leugentje om bestwil

Norman Finkelstein, het geweten van het Westen waar het de Palestijnen betreft, en de behandeling die dat volk vanwege de westerse beschaving heeft moeten ondergaan in de laatste honderd jaar, heeft een nieuw boek uitgebracht, onder de titel GAZA’s GRAVEDIGGERS. De chroniqueur van het onrecht in het Midden-Oosten dus.

Je zou Finkelstein de Don Quixote van het Midden-Oosten kunnen noemen, ook wel de Don Quixote van de joods-christelijke worteltjes.
In een inleiding tot dit boek (op zijn site) zegt Finkelstein dat hij de waarheid wil dienen. Los van het adagium dat in een terroristisch conflict de waarheid als eerste sneuvelt – zowel de Zionisten als de Arabieren pleegden reeds als terrorisme geduide daden tegenover de andere kant in de dertiger jaren van de vorige eeuw, dus er is daar wat afgelogen de laatste honderd jaar – is dat een schone zaak die nooit genoeg aangemoedigd kan worden.
Finkelstein wilde het Recht met een hoofdletter dienen en wist waar dat vandaan kwam - zijn familie is slachtoffer geworden van die Erlösung. Maar hij weet niet goed hoe hij zijn fascinatie voor de Waarheid moet plaatsen.

Hij haalt er drie denkers bij:
- Antonio Gramsci, die zegt To tell the truth is revolutionary
- Rosa Luxemburg die zegt Nothing is more destructive for revolution than illusions, and nothing benefits it more than the clear and open truth
- Vladimir Lenin, die zegt We must speak the truth: therein lies our strength
’t Is misschien niet zo handig om in dit verband drie personen waaraan het begrip “communistisch” kleeft te citeren ... soit.

Per slot, ook Leo Tolstoy komt aan het woord: There is no greatness without simplicity, goodness, and truth.

Maar daar gaan we het nu niet over hebben – kopen dat boek, zou ik zeggen.

- + - + - + - + -

De New York Times wil een nette krant zijn, zeker in Trumpian times. Ze vindt dat, politiek gesproken, iedere kant van het verhaal gehoord moet kunnen worden. Ze heeft daartoe zelfs een paar rechtse rakkers aan boord als columnist, tot verdriet van veel lezers.
Maar in één ding is ze heel duidelijk: Trump is een draak van een kerel, sociaal, zakelijk en politiek, met abjecte ideeën en hij zou geen President moeten zijn ... en ook niet meer moeten kunnen worden! (Niet voor niets heeft Trump de krant aangeklaagd en journalisten gedagvaard, allemaal veel geschreeuw en weinig wol ... maar toch.)

Ook de NYT probeert de brede weg van de waarheid te bewandelen. Jaja, breed, geen smal pad, in tegenstelling tot de naïeve woorden van ene Jezus, velen zeggen dat ze die Highway berijden. De weg voert langs een ravijn, daar kun je zomaar ingeduwd worden door een andere waarheidsvinder en ligt under de snakeline – om vriend Pierce maar weer eens aan te halen. De anti-antisematisme-ouderlingen houden je in de gaten (Finkelstein zelf is daar slachtoffer van geworden) ... kortom, overwoekerd door polemisch onkruid.
Maar, NYT slaat zich daar dapper doorheen. En zo heeft ze weer pluimpje van Trump verdiend.

In Alaska hebben de Democraten iets heel smerigs gedaan, altijd lui waar je mee op moet passen. Ze hebben een “onafhankelijke” op een verkiezingslijst gezet, wiens naam die van de Republikeinse kandidaat echoot, om zodoende de kiezer in verwarring te brengen en te zorgen dat de stemmen van de Republikeinen over twee lijsten verdeeld worden.
Die vermaledijde Democraten toch, altijd weer bedenken ze smerige trucs om aan de macht te blijven.

Wel, zoals gezegd, NYT is een nette krant. Dus hebben ze er een journalist opgezet, als was er mogelijk sprake van een nieuw Watergate ... en jawel, ze ontdekten dat de Democraten deze “grap” hadden uitgehaald.

Nou wil je dat Trump geen President meer wordt, niet omdat dat slecht is voor de Democraten, maar omdat daarmee toch een stukje onrecht in de wereld opgeruimd kan worden.
Nu hoef je die kennis niet te delen met de buitenwacht, laat staan met de Republikeinen. Laat ze dat zelf maar uitzoeken.
Maar nee hoor, die brave NYT heeft het van de daken geschreeuwd: je hebt gelijk Trump, dat is een smerige streek van de Democraten.

vervolgartikel

Mag je dit nu donquichotterie noemen?
Ik doe het gewoon.

En verder ben ik inmiddels een halve Italiaan geworden die de waarheid nog steeds belangrijk vindt, en die Luxemburg en Gramsci hoog heeft zitten, maar die het voor zich houden van sommige waarheidjes best wel kan waarderen. Ik kan er de charme wel van inzien.

de Palestijnenjacht

Een plaatje:

(Hazem Bader / AFP)

De Volkskrant geeft als onderschrift mee / neemt als onderschrift over: Israëlische soldaten bij de lichamen van twee Palestijnse mannen na de schietpartij bij het checkpoint in Hebron.

En de kop boven het erbij horende artikel: ISRAËLISCHE REGERING KONDIGT ‘LOCKDOWN’ VAN WESTELIJKE JORDAANOEVER AAN NA AANVAL OP ISRAËLISCHE MILITAIREN.

Er is een heleboel voor het gemoed om op te springen, bij deze foto, om boos te worden, of hoe verdrietig het allemaal is. Hoe schrijnend, en schurend ook.

Maar één ding is heel erg duidelijk: dit zijn geen (zeven) Israëlische soldaten bij de lijken van twee Palestijnen. Oh, ’t zijn ongetwijfeld twee Palestijnse mannen die daar liggen, as dead as a doornail. Maar dit zijn niet allemaal Israëlische soldaten. Iemand kan veel doen in het Israëlische leger – nou ja, ’t zijn allemaal automatismen die erin geheid worden – maar één ding kan een IDF'er zich niet veroorloven: in vrijetijdsoutfit opkomen. Los van disciplinaire straffen: hij zal het wel uit zijn hoofd laten in zulke omstandigheden.

Die man rechts is een kolonist. En dat is wat deze foto bovenal zo schrijnend maakt, maar ook een waardevol getuigenis: dit zegt precies hoe de verhoudingen liggen.
De aanwezigheid van de man zegt precies wat daar op de West Bank gebeurt: die Israëlische burger heeft op de Westelijke Jordaanoever niks te zoeken.
Dit is doodslag provoceren om te kunnen moorden.

Netanyahu heeft de kop voorzien voor het artikel: lockdown. Een complete lockdown! Let wel, niet voor de kolonisten, nee, een complete lockdown voor de Palestijnen aldaar.
En de Westelijke Jordaanoever kan zich op gaan maken voor de Gaza-therapie.

crowdfunding

Een berichtje op teletekst:

De VN wordt vanwege financieringsproblemen gedwongen de maandelijkse voedselhulp aan een half miljoen Palestijnen in Gaza stop te zetten.
Financieringsproblemen!
Eén derde van de hulp wordt afgebroken omdat er geen geld is. Die hulp is al veel te weinig — een schijntje van de noodzakelijke hulp — en de verlening wordt ook nog gedwarsboomd door Israëlische erupties van onwil en sabotage.

De VN, dat is een heleboel landen, waaronder niet weinig rijke landen. Crowdfunding is tegenwoordig een beproefd middel, zeker in de 'eenlingenwereld' die we steeds meer worden. Moeten we nu echt geloven dat António Guterres niet langs die rijke landen kan gaan om zijn hand op te houden?

Frankrijk? Duitsland en Engeland? Kom op, jongens.
Nederland zal toch wel mee willen doen?

Italië heeft recht op 184 miljard euro vanuit het Corona-herstelfonds. Daarvan heeft ze inmiddels 166 miljard ontvangen, terwijl 194 miljard is toegezegd. Het laatste cijfer van het bestede geld is 113 miljard. De einddatum van het fonds is oudjaar 2026. Al dat geld besteden gaat ze niet redden, maar ze mag 23 miljard meenemen naar 2027. Dus van die 194 minus 113 minus 23 euro (minus wat Italië nog uitgeeft tot het einde van het jaar) zal er toch wel gauw zo’n 35 miljard in die pot blijven zitten.

Noorwegen? Zweden?

En dat is allemaal bij elkaar nog geen crowd — niet de crowd die in die grote vergadering moet aanhoren wat Trump allemaal zit te bazelen over hoe mooi hij de wereld aan het maken is.
Kom op, ambassadeurs. Steek de koppen bij elkaar en laat Guterres jullie goede wil zien. Okay, er zullen ook veel landen niet meedoen, maar Israël is toch in hoog tempo vrienden aan het verliezen. Dat moeten jullie toch voor elkaar weten te boksen, dat dat derde deel weer beschikbaar komt?

Als dat onmogelijk is — en dat kán alleen onmogelijk gemaakt worden — als, als... Dan zou ik toch wel eens willen horen wie daar op de rem zit te trappen om dat onmogelijk te maken. Nou ja, ik weet ook wel van de moeilijkheden bij het Internationaal Strafhof.

Maar hebben we dan helemaal geen vent met ballen meer in het veld van presidenten en premiers?
Carney!
Carney ... waar is Carney?

lachen

(Lachen is een fatsoenlijk woord. Dat jullie dat even noteren.)

Ik doe tegenwoordig mee aan de spelletjesmanie van de internetkranten, het spelletje dat Het Woord heet, een soort Mastermind met letters. Ik speel bij Volkskrant, NRC en AD. Het lijkt dat er één aanleverancier is van het spel, want het oogt allemaal hetzelfde, met dien verstande dat NRC er iets frivools van heeft laten maken.

Mastermind dus, je tikt een woord in van 6 letters (er is ook een 5-letter versie) om het woord te raden. En met groen/geel/zwart wordt aangegeven: letter op zijn plek in het gezochte woord, letter in het woord maar niet op z’n plek, letter komt niet voor.

Wel, ik was bezig met die van de NRC, en vond een goede vraag het woord “beffen” (soms zoek ik niet-gebruikte letters).
Deze kleur kreeg ik terug, let wel: met die tekst er boven: BEFFEN staat niet in onze lijst

Ik denk: dat is toch een goed woord. Maar, je weet maar nooit dus ik die vraag gesteld aan Google: is “beffen” in het woordenboek opgenomen.
Dit was het antwoord:

Ja, het woord 'beffen' is officieel in het woordenboek opgenomen. Het staat al sinds 1984 in de Dikke Van Dale en is daarnaast ook te vinden in het Algemeen Nederlands Woordenboek (ANW).

Het woord werd niet geaccepteerd. Ik heb dat bij alle drie de kranten geprobeerd.

Ik heb nog zo’n woord geprobeerd:

Wel, het mag wel, maar alles ging op zwart. Volgens mij hebben ze stante pede een ander woord als te raden gekozen, want het woord NEUKEN mocht kennelijk geen gele of groene letters opleveren.

Hahaha, een spelletjesbedenker van hoog-zedelijke allure. Kom daar nog maar eens om in deze tijd.

de lange armen van hen die het rechte pad sponsoren

De boeken van de Ierse schrijfster Sally Rooney zijn in het Verenigd Koninkrijk niet meer te koop.
En waarom is dat nou weer? Wel, ze heeft haar steun uitgesproken voor een pro-Palestijnse beweging in Engeland.

Sally Rooney is geen klein schrijfstertje.
En ze bevindt zich in goed gezelschap. James Joyce is ook lange tijd in de ban geweest vanwege zijn boek Ulysses – voor de duur van 14 jaar.
Ook in de Verenigde Staten, voor de duur van 11 jaar.
Maar dat had niks met op te ruimen volkeren te maken.

En een mens vraagt zich af – deze mens tenminste: wiens lange arm zou hier nu toch weer achter zitten.
Oy vey ... oy vey ...

Rooney / Joyce / Corbyn

Maar waarom moet ik nu plotseling denken aan Jeremy Corbyn?

civilization

Amerika (USA) werd ooit genoemd: the greatest democracy. Greatest kun je interpreteren als principal and real. En greatest moet je toch ook kunnen lezen als civilized.
AI heeft er zo zijn “gedachten” over. Het heet:

The phrase 'greatest democracy' combines historical framing with political values, though its real-world application is a subject of ongoing debate.

Dat is uiteraard een uitmuntende observatie. Iedereen zal dat zo langzamerhand ook denken. Bijna de helft van Amerika doet dat: de democratische kiezer.
Maar wij – de wereld – zijn toch nog niet zo democratisch bewust dat we vinden dat dat ook gezegd moet kunnen worden.

Ik ben niet zo AI-minded, maar ik zou zeggen: moedig van AI.

Zullen we nu met zijn allen eindelijk zeggen: flauwekul, de kleren van de keizer. Wordt het nu niet hoog tijd dat ...
Nu, nu dus is het, wat mij betreft onverdraaglijke, moment gekomen dat iedereen de schellen van de ogen moeten vallen. Nu dus, op het moment dat de Amerikaanse bende die zich regering noemt, heeft aangekondigd dat ze een executie van een veroordeelde tot het vuurpeloton door middel van livestream gaat uitzenden.

de tot de dood veroordeelde

Nou ja, moedig, en soortgelijke traits, moeten misschien toch maar niet verbonden worden met AI. Het laat in ieder geval niets in haar reactie zien wat ruikt naar inzicht in wat civilized precies inhoudt. Anders zou AI het vast ook gesignaleerd hebben als the lowest of low in civilization.

Alleen de President en de Minister van Oorlog, uitsluitend die bende die zich regering noemt, denken jullie?
Minstens half Amerika applaudisseert. Wacht maar tot de kijkcijfers bekend worden.

mijn cluppie

In Engeland is ongeveer de pleuris uitgebroken. Er is een rapport verschenen over voetbalicoon Manchester City. En dat raakt niet alleen de heilige grond van het Etihad Stadium – precies, een naam die klinkt naar oliegeld – maar daar komt ook politiek om de hoek kijken, thanks a lot Andy Burnham die in de gloriejaren van City als burgemeester met oliegeld goede sier maakte. Iedereen van de schrijvende pers en de talking heads die zichzelf een beetje serieus neemt bemoeit zich er mee. Logisch, want als er een beetje recht wil worden gedaan – dat rapport gaat over kwade zaken, over het kersen eten met hoge en rijke heren in de olielanden, gedurende zegge en schrijve tien jaren - dan moet City toch wel twee divisies teruggezet worden.

En dan hebben we het over de gevoelens, de harten én de zielen van een schare van fans en supporters – alleen de fanclub al heeft een bestand van hundreds of thousands of registered official members and roughly 45,000 to 48,000 season-ticket holders – en die verliest, op één of andere manier hun cluppie. Dan zijn de rapen gaar, volgens een opinierende influencer. Dat kan oorlog worden, daar in het Noorden van Engeland. En hij vroeg zich het onafvraagbare af: wat doet dat met het hart en de ziel van de doorgewinterde supporter.

Daar kan ik over mee praten.

Ik was nog niet tot de jaren des onderscheids gekomen toen op ons dorp een gozertje arriveerde, Ferry geheten, als knechtje van de bakker, soort van sociaal werk als ik me goed herinner, moeilijk opvoedbaar zouden we nu denk ik zeggen. En hij socialiseerde zich alras met de dorpsjeugd, in het straatvoetbal. Want het was een lefgozertje uit Rotterdam Zuid, die, als hij iemand passeerde met voetbal, riep: Coentje Moulijn! Coentje!!!

En zo leerde ik Feyenoord kennen en de belangrijke spelers. Moulijn was zijn held. En, naast hem gezeten op zijn kamer bij de bakker ... ik kwam daar veel over de vloer en was er ook gedurende een aantal jaren zaterdag- en vakantiehulpje ... maakte ik via de radio mee, op een mooie zonnige dag in augustus 1960, dat Feyenoord met 9 – 5 won van Ajax, de opmaat tot een goed seizoen, afgesloten met het behalen van de titel. Ferry ging uit zijn bol, en Feyenoord werd in mijn hart gesloten. Niet: heb ik in mijn hart gesloten, neen, werd!

Als jonge knaap ging ik alras in de grote stad werken, het dorp Den Haag, en kwam in een pension bij een ambtenaar. Het toeval wilde dat die ook fan was van Feyenoord. En zo maakte ik via de tv mee dat Feyenoord eerst op pad ging naar Budapest, Vasas, en daarna naar Parijs, Stade de Reims, en beide clubs aan zijn zegekar bond. En ik werd supporter van Feyenoord, op afstand zogezeid.
Toen ging ik van Den Haag naar Amsterdam en daar heb ik eindelijk Feyenoord in levende lijve gezien, in het Olympisch stadion. Een halve wedstrijd, want ik had geen geld voor een kaartje – toen was ik nog een arme sloeber – maar voetbal betekende nog vrolijkheid en ik kon in de rust zonder problemen het stadion binnenglippen.

En toen ging ik in Zaandam wonen, een huwelijk en een eigen woning, een kleinschalig flatje. Het waren goede tijden. Het was 1969 en in 1970 mocht ik daar beleven, als aanstaande vader, dat Feyenoord, met de winnende goal van Ove Kindvall de Europa Cup won.
Mijn Feyenoord kon niet meer stuk. Dacht ik.
Feyenoord was nu eigen.

met Piet de Jong bij Juul

Maar toen kwamen de jaren van teloorgang. Nee, niet teloorgang, meer verval. Feyenoord is nog zeven keer kampioen geworden, slechts zeven keer in meer dan vijftig jaar. Feyenoord verloor op onnozele momenten kampioenschappen. Feyenoord kwam niet in de buurt van het oogstrelende voetbal van Ajax ... oooh, wat een pijn. Geen Pieters Graafland meer. Geen Coentje Moulijn. En het ergste, misschien wel het allerergste, denk maar gerust aan vadermoord - mijn oudste zoon sloot Ajax in zijn hart en keek zijn vader altijd een beetje meewarig aan bij weer een Rotterdamse struggle for life op een stomme manier verkloot.

Ik probeerde Feyenoord uit mijn hart te verjagen. Reden genoeg, niet alleen in het verstieren van belangrijke punten. De Hooligans van Feyenoord, die in Rome gearresteerd werden. Ik heb lijn 24 op zijn eindpunt, het Olympisch stadion, gezien als er weer Feyenoord supporters vanaf Centraal Station naar een belangrijke wedstrijd moesten worden vervoerd. Volkomen uitgewoond.
Feyenoord mag rustig als sprekend voorbeeld gezien worden van de verloedering van het “vrolijke” voetbal.

Eén hele wedstrijd heb ik maar van ze gezien.
Ik heb de maandagmorgengrap van een Amsterdamse collega vaak moeten aanhoren: er kwamen gisteren weer een stuk minder Feyenoord supporters het stadion uit dan er naar binnen zijn gegaan.
Maar mijn cluppie, dat allang mijn cluppie niet meer was, zat vastgekoekt in mijn hart.
Hugo Claus schreef Het Verdriet van België. In de loop der jaren heb ik toch wel zo’n duizend keer het verdriet van Feyenoord op mijn ziel gekrast.

Het verdriet van Treijtel.
Hij was vaste keeper van Feyenoord I,
maar de trainer gaf voor de EC-finale de voorkeur aan Eddy PG!

En er is nooit een oliesjeik langs gekomen.

Nou, da’s maar goed ook.
We weten al een tijdje wat er gebeurt als een oligarch langs komt bij sociaal belangrijke evenementen. Het sociale wordt dan asociaal. Het belang verschuift van het evenement naar de oligarch. En de spin off is altijd weer obscure zaken door obscure lieden.
Ik heb een donkerbruin vermoeden dat dat daar in Noord-Engeland niet met een sisser gaat aflopen.

Het verdriet van Andy Burnham. Zijn eerste reactie op het slechte nieuws was lof over de prestaties van Manchester City en de goede heertjes uit het Midden Oosten. Maar toen hem duidelijk werd gemaakt dat dit rapport niet in de onderste la kan verdwijnen moest hij in het openbaar een halve slag draaien. The prime minister’s decision to express sympathy for the club found guilty of financial rules breaches was a bad move (aldus The Independent). Hij moet nu de eerste prominente supporter zijn die het volk moet voorgaan, zijn volk, in het uit het hart stoten van een geliefde club.

Andy Burnham moet het voortouw nemen en het voorbeeld geven. Streng, als een vader die niet met zich laat sollen.
Ga uit mijn ogen, jongen!
Maar, Manchester City supporters zijn ook kiezers. Het is zeer wel denkbaar dat Nigel Farage, nog niet zo lang geleden afgeserveerd, hier garen bij gaat spinnen.

De verlosser van Labour is zomaar ineens een pain in the ass geworden.