polarisatie

Nee, ‘t is niet verstandig om te polariseren.
Zoals het ook niet zo verstandig is om bommen te gooien. Nou ja, d’r zit niet veel anders op bij no boots on the ground: zo kinderen, wij gaan jullie nu democratie brengen en leren en dat doen we door bommen te laten vallen die dan op jullie hoofden terecht komen.
Allemaal niet zo verstandig.

Maar, als iemand begint over Israël en Gaza ...
Ook als iemand begint over het westelijk Christelijk establishment tegenover de Palestijnen …

Of als iemand begint over Trump de vijand van de Democraten …
Of als iemand begint over Yeşilgöz en haar vijanden links en Klaver …
Of als iemand begint over het vriendje van Trump, Netanyahu …

Nou, dan zal mijn eerste zorg niet zijn of ik wel of niet in de polarisatie ga.

En, om meteen maar alle twijfel daarover de kop in te drukken: ook niet als iemand over Amerika versus Rusland begint.
Dan is mijn eerste zorg dat ik niet mis te verstaan zal zijn.

pact met de duivel

De verhoudingen zijn toch wel behoorlijk scheef getrokken.

Ik herinner mij nog heel goed de ontvangst die Zelenskyy ten deel viel toen hij voor het eerst het Witte Huis bezocht – inderdaad, een ware bezoeking waarin Vance the Vice zich van zijn “beste” kant liet zien.
Vergelijk dat eens met onze Israëlische Rupsje Nooitgenoeg, de egards waarmee die op het Witte Huis – namens nog steeds het overgrote deel van de Amerikanen! – ontvangen wordt als hij weer om meer geld en meer wapens en meer medeplichtigheid komt vragen.

En denk aan Trump die met zijn grote bek hulp beloofde aan de demonstranten bij hun protesten tegen het Iraanse regiem – hulp die uiteraard nooit kwam opdagen.

En bedenk ook dat de Koerden nooit (substantieel) geholpen zijn in hun onafhankelijkheidsstrijd. De Koerden hebben best wel wat vriendjes, zoals een politicus wel vriendjes heeft: zolang het van pas komt.

En nu vraagt de Boze, Netanyahu en zijn vriendje Trump,
- aan Ukraine om haar ervaringsdeskundigheid met door Iran gefabriceerde en door Rusland afgevuurde drones in te zetten in de strijd tegen Iran
- aan de Koerden om de Iraanse slachtvelden op te zoeken
- aan de Iraniërs om weer de straten in en de pleinen op te gaan om de Revolutionaire Garde te doen buigen voor het volk.

De schaamteloosheid.
De gotspe.

En ik begrijp dat Ukraine positief gereageerd heeft, en dat de Koerden sterk neigen naar een positieve reactie.
Van de Iraanse bevolking wordt (uiteraard / vermoedelijk) geen teken vernomen.
[Het is natuurlijk schandelijk dat die mensen inmiddels verstoken zijn van enig contact met de buitenwereld, zoals het ook een groot schandaal is dat er nog altijd westerse idioten te vinden zijn die contact met de Palestijnen proberen te onderhouden.]

En reken maar van yes dat de MSM de scheiding der geesten, de powers of universe, goed aanvoelen – daar waar dark energy haar destructieve krachten aanwendt en daar waar dark matter haar zegenrijke arbeid vervult - en zo precies aan hun water voelen hoe in hun verslaggeving de positieve en negatieve teneuren in dit grootse en meeslepende gebeuren te distribueren.

Donk’re wolken pakken samen
Alles om mij heen wordt nacht
Maar ‘k ben niet bevreesd want naast mij
Houdt d'Algoede trouw de wacht

Pacten met de duivel!

hoe speelt men een koning

Een mooie column in NRC. Dat wil zeggen: ik leerde er iets moois uit.
De schrijfster - wie en hoe is verder niet van belang - herinnert zich een les van haar toneelleraar: hoe een koningsdrama te spelen.

„De koning speelt zelf niet”, zei hij. „Anderen spelen de koning.” Hij bedoelde dat alle spelers om de koning heen de macht van de koning moesten uitbeelden. Door buigen, nederig doen, knikken. Het spel van de anderen maakte de macht van de koning reëel.

Dat mag misschien gelden voor de koningsdrama’s die in de afgelopen eeuwen zijn geschreven en gespeeld. Maar de koningsdrama’s die zich in werkelijkheid manifesteren, sinds de tijd van de constitutionele monarchen, zijn echte drama’s wat de koning/koningin betreft.
Neem Charles III. Eerst oneindig lang wachten voordat je Koning mag worden. En als je dan Koning bent word je geplaagd door een ernstige ziekte, en als je al niet ziek zou zijn word je achtervolgd door een broer waar je wel doodziek van moet worden. En weinigen om je heen willen jou nog de koning spelen.

Hoe zou dat met Willem Alexander gaan.
Hij krijgt bezoek van een man, belangrijk genoeg om op het paleis ontvangen te worden … en die man speelt niet mee. De deuren van het koninklijke vertrek worden opengedaan – wellicht nog een lakei die buigt tijdens de aankondiging – maar de gast komt zelfverzekerd binnen, loopt met vaste tred op Willem af met uitgestoken hand, en zegt: meneer Van Amsberg, aangenaam kennis te maken, het is mij een waar genoegen. Hoe maakt U het?

Dan gaat dus niet op wat die toneelleraar zei. Als je omgeving niet speelt dat jij de Koning bent, dan moet jezelf de regie weer in handen nemen.
Oeps, da’s lang geleden. Hoe deed King Henry VIII dat ook weer? Nee, executeren mag niet van de grondwet.

Uh … Henry … maar Maurits zou toch wel als één van de eersten langs komen … hij moet vlug denken.
Nou ja, vooruit. Hij negeert de uitgestoken hand en de vrolijke blik, pakt zijn klingeltje, en vraagt de aansnellende lakei … sorry, gebiedt de lakei de gast de deur te wijzen en hem nooit meer binnen te laten.

Hm … ik weet het zo net nog niet.

Die toneelleraar wist hoe het in niet zulke democratische monarchieën er aan toeging. Ja, de omgeving speelde de Koning. Dat wil zeggen: ze speelden mee omdat ze wisten dat als ze niet meespeelden de Koning heel vervelend mocht en kon worden. Eenmaal thuis, op hun eigen castle, liepen ze te godveren over hoe slaafs ze zich weer hadden gedragen. En moest moeder de Gravin het ontgelden.

Benieuwd of die toneelleraar ook goede raad zou hebben voor onze Alex.

kantelpunten

Zo nu en dan kijk ik nog wel eens even achterom naar mijn zeg maar Bagwo-tijd – bewust Anthropogenic Global Warming ontkenner, en de opinies die ik daarin verkondigd of bestreden heb. Niet uit gêne, maar ook niet overlopende van voldoening. Aan die tijd is een abrupt einde gekomen. Niet omdat ik van mening veranderde maar omdat de nonsens die verkondigd werd, door aanhangers én bestrijders, zo langzamerhand niet meer te verteren was ... én voor mij in één klap onverteerbaar werd toen, in één van die palavers, een fatsoenlijke Nederlandse politicus die climate change predikte vergeleken werd met Mussolini.

Dat viel samen met de opkomst van de tipping points – een grenswaarde van een of andere natuurparameter waarboven het leven geen zin meer heeft. Het klimaat, en trouwens ook het milieu, zou allerlei verwoestende effecten in zich hebben, waarbij alleen nog even duidelijk moest worden welk effect onze samenleving de afgrond in zou doen storten. Terwijl de modellen waarmee die ondergang voorspeld werd “3D” en deep learning werden. Daarbij kwam dat één van de deelnemers, tot dat moment een antagonist, zelf kantelpunten ging bedenken – zeg maar behavior tipping points waarin het sociaaleconomische gedrag van de niet zo sociale mens oorzaak zou zijn van de ondergang van de mensheid.

Ik geloof niet in de ondergang van de mensheid.
En ziet, er is nog geen kantelpunt in de verste verte waarneembaar. Dat wil zeggen, geen van die klimatologische of milieutechnische of sociaaleconomische kantelpunten zijn gedetecteerd.
Maar, ziet opnieuw. En zie ons blind zijn voor een kantelpunt dat we niet alleen niet hebben zien aankomen, maar dat zich reeds aan het manifesteren is en waarvoor we ziende blind lijken te zijn.

Een eenakter voor twee heren.
Ze hebben al een bevolkingsgroep gedecimeerd.
Mistens twee andere bevolkingsgroepen zijn ze nu mores aan het leren.
Het lijkt iets waar de politieke meerderheid van het huidige wereldgebeuren vrede mee kan hebben. Maar, ogenschijnlijk heeft de politieke elite niet in de gaten waar dit op af kan stomen, en niet de moed om bijtijds een grens te trekken.

Wat mij betreft mag je dit een kantelpunt noemen, een kantelpunt dat ook niet in wiskundige modellen te vangen is. Zelfs God en de eindtijd worden er bijgehaald, en dat niet door de minst betrokkenen.
Oorlog is voor deze twee sociopaten de voortzetting van hun politiek om uit het gevang te blijven met andere middelen.

we worden de oorlog ingefrommeld

Israël en USA hebben, “bang, oh zo bang” dat ze naar het slachthuis geleid zouden worden, zelf maar de slachting ingezet.
IDF heeft gelijk zijn specialiteit laten zien: een school vol met kinderen plat bombarderen.

Engeland stapte onmiddellijk in. Want dat die sociopaat, die bully, zegt dat je een slappe hannes bent, dat kun je natuurlijk niet hebben.
Frankrijk kon dus niet achterblijven – uh … dat “dus” is mijn subjectieve conclusie, maar ik denk dat het zo gaat in de wereld van de hanen en de haantjes.

Spanje is wijs en zegt nee. Daarmee escaleert de ruzie met het Witte Huis, maar het lijkt erop dat Pedro Sánchez Pérez-Castejón daar niet wakker van gaat liggen.
Bravo Pedro!

En nu wordt Nederland gevraagd – naar het heet. En het kabinet “overweegt” een fregat in te zetten.

Ik zie de logica niet. Je zou op z’n minst kunnen wachten tot Teheran een drone jouw kant opstuurt.
Maar ik zie ook nergens onbegrip of verontwaardiging.
Terwijl Netanyahu en Trump toch meer dan "positief" gedreven zijn om deze slachting in hun eentje naar behoren af te ronden.

Het zal er wel zo uit gaan zien

Om James Joyce te parafraseren: Hellish destruction fell general all over Iran.

de Palestijnen bestaan niet

Het was de (ex-)PVV’er Markuszower die deze woorden uitsprak in de Tweede Kamer, bij de beschouwingen over de regeringsverklaring. Daar wilde Stephan van Baarle van Denk tegen protesteren middels een punt van orde. Tja, dat moet je natuurlijk niet doen als je een VVD’er hebt die de Kamer voorzit. Die neemt zo’n protest niet serieus.

Terwijl Trump en Infantino – jullie weten wel, die van de globale voetbalprojecten – wel weten dat de Palestijnen bestaan … uh … nu moet ik mezelf subito corrigeren … ik weet niet of ze het nu over Palestijnen of over Palestijns grondgebied hebben.
Palestijns grondgebied … bestaat dat dan wel?
Okay, je moet altijd van het goede in de mensen uitgaan, zelfs bij deze hanen.

Ze willen een voetbalecosysteem opzetten, realiseren … uh, zeg maar doen opbloeien daar in de GAZA-woestenij. Een systeem dat zijn weerga niet kent. Nou ja, dat moet toch positief beoordeeld kunnen worden. Iets als een speelplaats opzetten voor jonge Palestijntjes, voor zover die zich nog jong kunnen voelen na al die verschrikkingen die ze doorstaan hebben en waar ze zo vroeg oud van geworden zijn.
Maar Trump?
Infantino?
Trapveldjes?

FC Palestina

Okay, een voetbalbons zou dit als een prioriteit kunnen beschouwen, daar is wat voor te zeggen. Maar dan: een voetbalecosysteem? Ik geloof niet dat zo’n systeem voorkomt in het denken van de planeetredders van het Ecomodernist Manifesto.

Het dagblad Trouw wijdt er een artikel aan. Ik kreeg er een rare smaak van in mijn mond.
Ging dit over Palestijnen, of ging dit over Trump en Fanfani?
Ik heb het artikel doorgezocht op “Palest”. Ik kreeg 10 hits.
Twee hits hielden een verwijzing naar een ander artikel in, over een Palestijnse mevrouw die vindt dat Israël de Fifa-statuten schendt.
Zes hits waren zinnen waarin meegedeeld werd dat de Palestijnen, wat voor Palestijn dan ook, niet waren geraadpleegd door deze heren.
Twee hits melden dat er, ondanks het bestand, nog steeds Palestijnen gedood worden door IDF (Israel Destruction Forces). Sinds het begin van het bestand zo’n zeshonderd.

Nou ja, Trouw heeft enig besef dat er Palestijnen bestaan.
En, dat valt te prijzen in Trouw, ze hebben een columnist die dat van de daken af mag schreeuwen.
Jamal Ouariachi. Lezen die man!

je weet maar nooit

In de Volkskrant van dit weekend wil een man raad op een “menselijk” dilemma: als je op zijn leeftijd gaat daten – ik neem aan dat zijn leeftijd hem deze vraag heeft ingegeven – dan loop je het risico dat je in een ellende komt die je niet eerder hebt meegemaakt, namelijk dat je met een partner opgescheept komt te zitten die na een betrekkelijk korte periode van vrolijkheid zorgbehoeftig wordt, zodanig dat je ook niet meer in je eentje pleziertjes kunt beleven. Nog een partner daten bijvoorbeeld, ik noem maar wat.

Zonder nu met enige praktische (of menselijke) raad aan te kunnen komen doet het mij wel aan een andersoortige relatie denken waarbij ook alarmbellen gaan rinkelen. Die tussen een vermogende en een minvermogende partij.
En de film Guess who’s coming to dinner schilderde toch ook geen sinecure,
En dat levert, niet alleen in de literatuur, toch enorme discussies vooraf, en vaak onbeschrijfelijke troubles achteraf op.

Dit probleem sluit – toevallig? – naadloos aan bij een raad die de week daarvoor is gevraagd: je bent door omstandigheden alleenstaande ouder, je vindt bij het daten een aanklevende partner die ook kinderen heeft – wat doe je dan met de erfenis?

Allemaal sores.
De raadvrager - die van de gevaren van het op oudere leeftijd daten - schrijft: Wie op hogere leeftijd, zeg eind 60, (weer) gaat daten, krijgt te maken met iets wat zich niet eerder heeft voorgedaan doelend op fysiek ongemak.
Da’s een beetje kortzichtig. Hij misschien niet, maar er zijn toch veel mannen en vrouwen, ontelbaar zou ik haast zeggen, die al vroeg in het huwelijk te maken krijgen met een zorgbehoevende partner. Om van de ellende van een scheiding maar niet te spreken.

Eén raadgever – bij die erfenisvraag – geeft als oplossing een uitsluitingsclausule zodat bij een mogelijke echtscheiding van een ervend paar dat deel van het vermogen niet opgesplitst hoeft te worden.
Misschien een idee voor bij het aankleven: maar zo gauw je hulpbehoevend wordt kappen we er mee!

Ik heb geen raad, maar de vragen horen wel bij dit tijdsgewricht, zou ik zeggen. En ik hoor al een liedje in mijn hoofd uit het vaderlandse variété, door een bij deze tijd passende Johnny Hoes gezongen, het publiek in polonaise over het podium gaand:

tweede van rechts: Johnny Hoes

Ach was ik maar allenig thuis gebleven
dan had ik nu niet zo’n gedoe gehad …