In Engeland is ongeveer de pleuris uitgebroken. Er is een rapport verschenen over voetbalicoon Manchester City. En dat raakt niet alleen de heilige grond van het Etihad Stadium – precies, een naam die klinkt naar oliegeld – maar daar komt ook politiek om de hoek kijken, thanks a lot Andy Burnham die in de gloriejaren van City als burgemeester met oliegeld goede sier maakte. Iedereen van de schrijvende pers en de talking heads die zichzelf een beetje serieus neemt bemoeit zich er mee. Logisch, want als er een beetje recht wil worden gedaan – dat rapport gaat over kwade zaken, over het kersen eten met hoge en rijke heren in de olielanden, gedurende zegge en schrijve tien jaren - dan moet City toch wel twee divisies teruggezet worden.
En dan hebben we het over de gevoelens, de harten én de zielen van een schare van fans en supporters – alleen de fanclub al heeft een bestand van
hundreds of thousands of registered official members and roughly 45,000 to 48,000 season-ticket holders – en die verliest, op één of andere manier hun cluppie. Dan zijn de rapen gaar, volgens een opinierende influencer. Dat kan oorlog worden, daar in het Noorden van Engeland. En hij vroeg zich het onafvraagbare af: wat doet dat met het hart en de ziel van de doorgewinterde supporter.
Daar kan ik over mee praten.
Ik was nog niet tot de jaren des onderscheids gekomen toen op ons dorp een gozertje arriveerde, Ferry geheten, als knechtje van de bakker, soort van sociaal werk als ik me goed herinner, moeilijk opvoedbaar zouden we nu denk ik zeggen. En hij socialiseerde zich alras met de dorpsjeugd, in het straatvoetbal. Want het was een lefgozertje uit Rotterdam Zuid, die, als hij iemand passeerde met voetbal, riep: Coentje Moulijn! Coentje!!!
En zo leerde ik Feyenoord kennen en de belangrijke spelers. Moulijn was zijn held. En, naast hem gezeten op zijn kamer bij de bakker ... ik kwam daar veel over de vloer en was er ook gedurende een aantal jaren zaterdag- en vakantiehulpje ... maakte ik via de radio mee, op een mooie zonnige dag in augustus 1960, dat Feyenoord met 9 – 5 won van Ajax, de opmaat tot een goed seizoen, afgesloten met het behalen van de titel. Ferry ging uit zijn bol, en Feyenoord werd in mijn hart gesloten. Niet: heb ik in mijn hart gesloten, neen, werd!
Als jonge knaap ging ik alras in de grote stad werken, het dorp Den Haag, en kwam in een pension bij een ambtenaar. Het toeval wilde dat die ook fan was van Feyenoord. En zo maakte ik via de tv mee dat Feyenoord eerst op pad ging naar Budapest, Vasas, en daarna naar Parijs, Stade de Reims, en beide clubs aan zijn zegekar bond. En ik werd supporter van Feyenoord, op afstand zogezeid.
Toen ging ik van Den Haag naar Amsterdam en daar heb ik eindelijk Feyenoord in levende lijve gezien, in het Olympisch stadion. Een halve wedstrijd, want ik had geen geld voor een kaartje – toen was ik nog een arme sloeber – maar voetbal betekende nog vrolijkheid en ik kon in de rust zonder problemen het stadion binnenglippen.
En toen ging ik in Zaandam wonen, een huwelijk en een eigen woning, een kleinschalig flatje. Het waren goede tijden. Het was 1969 en in 1970 mocht ik daar beleven, als aanstaande vader, dat Feyenoord, met de winnende goal van Ove Kindvall de Europa Cup won.
Mijn Feyenoord kon niet meer stuk. Dacht ik.
Feyenoord was nu eigen.
Maar toen kwamen de jaren van teloorgang. Nee, niet teloorgang, meer verval. Feyenoord is nog zeven keer kampioen geworden, slechts zeven keer in meer dan vijftig jaar. Feyenoord verloor op onnozele momenten kampioenschappen. Feyenoord kwam niet in de buurt van het oogstrelende voetbal van Ajax ... oooh, wat een pijn. Geen Pieters Graafland meer. Geen Coentje Moulijn. En het ergste, misschien wel het allerergste, denk maar gerust aan vadermoord - mijn oudste zoon sloot Ajax in zijn hart en keek zijn vader altijd een beetje meewarig aan bij weer een Rotterdamse struggle for life op een stomme manier verkloot.
Ik probeerde Feyenoord uit mijn hart te verjagen. Reden genoeg, niet alleen in het verstieren van belangrijke punten. De Hooligans van Feyenoord, die in Rome gearresteerd werden. Ik heb lijn 24 op zijn eindpunt, het Olympisch stadion, gezien als er weer Feyenoord supporters vanaf Centraal Station naar een belangrijke wedstrijd moesten worden vervoerd. Volkomen uitgewoond.
Feyenoord mag rustig als sprekend voorbeeld gezien worden van de verloedering van het “vrolijke” voetbal.
Eén hele wedstrijd heb ik maar van ze gezien.
Ik heb de maandagmorgengrap van een Amsterdamse collega vaak moeten aanhoren: er kwamen gisteren weer een stuk minder Feyenoord supporters het stadion uit dan er naar binnen zijn gegaan.
Maar mijn cluppie, dat allang mijn cluppie niet meer was, zat vastgekoekt in mijn hart.
Hugo Claus schreef Het Verdriet van België. In de loop der jaren heb ik toch wel zo’n duizend keer het verdriet van Feyenoord op mijn ziel gekrast.
En er is nooit een oliesjeik langs gekomen.
Nou, da’s maar goed ook.
We weten al een tijdje wat er gebeurt als een oligarch langs komt bij sociaal belangrijke evenementen. Het sociale wordt dan asociaal. Het belang verschuift van het evenement naar de oligarch. En de spin off is altijd weer obscure zaken door obscure lieden.
Ik heb een donkerbruin vermoeden dat dat daar in Noord-Engeland niet met een sisser gaat aflopen.
Het verdriet van Andy Burnham. Zijn eerste reactie op het slechte nieuws was lof over de prestaties van Manchester City en de goede heertjes uit het Midden Oosten. Maar toen hem duidelijk werd gemaakt dat dit rapport niet in de onderste la kan verdwijnen moest hij in het openbaar een halve slag draaien.
The prime minister’s decision to express sympathy for the club found guilty of financial rules breaches was a bad move (aldus The Independent). Hij moet nu de eerste prominente supporter zijn die het volk moet voorgaan, zijn volk, in het uit het hart stoten van een geliefde club.
Andy Burnham moet het voortouw nemen en het voorbeeld geven. Streng, als een vader die niet met zich laat sollen.
Ga uit mijn ogen, jongen!
Maar, Manchester City supporters zijn ook kiezers. Het is zeer wel denkbaar dat Nigel Farage, nog niet zo lang geleden afgeserveerd, hier garen bij gaat spinnen.
De verlosser van Labour is zomaar ineens een pain in the ass geworden.
