dedicated to the books of James M. Emmerling *)

'Books!' said Tuppence.
'What did you say?' said Tommy.
'I said "books"' she said.
'I see what you mean'
POSTERN OF FATE (Agatha Christie)

I entered the library. Looking at the spines I imagined again entering a kaleidoscope: one book became thousand books. Still, the place was suffused with nothingness. I moved towards one of the bookcases, to examine authors and titles.

Behind me I heard "good morning".
I looked around, no one to see. Strange.

Then, from another corner, again "good morning".
I looked in the direction of the sound: I saw one book moving back from the edge of the shelf, closing ranks. There was a murmur of approval, some books nodded.

I said "buongiorno".
There was a murmur of disfavor.
"Scusa ... Good morning".

The same book moved again to the edge of the shelf: "what do you want?"
"I hear that things are becoming boring here" I said "no one gives me good books anymore, your master told us".
The book sighed: "you are well informed".
"I thought: I'll bring him some books".

I put two books on the table.

"What kind of books are they?" asked the book.
"One about Umbria, one about Toscana".
"No Italian books here" said the book.
"Actually, It's English" I said "and I think James will appreciate these. It gives him the opportunity to become acquainted with my abiding place and its surrounding areas".
"No Italian books here!" shouted some other books.
"But it's the Blacks' guide, these are ...".

What a stupid thing to do, to mention the black guide.
They became furious. "Black guide" they shouted, Two of them jumped on the table, took the books with them to their place and, with the help of a few other books, they started to rip both books in pieces.

"It's not a black guide. It's the famous Blacks' Guide!" I cried.
It was useless. They didn't listen.

I thought of a line in the St. Matthew Passion
der Vorhang im Tempel zerriß in zwei Stücke
as if they wanted to say: be glad there's not enough wood here, otherwise you would be crucified.

It took some minutes before the fury calmed down.
My first thought was to leave the place, but I was here for James.

I took another book out of my bookcase ... sorry, so confusing, out of my backpack of course (you know, I had put my bookcase in my backpack - yes I can do myself weird things too, but when James is propinquitous, I can do everything).

I showed it to them.

"A James for James?" I suggested.
Some murmur, then one of the books said: "No".
"But, ...".
"NO! I said" said the book.

Now it was my time to get angry.
"Listen you scoundrels" I barked, "leaving James Joyce here, means to me leaving a piece of myself behind. Who do you think you are?"

One of the more respected books, one with a lot of dog-ears, spoke to me in a quiet friendly tone. His spine was kind.
"Let me put it this way" he said "when James is around here, then there's James enough here. Do you understand".

I understood.
I pulled another book out of my backpack.

"What is it" one of the books asked.
"It's about Cromwell" I answered "a factotum of King Henry VIII, one of his counselors. And also one of his victims. It is as cruel as it is fascinating".
"May I see it?"

I walked to his shelve. "Have a look" I said.
He (or she, I couldn't tell you) thumbed through the pages.
He seemed quiet interested.

One of the other books asked: "may I see it".
I said "One moment, I'll bring it to you".
It was not necessary. At once, the book swirled through the room, to another bookcase.
"Hey, please, careful" I shouted.

They were really interested.
They seemed to accept it.
I said: "Okay, give it to me, so I can wrap it in paper, and leave it here on the table, a present for James".
I walked to the book thumbing through my book. When I was nearby, he threw it to the other side of the library, and so on, and so on.
It made me thinking of a schoolmaster who tried to catch two naughty boys at once, which was of course a mission impossible, it made us in the classroom snigger.
And I had to cope with hundreds of naughty books!

"Okay" I said, "you win. Give it to James, with my best regards" and I went to the door.

While I was leaving, I heard one of the books say "hey, listen, let one of us read it loudly, so we can all enjoy it".
There was silence. One of them started:

"So now get up."
Felled, dazed, silent, he has fallen; knocked full length on the cobbles of the yard. His head turns sideways; his eyes are turned towards the gate, as if someone might arrive to help him out. One blow, properly placed, could kill him now.
Blood from the gash on his head ...
"So now get up."

Hearing the text of the very first page - a father is kicking his son, the leading character, almost to death - my book became alive and I remembered the vivid account of the burning of a woman, seen by the young Cromwell, just a few days after he was beaten up by his father. I turned on my way, and said "Listen you, there's more stuff like that, look at ...". Not necessary. The reader had already turned to that page and standing in the door opening I heard

The monks were chanting and holding up a cross to the Loller, and it was only when they skipped backwards, at the first billow of smoke, that the crowd knew the fire was set. They surged forward, roaring. Officers made a barrier with staves and shouted in great deep voices, back, back, back, and the crowd shrieked and fell back, and then came on again, roaring and chanting, as it were a game. Eddies of smoke spoiled her view, and the crowd beat it aside, coughing. Smell her! they cried. Smell the old sow. He held his breath, not to breathe her in. In the smoke the Loller was screaming. Now she calls on the saints! they said. A woman bent down and said in his ear, do you know that in the fire they bleed? Some people think they shrivel just up, but I've seen it before ...

With a smile on my face I closed the door of the library.
Yes, as cruel as fascinating ... really, a very good book.
James will be pleased.


*) written for the - supposed? - birthday of James, an old blog friend

de openbaring van leonardo

En er zal een dominee opstaan, die gelezen heeft van de onderzoekingen van Dean Radin en zijn pornoplaatjes - U moet mij niet vragen hoe die dominee dat weet - en die ook gehoord heeft van het diepere vorsen van Jack Gallant naar associaties die de hersenpan binnendringen als iemand de naam Mona Lisa hoort noemen, en hij begrijpt dat hier kansen liggen. Via Geloof en Wetenschap zal hij kennis maken met hooggeleerde figuren als Taede Smedes en Emanuel Rutten, mensen die met, en ook wel over God aan de weg timmeren, en ook met de lachende theoloog Riemersma, die zich soms Jan, maar ook wel Jan-Auke noemt.

Zijn idee is dat, als neurologen de hersenen kunnen scannen op van alles en nog wat, daar ook de afspiegeling van ons Godsbeeld te vinden moet zijn. Niet een afspiegeling, nee, dé afspiegeling.
Hij zal nog even met zijn kerkeraad en met de gemeente overleggen - hetgeen weer zal leiden tot een kerkscheurinkje, want één van de ouderlingen zal vinden dat dit hetzelfde is als een beeld maken van God en dat mag niet, dus die gaat zijn eigen dienst aan God inrichten - maar de herder zal doorzetten, met de zegen van God en zijn gemeente - en hij gaat die drie godgeleerde filosofen schrijven.

De vrinden Taede en Emanuel en Jan-Auke, die eigenlijk nog geen vrinden zijn, want ze waren elk voor zich heel erg druk bezig met hun eigen God - Jan-Auke heeft nota bene God zelf uitgevonden - en daarom ook nog niet weten van dit soort onderzoeken ...

[terzijde
Ik ben niet op Patmos geweest, en ben ook geen helderziende. Ik ben wel iemand die vindt dat al die wetenschappers die met God bezig zijn, dat op een wetenschappelijke manier zouden moeten doen - en ik laat dat ook regelmatig aan ze weten. Wij, zij en ik, zijn dus helemaal geen vrinden. Vandaar dat ik ze graag een stap voor ben, en wil weten wat ze van plan zijn. Omdat ik al langer van die onderzoekingen afwist, heb ik zelf een onderzoek opgezet naar wat zich allemaal in de koppen van deze gelovige wetenschappers afspeelt. Vandaar.
]

... die mannen zullen dus eerst afwijzend staan tegenover dit verzoek - het gaat hier per slot om de ideeën van een eenvoudig predikheertje - maar daarna zullen ze hun hart verzachten en er brood in zien, al was het alleen maar voor hun eigen business. En zo zullen ze de handen ineenslaan en een brief schrijven aan the Human Brain Project, het project van de EU voor hersenonderzoek. (Niet ondenkbaar dat op het moment dat dit U leest deze brief al geschreven is.)
"
Geachte budgetbewaker,
Graag willen wij Uw aandacht vragen voor de plaats die God inneemt in de West-Europese beschaving. Vandaar dat wij menen dat in het op handen staande onderzoek naar de hersenen er ruimte gevonden moet kunnen worden voor een specifiek onderzoek naar Godsbeleving, en verdere bevindelijkheden. Wij hebben het vertrouwen dat ...
"
... volgt wat ze verwachten, en waarop die verwachting, naast een stuk Godsvertrouwen, is gebaseerd.
Waarna ze eindigen met
"
Zoals U weet zijn Europa en Israël in de grond der zaak verbonden door hun Joods-Christelijke wortelen. Wij vertrouwen er dan ook op dat de erkenning van het belang van dit onderzoek een breed draagvlak zal vinden binnen Uw commissie.
"

Ze zullen ontdekken dat dit geen handige afsluiting is. Israël heeft zojuist weer een stapje verder gezet in het opruimen van de Palestijnen, en niet iedereen in Europa is nog even positief. Vandaar dat ze zich met een vergelijkbaar schrijven tot het Amerikaanse project BRAIN zullen wenden, dat een soortgelijk doel nastreeft: mapping the brain. Hier werkt die afsluitende zin wel, want tegelijkertijd wordt een kopie aan the American Israel Public Affairs Committee gestuurd.

En zo zal er naar God in de hersenpan gezocht gaan worden.
Het resultaat zal zeer bedroevend zijn: er zullen geen Godsbeelden gevonden worden, noch soortgelijke images, en ook geen woorden als God of Jahweh.

Dat geloof ik niet, zal Taede zeggen.
Bestaat niet, zal Emanuel antwoorden.
Waarop Jan-Auke: nee want God bestaat.

Eén van de drie - ik weet niet meer wie - zal met het briljante idee komen: als God nu eens om ons heen, boven ons hoofd zwaait, zoals de stralenkrans bij de afbeelding van heiligen.
Eureka, zullen ze alle drie roepen.
Maar, zal de vraag luiden: hoe dat te onderzoeken?
Met enkele andere gelovigen, die ook nog wetenschapper zijn, bedenken ze dat er een soort buitenhoofd ontwikkeld moet worden, een schil die dan op dezelfde wijze onderzocht zal worden als de hersenpan. En omdat de machtige arm van AIPAC verder reikt dan menigeen denkt, zal het Amerikaanse project ook hier voor de funding en de materiele invulling zorg dragen.

Dan zal ontdekt worden wat Richard Dawkins in zijn ergste nachtmerries niet heeft kunnen ervaren, en waardoor we zeker zullen weten dat Christopher Hitchens zich in de hel bevindt: God blijkt te bestaan, buiten de mensen om.
En die Leonardo kan ook wel inpakken, zal vrind Taede zeggen.
Eigenwijs stuk internetdoler, zal vrind Jan-Auke ons laten weten.
En we hebben ook nog gedaan wat hij wilde, zal vrind Emanuel zeggen, we hebben het wetenschappelijk vastgesteld.

En weer zal er één met een idee komen, lang niet zo briljant, maar bovenal destructief.
Als we nu eens een kerkschil gaan maken, zal die ene zeggen - het moet Taede geweest zijn, die wil alsmaar vernieuwen, die wilde ook al van de zondeval af. En als we dan die schil gaan onderzoeken op de aanwezigheid van God. Dan kunnen we ook nagaan of de kerk wel de aangewezen plaats is waar God ons wil ontmoeten.
Vraagteken. Wishful thinking.
Dan zullen we weten welke kerk de ware plek is om het geloof te vinden, zal Emanuel zeggen.
Uitroepteken, maar wel heel andere wishes in zijn hersenpan.
Dan zullen we weten dat het ware geloof op internet te vinden is, zal Jan-Auke zeggen.
Wat hij niet zal uitspreken, maar wel zal denken: op het blog van de lachende theoloog, en in gedachten slaat hij 97 stellingen, eentje meer dan Luther, en nog eentje meer voor de zekerheid, op alle deuren van alle kerken.

Hier ben ik opgehouden met mijn onderzoek, ik had er schoon genoeg van. In de toekomst kijken is niet altijd even leuk.
En omdat tijdens mijn Gioiellaanse jaren in mij de vleesgeworden Italiaanse miscredente zichtbaar is geworden, maak ik me ook absoluut geen zorgen. De Paus, onze nieuwe Paus, die aardige Francisco, gaat, als baas van de Katholieke Kerk, de moeder van alle scheurders en scheuringen, echt niet meewerken aan zo'n onderzoek. Dus het gaat uiteindelijk niks voorstellen.

En laat Smedes, Rutten en Riemersma maar rustig verder dromen om de Luther Zwingli en Calvijn van het internettijdperk te worden.

disclaimer

"Voor alles wat we op deze plek melden uit Oekraïense en Russische hoek geldt een disclaimer: de ramp is sinds donderdagavond ook direct een propaganda-oorlog geworden. Wat de regeringen in Kiev en Moskou en de separatisten in Oost-Oekraïne zeggen, is gekleurd en vaak moeilijk te verifiëren."

Aldus de NRC.
"deze plek" is het live blog waar alle, ik herhaal alle nieuwsfeiten en al het andere dat door de redactie van NRC wetenswaardig gevonden wordt, met ons gedeeld worden, ongeacht wie dat dan ook gemeld heeft.
Het wordt maar liefst zes (6!) keer herhaald, steeds bij een bericht uit die hoek.

NRC heeft kennelijk niet in de gaten dat ze zichzelf hiermee expliciet in de propagandaoorlog mengt: wat de regeringen van USA en Maleisië, de Europese Commissie en de bewindvoerders van Malaysia Airlines te melden hebben is uiteraard niet gekleurd. Dat Nederlandse regeringsleiders, onze Koning voorop, uitsluitend en alleen de waarheid spreken, zodat verificatie volkomen overbodig is, staat natuurlijk als een paal boven water!

Ik herhaal hier daarom nog maar eens wat ik al elders gemeld heb:

"It is becoming plain that the atrocity visited on the Malaysian jetliner is a direct result of arming morons." (one of the - American - pundits)

Well, it is American intelligence that told us about an airliner blown out of the sky.

As ... ahem ... American intelligence has told us also "everything you need to know" about MH 370.
Remember?
That other Malaysian airliner.
It appeared to be all humbug. We still do not know just a tiny little bit of what really happened.

Robot's odds *)

So, what about Robot, dreaming in New York, like an undocumented immigrant from Mexico, of the status of his great-grandchildren?
What about his evolutionary chances?

I got a phone call from Hauser. I'd sent him an e-mail, telling that I was interested in the faculty of language, either broad or narrow. Hauser invited me to his place. So, I made the trip to Cambridge.

» Okay, you wanted to talk. Talk.
» Sir, can you tell me about FLB and FLN.
....
He nodded to me.
» Go on.
» I asked you a question.
» Just talk. I'll listen.
» Talk about what.
» Don't bother. If you want to talk nonsense, feel free. Next week I'll answer your question.
» Okay ...
And I talked and talked ...

Next week I went back.
He showed me a scheme.

Completely incomprehensible!

» You say, this is what I'm doing?
» Yes.

It appeared that what we call chatting or a serious meeting isn't talking or discussing.
Actually:
- we do grammatical computations
- our phonological converter tunes the results for our sensory-motor
- our semantic driver tunes the result for our conceptual-intentional layer
in order to be sure that the message we want to deliver is delivered by our mouth!

Did you know that?

I do not bother. It's our way of thinking since we were kids.
For the Greeks we were just water earth fire.
After Galileo and Keppler we consisted of solar systems and galaxies.
When we invented the watch the human body was like a watch.

We invent God: humankind is his image.
We build systems: we believe we are systems.
That's our fate.

Have you ever eaten spaghetti à la Leonardo? Can you imagine, having a plate in front of you, prepared by me?
Try.
Suppose you come along my place, just to say: nice post Leonardo!
And I invite you to have dinner with me.
But you are in a hurry.
No problem, I say, just a quick and dirty (think of the dirty rice of Autogrill, but not that dirty - I don't like chicken livers or giblets)
There it is: a tangled ball of spaghetti with egg and bacon, tomatoes and herbs.
And you do: hmmmmmm

(thanks for the compliment).

And I say: Nice system ay?
Nice system???

I understand your confusion.
But there exists something like spaghetti code.
Programs which flow looks like a bowl of spaghetti.
As we now and then made quick and dirty programs - temporary provisions in systems because there's not enough time or money.
(By the way: forget about temporary.)

So, where does that leave Robot, eating from the pizza tree.

Jan is still fervently supporting the idea of evolution.

Some husbands are looking forward to it, a nice robot in the kitchen ... leaving the wife with mixed feelings.

Ah, systems and subsystems.
But there are two problems with our metaphor.
Our systems are discrete and far from perfect.
Natural systems lack discreteness and are perfect ...
... sorry, no objection, my phonological converter is still tuning up for the grammatical computations of Greenpeace and the climate movement.

Of course, Hauser and Co are talking concepts. But, reading their article you can hear them thinking: well-ordered systems, and logical, reusable components.
But what kind of law tells us that nature provides us with well thought-out modular systems. Nature has also a lack of time. What if there's an impact of a meteorite, or something like the first industrial revolution in England? Nature has not always time for structured programming.

And one thing for sure. Quick and dirty and spaghetti code suffer a flaw in common: you can't use these techniques for a component in a body of functions, procedures and programs.

The problem is: seeing ourselves as systems makes also the reverse true. Because we have evolution behind our shoulders, we believe that these systems we are building have an evolutionary future waiting for them.

Those who hate elections hope that the theory proves right, which means you will be rid of presidential and other hopefuls.

But, can Jan, the writer, be sure that no robot will beat him in what a scholar perhaps likes to call the function of word-processing but what I like to see as a brilliant manipulation of characters words text form.

Once again: what about Robot's aspirations?

I know three arguments for the absence of evolution in robots - sorry Jan, I am what we call in Italy un testardo.
- it's robust programming, certainly no quick and dirty style; so you can trust the processor feels comfortable in his envelope
- we pamper them: our robot has nothing to complain about his "natural" environment - there's no incentive for changes
- if there's something to improve we take initiative, way before the robots can even think about it

» Sorry Robot, the first scenario was the best for you. Leave at once New York and return to that police barricade. Don't do what they ask you to do. Let them fire that anti-aircraft missile. It means an honour to you and it will be their shame. Jan and I will create a new robot. I'll call him Robot II.


*) this is a sequel to my post Robot

Robot

Almost all thinking is a matter of pattern matching and comparison
and that should be possible with all its variations in robots
within a reasonable length of time.
Perhaps a couple of decades.
Jan Sand

» So, Mary, what's dinner tonight?
» Your turn my dear, today.
» Oh nooooh ... I'm so awfully busy.
» John, it's always the same with you ... today it just doesn't work. Surprise me.
» What about a pizza of Vittorio's?
» Vittorio's? That was New York. We are back home now darling ... Hmmm, but you are right, it was delicious.
» Why don't we have a Vittorio's here in LA?
» Maybe you can cook us a pizza like the one at Vittorio's place. Give it a try.
» I can order one.
» Yeah, and ask Vittorio to deliver it here, at dinner time. Are you crazy?
» I can tell Robot to get us that pizza.
» That will be an expensive one.
» True. But also a great test. He can take your car.
» Oh no, not my car. Your car.
» What am I supposed to do without a car.
» Ahem ... in the meantime you can do the cleanup ... and till Robot has returned from his errand you do the cooking! I'm off for work now. Bye honey.

The logic of Mary is unbeatable. So I gave Robot instructions to get us that pizza, and found myself fiddling around the house, and in the kitchen preparing dinner as long as Robot was on his way.

I had that discussion with Jan. Off stage.
On the evolution of robots.
Jan believes in robots.
I don't.
Because Jan is about twenty years my senior, I guess, he thinks I'm stubborn and precocious.
He's absolutely right. I was, I am and I will be self-willed. Even in afterlife: I will pass over the entrances to the premises of Satan and Jehovah and I shall start my own business.

What are we talking about?

A robot is two things.
One is the envelope, the appearance of the thing.
Second is the "free will" to do what it has to do: the processor.
I do not know who took care of my processor, but the robots are very dependent of the way they are programmed by us.

It's not necessary to think of human shaped robots: I think the mouse with the plug was one of the first robots. It was a mouse who was programmed to move to a socket when his voltmeter told him he needed a recharge, and then back to his place in the middle of the room.
First the coordinates of the socket were given. Later he was allowed to move freely through the room and he had to look on his own for the socket. Then he was put in a room with more sockets and some obstacles.
That has off course nothing to do with evolution. It's developmental progress.

One day the mouse found himself exactly in the middle between two sockets. That made him a real ass of Buridan: because both ways were identical in every aspect, the mouse couldn't decide - he found himself in an infinite loop.

Yes, there's talk about evolutional software - a program which "corrects itself" when erring. The only thing these programs do, is the thing they are told to do - solving only those errors which are anticipated by the programmer.

Now, Jan and I built that laboratory in Silicon Valley. We created some robots, different envelopes and different programs. They had one function in common: recreation. The robots were programmed to recreate themselves.
Not by sex, please. We mankind know almost nothing good about sex. Porn and raping, yes, that's what we are good at. How could we tell a robot to have sex?

No, we provided them with the raw materials
And, we made it possible to get variations in the programs. Part of the recreation program was that the other subsystems could be changed slightly, by replacing an arithmetic instruction by a jump, or by changing the addresses of a comparison. All at random.
The number of changes at random.
The instructions to replace at random.
The new instructions and modi operandi at random.
The program and data addresses at random.

The result was of course unpredictable.
Evolution!

You know the experiment with the typing apes?
Once some apes were trained to handle a typewriter and to deliver sheets of text. An ape who came up with a kind of a Vonnegut story, or with something of the quality of Ray Bradbury would be rewarded with an extra banana.
It took a lot of paper.
There was no need of extra banana's.

But Jan and I squatted there, at a safe distance of our lab, waiting for things to come.
And there he was, our robot. A chance out of a trillion.
And he was human like!
The one we sold to John and Mary.

Robot has done his duty. He has travelled the long way from LA to New York, has bought the pizza, put it in the freezer in the back of the car and is now driving back. Off course, there's no need for a break, after all he's a robot. Just now and then filling the car with gasoline.

Then, in some way he draws attention from two cops in a patrol car.
They order him to stop and ask for his license.
He hasn't of course.
But he has a certificate of proficiency ... which is of no value to the cops.
They ask the registration certificate of the car.
It appears that Robot is driving a car of some John.
Then one of the cops wises up to the freezer, and they find the pizza.
They find out that it's paid with a credit card of the same John, as is the petrol to drive all the way long from LA to New York and back.

The man's story is: my boss in LA ordered me to buy a pizza in New York.

One of the cops comes up with the handcuffs.
Now it's Robot's turn to get angry. Because a pistol is of no use the two policeman find themselves in two ticks back in their car. Robot ruins the locks of the doors and turns the car upside down.
He knows how to deal with the scum of the earth.

It doesn't take a long time before he finds himself confronted with a police barricade.
He halts his car and waits.
They ask him to come out of his car - no reaction.
They shoot at him - Robot decides to starts the engine and to leave this horrible place.
Then they use an anti-aircraft missile.

That was Robot.

Here we enter territory of Chomsky, I mean Chomsky the linguist, and others, like Hauser and Fitch: communication between two creatures, supposedly of a human kind, and the function of language.
In a co-authored venture they identify 4 (sub)systems for the function of language. Three are FLB = the broad sense. One is FLN: the Function of Language in the Narrow sense and they write:

We hypothesize that FLN only includes recursion and is the only uniquely human component of the faculty of language. We further argue that FLN may have evolved for reasons other than language.

To conclude, after 10 pages, filled with ten thousand of words, that ...
... this represents a tentative, testable hypothesis in need of further empirical investigation ...
... believing ...
... that a comparative approach is most likely to lead to new insights about both shared and derived features, thereby generating new hypotheses concerning the evolutionary forces.

And we are only talking a subsystem of language, which is in itself something of the narrower sense, being a little tiny subsystem of that complex and big whole that we call a specimen of human mankind.

- + - + - + - + - + - + - + - + - + - + -

A different scenario for the outcome of the quest of Robot for a pizza is thinkable.
I think Jan would prefer the next one.

Robot has done his duty. He has travelled the long way from LA to New York, has bought the pizza, put it in the freezer in the back of the car and is now driving back. Off course, there's no need for a break, after all he's a robot. Just now and then filling the car with petrol.

One of these moments he sees a man who's served a pizza in the bar of the service station.
He thinks: I have a pizza in the back of my car. Must be the real thing, because I had to travel that long.

Now the usual place for Robot to get his food is the socket. But he sees that that man enjoys that pizza. And he wants to be a real man.

So, he goes to the back of his car, opens the refrigerator and takes the pizza out. Because of the heat of the day it doesn't take much time to thaw out the pizza.
It smells good.
It tastes good.

And Robot decides to go back to New York.
It's hard working, in the sweat of thy face, but every day there's a delicious pizza on his table - as a reward ...

... which marked the beginning of the era of the fallen robots.

maten naaien

Maradona vroeg zich, over Suárez, af: wie heeft ie vermoord? Hij doelde op de hele zware straf die het bijtertje gekregen heeft. Ik vond dat eigenlijk nog de beste reactie. Ik heb er verder geen verstand van, maar ik geloof dat ik het ook nog met hem eens ben: ik heb wel erger dingen gezien waarvoor niet of nauwelijks gestraft werd.

Maradona voegde daar, volgens the Guardian, aan toe: ... they might as well handcuff him and throw him in Guantánamo.
Da's ook wel een goeie.
Er is nog steeds geen fatsoenlijke definitie voor terrorisme gegeven. Hier is een Italiaans jongetje op z'n vrije middag een balletje aan het trappen, is daarvoor speciaal naar Brasil gevlogen - waar kun je beter tegen een balletje trappen, nietwaar? - en dan wordt hij ineens in zijn schouder gebeten. Hoe de definitie van terrorisme er ook uit zou moeten zien, het kan niet anders dan dat aanslagen op de homo ludens, dan wel aanslagen op toeristen, daar onder vallen.
Dus dan kom je al gauw in Guantánamo.

The Guardian liet onder de kop Why Fifa’s disciplinary committee was always going to ground Luis Suárez weten: In some ways, the pantomime villain Suárez represents a convenient target for Fifa. It is tempting to wonder what it would have done had the offender been Neymar or Lionel Messi.
It is tempting to wonder, meer dan tempting to wonder zou ik zeggen, waar Owen Gibson, de schrijver van het artikel, een door de wol geverfd sportverslaggever en nu chief sports correspondent, hier precies op doelt.

Hugo Borst vond het in de huiskamer van Studio Brasil allemaal nogal erg zwaar. De man die eerst moord en brand schreeuwde dat er een grens gepasseerd was, vond dat er nu nog een keer een grens gepasseerd was. En het was zo sneu voor Liverpool. Dat je Suárez straft, alla, maar dat Liverpool daar dan ook nog onder lijdt ...
Ik weet niet of het anders kan, maar 't is wel in overeenstemming met vigerend recht. Als een (potentiele) werkgever wil weten of je een strafblad hebt, moet jij een zgn. VOG, verklaring omtrent gedrag, aanvragen, die je krijgt als je je altijd netjes hebt gedragen. Als je dan een strafblad hebt met daarop een straf die relevantie heeft voor de vragende werkgever zal die VOG niet afgegeven worden. De werkgever weet dan genoeg.
Het strafblad lijkt mij in relatie tot de werkgever in kwestie, Liverpool, zeer relevant. Dat hoeft zich dus niet bestraft te voelen. Veeleer zouden ze daar maatregelen moeten nemen.

Maar voor mij is de show gestolen door Chiellini. U weet wel, die Italiaanse voetballer, die het slachtoffer was van die beet.
Natuurlijk weet U dat, hij zocht subito alle in de buurt staande camera's op, met ontblote schouder, om in grote verontwaardiging te laten zien wat voor een aanslag er nu op hem was gepleegd. Je was als voetballer je leven toch niet meer zeker met een speler als Suárez in de buurt. Die man moest onmiddellijk van het veld af, pronti alla morte of niet, om ook nooit meer op het veld terug te keren.
Eerst toen de straf was uitgesproken, kreeg Chiellini medelijden met Suárez. Op zijn website laat hij, in het Engels, weten: At the moment my only thought is for Luis and his family, because they will face a very difficult period. I have always considered unequivocal the disciplinary interventions by the competent bodies, but at the same time I believe that the proposed formula is excessive.
Klein matennaaiertje dus.

En ik vraag me af: zijn die voetballers en zij die ons daarover berichten eigenlijk niet allemaal toe aan professionele hulp?


zie ook bijtertje

bijtertje

Luis Suárez is een bijtertje. Of het een doorbijtertje is, weet ik niet. Zijn drie slachtoffers hebben wel het nodige misbaar, gebruikelijk op de voetbalvelden, gemaakt, maar hij heeft geen happen uit hun lijf genomen.

Zijn laatste beet is een zeer verse - als ik dit nu, 25 juni 2014, noteer, nog geen 24 uur geleden. Als het aan een paar zeer verontwaardigde landgenoten uit de huiskamer van Studio Brasil ligt, is dit daadwekelijk zijn laatste beet geweest. Er wordt schande van gesproken. Wat ze er mee te maken hebben weet ik niet, maar ... zijn ploeg moet zeggen: we willen je niet meer ... de bondscoach van Uruguay moet hem nooit meer in de selectie opnemen ... hij moet professionele hulp zoeken.
Ze hebben nog net niet gezegd dat de man z'n leven lang geen bal meer mag aanraken, in welke hoedanigheid dan ook, althans, ik heb het niet gehoord op die momenten dat ik mij in die huiskamer bevond.

De Italiaanse kranten spreken er ook schande van. Dat kan ik begrijpen, die zijn per slot uitgeschakeld. La Repubblica heeft een fotosequenza; een zoom van 764x660 pixels toont duidelijk sporen van wat een beet zou kunnen zijn.

Wat is er eigenlijk zo erg aan?
Wat is er zo schandalig?
Ik ben na een hockeywedstrijd een keer gebeten door de hond van één van mijn tegenstanders. Na afloop van de wedstrijd, we zullen wel gewonnen hebben. Die hond beet door.
Dat is echt erg.
Ik bloedde, en moest naar het ziekenhuis voor een tetanusinjectie.

Moet je na een beet van Suárez ook een tetanusinjectie hebben?

La Repubblica heeft geen fotosequenza van Claudio Marchisio die met de noppen op de knie van Arevalo Rios stampt voordat ie verder gaat met voetballen. De man kreeg er rood voor, maar de commentaren waren zeer zuinig. Zoiets als "terecht rood", zonder stemverheffing, zonder algemene verontwaardiging.

Iemand die bijt, altijd op torsohoogte, brengt het kapitaal van de professionele voetballer niet in gevaar. Maar iemand op de enkels trappen, of een schop tegen de schenen geven, of een elleboog in het gezicht - dat is zoiets als wanneer tijdens een concours bij een pianist, die aan een prachtige uitvoering van de Sonata Pathétique bezig is, een mededinger de klep naar beneden laat vallen.

De reactie van Chiellini gezien?
Je begrijpt dat een speler die zojuist een elleboog tussen de ogen heeft gekregen van pijn over de grond rolt. Maar bij zo'n beetje pak je de bijter bij zijn nekvel en brengt hem bij de scheidsrechter, zodat het gebit van de verdachte ter plekke vergeleken kan worden met de gebitsfoto: ja, dat is 'm.
Maar Chiellini rolt over de grond, zoals iedere voetballer die de aandacht van de scheids wil eerst over de grond rolt - daar wordt volgens mij meer op getraind dan op het nemen van strafschoppen.

Ik herinner mij het WK van 2006. Marco van Basten, die wonderschone spits, had in de wedstrijd tegen Portugal Khalid Boulahrouz opgesteld. Volgens mij met slechts één opdracht: Ronaldo, die andere wonderschone spits, uit te schakelen. Boulahrouz voldeed binnen 7 minuten aan de opdracht: hij gaf Ronaldo een doodschop, zodat die 27 hulpeloze minuten later niet meer verder kon.
Ik geloof dat ik de enige was die dacht: die man mag nooit meer een bal aanraken.
Ik geloof dat ik de enige was die dacht: hoe kan Marco van Basten, wiens enkels toch kapot geschopt zijn, zo iemand in zijn selectie opnemen ... en houden!

Ik heb nooit gehoord dat Boulahrouz professionele hulp moest zoeken.


zie ook maten naaien