inkomensongelijkheid

Is het niet een beetje not done om in deze woelige tijden over inkomensongelijkheid te willen praten?
Dit gaat niet over inkomensongelijkheid.
Huh …

Nee, Jolande Withuis, een socioloog die in de Volkskrant haar menig over deze en gene dingen mag ventileren heeft deze week een “column” geschreven onder de kop ‘WOKE’ BAART MIJ MEER ZORGEN DAN INKOMENSONGELIJKHEID. Het woordje “inkomensongelijkheid” komt twee keer voor: in de kop en in de inleiding (waar ze de stelling herhaalt). Daarna gaat het er niet meer over.
Het is trouwens ook wel goed dat ze woke tussen enkele aanhalingstekens plaatst, want daar gaat het ook niet echt over – maar daarover kun je van mening verschillen, hangt er vanaf hoe je woke ziet.

Wel, dit was onderwerp van mijn vorige post, over woke en Afa en het interview met George Packer. Dat interview heeft Withuis ook gelezen en ze schijnt te zeggen: wat maken we samen toch een prima lawaai hé – indachtig de olifant en de muis.

Zoals gezegd: inkomensongelijkheid is een kapstok. Dan gaat ze het over woke/Afa (en meer van die concepten) hebben. Dat is moeilijk, dat weten we. Het concept is bedacht en geformuleerd, het is door links gekoesterd en door rechts geattaqueerd, en daarbij is er veel mist overheen gekomen.
Wel, Withuis wijdt er een paar alinea’s aan en laat zich (niet) kennen: ze noemt het collectieve verstandsverbijstering. En haalt er dan het oude communisme bij. Ook Bloemendaal.

Dan gaat ze naar Groningen, Pekela. Je mag haar beslist niet betichten van communistische sympathieën, zegt ze, maar ze wil toch wel even gezegd hebben dat oud communistische gezagdragers daar in het Noorden van het land - dat het economisch moeilijk had, denk aan Fré Meis – heel goed sociaal werk hebben verricht.

Dat gezegd hebbende houdt het op met de constatering dat “Het te treurig is voor woorden dat in deze contreien nu de PVV heerst”.
De schuld van woke?
Dat mogen we niet meer vernemen.

Het is natuurlijk de vraag of woke en inkomensongelijkheid een mooi dialectisch paartje vormen voor these antithese synthese. Maar Withuis heeft het artikel over Packer gelezen - althans, mag ik aannemen, want ze citeert er uit - en moet dus ook die kop gelezen hebben – uitgebreid verwerkt in het voorliggende interview: WOKE IS NET ZO GEVAARLIJK ALS MAGA, ZEGT SCHRIJVER GEORGE PACKER: ‘HET IS MORELE DWANG, OOK DAT BEDREIGT DE DEMOCRATIE.

Dus ik herhaal nog maar eens de diagnose: USA is de facto een dictatuur geworden. E zijn genoeg aanwijzingen, maar enkele saillante zal ik noemen:
- een jaar lang weigeren een democratische procedure te volgen bij de nominatie van Merrick Garland en de democratie stil te leggen (tot na de verkiezingen van Trump in 2016) waarna in september 2020, dus vlak vòòr de verkiezingen, de nominatie van de laatste conservatieve rechter, Amy Barrett, veilig gesteld werd
- de impeachment procedure na de January 6 insurrection
- de optuiging van ICE, enkel in democratische staten, met deportaties waarbij rechterlijke aanwijzingen worden genegeerd
- een oorlog starten zonder de grondwettelijk vereiste raadplegingen
- de vice-president aanstellen om stemfraude te onderzoeken, opnieuw, enkel in democratische staten
- wetgeving ontwikkelen waarbij velen hun stemrecht dat ze altijd hadden verliezen dat, opnieuw, gericht is op democratische kiezers

Trump II, nu ruim een jaar aan het bewind.
En vergeet Netanyahu niet, zijn influisteraar en protegé.
En stel vooral het sociopatische gedrag van de MAGA-elite ten voorbeeld aan de woke-aanhangers: zo bereik je nog eens wat in die verder zo vastgeroeste samenleving.

En dit gedrag wordt openlijk gesteund – en beleden! - door de Republikeinse meerderheden in Congress. Trump houdt ze er onder met dreigementen die niet onderdoen voor wat de adjudanten van Hitler in de dertiger jaren van de vorige eeuw moeten hebben gevoeld. Binnenskamers geven Senatoren en volksvertegenwoordigers ook toe die bedreigingen van MAGA serieus te nemen. Nee, je hoeft geen boots op de grond te hebben om een dictatuur te vestigen.

Je zou jezelf een forse hoop inspanning kunnen bezorgen, zweet parelend op je bovenlip, om aan te tonen dat Afa/woke een zelfde setting zouden hebben gecreëerd als MAGA gedaan heeft, hadden ze de kans gekregen. Daar is Packer in ieder geval niet aan toegekomen, en Withuis komt met haar van de hak op de tak springen niet verder dan een beetje schelden en sneren uitdelen naar GroenLinkse bestuurders die lekker uit de staatsruif vreten.

Packer en paranimf

Er zijn uiteraard meer schrijvers die zich over deze materie en derzelver gevaren buigen.
Misschien is Prophet Song een aan te bevelen boek voor deze “denkers”?

een woke houding tegenover de fascistische dreiging

De Volkskrant heeft een interview met een Amerikaanse novellist, tevens journalist. Hij wordt alom geprezen en wellicht dat je hem ook a reluctant influencer zou mogen noemen. De kop waaronder de interviewer verslag doet gaat als volgt: WOKE IS NET ZO GEVAARLIJK ALS MAGA, ZEGT SCHRIJVER GEORGE PACKER: ‘HET IS MORELE DWANG, OOK DAT BEDREIGT DE DEMOCRATIE

Dat is zo’n bothsidesism waardoor de Amerikaanse samenleving te gronde is gegaan door het niet optreden van “redelijke” journalisten tegen Donald Trump en de Trumpadoratie. Met name de New York Times wordt door niet weinigen gezien als een krant die mede de sfeer bepaald heeft waardoor een alternatieve stem op Trump wel een geinige afwisseling was, een harde maar goede les voor de arrogante Democraten. Met name haar columnisten, aangevoerd door de braaf intellectuele David Brooks. Maar ook haar redactionele artikelen over de Trump-campagne en wat zich aan de Trumpische horizon “werkelijk” afspeelde.

Misschien dat woke ook gevaarlijk is. De verleiding is groot om als rationeel denkend wezen dan ook nog te zeggen: misschien wel net zo gevaarlijk als MAGA – zonder eerst op zoek te gaan naar zulke beeldbepalende monsters als Bannon en Miller aan de linker zijde van het spectrum.
Deze kop in de Volkskrant is gevaarlijk, en – even los van hoe die het precies gezegd heeft – dat Packer zo’n zin nog uit zijn strot kan krijgen na een jaar Trump II is een gotspe. Vermoedelijk gaat het nog zover komen dat niet het Trump-electoraat, maar juist het woke karakter van de samenleving, geholpen door Democratische stupiditeiten de schuld is dat Trump kan uitpakken zoals hij nu aan het uitpakken is.

En Packer zou toch op z’n minst moeten zien wat anti-woke betekent en inhoudt in de Amerikaanse en de Anglicaanse politieke wereld. Er zijn meerdere voorbeelden voorhanden, zoals het oorlogszuchtige karakter, maar deze spant de kroon, naar mijn bescheiden mening: als je iets negatiefs zegt over de Israëlische behandeling van het “Palestijnse vraagstuk” en je laat een proteststem horen tegen de diepe Palestijnse ellende, kun je in USA zo in de kooien van San Salvador terecht komen, zonder vorm van proces, en in Engeland opgepakt worden en een niet zo geringe tijd vastgezet worden.

In een interview in een Amerikaanse podcast outlet – the good Fight, met als beeldmerk de P van Persuasion – zegt Packer het als volgt: It seems to me that the left in this country uses moral coercion more often, and the right uses the threat of violence, although that is certainly not limited to the right. In both cases, it is always under the guise of making our society better …
Hm …
En hij heeft toch wijsheid opgestoken over de voetangels en klemmen bij met het maken van dat soort onderscheid. In het Volkskrantinterview verhaalt hij van een zeer positieve leeservaring. En hij parafraseert een Orwelliaanse gedachte over de Spaanse burgeroorlog: "Toen ik aankwam bij de Republikeinen was er veel dat ik niet begreep en veel waar ik het niet mee eens was, maar ik zag meteen dat hun zaak het waard was ervoor te vechten."
Tja … het zekere weten dat je in Spanje aan de goeie kant stond als je het fascisme kwam bestrijden, tegenover dat andere Republikeinse geloof dat die antifa in je eigen land een gevaarlijk zootje is. En dat van een man die beweert aan de andere kant te staan, maar er wel voor waakt te zeggen dat hij aan de goede kant staat.

Het is het bothsidesism dat Amerika aan de rand van de afgrond heeft gebracht. Ik mag aannemen dat hij hier antifa op zijn netvlies heeft, hij verwijst naar de protesten over George Floyd. Natuurlijk, het begrip fascisme wordt te vaak te vroeg van stal gehaald. Maar één ding is zeker: het is beter fascisme te bestrijden, hoe gemankeerd dan ook, voordat het de kop opsteekt, dan achteraf te moeten constateren dat het niet alleen zijn kop opgestoken heeft maar dat het zich inmiddels genesteld heeft in de deep state.

Draining the swamp? De United States of America zijn er in ieder geval te laat mee.


addendum
De Volkskrant-kop waar deze post mee begint is rechtstreeks gekopieerd van de krant zelf. Inmiddels levert deze kop bij zoeken geen hit meer – kennelijk heeft de redactie, na herlezing, de kop geen goede vertaling gevonden van wat Packer in het Engels werkelijk gezegd heeft. (En het woord "gevaar" is in de web-versie ook "gecanceled". Maar daarover wordt de lezer, zoals normaliter wel gebruikelijk, niet geïnformeerd. Dus, omdat een goede vertaling voor deze professionele interviewer / verslaggever (Gijs Beukers) geen probleem moet zijn geweest en de verandering niet gemotiveerd wordt, laat ik deze tekst ongewijzigd.

kop in gedrukte krant

statistiek blijft moeilijk

Een Amerikaanse komiek, Pete Holmes, steekt een draak van een verhaal af over hoe nietig we zijn in het heelal en hoe zinloos dat het leven maakt, waarop Neil deGrasse Tyson, astrophysicist en science communicator. daartoe uitgenodigd door de komiek (naar ik aanneem), de focus naar het kleine molecuul verlegt en als voorbeeld inbrengt dat een glas water meer moleculen bevat dan er glazen water te putten zijn uit de oceanen.
Poeh, toch wel een verbazingwekkend gegeven.
En ik maar denken dat alleen de eeuwigheid onbevatbaar is.

Neil deGrasse Tyson zegt dan letterlijk, nadat hij diverse zaken de revue heeft laten passeren …het aantal glazen water dat de oceanen bevat … de manieren waarop water het lichaam verlaat … het aantal moleculen dat de wereld zou kunnen bevolken …:

... which means the glass of water you did draw from your faucet contains molecules that definitely passed through the kidneys of Abraham Lincoln, of Jesus. Genghis Khan … of, pick any historical figure.

De meaning of life zal dan wel zoiets zijn dat je lichaam een container is om de moleculen op te slaan die van belang zijn om het leven in eeuwigheid te laten stromen, én door te geven aan een andere vorm van leven als je dood gaat.
Mijn lijf werkt mee aan een perpetuum mobile.
Definitely, hé.

[En, voor mij, als aanhanger van de theorie van meerdere big bangs, van meerdere momenten van initial singularity, betekent dit dat mijn moleculen, al dan niet gesplitst in individuele H- en O-atomen ook doorgegeven worden in dat kleine balletje materie, waar het allemaal mee begint ... en weer begint ... en opnieuw begint ... en dat zo kenmerkend is voor de expanison of universe.]

Dat brengt deGrasse op een toon en met een niet-verbale communicatie die geen ruimte voor twijfel laat over het feit dat ik één of meerdere moleculen van Hitler en Stalin in mijn lijf genesteld moet weten, maar ook een paar van die wijze, en toch ook wel nette heerser – fictief! - Salomon.

My Bonnie lies over the ocean
My Bonnie lies over the sea
My Bonnie lies over the ocean
Oh, bring back my Bonnie to me

(Joseph Barrientos UNO)

Nu is er ontzettend veel leven dat op een half dozijn manieren (deGrasse over metabolisme) H2O het lichaam doet verlaten – veel meer dan er glazen water in de oceaan kunnen en zelfs meer dan er moleculen in een glas water geteld worden … uh, denk ik. Het aantal mensen is daar eigenlijk toch een heel klein onderdeeltje van, aanschouw de werken van de mieren.

Het lijkt mij dat deGrasse hier zit te goochelen met statistiek, en de kans, gegeven de grote aantallen, zonder onderzoek op 1 stelt. Volgens mij moeten er dan toch wel een paar dingen bewezen worden
- over de gelijkmatige distributie van de moleculen van al die wezens – olifanten, mensen, luizen, schimmels ... noem maar op – in de oceanen
- over het transport van individuele waterbestanddelen (het individuele H2O zowel als de H2O die niet afgebroken kan worden)
om maar een paar dwarsstraten te noemen.
Dus dat de moleculen van de plas die Lincoln deed nadat hij zijn Gettysburg address had afgeleverd en een glas had gedronken, zich zo gelijkelijk over de aardbodem hebben verspreid dat de kans dat ik Lincoln in mijn lijf heb zitten even groot is als die van een Amerikaan uit de Commonwealth of Pennsylvania en even groot als die van een Uzbek uit Tashkent … om precies te zijn: 1.

DeGrasse is een man van de wetenschap, maar hij populariseert die ook graag. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat hij hier geen mode de dire hanteert.
Hij lijkt op een homeopaat die het principe van verdunning - homeopathic dilution - probeert te verkopen, ofwel: de ziel van de oertinctuur

Onderzoek naar de oertinctuur heeft nooit enig effect kunnen aantonen.
Ik denk dat onderzoek naar of mijn lichaam een molecule van aartsvader Abraham bevat, of ooit bevat heeft en weer uitgezweet volkomen zinloze arbeid zou zijn, en na alle noodzakelijke inspanningen daaraan besteed niet tot de gewenste uitspraak zou komen.

Pete Holmes, de komiek, betoonde zich in ieder geval niet onder de indruk van zoveel wetenschappelijk inzicht.


de FB-post van deze komiek waarin hij Neil deGrasse Tyson laat optreden

god nederland en de migrant

Ik lees op Teletekst een berichtje over De Mos, die van Hart voor Den Haag.

Partijleider Richard de Mos van Hart voor Den Haag wordt informateur in de gemeente Oldebroek. Hij is gevraagd door Tom de Nooijer, die met zijn Christelijk Verbond Oldebroek (een afsplitsing van de SGP) veruit de grootste partij is geworden in de Gelderse gemeente.

Ik knipper even met de ogen. De SGP heeft in de Tweede Kamer drie zetels. Er is een plekje in Nederland waar een afsplitsing van deze partij veruit de grootste kan worden. Ik heb het even opgezocht.
CVO Oldebroek: (van 0 naar) 32,2%, goed voor 7 zetels.
SGP Oldebroek: 13,6%, altijd nog goed voor 3 zetels, let wel: na het weglopen van kiezers toch nog een zetel winst!
Ik weet niet hoe ik dat moet duiden, is ook niet zo interessant, maar ’t is wel merkwaardig. Hoogst merkwaardig zou De Schaduw zeggen.
Markies de Canteclaer van Barneveldt zou zeggen: Parbleu.

Als je Oldebroek zegt dan kun je ook aan Nijkerk denken. We bevinden ons in de Nederlandse bible belt. Gelderland.
Nijkerk is thuishaven van Christenen voor Israël.

Tegelijkertijd lees ik dat in Nederland een Iraniër is doodgeschoten. Of dat iets met de oorlog in het Midden Oosten te maken heeft is nog volslagen onduidelijk, maar de autoriteiten zijn alert en de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid is ook ingeschakeld.
Nou ja, staat er verder los van … uh … of …?

En ik kan er niks aan doen, maar vraag me af wat de ex-PVV’er De Mos - o.m. beleidsmedewerker van Martin Bosma in de tijd dat het begrip kopvoddentaks is gemunt - moet bij een Christelijk Verbond. Volgens De Nooijer kan De Mos goed mensen verbinden – wel, mij dunkt dat dat wel het laatste is wat je bij een PVV-er moet zoeken, mensen verbinden. Ze kennen elkaar van Ongehoord Nederland. Okay, daar ken ik Raisa Blommestijn van … en dan kom je bij Paul Cliteur en Afshin Ellian … én de arabist Hans Jansen (God hebbe zijn ziel) … en noem maar op.

een zeer opmerkelijke verkiezingsbanner
wel, Tom de Nooijer strijdt ook tegen de komst van een AZC

En Chris Stoffer van de SGP en Gidi Markuszower, de afgesplitste PVV-er, hebben elkaar op landelijk niveau ook gevonden.
Daarbij, De Mos wil als bestuurder beslist niet met een AZC geconfronteerd worden.

En waar ik nu ook niks aan kan doen is dat dit bij me bovenkomt: we zijn ontzettend gefocust op antisemitisme, moet zo langzamerhand het vizier niet eens op de moslimhaat gericht worden? En op die protestantse Ayatollahs, de leidsmannen van het Christelijk-Joodse-worteltjes-establishment die het zo verschrikkelijk moeilijk hebben, zo behoedzaam moeten worstelen om moeite te hebben met het gedrag van Israël.

naschrift:

Inmiddels is gebleken dat de neergeschoten Iraniër – ernstig gewond – zich openlijk keerde tegen het Iraanse regiem. Alle media-ogen zijn nu gericht op Kwatta: is er een Iraanse cel in Nederland? Zoals bij een aanranding in de buurt van een AZC alle ogen onmiddellijk gericht worden op dé migrant.
Ik wou de andere mogelijkheid nog maar even niet uitsluiten: een fanatieke Nederlandse moslimhater.

polarisatie

Nee, ‘t is niet verstandig om te polariseren.
Zoals het ook niet zo verstandig is om bommen te gooien. Nou ja, d’r zit niet veel anders op bij no boots on the ground: zo kinderen, wij gaan jullie nu democratie brengen en leren en dat doen we door bommen te laten vallen die dan op jullie hoofden terecht komen.
Allemaal niet zo verstandig.

Maar, als iemand begint over Israël en Gaza ...
Ook als iemand begint over het westelijk Christelijk establishment tegenover de Palestijnen …

Of als iemand begint over Trump de vijand van de Democraten …
Of als iemand begint over Yeşilgöz en haar vijanden links en Klaver …
Of als iemand begint over het vriendje van Trump, Netanyahu …

Nou, dan zal mijn eerste zorg niet zijn of ik wel of niet in de polarisatie ga.

En, om meteen maar alle twijfel daarover de kop in te drukken: ook niet als iemand over Amerika versus Rusland begint.
Dan is mijn eerste zorg dat ik niet mis te verstaan zal zijn.

pact met de duivel

De verhoudingen zijn toch wel behoorlijk scheef getrokken.

Ik herinner mij nog heel goed de ontvangst die Zelenskyy ten deel viel toen hij voor het eerst het Witte Huis bezocht – inderdaad, een ware bezoeking waarin Vance the Vice zich van zijn “beste” kant liet zien.
Vergelijk dat eens met onze Israëlische Rupsje Nooitgenoeg, de egards waarmee die op het Witte Huis – namens nog steeds het overgrote deel van de Amerikanen! – ontvangen wordt als hij weer om meer geld en meer wapens en meer medeplichtigheid komt vragen.

En denk aan Trump die met zijn grote bek hulp beloofde aan de demonstranten bij hun protesten tegen het Iraanse regiem – hulp die uiteraard nooit kwam opdagen.

En bedenk ook dat de Koerden nooit (substantieel) geholpen zijn in hun onafhankelijkheidsstrijd. De Koerden hebben best wel wat vriendjes, zoals een politicus wel vriendjes heeft: zolang het van pas komt.

En nu vraagt de Boze, Netanyahu en zijn vriendje Trump,
- aan Ukraine om haar ervaringsdeskundigheid met door Iran gefabriceerde en door Rusland afgevuurde drones in te zetten in de strijd tegen Iran
- aan de Koerden om de Iraanse slachtvelden op te zoeken
- aan de Iraniërs om weer de straten in en de pleinen op te gaan om de Revolutionaire Garde te doen buigen voor het volk.

De schaamteloosheid.
De gotspe.

En ik begrijp dat Ukraine positief gereageerd heeft, en dat de Koerden sterk neigen naar een positieve reactie.
Van de Iraanse bevolking wordt (uiteraard / vermoedelijk) geen teken vernomen.
[Het is natuurlijk schandelijk dat die mensen inmiddels verstoken zijn van enig contact met de buitenwereld, zoals het ook een groot schandaal is dat er nog altijd westerse idioten te vinden zijn die contact met de Palestijnen proberen te onderhouden.]

En reken maar van yes dat de MSM de scheiding der geesten, de powers of universe, goed aanvoelen – daar waar dark energy haar destructieve krachten aanwendt en daar waar dark matter haar zegenrijke arbeid vervult - en zo precies aan hun water voelen hoe in hun verslaggeving de positieve en negatieve teneuren in dit grootse en meeslepende gebeuren te distribueren.

Donk’re wolken pakken samen
Alles om mij heen wordt nacht
Maar ‘k ben niet bevreesd want naast mij
Houdt d'Algoede trouw de wacht

Pacten met de duivel!

hoe speelt men een koning

Een mooie column in NRC. Dat wil zeggen: ik leerde er iets moois uit.
De schrijfster - wie en hoe is verder niet van belang - herinnert zich een les van haar toneelleraar: hoe een koningsdrama te spelen.

„De koning speelt zelf niet”, zei hij. „Anderen spelen de koning.” Hij bedoelde dat alle spelers om de koning heen de macht van de koning moesten uitbeelden. Door buigen, nederig doen, knikken. Het spel van de anderen maakte de macht van de koning reëel.

Dat mag misschien gelden voor de koningsdrama’s die in de afgelopen eeuwen zijn geschreven en gespeeld. Maar de koningsdrama’s die zich in werkelijkheid manifesteren, sinds de tijd van de constitutionele monarchen, zijn echte drama’s wat de koning/koningin betreft.
Neem Charles III. Eerst oneindig lang wachten voordat je Koning mag worden. En als je dan Koning bent word je geplaagd door een ernstige ziekte, en als je al niet ziek zou zijn word je achtervolgd door een broer waar je wel doodziek van moet worden. En weinigen om je heen willen jou nog de koning spelen.

Hoe zou dat met Willem Alexander gaan.
Hij krijgt bezoek van een man, belangrijk genoeg om op het paleis ontvangen te worden … en die man speelt niet mee. De deuren van het koninklijke vertrek worden opengedaan – wellicht nog een lakei die buigt tijdens de aankondiging – maar de gast komt zelfverzekerd binnen, loopt met vaste tred op Willem af met uitgestoken hand, en zegt: meneer Van Amsberg, aangenaam kennis te maken, het is mij een waar genoegen. Hoe maakt U het?

Dan gaat dus niet op wat die toneelleraar zei. Als je omgeving niet speelt dat jij de Koning bent, dan moet jezelf de regie weer in handen nemen.
Oeps, da’s lang geleden. Hoe deed King Henry VIII dat ook weer? Nee, executeren mag niet van de grondwet.

Uh … Henry … maar Maurits zou toch wel als één van de eersten langs komen … hij moet vlug denken.
Nou ja, vooruit. Hij negeert de uitgestoken hand en de vrolijke blik, pakt zijn klingeltje, en vraagt de aansnellende lakei … sorry, gebiedt de lakei de gast de deur te wijzen en hem nooit meer binnen te laten.

Hm … ik weet het zo net nog niet.

Die toneelleraar wist hoe het in niet zulke democratische monarchieën er aan toeging. Ja, de omgeving speelde de Koning. Dat wil zeggen: ze speelden mee omdat ze wisten dat als ze niet meespeelden de Koning heel vervelend mocht en kon worden. Eenmaal thuis, op hun eigen castle, liepen ze te godveren over hoe slaafs ze zich weer hadden gedragen. En moest moeder de Gravin het ontgelden.

Benieuwd of die toneelleraar ook goede raad zou hebben voor onze Alex.