als je een fuifje een fuifje een fuifje hebt gehad

Volgens de Gezondheidsraad is er geen veilige ondergrens: "Ieder glas dat je drinkt, is schadelijk, niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen."

NOS teletekst.
We zullen het schandalige superlatief “… ieder glas dat je drinkt, is schadelijk voor anderen”, het volkomen misplaatste moralistische wijsvingertje, maar even laten voor wat het is – dan blijft er nog genoeg onzin over.

Oef, ik was wel bang deze zin op te schrijven. Ik ga het natuurlijk over mijn drinkgedrag hebben, en over de ongenoegens die deze ambtelijke schrijvens en soortgelijke posters van gezondheidsfreaks oproepen bij mij, maar voor je het weet zit je op te scheppen over je gezondheid … dan schiet ik subito in de Calvinistische stand, en weet zeker: God straft onmiddellijk.

Maar eerst even over mijn leeftijd. Ik ben zojuist van decennium gewisseld. Ik bevind mij nu in dat decennium waarvan de twee kwintetten de hoogste aantallen als sterftecijfer te zien geven. Dus de kans dat ik de komende vijf jaar het loodje leg is hoog, uiteraard aan de meest gruwelijke oorzaken. En als ik die vijf jaar veilig doorkom – let wel: veilig, niet gezond – dan is de kans dat ik dat tweede kwintet vol weet te maken ietsje groter, maar het blijft link.

Goed, die gezondheid dan: ik heb niks te klagen.
Er ligt een leuke maar stevige loopbaan achter mij. De zogenaamde ratrace heeft mij niet ziek gemaakt, terwijl ik van een aangenaam pensioen mag genieten. In mijn vrije tijd heb ik plezierig genoegens beleefd, en ook wel dingen gedaan die God verboden heeft.
Ik heb lange wandelingen gemaakt en stevige fietstochten,
Ik heb de eerste vijftien jaren van mijn werkzame leven sigaren, sigaretten en pijp gerookt.
Maar bovenal: ik heb de drank nooit geschuwd.

Helaas, er helpt geen moedertjelief aan, ik word hoe langer hoe meer omgeven door mensen die vinden dat je op moet passen dat je geen dingen doet die je gezondheid schaden. En zoals de mensen om je heen die nog gezond zijn steeds minder worden – een ijzeren wet lijkt mij – groeit het aantal moralistische boodschappen gestaag in aantal én in zwaarte van het risico.
Fuiven is iets voor ongewassen snotapen. Kappen daarmee.

Iedereen heeft natuurlijk recht op zijn eigen stokpaardjes, dus ik ook.
Zo is het bekend dat geriaters, die weten wat het betekent dat een mens maar één lichaam krijgt en het daarmee moet doen, de betweterige medische stand waarschuwen dat een mensenleven eindig is. (Ja, ik noem die drie academische artsen [Radboud/Erasmus] die enkele jaren geleden in NRC ruimte kregen voor een open brief om te waarschuwen dat één glas wijn per dag al te veel was, betweters. En dat is nog zachtjes uitgedrukt.)

En zo is er die Engelse chair of global public health die recent in een opiniestuk in the Guardian de fitnessverkopers aanmaant om zich een beetje in te houden. Ze schrijft er bij het allemaal niet meer te kopen.

Maar ik vond vooral Dick Swaab leuk, iets ouder dan ik, die in de Volkskrant vrolijk – niet moralistisch – laat weten: ik beweeg genoeg, ik adem - aan zijn goede vriend en neuropsycholoog Erik Scherder, die erg van het bewegen is om de veroudering op afstand te houden. Ze hebben een weddenschap wie het oudst wordt: hij door alleen te blijven ademen terwijl Scherder “zelfs een trapfiets onder zijn bureau heeft”.

Jaap Fisher zingt het al heel lang:

je bent alleen maar aangeschoten
je staat toch zeker op je eigen benen

Mijn epitaaf?
Eigen schuld dikke bult.

de Palestijnen bestaan niet

Het was de (ex-)PVV’er Markuszower die deze woorden uitsprak in de Tweede Kamer, bij de beschouwingen over de regeringsverklaring. Daar wilde Stephan van Baarle van Denk tegen protesteren middels een punt van orde. Tja, dat moet je natuurlijk niet doen als je een VVD’er hebt die de Kamer voorzit. Die neemt zo’n protest niet serieus.

Terwijl Trump en Infantino – jullie weten wel, die van de globale voetbalprojecten – wel weten dat de Palestijnen bestaan … uh … nu moet ik mezelf subito corrigeren … ik weet niet of ze het nu over Palestijnen of over Palestijns grondgebied hebben.
Palestijns grondgebied … bestaat dat dan wel?
Okay, je moet altijd van het goede in de mensen uitgaan, zelfs bij deze hanen.

Ze willen een voetbalecosysteem opzetten, realiseren … uh, zeg maar doen opbloeien daar in de GAZA-woestenij. Een systeem dat zijn weerga niet kent. Nou ja, dat moet toch positief beoordeeld kunnen worden. Iets als een speelplaats opzetten voor jonge Palestijntjes, voor zover die zich nog jong kunnen voelen na al die verschrikkingen die ze doorstaan hebben en waar ze zo vroeg oud van geworden zijn.
Maar Trump?
Infantino?
Trapveldjes?

FC Palestina

Okay, een voetbalbons zou dit als een prioriteit kunnen beschouwen, daar is wat voor te zeggen. Maar dan: een voetbalecosysteem? Ik geloof niet dat zo’n systeem voorkomt in het denken van de planeetredders van het Ecomodernist Manifesto.

Het dagblad Trouw wijdt er een artikel aan. Ik kreeg er een rare smaak van in mijn mond.
Ging dit over Palestijnen, of ging dit over Trump en Fanfani?
Ik heb het artikel doorgezocht op “Palest”. Ik kreeg 10 hits.
Twee hits hielden een verwijzing naar een ander artikel in, over een Palestijnse mevrouw die vindt dat Israël de Fifa-statuten schendt.
Zes hits waren zinnen waarin meegedeeld werd dat de Palestijnen, wat voor Palestijn dan ook, niet waren geraadpleegd door deze heren.
Twee hits melden dat er, ondanks het bestand, nog steeds Palestijnen gedood worden door IDF (Israel Destruction Forces). Sinds het begin van het bestand zo’n zeshonderd.

Nou ja, Trouw heeft enig besef dat er Palestijnen bestaan.
En, dat valt te prijzen in Trouw, ze hebben een columnist die dat van de daken af mag schreeuwen.
Jamal Ouariachi. Lezen die man!

World Weather Attribution in het kwadraat

Een prachtig zeilschip is naar de kelder gegaan. Er zijn enkele doden te betreuren (waarvan één inmiddels bevestigd). De oorzaak was een waterspout, een soort tornado die op zee kan ontstaan als gevolg van meteorologische omstandigheden.

Climate experts, ongetwijfeld uit de WWA-hoek wisten het onmiddellijk, zonder nader onderzoek. Een kop in the Guardian, alarmbode bij uitstek: CLIMATE CRISIS FUELLED STORM THAT SANK YACHT IN SICILY. Opening van het artikel: Record temperatures in the Mediterranean this summer contributed to the freak storm that sank a superyacht off the coast of Sicily, with similar extreme events expected to increase in frequency and intensity as the climate crisis tightens its grip …

Niet dat iemand hier iets zinnigs over kan zeggen, er is geen enkele statistische basis voor, maar de slachtoffers – men verwacht dat het aantal zal oplopen tot 7 – zijn alvast geboekt op het klimaatconto.

- + - + - + - + - + - + - + -


Toch is er wel iets te zeggen over het noodlot, en hoe je dat kunt afroepen – okay, ik geef toe, even onzeker als de attributie van dit ongeluk aan climate change … máár, mogelijk ook even zeker.
De boot stond op naam van de vrouw van een prominent slachtoffer (het is een bericht in de krant dat dat zegt, verdere verificatie onmogelijk) die rijk geworden is in de softwarebusiness.

Waarmee?
Met een programma waarmee een massa aan data succesvol geanalyseerd kan worden – ik neem aan dat succesvol betekent: met als resultaat goede voorspellingen van wat er morgen gaat gebeuren. De naam van het programma: Autonomy. Tevens de naam van het bedrijf dat die analyses verkocht. De man is vooral rijk geworden door de verkoop van dit bedrijf aan Hewlett-Packard.

De basis van dat programma: de Bayesian method. Tevens de basismethode van de attributie van de grillen van het weer aan de “zekerheden” van het klimaat.
En hoe was dit prachtige zeilschip gedoopt: Bayesian.

We didn't see it coming, aldus de kapitein van dienst, vanaf de intensive care.
Niemand er aan gedacht om even zijn laptop te pakken, bij het ankeren, om te zien wat voor grillen het weer in petto had voor die nacht, gegeven het feit dat het meteorologisch niet rustig was in die buurt, en gegeven het feit dat de watertemperatuur veel hoger was dan normaal – door alle klimatologen toch als een onheilspellende parameter gezien?

Of een gevalletje van nomen est omen?

Queen's day and a canalappartment

Een paar weken geleden waarschuwde Van der Laan, de nieuwe burgemeester van Amsterdam, dat Koninginnedag te zwaar wordt voor de hoofdstad. Ik kon een sardonische grijns niet onderdrukken. Natuurlijk, nieuwe bezems vegen schoon, maar wij, bewoners van het centrum van Amsterdam, wisten het al heel lang.

Eigenlijk is Koninginnedag maar even leuk geweest. Mijn zoon studeerde er en ik had een woonruimte voor hem georganiseerd. Wij gingen op Koninginnedag naar hem toe en zagen de "gezellige" drukte.
Toen ik zelf enkele jaren later weer terug keerde naar de stad van mijn leven, bleek hoe gezellig. Voorafgaand aan Koninginnedag heb je de Koninginnenacht. Als je 's morgens op pad gaat om te zien hoe de dag zich "gezellig" gaat ontwikkelen zijn de sporen daarvan nog lang niet verdwenen.
En ze blijven de hele dag hangen, als ongewenst bezoek. Dus toen wij een keer, één keertje maar, tussen die drukte in de Leidsestraat liepen, en mee mochten maken hoe een paar opgeschoten jongens hun halfvolle zakken patat - met! - over hun schouder gooiden, en daarvan veel plezier hadden, wisten wij genoeg.
Wij woonden niet in die gezellige drukte, Godzijdank niet. Maar ook op afstand hoefde je niks van de jaarlijkse ontwikkeling van Koninginnedag te missen!

Wij hadden, wat de Amerikanen een Canalappartment noemen, en waar de Amerikanen dan ook heel graag komen, zeker op dat soort dagen.
Wij bewoonden een appartement aan de Raamgracht.
How nice, Queen's Birthday in Amsterdam.
Met vrij uitzicht vanaf die Raamgracht (21)over de Groenburgwal. Prachtig uitzicht, en ook van mijn uitzicht hebben Amerikanen mogen genieten, en ik dan weer van hun toen nog sterke dollar. Als het enigszins kon verkozen wij rond die dag rust boven het prachtige uitzicht.
Op Terschelling.
Of in Italia, waar het ook heerlijk toeven is. En het uitzicht soms ook betoverend.
Ik ben geen massamens.
Dus de waarschuwing van Van der Laan kan ik wel begrijpen.

In zijn kielzog volgde gisteren een waarschuwing van ...
Ja, van wie eigenlijk? Een organisatie die daartoe is ingericht?
Nee, van onze onvolprezen NS!
En weer kon ik een sardonische grijns niet onderdrukken. Maar nu om andere redenen. De NS laat ten eerste weten dat het wel eens een grote rotzooi kan worden. Ze gebruikt nog net het woord terrorisme niet, maar verder past haar waarschuwing prima in het tijdsbeeld en straatbeeld, vol met het ontevreden PVV-volk, dat inmiddels alles wat er in NL zo goed gaat zo slecht vindt, dat ik me bijna schaam dat ik hier boven iets negatiefs over Amsterdam heb geschreven.
Gauw goedmaken.
Voor alle duidelijkheid: ik hou van Amsterdam!
Ik hou alleen niet zo van Koninginnedag in Amsterdam. Maar ik kan me er best doorheen slaan, hoor.

Ik vermoed zo dat de NS zich niet meer door haar zware verantwoordelijkheden heen kan slaan. Want het is toch niet anders te verklaren dat ze een organisatietaak, die juist haar op het lijf geschreven moet zijn, bij voorbaat al lijkt op te geven.
Ze gaat niet eerst aan de slag.
Nee, ze begint met begrip te vragen voor de problemen. Bijna drie maanden van te voren!
Wat zeg ik, ze gaat waarschuwen. Ze vraagt maatregelen!
Op een manier, een terrorismebestrijdingsorganisatie niet onwaardig. Eerst wordt het hedendaagse spook van de zogenaamd alom aanwezige rotzooi in de samenleving opgeroepen. Waarna ze dat als smoesje gebruikt om te zeggen dat ze vermoedelijk ook onder deze omstandigheden wel eens zou kunnen falen in de uitvoering van haar taak.
U begrijpt, zo kunnen wij ons werk niet doen!
Ik zet het hier cursief, dus het lijkt geciteerd. Maar, al wil je er niet van horen, je moet wel over deze boodschap tussen de regels door struikelen!

Ik wil maar zeggen.
Dankuwel meneer Van der Laan, dat U ons zo geholpen hebt!

PS
Ik wil ook dit zeggen. Mocht U die aangekondigde gevaarlijke omstandigheden een keertje niet mee willen maken, klikt U dan eens op de links die onder/boven dit blog staan. Er zijn plekjes op de wereld, zo heerlijk rustig, zo wonderbaarlijk mooi ook, dat je daarna weer een heel jaar Amsterdam met plezier kunt beleven.

SPAGHETTI ALLA PUTTANESCA

Er is alla carbonara. Het is spaghetti genoemd naar de mannen die het aten: de houtskoolbranders, le carbonai. Harde werkers die veel spek nodig hadden om overeind te blijven.
Gaat het verhaal.
Mooi dat ze geen spaghetti, maar penne aten!

Zou alla carbonara vaker gegeten worden als alla puttanesca. Puttana is niet zo'n eerzaam beroep. Nou ja, vroeger wel. Zie de fim L'Uomo delle Stelle, waar in een klein Siciliaans dorpje de mannen die nog te jong zijn om samen te wonen, de mannen die zich eenzaam voelen ondanks dat ze samen wonen en de mannen wier vrouw is gaan hemelen, 's avonds in de rij staan voor de deur van de vrouw, die voor het dorp een zegenende taak vervult - pratend over het weer terwijl ze netjes hun beurt afwachten. Of denk aan het verhaal van García Marquez Memoria de mis putas tristes.
Maar als je denkt aan de tegenwoordige hoertjes op de afwerkplekken dan zou een spaghetti alla puttanesca evenals die voor de carbonai zeker een functie hebben.

Nee, spaghetti alla puttanesca heeft niks met hoertjes te maken. Of ....
Volgens mij is het zo gegaan.

Eén van de carbonai had genoeg van zijn zware leven. En van zijn bazige vrouw. En toen een marskramer langs kwam en hem vertelde van het zoete leven in Napoli stapte hij op, liet vrouw en kinderen achter zich en kwam een paar weken later in die smerige, maar o zo wonderschone stad aan, inmiddels vrouwlief het lekkere eten en het warme bed al aardig missend. Omdat hij er niet rijker op was geworden gedurende zijn tocht was het leven niet zozeer dolce dan wel hard en koud, vooral 's nachts. En zo bevond hij zich op een avond ook in zo'n rij, keurig en vooral knikkebollend wachtend op zijn beurt. Toen hij eindelijk aan de beurt was viel hij bijna om van de slaap, en kon hem nauwelijks overeind krijgen. De vrouw zag een aardige man, kreeg medelijden, en pakte haar bordje fuori servizio dat de volgende klant voor zijn neus aan de deurknop gehangen zag worden. Senza fare motto.

Ik zal jou eens een lekkere pasta klaarmaken, zei ze, kijken wat we daarna in bed hebben.

pomidori da sugo 500 gr.
spaghetti 400 gr.
olijfolie
zwarte olijven 150 gr.
ansjovis 100 gr.
kappertjes 50 gr.
tomatenpuree
knoflookteentjes 2
rood chilipepertje

En, zoals alle Italiaanse vrouwen, zei ze zichzelf voor wat te doen.
> Een pan water, niet al te zout ...
Nee, zo zegt een Italiaanse hoer dat niet.
> Mettere sul fuoco una pentola con abbondante acqua non troppo salata; quando alzerà il bollore buttarvi gli spaghetti.
[pan op het vuur - voldoende water - als het gaat borrelen de spaghetti er in gooien]
> Lavare e diliscare le acciughe.
[ansjovis wassen en fileren (ik hou niet van sardientjes!)]
> Porre in un casseruola di terracotta l'olio, l'aglio, e il pepperoncino a pezzetti; fare soffrigere e quando l'aglio sarà ben scuro, unire le acciughe e con una forchetta spappolarle bene.
[Olie, knoflook en aan stukken gereten chilipepertje bij elkaar - verhitten tot de knoflook bruin is - ansjovis erbij en roeren tot het een papje vormt]
> Aggungere quindi i pomidori, pelati e spezzetati, le olive snocciolate, i capperi ben lavati, e due cucchiaini di concentrato di pomodoro.
[De tomaten erbij, ook aan stukken en bovendien gepeld, de olijven zonder pit, de kappertjes en een beetje tomatepuree]
> Mescolare bene la salsa - deve risultare molto scura - e lasciarla sul fuoco fino a quando gli spaghetti saranno cotti; scolarli leggermente al dente e poi condirli.
[De boel goed mengen, en op het vuur houden tot de spaghetti klaar is(die begrijp ik niet: een mindere kok, zoals ik, kan niet op tijd alles gedaan hebben - bij mij is de spaghetti eerder gaar dan de saus klaar is)]

Wel, wat er die nacht verder gebeurd is weet ik niet, maar de houtskoolbrander voelde zichzelf de volgende morgen nog ongelukkiger. Zo een beetje als de slaaf, of als het hulpeloze kind dat niet zonder de mishandelende vader kan: ze hebben graag een gecontroleerd leventje, ook al wordt hun leven dan gecontroleerd door een ander.
De ondankbare hond. Met de staart tussen de benen vat hij de volgende morgen de reis terug aan. En zit enkele weken later weer aan zijn eigen tafel.
Waar hij onder uit de zak krijgt. Van vrouw én kinderen!

> Dove sei stato?
> Beh ... Napoli.
> Che hai fatto?
> Peuh ... niente.
> Ma, dove hai dormato?
> Un trattoria.
> Un trattoria!?
> C'era anche un letto.
> Che hai mangiato?
Aha, da's een makkelijke vraag. En hij vertelt hoe de "herbergierster" een pasta voor hem heeft gemaakt. Maar zijn vrouw, die allesbehalve van gisteren is, heeft onmiddellijk door dat hier een "potentie"-hapje is bereid.
> Porca miseria, sei stato con le donne!
De oudste zoon mengt zich in het gesprek.
> Trattoria alla puttanesca!
De jongste zoon doet ook een duit in het zakje.
> Spaghetti alla puttanesca!
Zo, de naam van dat gerecht staat. En moeders buldert:
> Da oggi mangiamo la pasta sempre a casa!
> Pasta alla carbonara!
Waarmee de oudste zoon de pot op tafel de nu bekende naam geeft!
> Che dice? Eeeh!
Zegt de vrouw met bliksemende ogen, vuurspuwend welhaast.

En de arme man weet alleen nog maar uit te brengen Amen. Waarmee zijn lot bezegeld is. Zijn verdere leven lang zal hij alleen nog maar spaghetti alla carbonara eten.