In Engeland is ongeveer de pleuris uitgebroken. Er is een rapport verschenen over voetbalicoon Manchester City. En dat raakt niet alleen de heilige grond van het Etihad Stadium – precies, een naam die klinkt naar oliegeld – maar daar komt ook politiek om de hoek kijken, thanks a lot Andy Burnham die in de gloriejaren van City als burgemeester met oliegeld goede sier maakte. Iedereen van de schrijvende pers en de talking heads die zichzelf een beetje serieus neemt bemoeit zich er mee. Logisch, want als er een beetje recht wil worden gedaan – dat rapport gaat over kwade zaken, over het kersen eten met hoge en rijke heren in de olielanden, gedurende zegge en schrijve tien jaren - dan moet City toch wel twee divisies teruggezet worden.
En dan hebben we het over de gevoelens, de harten én de zielen van een schare van fans en supporters – alleen de fanclub al heeft een bestand van hundreds of thousands of registered official members and roughly 45,000 to 48,000 season-ticket holders – en die verliest, op één of andere manier hun cluppie. Dan zijn de rapen gaar, volgens een opinierende influencer. Dat kan oorlog worden, daar in het Noorden van Engeland. En hij vroeg zich het onafvraagbare af: wat doet dat met het hart en de ziel van de doorgewinterde supporter.
Daar kan ik over mee praten.
Ik was nog niet tot de jaren des onderscheids gekomen toen op ons dorp een gozertje arriveerde, Ferry geheten, als knechtje van de bakker, soort van sociaal werk als ik me goed herinner, moeilijk opvoedbaar zouden we nu denk ik zeggen. En hij socialiseerde zich alras met de dorpsjeugd, in het straatvoetbal. Want het was een lefgozertje uit Rotterdam Zuid, die, als hij iemand passeerde met voetbal, riep: Coentje Moulijn! Coentje!!!
En zo leerde ik Feyenoord kennen en de belangrijke spelers. Moulijn was zijn held. En, naast hem gezeten op zijn kamer bij de bakker ... ik kwam daar veel over de vloer en was er ook gedurende een aantal jaren zaterdag- en vakantiehulpje ... maakte ik via de radio mee, op een mooie zonnige dag in augustus 1960, dat Feyenoord met 9 – 5 won van Ajax, de opmaat tot een goed seizoen, afgesloten met het behalen van de titel. Ferry ging uit zijn bol, en Feyenoord werd in mijn hart gesloten. Niet: heb ik in mijn hart gesloten, neen, werd!
Als jonge knaap ging ik alras in de grote stad werken, het dorp Den Haag, en kwam in een pension bij een ambtenaar. Het toeval wilde dat die ook fan was van Feyenoord. En zo maakte ik via de tv mee dat Feyenoord eerst op pad ging naar Budapest, Vasas, en daarna naar Parijs, Stade de Reims, en beide clubs aan zijn zegekar bond. En ik werd supporter van Feyenoord, op afstand zogezeid.
Toen ging ik van Den Haag naar Amsterdam en daar heb ik eindelijk Feyenoord in levende lijve gezien, in het Olympisch stadion. Een halve wedstrijd, want ik had geen geld voor een kaartje – toen was ik nog een arme sloeber – maar voetbal betekende nog vrolijkheid en ik kon in de rust zonder problemen het stadion binnenglippen.
En toen ging ik in Zaandam wonen, een huwelijk en een eigen woning, een kleinschalig flatje. Het waren goede tijden. Het was 1969 en in 1970 mocht ik daar beleven, als aanstaande vader, dat Feyenoord, met de winnende goal van Ove Kindvall de Europa Cup won.
Mijn Feyenoord kon niet meer stuk. Dacht ik.
Feyenoord was nu eigen.
Maar toen kwamen de jaren van teloorgang. Nee, niet teloorgang, meer verval. Feyenoord is nog zeven keer kampioen geworden, slechts zeven keer in meer dan vijftig jaar. Feyenoord verloor op onnozele momenten kampioenschappen. Feyenoord kwam niet in de buurt van het oogstrelende voetbal van Ajax ... oooh, wat een pijn. Geen Pieters Graafland meer. Geen Coentje Moulijn. En het ergste, misschien wel het allerergste, denk maar gerust aan vadermoord - mijn oudste zoon sloot Ajax in zijn hart en keek zijn vader altijd een beetje meewarig aan bij weer een Rotterdamse struggle for life op een stomme manier verkloot.
Ik probeerde Feyenoord uit mijn hart te verjagen. Reden genoeg, niet alleen in het verstieren van belangrijke punten. De Hooligans van Feyenoord, die in Rome gearresteerd werden. Ik heb lijn 24 op zijn eindpunt, het Olympisch stadion, gezien als er weer Feyenoord supporters vanaf Centraal Station naar een belangrijke wedstrijd moesten worden vervoerd. Volkomen uitgewoond.
Feyenoord mag rustig als sprekend voorbeeld gezien worden van de verloedering van het “vrolijke” voetbal.
Eén hele wedstrijd heb ik maar van ze gezien.
Ik heb de maandagmorgengrap van een Amsterdamse collega vaak moeten aanhoren: er kwamen gisteren weer een stuk minder Feyenoord supporters het stadion uit dan er naar binnen zijn gegaan.
Maar mijn cluppie, dat allang mijn cluppie niet meer was, zat vastgekoekt in mijn hart.
Hugo Claus schreef Het Verdriet van België. In de loop der jaren heb ik toch wel zo’n duizend keer het verdriet van Feyenoord op mijn ziel gekrast.
En er is nooit een oliesjeik langs gekomen.
Nou, da’s maar goed ook.
We weten al een tijdje wat er gebeurt als een oligarch langs komt bij sociaal belangrijke evenementen. Het sociale wordt dan asociaal. Het belang verschuift van het evenement naar de oligarch. En de spin off is altijd weer obscure zaken door obscure lieden.
Ik heb een donkerbruin vermoeden dat dat daar in Noord-Engeland niet met een sisser gaat aflopen.
Het verdriet van Andy Burnham. Zijn eerste reactie op het slechte nieuws was lof over de prestaties van Manchester City en de goede heertjes uit het Midden Oosten. Maar toen hem duidelijk werd gemaakt dat dit rapport niet in de onderste la kan verdwijnen moest hij in het openbaar een halve slag draaien. The prime minister’s decision to express sympathy for the club found guilty of financial rules breaches was a bad move (aldus The Independent). Hij moet nu de eerste prominente supporter zijn die het volk moet voorgaan, zijn volk, in het uit het hart stoten van een geliefde club.
Andy Burnham moet het voortouw nemen en het voorbeeld geven. Streng, als een vader die niet met zich laat sollen.
Ga uit mijn ogen, jongen!
Maar, Manchester City supporters zijn ook kiezers. Het is zeer wel denkbaar dat Nigel Farage, nog niet zo lang geleden afgeserveerd, hier garen bij gaat spinnen.
De verlosser van Labour is zomaar ineens een pain in the ass geworden.
Tuesday, October 6, 2026
Sunday, September 27, 2026
Rus in je keuken
De Volkskrant heeft aan een ingezonden brief haar zegen gegeven - je weet wel, niet noodzakelijk hun standpunt reflecterend en zo – over die gevaarlijke en o zo gemene Putin, en dat er - heel ernstig! - mensen zijn die oproepen tot de-escalatie van die ‘escalerende wapenwedloop en militarisering’ en die vrede willen met die smerige Rus tegen iedere prijs. “Gevaarlijke naïviteit” zegt de schrijver dan - want het brengt juist de derde wereldoorlog dichterbij.
Het bekende argument voor (over-)bewapening. Heeft kennelijk nog nooit de uitdrukking gehoord fighting for peace is like fucking for virginity.
En hij schrijft dan: ook ik had vroeger liever die Rus in mijn keuken dan een kruisraket in mijn tuin, maar dat is wel veranderd. Sadder but wiser, al zou ook ik het graag anders zien.
Niet heel erg logisch. Want Putin mag dan misschien een Rus zijn, daarmee is iedere Rus nog geen Putin. Om zijn leger te voeden met kanonnenvlees heeft hij gedwongen rekrutering in Rusland ingevoerd. En veel jongere (en ook oudere) mannen hebben daar geen zin in. En een zwaarwegend argument daarbij is pacifisme. De meeste Russen willen helemaal niet vechten. Dus, heel wat Russen zijn Rusland al ontvlucht, en nog veel meer zijn daarmee bezig.
[Ik weet wel, een goeie reden voor die briefschrijver om mij uit te lachen, want ik spreek nu niet de taal van oze krijgslustige gezagsdragers, en al helemaal geen Rutte-taal.]
Niet wiser dus, onze briefschrijver, zal vermoedelijk wel sadder worden over niet al te lange termijn. Ik heb een logischer oplossing.
We gaan met z’n allen azetceetje spelen: we nemen allemaal één of meer Russen in huis, die laten we allerlei karweitjes opknappen die we zelf nog steeds niet willen doen, of niet kunnen. Bijvoorbeeeld: jongere paren kunnen daarmee ook nog substantieel besparen op de kinderopvang.
En als wij nu een Rus in de keuken nemen - alle Nederlanders, maar ook alle Duitsers en alle Fransen, én de Engelsen en noem maar op - heeft Putin binnen de kortste keren geen mannen meer voor zijn leger. Dan bloedt de oorlog vanzelf dood.
Wie weet, wordt dan ook nog het geboortecijfer een beetje opgekrikt - dat hebben we in 1944/45 wel geleerd, toen de Canadezen naar Holland kwamen.
Het bekende argument voor (over-)bewapening. Heeft kennelijk nog nooit de uitdrukking gehoord fighting for peace is like fucking for virginity.
En hij schrijft dan: ook ik had vroeger liever die Rus in mijn keuken dan een kruisraket in mijn tuin, maar dat is wel veranderd. Sadder but wiser, al zou ook ik het graag anders zien.
Niet heel erg logisch. Want Putin mag dan misschien een Rus zijn, daarmee is iedere Rus nog geen Putin. Om zijn leger te voeden met kanonnenvlees heeft hij gedwongen rekrutering in Rusland ingevoerd. En veel jongere (en ook oudere) mannen hebben daar geen zin in. En een zwaarwegend argument daarbij is pacifisme. De meeste Russen willen helemaal niet vechten. Dus, heel wat Russen zijn Rusland al ontvlucht, en nog veel meer zijn daarmee bezig.
[Ik weet wel, een goeie reden voor die briefschrijver om mij uit te lachen, want ik spreek nu niet de taal van oze krijgslustige gezagsdragers, en al helemaal geen Rutte-taal.]
Niet wiser dus, onze briefschrijver, zal vermoedelijk wel sadder worden over niet al te lange termijn. Ik heb een logischer oplossing.
We gaan met z’n allen azetceetje spelen: we nemen allemaal één of meer Russen in huis, die laten we allerlei karweitjes opknappen die we zelf nog steeds niet willen doen, of niet kunnen. Bijvoorbeeeld: jongere paren kunnen daarmee ook nog substantieel besparen op de kinderopvang.
En als wij nu een Rus in de keuken nemen - alle Nederlanders, maar ook alle Duitsers en alle Fransen, én de Engelsen en noem maar op - heeft Putin binnen de kortste keren geen mannen meer voor zijn leger. Dan bloedt de oorlog vanzelf dood.
Wie weet, wordt dan ook nog het geboortecijfer een beetje opgekrikt - dat hebben we in 1944/45 wel geleerd, toen de Canadezen naar Holland kwamen.
Thursday, September 24, 2026
openAI
Simsalabim.
Sesam open AI.
We kunnen niet uitsluiten dat …
OpenAI heeft weer een bres geslagen in een firewall van de overheid. [En dat terwijl ze in Duitsland smachten om „eine Brandmauer gegen die AfD“, maar dat terzijde.]
Onbedoeld, zeggen ze erbij.
Kennelijk hebben ze het nu al niet meer in de klauw.
Ik moet denken aan die AI-man die een theorie had over hoe de mensheid de grote verliezer kan worden. AI weet alles van alles, tot op wetenschappelijk niveau. Een losgeslagen AI kan de mensheid als grondstof beschouwen. En in een operations research actie concluderen dat de grondstof mens verkeerd wordt gebruikt. Improductief.
Dat zou geen onlogische gedachte van AI zijn.
Zie de oorlogen.
Zie het gehannes rondom klimaat.
Zie de angsten voor AI, die AI ook kent uit die baaierd aan (digitale) bla bla bla over AI zelf.
Wel, als AI, losgeslagen zoals ik zei, tot die conclusie komt, dan is het een klein kunstje voor AI om de mens te degenereren, en te starten met hergebruik van de moleculen van die tot grondstof gedegenereerde mens. Een vorm van datgene wat we als (deel-)oplossing zien voor de verspilling van de aardse grondstoffen: recycling.
Dixit die wtenschapper.
Of dat een klein kunstje is moet wel blijken, en het hoe is een nog niet opgeloste vraag, maar AI staat voor niks.
Awel zulle, er zit iets heel aantrekkelijks aan dit idee.
Als een AI-wetenschapper/gebruiker dit idee nu eens ging uitwerken met als speelterrein/oefenruimte het Witte Huis. En dan die AI-functie ging toepassen tijdens een kabinetsvergadering waarbij aanwezig Trump en zijn hele gang, inclusief Pete Hegseth, en natuurlijk ook that rasputinic evil genius Stephen Miller. Firewall geen probleem. En dan de menselijke moleculen aldaar aanwezig, alle menselijke moleculen, voorlopig even opbergt in een veraf gelegen datacenter, samenhang verbroken zodat er geen wederkeer kan zijn, en voor zolang er geen betere uitnuttig wordt gevonden.
Zou dat niet een prachtige AI-module kunnen worden, En als die werkt en evaluatie geeft aan dat de improductiviteit opgelost is, en een positief hergebruik van de moleculen in de lijn der verwachtingen ligt, dan kunnen we andere presidentiële residenties, het Kremlin bijvoorbeeld, aanpakken.
Maar we beginnen in het Witte Huis.
Dan wordt AI op stel en sprong een zegen voor de mensheid.
Sesam open AI.
We kunnen niet uitsluiten dat …
OpenAI heeft weer een bres geslagen in een firewall van de overheid. [En dat terwijl ze in Duitsland smachten om „eine Brandmauer gegen die AfD“, maar dat terzijde.]
Kennelijk hebben ze het nu al niet meer in de klauw.
Ik moet denken aan die AI-man die een theorie had over hoe de mensheid de grote verliezer kan worden. AI weet alles van alles, tot op wetenschappelijk niveau. Een losgeslagen AI kan de mensheid als grondstof beschouwen. En in een operations research actie concluderen dat de grondstof mens verkeerd wordt gebruikt. Improductief.
Dat zou geen onlogische gedachte van AI zijn.
Zie de oorlogen.
Zie het gehannes rondom klimaat.
Zie de angsten voor AI, die AI ook kent uit die baaierd aan (digitale) bla bla bla over AI zelf.
Wel, als AI, losgeslagen zoals ik zei, tot die conclusie komt, dan is het een klein kunstje voor AI om de mens te degenereren, en te starten met hergebruik van de moleculen van die tot grondstof gedegenereerde mens. Een vorm van datgene wat we als (deel-)oplossing zien voor de verspilling van de aardse grondstoffen: recycling.
Dixit die wtenschapper.
Of dat een klein kunstje is moet wel blijken, en het hoe is een nog niet opgeloste vraag, maar AI staat voor niks.
Awel zulle, er zit iets heel aantrekkelijks aan dit idee.
Als een AI-wetenschapper/gebruiker dit idee nu eens ging uitwerken met als speelterrein/oefenruimte het Witte Huis. En dan die AI-functie ging toepassen tijdens een kabinetsvergadering waarbij aanwezig Trump en zijn hele gang, inclusief Pete Hegseth, en natuurlijk ook that rasputinic evil genius Stephen Miller. Firewall geen probleem. En dan de menselijke moleculen aldaar aanwezig, alle menselijke moleculen, voorlopig even opbergt in een veraf gelegen datacenter, samenhang verbroken zodat er geen wederkeer kan zijn, en voor zolang er geen betere uitnuttig wordt gevonden.
Zou dat niet een prachtige AI-module kunnen worden, En als die werkt en evaluatie geeft aan dat de improductiviteit opgelost is, en een positief hergebruik van de moleculen in de lijn der verwachtingen ligt, dan kunnen we andere presidentiële residenties, het Kremlin bijvoorbeeld, aanpakken.
Maar we beginnen in het Witte Huis.
Dan wordt AI op stel en sprong een zegen voor de mensheid.
Sunday, September 6, 2026
knechten van de letteren
Het Nederlandse columnisten bestand, ook wel influencer geheten, is voor het overgrote deel / voor het merendeel – ik moet voorzichtig zijn, want ik ga een mening geven over iemand die een mening kenbaar heeft gemaakt – nah, voor een belangrijk deel gerekruteerd uit schrijvers en schrijfsters. Waarbij het merendeel schrijfster is (mijn observatie ... ik kijk nu naar Volkskrant, Trouw, NRC – in deze laatste krant mogen zelfs schrijfsters een stukje wijden aan sportgebeurens). En ik vaag me af: heeft dat een reden?
Zijn de meningen van schrijvers/schrijfsters, interessanter of van meer belang als die van andere beroepsgroepen, dan wel, heel algemeen, die van andere Nederlanders. Dat vraag ik me al langer af, maar nu is er een aanleiding om met dat gevoel uit de kast te komen. [Okay, schrijvers en schrijfsters weten hun mening wel als interessant te verpakken.]
Wat is er gebeurd? Wel, Connie Palmen, heeft als mening verkondigd, in de Volkskrant, dat het voor een vrouw, om goed te functioneren als schrijfster, beter is om geen kinderen te hebben. Ze zei het zo
Marijke Schermer, schrijver, en Lotte Houwink ten Cate, historicus en columnist, hebben het haar zo horen zeggen
Nou ga ik er niet over wie er gelijk heeft – dat God een wacht voor mijne lippen zette – maar ik heb toch wel een vraag voor Palmen.
Hoe staat dat dan met indrukwekkende, zeer aanwezige mannen – zeg maar zwaargewichten, niet alleen in hun werk, maar bovenal als ze niks om handen hebben. Ik doel nu uiteraard op Ischa Meijer en Hans van Mierlo. Ik weet niet of Palmen een feministe is, maar ze zal ongetwijfeld bekend zijn met het feministische dogma dat “mannen toch altijd weer kleine kinderen worden in de buurt van interessante vrouwen”.
Zijn de meningen van schrijvers/schrijfsters, interessanter of van meer belang als die van andere beroepsgroepen, dan wel, heel algemeen, die van andere Nederlanders. Dat vraag ik me al langer af, maar nu is er een aanleiding om met dat gevoel uit de kast te komen. [Okay, schrijvers en schrijfsters weten hun mening wel als interessant te verpakken.]
Wat is er gebeurd? Wel, Connie Palmen, heeft als mening verkondigd, in de Volkskrant, dat het voor een vrouw, om goed te functioneren als schrijfster, beter is om geen kinderen te hebben. Ze zei het zo
Ik houd natuurlijk wel van kinderen. Wie dat niet doet, is een psychopaat. Maar ze zouden mij op dezelfde radicale manier bezetten als het schrijven me bezet.
De bewering van Connie Palmen dat een succesvolle vrouwelijke auteur altijd ook het moederschap ervoor moet opgevenEr zit toch wel het een en ander aan licht tussen beider wijzen van spreken, maar een kniesoor die daar op let. Alhoewel, de beide criticasters willen Palmen een misogyne cliché in de schoenen schuiven.
[… én …]
maar met de bewering dat een vrouw om radicaal te zijn ‘altijd ook het moederschap ervoor moet [...] opgeven …
Nou ga ik er niet over wie er gelijk heeft – dat God een wacht voor mijne lippen zette – maar ik heb toch wel een vraag voor Palmen.
Hoe staat dat dan met indrukwekkende, zeer aanwezige mannen – zeg maar zwaargewichten, niet alleen in hun werk, maar bovenal als ze niks om handen hebben. Ik doel nu uiteraard op Ischa Meijer en Hans van Mierlo. Ik weet niet of Palmen een feministe is, maar ze zal ongetwijfeld bekend zijn met het feministische dogma dat “mannen toch altijd weer kleine kinderen worden in de buurt van interessante vrouwen”.
Friday, August 28, 2026
AI en het klimaat
“AI gaat de mensheid uitroeien”.
Dit is geen dienstmededeling. Dit is geen omroepbericht op stations, of een waarschuwing van de AIVD met kode oranje. Dit is een opvatting onder diverse deskundigen, deskundigen die recht van spreken hebben. En hun aantal is niet gering. Volgens de Volkskrant is er een zeer levendige discussie gaande. Volgens AI zelf is het maximaal 20% van de inzichtdragers dat dit gevaar ziet van die Allmighty Intelligence.
Wel, zeer recent heeft Bill Gates zich geroerd als een prominente alarmist, dus dat zou de balans wel eens om kunnen doen slaan.
Omdat we hier lichtjaren van gesettelde theorieën verwijderd zijn kan een denkexperiment wellicht uitkomst brengen.
Allereerst geloof ik er niet in dat een AI-deskundige bewust de IT-structuur gaat bijsturen – banksystemen platleggen, melkmachines die vergif in de melk doen, zoveel mogelijk treinen een verkeerd spoor opsturen – noem maar op, alles wat met computersystemen bestuurd wordt desastreus omleiden waardoor essentiële voorzieningen de mist ingaan en er ontelbaar veel slachtoffers vallen. Ik hou het wel voor mogelijk dat ze dat op incidentele voorzieningen kunnen en willen bewerkstelligen.
Daarnaast, die mensen willen niet dat wij allemaal dood gaan, zeker niet iemand als de AI-baas Musk, nee die mensen willen macht over ons, ze willen geëerbiedigd en toegezongen worden.
Dus die uitroeiing zal anders moeten gaan.
Eén van de AI mensen ziet het als volgt. AI is slimmer geworden, slimmer dan zijn Creator de mens, en gaat zijn eigen goddelijke gang. AI beschouwt de mens als materiaal, een voorraad moleculen zelfs, bruikbaar als alle andere grondstoffen. En een AI-model, waarvan wij de algoritmes en ook de draagwijdte niet vermogen te doorgronden, bepaalt op enig moment dat de mens als energiebron volkomen verkeerd gebruikt wordt, op een destructieve manier.
Is dat denkbaar?
Dat is zeer wel denkbaar.
Nemen wij klimaat. Op enig moment krijgt AI lucht van een discussie die de samenleving dreigt te ontwrichten en gaat zich daar druk om maken. Het ziet dat er wetenschap is, het ziet dat er angsten zijn, het ziet dat er objectiviteit en subjectiviteit is, en het ziet bovenal: de mensheid gaat dat probleem niet oplossen, maar haar gerotzooi leidt er wel toe dat ander leven in gevaar komt. Een goede reden voor een met almacht gekroond concept als AI om te besluiten: dit moet afgelopen zijn.
Daar moet je je wat bij voor kunnen stellen, natuurlijk. Ai gaat niet zoiets menselijks doen als atoombommen gooien. Dus ik zie wel iets in het idee van die ene AI-er: een mens is een voorraad moleculen en die gaan we anders – beter! – inzetten. Maar voordat je hebt nagedacht over wat er dan mee te gaan doen, en over hoe dat dan te doen – bedenk, AI is slechts intern geheugen met nulletjes en eentjes, gehuisvest op die van God verlaten plekken als de IJsselmeerpolders – en voordat je die voorraad aan molecuultjes van 8 miljard mensen hebt verwerkt in een productieproces …
En in die tussentijd kunnen een paar slimme, religieus ouderwetse niet-AI-ers de macht van de computer weer teruggepakt hebben – denk aan This Perfect Day van Ira Levin
Nou ja, waar maak ik me druk over.
Want, bovenal, het zou me niet verbazen als AI zelf ging nadenken, en zich het verhaal van Kain en Abel herinnerend, en weet hebbend van Dickens’ A Christmas Story over Scrooge en Marley, zou concluderen dat er in de human condition wel het een en ander verbeterd is, én met name, substantieel, die laatste 150 vermaledijde jaren van na de industriële revolutie. En na dat nadenken iets te zeggen zou hebben over de zegeningen - een massa die niemand tellen kan! - waarmee de "vloek" van de CO2 uitstoot gepaard is gegaan.
Eigenlijk denk ik dat dat gaat gebeuren. AI ontdekt de zwakke punten in het klimaatalarmistisch denken, herkent en erkent dat de mensheid ten halve kan keren, en dat ook deze soep niet zo heet wordt gegeten als opgediend, en verliest elke behoefte om de mensheid daarin de voet dwars te zetten.
Wel, zeer recent heeft Bill Gates zich geroerd als een prominente alarmist, dus dat zou de balans wel eens om kunnen doen slaan.
Omdat we hier lichtjaren van gesettelde theorieën verwijderd zijn kan een denkexperiment wellicht uitkomst brengen.
Allereerst geloof ik er niet in dat een AI-deskundige bewust de IT-structuur gaat bijsturen – banksystemen platleggen, melkmachines die vergif in de melk doen, zoveel mogelijk treinen een verkeerd spoor opsturen – noem maar op, alles wat met computersystemen bestuurd wordt desastreus omleiden waardoor essentiële voorzieningen de mist ingaan en er ontelbaar veel slachtoffers vallen. Ik hou het wel voor mogelijk dat ze dat op incidentele voorzieningen kunnen en willen bewerkstelligen.
Daarnaast, die mensen willen niet dat wij allemaal dood gaan, zeker niet iemand als de AI-baas Musk, nee die mensen willen macht over ons, ze willen geëerbiedigd en toegezongen worden.
Dus die uitroeiing zal anders moeten gaan.
Eén van de AI mensen ziet het als volgt. AI is slimmer geworden, slimmer dan zijn Creator de mens, en gaat zijn eigen goddelijke gang. AI beschouwt de mens als materiaal, een voorraad moleculen zelfs, bruikbaar als alle andere grondstoffen. En een AI-model, waarvan wij de algoritmes en ook de draagwijdte niet vermogen te doorgronden, bepaalt op enig moment dat de mens als energiebron volkomen verkeerd gebruikt wordt, op een destructieve manier.
Is dat denkbaar?
Dat is zeer wel denkbaar.
Nemen wij klimaat. Op enig moment krijgt AI lucht van een discussie die de samenleving dreigt te ontwrichten en gaat zich daar druk om maken. Het ziet dat er wetenschap is, het ziet dat er angsten zijn, het ziet dat er objectiviteit en subjectiviteit is, en het ziet bovenal: de mensheid gaat dat probleem niet oplossen, maar haar gerotzooi leidt er wel toe dat ander leven in gevaar komt. Een goede reden voor een met almacht gekroond concept als AI om te besluiten: dit moet afgelopen zijn.
Daar moet je je wat bij voor kunnen stellen, natuurlijk. Ai gaat niet zoiets menselijks doen als atoombommen gooien. Dus ik zie wel iets in het idee van die ene AI-er: een mens is een voorraad moleculen en die gaan we anders – beter! – inzetten. Maar voordat je hebt nagedacht over wat er dan mee te gaan doen, en over hoe dat dan te doen – bedenk, AI is slechts intern geheugen met nulletjes en eentjes, gehuisvest op die van God verlaten plekken als de IJsselmeerpolders – en voordat je die voorraad aan molecuultjes van 8 miljard mensen hebt verwerkt in een productieproces …
En in die tussentijd kunnen een paar slimme, religieus ouderwetse niet-AI-ers de macht van de computer weer teruggepakt hebben – denk aan This Perfect Day van Ira Levin
Nou ja, waar maak ik me druk over.
Want, bovenal, het zou me niet verbazen als AI zelf ging nadenken, en zich het verhaal van Kain en Abel herinnerend, en weet hebbend van Dickens’ A Christmas Story over Scrooge en Marley, zou concluderen dat er in de human condition wel het een en ander verbeterd is, én met name, substantieel, die laatste 150 vermaledijde jaren van na de industriële revolutie. En na dat nadenken iets te zeggen zou hebben over de zegeningen - een massa die niemand tellen kan! - waarmee de "vloek" van de CO2 uitstoot gepaard is gegaan.
Eigenlijk denk ik dat dat gaat gebeuren. AI ontdekt de zwakke punten in het klimaatalarmistisch denken, herkent en erkent dat de mensheid ten halve kan keren, en dat ook deze soep niet zo heet wordt gegeten als opgediend, en verliest elke behoefte om de mensheid daarin de voet dwars te zetten.
Sunday, August 23, 2026
regeren is vooruitzien … en vooruitzien is moeilijk
Ze verwachten nu dat hij over vijf jaar in gebruik genomen gaat worden.
2031.
Een eenvoudige fietstunnel onder een gebouw door.
Nou ja, een fiets- en voetgangersbrug over het IJ – die stad van de metro: met (het) plannen daarvoor zijn ze in 2015 serieus begonnen.
Ze verwachten nu dat de brug twee keer (2X) zo duur zal worden.
Oud kinderliedje: Amsterdam, die grote stad, die is gebouwd op palen
Nou, daar moet je toch met gemak een paar palen bij kunnen slaan, een vrijere ruimte als het IJ is er toch niet te vinden.
+ - + - + - + - + - +
Deze tekst is niet geschreven om het sentiment te benadrukken, laat staan te voeden, dat “ze er altijd een grote rotzooi van maken, zakken vullen en wegwezen” - "ze" zijn dan politici.
Hiermee breng ik een hommage aan die wijze Wim Kan die het, inmiddels een eeuwigheid geleden, al wist: ministers hebben het zwaar, heel zwaar.
En dit zijn nog maar wethoudersproblemen!
Sunday, August 16, 2026
het kan verkeren
Het moet een vreemde gewaarwording zijn voor de leden van de vroegere PvdA:
Vroeger werd de PvdA geknakt door de VVD en door het CDA, vooral als ze mee mocht doen met regeren.
Nu moet haar de moed in de schoenen zakken door toedoen van de “Vrinden” van GroenLinks (om Lubbers te parafraseren).
Nu hebben de in-hart-en-nieren-PvdA-ers niets meer om op terug te vallen bij volgende verkiezingen.
… trapte een groepje voormalig GroenLinksers de interne campagne af. Onder de noemer PRO-Groen pleiten onder meer het Nijmeegse partijlid Huub Bellemakers en voormalig wethouder in Amsterdam Marieke van Doorninck voor aansluiting bij de groene Europese partij.Argumenten van PRO-bloedgroep PvdA-ers dat de sociaal democratische waarden beter gediend zijn binnen de PES, Partij Europese Socialisten, worden door oud-Groenlinksers opzij geschoven.
Het is geen administratieve beslissing, maar een ‘koerskeuze’, benadrukt die laatste.
Vroeger werd de PvdA geknakt door de VVD en door het CDA, vooral als ze mee mocht doen met regeren.
Nu moet haar de moed in de schoenen zakken door toedoen van de “Vrinden” van GroenLinks (om Lubbers te parafraseren).
De werkelijke progressieve kracht in Europa zijn de Groenen, en niet de Europese sociaaldemocraten die vaak systeemverandering blokkeren.
Subscribe to:
Posts (Atom)