lokale influencer hem in deze krant mag verwelkomen met “je pakt wel het woongenot van ons af” en daarmee het morrende ondankbare volkje op hem afstuurt dat dat zo’n gelukszoeker wel even in zal peperen.

Deze lezer schrijft dan: “Ephimenco’s column is niets meer dan de intellectuele capitulatie van een columnist …”
Nee, dat is te coulant voor deze columnist. Niet “eindelijk gecapituleerd voor wat niet meer te ontkennen valt”. Zolang ik Ephimenco ken debiteert hij dit soort “waarheden”.

gods volk

Deze tijd is nogal zwanger van een ander fenomeen: discussies over Jezus door mensen die menen te weten wat deze Joodse rebel allemaal voor bedoelingen had met rechtvaardigheid tegenover mensen en volkeren – ik doel op Christenen die politieke verantwoordelijkheden dragen – en die menen dat ze daar medevolksgenoten, die daarover “te woke” gedachten hebben op moeten wijzen.
Logisch, past helemaal bij deze tijd. Als je een stelletje gorilla’s als gezagsdragers hebt die zich beroepen op de wil van het volk, dan kom je haast als vanzelf bij een evangelie uit, en dus bij wat Stevo Akkerman in Trouw noemt een maatschappelijk monsterverbond van bevindelijken, evangelicalen, conservatieve katholieken en cultuurchristenen.

Je ziet het heel duidelijk in hedendaags Amerika. Maar nu is er een beetje vreemde vogel bij gekomen, de Italiaanse regeringsleider Georgia Meloni. Vreemd, want ze had zojuist Trump gekapitteld vanwege diens oneerbiedige houding tegenover de Paus. En de vele loftuitingen daarover waren nog niet weggeëbd, of il Primo Ministro zei van een Italiaanse publieke persoonlijkheid dat hij van Jezus, die van Nazareth, een karikatuur maakte. Volgens de lezing van de media probeerde ze een makkelijk punt te scoren door de populaire zanger Piero Barone, "un offensore di Gesù" te noemen, simpelweg omdat de gevierde tenor "te woke" was en geloofde dat Gods liefde geen onderscheid maakt op basis van geslacht – laat de transgenders tot mij komen en verhindert ze niet.

il Presidente del Consiglio e il celebre tenore

Waarop de zanger, van zijn kant wel een lesje had voor Meloni.

Een ping pong spel waaraan we inmiddels wel gewend zijn, dankzij de USA … uh, ook in Europa hoor als je kijkt naar het kwaad dat door Israël wordt bedreven, maar dat dan weer geen kwaad mag heten en bij Mirjam Bikker van de ChristenUnie leidt tot hevige zieleroerselen en worstelingen met haar achterban, want Gods wil moet toch geschieden, niet alleen in de hemelen … overgewaaid uit Amerika dus, en dat zich hier zelfs in het kwadraat manifesteert: Trump zegt wat van Leo en van de manier waarop hij de rol van Stellvertreter invult, Meloni vindt daarop wat van Trump – en nu herhaalt Meloni dat, maar dan met positiewisseling.

Uiteraard weet ook hier de tegenpartij hoe de vork precies in de steel zit. Met als uitsmijter (in Baroni’s eigen woorden):

Gesù ci ha insegnato ad amare il prossimo come noi stessi... Cosa offeпde davvero Dio?
Possiamo immaginare la guerra in Paradiso? Possiamo immaginare la discriminazione in Paradiso? Possiamo immaginare la povertà in Paradiso?
Allora perché tolleriamo queste cose proprio qui — sulla Terra?

[Wij moeten van elkaar houden …
Wordt er in het Paradijs oorlog gevoerd? Is er discriminatie in het Paradijs? Armoede?
Allora, waarom tolereren we dat dan hier op aarde?]

Ik moet bij dit soort discussies altijd denken aan de wijsheid van de theoloog Kuitert: alles wat over hierboven gezegd wordt, komt van beneden. Maar in dit geval gaan mijn gedachten vooral naar die wijze zwager van mij die, denkend aan de grenzeloze beloftes van en in het hiernamaals, waarop gebaseerd het arm en toch rijk adagium, tegen mij zei: ik wil daar niet op wachten … ik wil het hier, niet in de hemel … en ik wil het nu, niet als ik dood ben.
Zijn geloof, ooit een mosterdzaadje waarmee men bergen kan verzetten, was weg toen hij uitstapte.

daar heb je Bregman, hij is geweldig

In een boodschap in de Volkskrant – zo eentje van: dit standpunt reflecteert niet noodzakelijk het standpunt van de redactie – mag een discipel van Rutger Bregman zijn visie over hoe de wereld te verbeteren uiteenzetten: Gebruik je carrière om zoveel mogelijk goed te doen. […] Zijn oproep is even urgent als aanstekelijk: gebruik je carrière niet om jezelf te verrijken, maar om de wereld beter te maken. Het woord “bullshitbanen” valt, een concept van de Heiland zelf afkomstig.

Maar de schrijver ziet natuurlijk wel dat je zo niet een twee drie de ratrace stillegt, dus hij heeft een alternatief waarmee hij met de deur in huis valt in de inleidende kop: MET HET GELD DAT JE IN JE HUIDIGE BAAN VERDIENT, KUN JE ÓÓK VEEL GOEDS DOEN. JE EURO’S ZIJN MEER WAARD DAN JE DENKT.

Er staat een veelzeggend plaatje bij.

Guus Dubbelman / de Volkskrant

Het onderschrift bij de foto: Hoogopgeleide dertigers komen bijeen om te discussiëren over de theorie van Rutger Bregman over bullshitbanen, in maart 2025.
En hij vermeldt dat in een boodschap MORELE AMBITIE zijn paus Bregman zich vooral richt op mensen met kansen die nu hun energie steken in banen met weinig maatschappelijke waarde.

Bullshitbanen. Volgens de theorie van Bregman kun je stellen dat 25% van onze aandacht en arbeidsenergie gestoken wordt in bullshit.
’t Is nogal wat, om dat als aanstaande gepensioneerde te moeten horen als je voor de laatste keer toegesproken wordt door één van je hoogste bazen.
’t Is nogal wat om aan het begin van je carrière te horen dat het onvermijdelijk is dat je je begint te bekommeren om bullshit, maar dat je – wie weet – over enkele jaren kunt aanschuiven bij een kleine elite die haar maatschappelijke waarde heeft weten op te krikken.

Is dat eigenlijk denkbaar, de nijvere bij die de mens is, de mens die naar een bijbels woord tot de mieren moet gaan om te leren van het aanschouwen van hun wijze werken … is het denkbaar zijn bezigheden te rangschikken op morele waarde?

Wordt ook vast een nieuwe aanpak bij consultaties voor beroepskeuze. Misschien is een goede raad aan onzekere ouders, om hun eigen carrière erbij te betrekken en hun moreel-ambitieuze dochter te waarschuwen dat het niet allemaal goud is wat er blinkt in dewereldmoetopdeschopland.

Ik heb zo mijn twijfels. Ik heb zo mijn reuze twijfels.
Ik geloof er eigenlijk helemaal niks van.
Onze wijze van doen, de organisatie van onze bezigheden gedijen in een niet onhandig neergelegde bedding van steentijd ijzertijd – én, niet onbelangrijk, het astrologische Watermantijdperk – ofwel een paar duizend jaar van beschaving. Gedurende welk tijdsbestek er ook veel moraal is langsgekomen, maar waarbij, qua intrinsiek belang, de putjesschepper even onmisbaar bleek te zijn als de wijwaterkwastzwaaier.

Is er een kwaliteitsmaat voor die bedding, of voor wat dat heeft opgeleverd?
Je zou op de stijging van de gezondheid, de gemiddelde leeftijd kunnen wijzen.
Je zou op de terugdringing van de honger kunnen wijzen.
De vrijetijdsgenoegens.
Anderzijds, de grip die volksmenners op het morrende volk hebben neemt angstwekkende vormen aan.
Het volksverhuizingsprobleem waar we maar geen grip op krijgen.

De schrijver van deze ingezonden opinie relativeert in ieder geval behoorlijk. Die morele ambitie begint bij je bankrekening, zegt het artikel. Dus dat je je energie in goedbetaalde bullshit stopt is niet erg, als je je salaris maar deelt met de armen. Volgens een aan Klaus Schwab toegeschreven uitspraak, founding father van het World Economic Forum: Du wirst nichts besitzen und glücklich sein.
[De uitspraak is niet van Schwab maar is in de WEF-documenten terecht gekomen, en wordt toegeschreven aan iemand uit zijn invloedskring die dat in een essay heeft betoogd: You’ll own nothing, and you’ll be happy.]

En dan volgt ter afsluiting nog een waarschuwing.

We vergelijken laptops, zorgverzekeringen en energiecontracten tot in detail, om zelf de beste koop te kunnen doen. Maar als het gaat om geld dat bedoeld is om anderen te helpen, kiezen we vaak op basis van emotie, naamsbekendheid of geraffineerde marketing.

Geraffineerde marketing. Moet je nu ook al waken voor de verborgen verleidingen van de sociale media als je goed wil doen?

Nogmaals dat plaatje.
Ik kan er niks aan doen, maar ik kan mijn indruk van de setting niet onderdrukken: dit is geen dagje op de hei, op de Veluwe, maar dit is een dagje naar de Zuidas – symbool en zenit tegelijk van dat verdorven kapitalisme.
Hoogopgeleide dertigers?
Makke schapen zul je bedoelen. Zo wachten ze in eerbiedige stilte tot Sint Rutger zijn berichtjes van die morgen doorgescrold heeft en nog even de laatste nieuwslijntjes over de werkelijke bullshitban van Trump en Netanyahu waarin we gevangen zitten sinds 20 januari 2025, dat onheilige jaar onzes Heeren.

probabiliteiten

Het is nog niet zo ver maar het kan zomaar een plaatje worden

Huis ten Bosch, NATO-feestje (foto Frank van Beek/Volkskrant)

Dit was Nederland, de overnachting na de NAVO top.
Kan zomaar gebeuren. Is vannacht Nederlandse tijd al gebeurd.

Maar, ’t kan ook hartstikke fout gaan. Onbegrijpelijk dat geen krant van gewicht, geen cabaretier van naam, geen Directeur Generaal met gezag, hier dwars voor is gaan liggen. Vergeleken met het WK in Argentinië, of de vrijage van onze aanstaande Koning in Zuid Amerika / Spanje / Washington kun je de stilte oorverdovend noemen.
Stellen jullie je eens voor …

» mij is een leuk Hollands mopje verteld, mag ik? (Trump … en zonder antwoord af te wachten …)
» er komt een vrouw bij de dokter met onbestemde klachten
» na een boel vragen en kloppen, en krabben met een “g” – je weet maar nooit, moet je maar niet met onbestemde klachten komen – zegt de dokter
» mevrouw, mag ik vragen, rookt U wel eens na de daad
» daar heb ik nou nog nooit op gelet, dokter, ‘k zal de volgende keer eens beter opletten

Beetje dom-vrouwtje-grapje, Maxima is dan ook not amused, maar Trump schatert het uit, dus Alexander en Jetten én de ambassadeur schateren mee.
Kan zomaar gebeuren.

Trump is daar niet te beroerd voor. Met Amerikaanse bisschoppen die niet zo zuur doen als Leo, zoals die vrolijke, joviale Timothy Dolan, Archbishop van zijn New York, kun je best ook lachen.

Maar, zover komt het niet. Trump is net door de eerste regel heen, al gnuivend van de voorpret, als de deur open gaat en er komt zo’n Witte Huis lakei binnen (Trump heeft lakeien geïntroduceerd in het Witte Huis, jaah … gaat binnenkort ook het Witte Paleis heten, vast …) en die brengt zo’n wit briefje binnen, zilveren schaaltje, buiging, achteruitlopend weggaan ... dat soort dingen. Trump vouwt het open, fronst de wenkbrauwen even, en wil terug naar zijn mopje … as I was saying … maar één van de aanwezigen begaat een protocollaire uitschieter: toch niets ernstigs, meneer Trump. Waarop Trump antwoordt: oh nee, die kakkerlakken in Iran en Libanon willen maar niet luisteren en nu hebben we op moeten treden en er is wat collateral damage, een kleuterschool geloof ik, met nogal wat doden … niets aan de hand … er zijn al veels te veel van die kakkerlakken …

Dit wordt Maxima te machtig: dus haar vader niet op haar huwelijk – en zo ongeciviliseerd had die lieve man zich nog nooit uitgelaten – en nu moet ze deze gele baardaap in haar safespace toelaten … Ze maakt het Trump in niet mis te verstane woorden duidelijk …. haar gemaal en de premier schuiven wat ongemakkelijk op hun stoel … en ze laat er geen twijfel over bestaan wat ze besloten heeft: kom op Willem, we gaan een hotel zoeken.

Probabiliteit.
’t Zal niet gebeuren … maar toch …
En als de vlam in de pan slaat zal er vast gesust worden.
Maar ’t kan gebeuren, al zullen we het nooit weten.

En als ze straks veilig en wel thuis zijn, dan kan het gebeurd zijn. En dan heeft de ambassadeur zijn verantwoordelijkheid genomen, doofpot er bij gehaald, gauw het deksel er op …
Probaliteit.

Net zo mogelijk als al die andere probaliteiten, waar we ook zo graag in geloven. De klimaathysterie. Amersfoort aan zee, bijvoorbeeld, of als klimaatvluchteling opgesloten te zitten in een kamp aan de rand van het Eiffelplateau.
Ik lees trouwens zojuist dat het regenwoud zich ook sneller herstelt dan de modellen voorspelden.

Probabilaty ... and uncertainty.

inkomensongelijkheid

Is het niet een beetje not done om in deze woelige tijden over inkomensongelijkheid te willen praten?
Dit gaat niet over inkomensongelijkheid.
Huh …

Nee, Jolande Withuis, een socioloog die in de Volkskrant haar menig over deze en gene dingen mag ventileren heeft deze week een “column” geschreven onder de kop ‘WOKE’ BAART MIJ MEER ZORGEN DAN INKOMENSONGELIJKHEID. Het woordje “inkomensongelijkheid” komt twee keer voor: in de kop en in de inleiding (waar ze de stelling herhaalt). Daarna gaat het er niet meer over.
Het is trouwens ook wel goed dat ze woke tussen enkele aanhalingstekens plaatst, want daar gaat het ook niet echt over – maar daarover kun je van mening verschillen, hangt er vanaf hoe je woke ziet.

Wel, dit was onderwerp van mijn vorige post, over woke en Afa en het interview met George Packer. Dat interview heeft Withuis ook gelezen en ze schijnt te zeggen: wat maken we samen toch een prima lawaai hé – indachtig de olifant en de muis.

Zoals gezegd: inkomensongelijkheid is een kapstok. Dan gaat ze het over woke/Afa (en meer van die concepten) hebben. Dat is moeilijk, dat weten we. Het concept is bedacht en geformuleerd, het is door links gekoesterd en door rechts geattaqueerd, en daarbij is er veel mist overheen gekomen.
Wel, Withuis wijdt er een paar alinea’s aan en laat zich (niet) kennen: ze noemt het collectieve verstandsverbijstering. En haalt er dan het oude communisme bij. Ook Bloemendaal.

Dan gaat ze naar Groningen, Pekela. Je mag haar beslist niet betichten van communistische sympathieën, zegt ze, maar ze wil toch wel even gezegd hebben dat oud communistische gezagdragers daar in het Noorden van het land - dat het economisch moeilijk had, denk aan Fré Meis – heel goed sociaal werk hebben verricht.

Dat gezegd hebbende houdt het op met de constatering dat “Het te treurig is voor woorden dat in deze contreien nu de PVV heerst”.
De schuld van woke?
Dat mogen we niet meer vernemen.

Het is natuurlijk de vraag of woke en inkomensongelijkheid een mooi dialectisch paartje vormen voor these antithese synthese. Maar Withuis heeft het artikel over Packer gelezen - althans, mag ik aannemen, want ze citeert er uit - en moet dus ook die kop gelezen hebben – uitgebreid verwerkt in het voorliggende interview: WOKE IS NET ZO GEVAARLIJK ALS MAGA, ZEGT SCHRIJVER GEORGE PACKER: ‘HET IS MORELE DWANG, OOK DAT BEDREIGT DE DEMOCRATIE.

Dus ik herhaal nog maar eens de diagnose: USA is de facto een dictatuur geworden. E zijn genoeg aanwijzingen, maar enkele saillante zal ik noemen:
- een jaar lang weigeren een democratische procedure te volgen bij de nominatie van Merrick Garland en de democratie stil te leggen (tot na de verkiezingen van Trump in 2016) waarna in september 2020, dus vlak vòòr de verkiezingen, de nominatie van de laatste conservatieve rechter, Amy Barrett, veilig gesteld werd
- de impeachment procedure na de January 6 insurrection
- de optuiging van ICE, enkel in democratische staten, met deportaties waarbij rechterlijke aanwijzingen worden genegeerd
- een oorlog starten zonder de grondwettelijk vereiste raadplegingen
- de vice-president aanstellen om stemfraude te onderzoeken, opnieuw, enkel in democratische staten
- wetgeving ontwikkelen waarbij velen hun stemrecht dat ze altijd hadden verliezen dat, opnieuw, gericht is op democratische kiezers

Trump II, nu ruim een jaar aan het bewind.
En vergeet Netanyahu niet, zijn influisteraar en protegé.
En stel vooral het sociopatische gedrag van de MAGA-elite ten voorbeeld aan de woke-aanhangers: zo bereik je nog eens wat in die verder zo vastgeroeste samenleving.

En dit gedrag wordt openlijk gesteund – en beleden! - door de Republikeinse meerderheden in Congress. Trump houdt ze er onder met dreigementen die niet onderdoen voor wat de adjudanten van Hitler in de dertiger jaren van de vorige eeuw moeten hebben gevoeld. Binnenskamers geven Senatoren en volksvertegenwoordigers ook toe die bedreigingen van MAGA serieus te nemen. Nee, je hoeft geen boots op de grond te hebben om een dictatuur te vestigen.

Je zou jezelf een forse hoop inspanning kunnen bezorgen, zweet parelend op je bovenlip, om aan te tonen dat Afa/woke een zelfde setting zouden hebben gecreëerd als MAGA gedaan heeft, hadden ze de kans gekregen. Daar is Packer in ieder geval niet aan toegekomen, en Withuis komt met haar van de hak op de tak springen niet verder dan een beetje schelden en sneren uitdelen naar GroenLinkse bestuurders die lekker uit de staatsruif vreten.

Packer en paranimf

Er zijn uiteraard meer schrijvers die zich over deze materie en derzelver gevaren buigen.
Misschien is Prophet Song een aan te bevelen boek voor deze “denkers”?

een woke houding tegenover de fascistische dreiging

De Volkskrant heeft een interview met een Amerikaanse novellist, tevens journalist. Hij wordt alom geprezen en wellicht dat je hem ook a reluctant influencer zou mogen noemen. De kop waaronder de interviewer verslag doet gaat als volgt: WOKE IS NET ZO GEVAARLIJK ALS MAGA, ZEGT SCHRIJVER GEORGE PACKER: ‘HET IS MORELE DWANG, OOK DAT BEDREIGT DE DEMOCRATIE

Dat is zo’n bothsidesism waardoor de Amerikaanse samenleving te gronde is gegaan door het niet optreden van “redelijke” journalisten tegen Donald Trump en de Trumpadoratie. Met name de New York Times wordt door niet weinigen gezien als een krant die mede de sfeer bepaald heeft waardoor een alternatieve stem op Trump wel een geinige afwisseling was, een harde maar goede les voor de arrogante Democraten. Met name haar columnisten, aangevoerd door de braaf intellectuele David Brooks. Maar ook haar redactionele artikelen over de Trump-campagne en wat zich aan de Trumpische horizon “werkelijk” afspeelde.

Misschien dat woke ook gevaarlijk is. De verleiding is groot om als rationeel denkend wezen dan ook nog te zeggen: misschien wel net zo gevaarlijk als MAGA – zonder eerst op zoek te gaan naar zulke beeldbepalende monsters als Bannon en Miller aan de linker zijde van het spectrum.
Deze kop in de Volkskrant is gevaarlijk, en – even los van hoe die het precies gezegd heeft – dat Packer zo’n zin nog uit zijn strot kan krijgen na een jaar Trump II is een gotspe. Vermoedelijk gaat het nog zover komen dat niet het Trump-electoraat, maar juist het woke karakter van de samenleving, geholpen door Democratische stupiditeiten de schuld is dat Trump kan uitpakken zoals hij nu aan het uitpakken is.

En Packer zou toch op z’n minst moeten zien wat anti-woke betekent en inhoudt in de Amerikaanse en de Anglicaanse politieke wereld. Er zijn meerdere voorbeelden voorhanden, zoals het oorlogszuchtige karakter, maar deze spant de kroon, naar mijn bescheiden mening: als je iets negatiefs zegt over de Israëlische behandeling van het “Palestijnse vraagstuk” en je laat een proteststem horen tegen de diepe Palestijnse ellende, kun je in USA zo in de kooien van San Salvador terecht komen, zonder vorm van proces, en in Engeland opgepakt worden en een niet zo geringe tijd vastgezet worden.

In een interview in een Amerikaanse podcast outlet – the good Fight, met als beeldmerk de P van Persuasion – zegt Packer het als volgt: It seems to me that the left in this country uses moral coercion more often, and the right uses the threat of violence, although that is certainly not limited to the right. In both cases, it is always under the guise of making our society better …
Hm …
En hij heeft toch wijsheid opgestoken over de voetangels en klemmen bij met het maken van dat soort onderscheid. In het Volkskrantinterview verhaalt hij van een zeer positieve leeservaring. En hij parafraseert een Orwelliaanse gedachte over de Spaanse burgeroorlog: "Toen ik aankwam bij de Republikeinen was er veel dat ik niet begreep en veel waar ik het niet mee eens was, maar ik zag meteen dat hun zaak het waard was ervoor te vechten."
Tja … het zekere weten dat je in Spanje aan de goeie kant stond als je het fascisme kwam bestrijden, tegenover dat andere Republikeinse geloof dat die antifa in je eigen land een gevaarlijk zootje is. En dat van een man die beweert aan de andere kant te staan, maar er wel voor waakt te zeggen dat hij aan de goede kant staat.

Het is het bothsidesism dat Amerika aan de rand van de afgrond heeft gebracht. Ik mag aannemen dat hij hier antifa op zijn netvlies heeft, hij verwijst naar de protesten over George Floyd. Natuurlijk, het begrip fascisme wordt te vaak te vroeg van stal gehaald. Maar één ding is zeker: het is beter fascisme te bestrijden, hoe gemankeerd dan ook, voordat het de kop opsteekt, dan achteraf te moeten constateren dat het niet alleen zijn kop opgestoken heeft maar dat het zich inmiddels genesteld heeft in de deep state.

Draining the swamp? De United States of America zijn er in ieder geval te laat mee.


addendum
De Volkskrant-kop waar deze post mee begint is rechtstreeks gekopieerd van de krant zelf. Inmiddels levert deze kop bij zoeken geen hit meer – kennelijk heeft de redactie, na herlezing, de kop geen goede vertaling gevonden van wat Packer in het Engels werkelijk gezegd heeft. (En het woord "gevaar" is in de web-versie ook "gecanceled". Maar daarover wordt de lezer, zoals normaliter wel gebruikelijk, niet geïnformeerd. Dus, omdat een goede vertaling voor deze professionele interviewer / verslaggever (Gijs Beukers) geen probleem moet zijn geweest en de verandering niet gemotiveerd wordt, laat ik deze tekst ongewijzigd.

kop in gedrukte krant

god nederland en de migrant

Ik lees op Teletekst een berichtje over De Mos, die van Hart voor Den Haag.

Partijleider Richard de Mos van Hart voor Den Haag wordt informateur in de gemeente Oldebroek. Hij is gevraagd door Tom de Nooijer, die met zijn Christelijk Verbond Oldebroek (een afsplitsing van de SGP) veruit de grootste partij is geworden in de Gelderse gemeente.

Ik knipper even met de ogen. De SGP heeft in de Tweede Kamer drie zetels. Er is een plekje in Nederland waar een afsplitsing van deze partij veruit de grootste kan worden. Ik heb het even opgezocht.
CVO Oldebroek: (van 0 naar) 32,2%, goed voor 7 zetels.
SGP Oldebroek: 13,6%, altijd nog goed voor 3 zetels, let wel: na het weglopen van kiezers toch nog een zetel winst!
Ik weet niet hoe ik dat moet duiden, is ook niet zo interessant, maar ’t is wel merkwaardig. Hoogst merkwaardig zou De Schaduw zeggen.
Markies de Canteclaer van Barneveldt zou zeggen: Parbleu.

Als je Oldebroek zegt dan kun je ook aan Nijkerk denken. We bevinden ons in de Nederlandse bible belt. Gelderland.
Nijkerk is thuishaven van Christenen voor Israël.

Tegelijkertijd lees ik dat in Nederland een Iraniër is doodgeschoten. Of dat iets met de oorlog in het Midden Oosten te maken heeft is nog volslagen onduidelijk, maar de autoriteiten zijn alert en de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid is ook ingeschakeld.
Nou ja, staat er verder los van … uh … of …?

En ik kan er niks aan doen, maar vraag me af wat de ex-PVV’er De Mos - o.m. beleidsmedewerker van Martin Bosma in de tijd dat het begrip kopvoddentaks is gemunt - moet bij een Christelijk Verbond. Volgens De Nooijer kan De Mos goed mensen verbinden – wel, mij dunkt dat dat wel het laatste is wat je bij een PVV-er moet zoeken, mensen verbinden. Ze kennen elkaar van Ongehoord Nederland. Okay, daar ken ik Raisa Blommestijn van … en dan kom je bij Paul Cliteur en Afshin Ellian … én de arabist Hans Jansen (God hebbe zijn ziel) … en noem maar op.

een zeer opmerkelijke verkiezingsbanner
wel, Tom de Nooijer strijdt ook tegen de komst van een AZC

En Chris Stoffer van de SGP en Gidi Markuszower, de afgesplitste PVV-er, hebben elkaar op landelijk niveau ook gevonden.
Daarbij, De Mos wil als bestuurder beslist niet met een AZC geconfronteerd worden.

En waar ik nu ook niks aan kan doen is dat dit bij me bovenkomt: we zijn ontzettend gefocust op antisemitisme, moet zo langzamerhand het vizier niet eens op de moslimhaat gericht worden? En op die protestantse Ayatollahs, de leidsmannen van het Christelijk-Joodse-worteltjes-establishment die het zo verschrikkelijk moeilijk hebben, zo behoedzaam moeten worstelen om moeite te hebben met het gedrag van Israël.

naschrift:

Inmiddels is gebleken dat de neergeschoten Iraniër – ernstig gewond – zich openlijk keerde tegen het Iraanse regiem. Alle media-ogen zijn nu gericht op Kwatta: is er een Iraanse cel in Nederland? Zoals bij een aanranding in de buurt van een AZC alle ogen onmiddellijk gericht worden op dé migrant.
Ik wou de andere mogelijkheid nog maar even niet uitsluiten: een fanatieke Nederlandse moslimhater.

polarisatie

Nee, ‘t is niet verstandig om te polariseren.
Zoals het ook niet zo verstandig is om bommen te gooien. Nou ja, d’r zit niet veel anders op bij no boots on the ground: zo kinderen, wij gaan jullie nu democratie brengen en leren en dat doen we door bommen te laten vallen die dan op jullie hoofden terecht komen.
Allemaal niet zo verstandig.

Maar, als iemand begint over Israël en Gaza ...
Ook als iemand begint over het westelijk Christelijk establishment tegenover de Palestijnen …

Of als iemand begint over Trump de vijand van de Democraten …
Of als iemand begint over Yeşilgöz en haar vijanden links en Klaver …
Of als iemand begint over het vriendje van Trump, Netanyahu …

Nou, dan zal mijn eerste zorg niet zijn of ik wel of niet in de polarisatie ga.

En, om meteen maar alle twijfel daarover de kop in te drukken: ook niet als iemand over Amerika versus Rusland begint.
Dan is mijn eerste zorg dat ik niet mis te verstaan zal zijn.

pact met de duivel

De verhoudingen zijn toch wel behoorlijk scheef getrokken.

Ik herinner mij nog heel goed de ontvangst die Zelenskyy ten deel viel toen hij voor het eerst het Witte Huis bezocht – inderdaad, een ware bezoeking waarin Vance the Vice zich van zijn “beste” kant liet zien.
Vergelijk dat eens met onze Israëlische Rupsje Nooitgenoeg, de egards waarmee die op het Witte Huis – namens nog steeds het overgrote deel van de Amerikanen! – ontvangen wordt als hij weer om meer geld en meer wapens en meer medeplichtigheid komt vragen.

En denk aan Trump die met zijn grote bek hulp beloofde aan de demonstranten bij hun protesten tegen het Iraanse regiem – hulp die uiteraard nooit kwam opdagen.

En bedenk ook dat de Koerden nooit (substantieel) geholpen zijn in hun onafhankelijkheidsstrijd. De Koerden hebben best wel wat vriendjes, zoals een politicus wel vriendjes heeft: zolang het van pas komt.

En nu vraagt de Boze, Netanyahu en zijn vriendje Trump,
- aan Ukraine om haar ervaringsdeskundigheid met door Iran gefabriceerde en door Rusland afgevuurde drones in te zetten in de strijd tegen Iran
- aan de Koerden om de Iraanse slachtvelden op te zoeken
- aan de Iraniërs om weer de straten in en de pleinen op te gaan om de Revolutionaire Garde te doen buigen voor het volk.

De schaamteloosheid.
De gotspe.

En ik begrijp dat Ukraine positief gereageerd heeft, en dat de Koerden sterk neigen naar een positieve reactie.
Van de Iraanse bevolking wordt (uiteraard / vermoedelijk) geen teken vernomen.
[Het is natuurlijk schandelijk dat die mensen inmiddels verstoken zijn van enig contact met de buitenwereld, zoals het ook een groot schandaal is dat er nog altijd westerse idioten te vinden zijn die contact met de Palestijnen proberen te onderhouden.]

En reken maar van yes dat de MSM de scheiding der geesten, de powers of universe, goed aanvoelen – daar waar dark energy haar destructieve krachten aanwendt en daar waar dark matter haar zegenrijke arbeid vervult - en zo precies aan hun water voelen hoe in hun verslaggeving de positieve en negatieve teneuren in dit grootse en meeslepende gebeuren te distribueren.

Donk’re wolken pakken samen
Alles om mij heen wordt nacht
Maar ‘k ben niet bevreesd want naast mij
Houdt d'Algoede trouw de wacht

Pacten met de duivel!

hoe speelt men een koning

Een mooie column in NRC. Dat wil zeggen: ik leerde er iets moois uit.
De schrijfster - wie en hoe is verder niet van belang - herinnert zich een les van haar toneelleraar: hoe een koningsdrama te spelen.

„De koning speelt zelf niet”, zei hij. „Anderen spelen de koning.” Hij bedoelde dat alle spelers om de koning heen de macht van de koning moesten uitbeelden. Door buigen, nederig doen, knikken. Het spel van de anderen maakte de macht van de koning reëel.

Dat mag misschien gelden voor de koningsdrama’s die in de afgelopen eeuwen zijn geschreven en gespeeld. Maar de koningsdrama’s die zich in werkelijkheid manifesteren, sinds de tijd van de constitutionele monarchen, zijn echte drama’s wat de koning/koningin betreft.
Neem Charles III. Eerst oneindig lang wachten voordat je Koning mag worden. En als je dan Koning bent word je geplaagd door een ernstige ziekte, en als je al niet ziek zou zijn word je achtervolgd door een broer waar je wel doodziek van moet worden. En weinigen om je heen willen jou nog de koning spelen.

Hoe zou dat met Willem Alexander gaan.
Hij krijgt bezoek van een man, belangrijk genoeg om op het paleis ontvangen te worden … en die man speelt niet mee. De deuren van het koninklijke vertrek worden opengedaan – wellicht nog een lakei die buigt tijdens de aankondiging – maar de gast komt zelfverzekerd binnen, loopt met vaste tred op Willem af met uitgestoken hand, en zegt: meneer Van Amsberg, aangenaam kennis te maken, het is mij een waar genoegen. Hoe maakt U het?

Dan gaat dus niet op wat die toneelleraar zei. Als je omgeving niet speelt dat jij de Koning bent, dan moet jezelf de regie weer in handen nemen.
Oeps, da’s lang geleden. Hoe deed King Henry VIII dat ook weer? Nee, executeren mag niet van de grondwet.

Uh … Henry … maar Maurits zou toch wel als één van de eersten langs komen … hij moet vlug denken.
Nou ja, vooruit. Hij negeert de uitgestoken hand en de vrolijke blik, pakt zijn klingeltje, en vraagt de aansnellende lakei … sorry, gebiedt de lakei de gast de deur te wijzen en hem nooit meer binnen te laten.

Hm … ik weet het zo net nog niet.

Die toneelleraar wist hoe het in niet zulke democratische monarchieën er aan toeging. Ja, de omgeving speelde de Koning. Dat wil zeggen: ze speelden mee omdat ze wisten dat als ze niet meespeelden de Koning heel vervelend mocht en kon worden. Eenmaal thuis, op hun eigen castle, liepen ze te godveren over hoe slaafs ze zich weer hadden gedragen. En moest moeder de Gravin het ontgelden.

Benieuwd of die toneelleraar ook goede raad zou hebben voor onze Alex.

kantelpunten

Zo nu en dan kijk ik nog wel eens even achterom naar mijn zeg maar Bagwo-tijd – bewust Anthropogenic Global Warming ontkenner, en de opinies die ik daarin verkondigd of bestreden heb. Niet uit gêne, maar ook niet overlopende van voldoening. Aan die tijd is een abrupt einde gekomen. Niet omdat ik van mening veranderde maar omdat de nonsens die verkondigd werd, door aanhangers én bestrijders, zo langzamerhand niet meer te verteren was ... én voor mij in één klap onverteerbaar werd toen, in één van die palavers, een fatsoenlijke Nederlandse politicus die climate change predikte vergeleken werd met Mussolini.

Dat viel samen met de opkomst van de tipping points – een grenswaarde van een of andere natuurparameter waarboven het leven geen zin meer heeft. Het klimaat, en trouwens ook het milieu, zou allerlei verwoestende effecten in zich hebben, waarbij alleen nog even duidelijk moest worden welk effect onze samenleving de afgrond in zou doen storten. Terwijl de modellen waarmee die ondergang voorspeld werd “3D” en deep learning werden. Daarbij kwam dat één van de deelnemers, tot dat moment een antagonist, zelf kantelpunten ging bedenken – zeg maar behavior tipping points waarin het sociaaleconomische gedrag van de niet zo sociale mens oorzaak zou zijn van de ondergang van de mensheid.

Ik geloof niet in de ondergang van de mensheid.
En ziet, er is nog geen kantelpunt in de verste verte waarneembaar. Dat wil zeggen, geen van die klimatologische of milieutechnische of sociaaleconomische kantelpunten zijn gedetecteerd.
Maar, ziet opnieuw. En zie ons blind zijn voor een kantelpunt dat we niet alleen niet hebben zien aankomen, maar dat zich reeds aan het manifesteren is en waarvoor we ziende blind lijken te zijn.

Een eenakter voor twee heren.
Ze hebben al een bevolkingsgroep gedecimeerd.
Mistens twee andere bevolkingsgroepen zijn ze nu mores aan het leren.
Het lijkt iets waar de politieke meerderheid van het huidige wereldgebeuren vrede mee kan hebben. Maar, ogenschijnlijk heeft de politieke elite niet in de gaten waar dit op af kan stomen, en niet de moed om bijtijds een grens te trekken.

Wat mij betreft mag je dit een kantelpunt noemen, een kantelpunt dat ook niet in wiskundige modellen te vangen is. Zelfs God en de eindtijd worden er bijgehaald, en dat niet door de minst betrokkenen.
Oorlog is voor deze twee sociopaten de voortzetting van hun politiek om uit het gevang te blijven met andere middelen.

we worden de oorlog ingefrommeld

Israël en USA hebben, “bang, oh zo bang” dat ze naar het slachthuis geleid zouden worden, zelf maar de slachting ingezet.
IDF heeft gelijk zijn specialiteit laten zien: een school vol met kinderen plat bombarderen.

Engeland stapte onmiddellijk in. Want dat die sociopaat, die bully, zegt dat je een slappe hannes bent, dat kun je natuurlijk niet hebben.
Frankrijk kon dus niet achterblijven – uh … dat “dus” is mijn subjectieve conclusie, maar ik denk dat het zo gaat in de wereld van de hanen en de haantjes.

Spanje is wijs en zegt nee. Daarmee escaleert de ruzie met het Witte Huis, maar het lijkt erop dat Pedro Sánchez Pérez-Castejón daar niet wakker van gaat liggen.
Bravo Pedro!

En nu wordt Nederland gevraagd – naar het heet. En het kabinet “overweegt” een fregat in te zetten.

Ik zie de logica niet. Je zou op z’n minst kunnen wachten tot Teheran een drone jouw kant opstuurt.
Maar ik zie ook nergens onbegrip of verontwaardiging.
Terwijl Netanyahu en Trump toch meer dan "positief" gedreven zijn om deze slachting in hun eentje naar behoren af te ronden.

Het zal er wel zo uit gaan zien

Om James Joyce te parafraseren: Hellish destruction fell general all over Iran.

de Palestijnen bestaan niet

Het was de (ex-)PVV’er Markuszower die deze woorden uitsprak in de Tweede Kamer, bij de beschouwingen over de regeringsverklaring. Daar wilde Stephan van Baarle van Denk tegen protesteren middels een punt van orde. Tja, dat moet je natuurlijk niet doen als je een VVD’er hebt die de Kamer voorzit. Die neemt zo’n protest niet serieus.

Terwijl Trump en Infantino – jullie weten wel, die van de globale voetbalprojecten – wel weten dat de Palestijnen bestaan … uh … nu moet ik mezelf subito corrigeren … ik weet niet of ze het nu over Palestijnen of over Palestijns grondgebied hebben.
Palestijns grondgebied … bestaat dat dan wel?
Okay, je moet altijd van het goede in de mensen uitgaan, zelfs bij deze hanen.

Ze willen een voetbalecosysteem opzetten, realiseren … uh, zeg maar doen opbloeien daar in de GAZA-woestenij. Een systeem dat zijn weerga niet kent. Nou ja, dat moet toch positief beoordeeld kunnen worden. Iets als een speelplaats opzetten voor jonge Palestijntjes, voor zover die zich nog jong kunnen voelen na al die verschrikkingen die ze doorstaan hebben en waar ze zo vroeg oud van geworden zijn.
Maar Trump?
Infantino?
Trapveldjes?

FC Palestina

Okay, een voetbalbons zou dit als een prioriteit kunnen beschouwen, daar is wat voor te zeggen. Maar dan: een voetbalecosysteem? Ik geloof niet dat zo’n systeem voorkomt in het denken van de planeetredders van het Ecomodernist Manifesto.

Het dagblad Trouw wijdt er een artikel aan. Ik kreeg er een rare smaak van in mijn mond.
Ging dit over Palestijnen, of ging dit over Trump en Fanfani?
Ik heb het artikel doorgezocht op “Palest”. Ik kreeg 10 hits.
Twee hits hielden een verwijzing naar een ander artikel in, over een Palestijnse mevrouw die vindt dat Israël de Fifa-statuten schendt.
Zes hits waren zinnen waarin meegedeeld werd dat de Palestijnen, wat voor Palestijn dan ook, niet waren geraadpleegd door deze heren.
Twee hits melden dat er, ondanks het bestand, nog steeds Palestijnen gedood worden door IDF (Israel Destruction Forces). Sinds het begin van het bestand zo’n zeshonderd.

Nou ja, Trouw heeft enig besef dat er Palestijnen bestaan.
En, dat valt te prijzen in Trouw, ze hebben een columnist die dat van de daken af mag schreeuwen.
Jamal Ouariachi. Lezen die man!

je weet maar nooit

In de Volkskrant van dit weekend wil een man raad op een “menselijk” dilemma: als je op zijn leeftijd gaat daten – ik neem aan dat zijn leeftijd hem deze vraag heeft ingegeven – dan loop je het risico dat je in een ellende komt die je niet eerder hebt meegemaakt, namelijk dat je met een partner opgescheept komt te zitten die na een betrekkelijk korte periode van vrolijkheid zorgbehoeftig wordt, zodanig dat je ook niet meer in je eentje pleziertjes kunt beleven. Nog een partner daten bijvoorbeeld, ik noem maar wat.

Zonder nu met enige praktische (of menselijke) raad aan te kunnen komen doet het mij wel aan een andersoortige relatie denken waarbij ook alarmbellen gaan rinkelen. Die tussen een vermogende en een minvermogende partij.
En de film Guess who’s coming to dinner schilderde toch ook geen sinecure,
En dat levert, niet alleen in de literatuur, toch enorme discussies vooraf, en vaak onbeschrijfelijke troubles achteraf op.

Dit probleem sluit – toevallig? – naadloos aan bij een raad die de week daarvoor is gevraagd: je bent door omstandigheden alleenstaande ouder, je vindt bij het daten een aanklevende partner die ook kinderen heeft – wat doe je dan met de erfenis?

Allemaal sores.
De raadvrager - die van de gevaren van het op oudere leeftijd daten - schrijft: Wie op hogere leeftijd, zeg eind 60, (weer) gaat daten, krijgt te maken met iets wat zich niet eerder heeft voorgedaan doelend op fysiek ongemak.
Da’s een beetje kortzichtig. Hij misschien niet, maar er zijn toch veel mannen en vrouwen, ontelbaar zou ik haast zeggen, die al vroeg in het huwelijk te maken krijgen met een zorgbehoevende partner. Om van de ellende van een scheiding maar niet te spreken.

Eén raadgever – bij die erfenisvraag – geeft als oplossing een uitsluitingsclausule zodat bij een mogelijke echtscheiding van een ervend paar dat deel van het vermogen niet opgesplitst hoeft te worden.
Misschien een idee voor bij het aankleven: maar zo gauw je hulpbehoevend wordt kappen we er mee!

Ik heb geen raad, maar de vragen horen wel bij dit tijdsgewricht, zou ik zeggen. En ik hoor al een liedje in mijn hoofd uit het vaderlandse variété, door een bij deze tijd passende Johnny Hoes gezongen, het publiek in polonaise over het podium gaand:

tweede van rechts: Johnny Hoes

Ach was ik maar allenig thuis gebleven
dan had ik nu niet zo’n gedoe gehad …