een eigenwijze oude man

Biden is toast, zeggen ze in Amerika.
Biden è cotto, zeggen ze hier in Italië.

Persoonlijk zou ik niet weten wat die man nog in de arena doet, behalve de Democratische Partij voor jaren kapot maken én, erger nog, de democratische rechtsorde in gevaar brengen. Want er is geen twijfel mogelijk: Trump zelf, maar vooral de mensen die in zijn kielzog meespoelen richting Washington, hebben alles in zich om in Amerika een aristocratisch regiem te vestigen. Dat wordt dan de tweede grootmacht, naast Rusland.
Alles en iedereen zou zich daartegen moeten verzetten.

Want Biden verlaat uit zichzelf die arena niet.
Hij roept, in North Caroline: I intend to win this state in November. We win here, we win the election.
Én: When you get knocked down, you get back up.

En dan moet ik denken aan dat gedicht van Dylan Thomas.

Do not go gentle into that good night,
Old age should burn and rave at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.
…

en aan het laatste vers daarvan:

And you, my father, there on the sad height,
Curse, bless, me now with your fierce tears, I pray.
Do not go gentle into that good night.
Rage, rage against the dying of the light.

kouwe drukte om niet-tijdgenoten

De NRC van vandaag (22 juni 2024) brengt een artikel van Warna Oosterbaan, socioloog en journalist, met als kop IK KEN JE NIET, MAAR IK HOOR JE WEL: WAAROM WE ONS DRUKKER MAKEN OM NIET-TIJDGENOTEN over het lot dat wij ons aantrekken van niet-tijdgenoten: degenen die ons voorgingen en ook degenen die ons opvolgen, maar die wij nooit in levende lijve aanschouwd hebben of zullen aanschouwen. De bedoeling van het artikel is onze betrokkenheid bij niet tijdgenoten te verklaren.
Niet al die mensen natuurlijk, maar voor toekomstige kleinkinderen en achterkleinkinderen zijn we met milieu en klimaat bezig, en we maken ons ook erg druk over de doden die in onze wingewesten “mochten” opgroeien of die we per slavenschip afvoerden vanuit hun land naar onze eigen vaderlandse bodem om bijna gratis arbeidskracht te leveren.

Wel, er valt veel over te zeggen, maar dat laatste, het slavernijverleden, doet de wenkbrauwen toch wel omhoog gaan.
Vandaar dat voorzitter Linda Nooitmeer van het instituut dat de herdenking hiervan organiseert Bosma van de PVV heeft uitgenodigd voor/bij het leggen van kransen dit jaar – vanwege het lot dat ze zich aantrekt van de slaven als van bloemen wier standplaats men zelfs niet meer vindt als de wind daarover is gegaan.
Vandaar dat burgemeester Halsema van Amsterdam geen moeite heeft met de aanwezigheid van een prominent lid van de PVV, een partij die ze, om haar zeer laakbare sociaal-culturele houding, te vuur en te zwaard bestreden heeft in het Parlement.

En waarom kan mevrouw Nooitmeer, nomen est omen, Bosma niet recht in het gezicht zeggen, zoals hij de “waarheid”, van bijvoorbeeld kopvoddentaks, recht in het gezicht van weerloze mensen slingerde, dat hem de toegang geweigerd zal worden als hij zich meldt, desnoods met behulp van de sterke arm.

En misschien zou iemand mevrouw Halsema kunnen vragen wat haar excuses, namens de stad Amsterdam voor haar slavernijbetrokkenheid, zo invoelend maakt, terwijl ze nu zo gratuit lijken te zijn.

Om maar met de kop van het artikel te beginnen: we hebben ons als mensheid altijd druk gemaakt over het verleden, en ook over niet-tijdgenoten. En we waren ook nog in staat goed en kwaad aan te wijzen. Stalin was echt een dictator, Johnson beslist geen moordenaar. Maar, we maakten ons niet druk over alle niet-tijdgenoten. Ik kan er bijvoorbeeld nog steeds pissig om worden dat mijn vader geen standbeeld heeft gekregen terwijl die zich toch uitgesloofd heeft voor zijn gezin en zijn environment keurig achtergelaten heeft.

Het artikel heeft als kernvoorbeelden twee prominente kwesties: slavernij en klimaat. En de schrijver laat er geen misverstand over bestaan: het erkennen van het leed van de slavernij door mensen die niks met de slavernij van doen hadden is een gerechtvaardigde zaak. De zorg om het klimaat, vanwege climate change, is een zorg, een urgentie van de eerste orde, die de eerste prioriteit heeft in het aanpakken van problemen: voor de wereld én, als die wereld niks doet, in ieder geval voor het vaderland.

Wat slavernij betreft: wetenschappelijk gesproken is daar sprake van een schisma tussen de “oude” benadering en de jonge honden die vinden dat de geschiedenis te afstandelijk beschreven is en geen recht doet aan het leed van de slachtoffers. Daarover speelt/speelde een dispuut wat ooit breed uitgemeten is in De Groene. Dit weekblad speelt een dubieuze rol. Ik zocht naar artikelen op slavernijverleden, en kreeg een aantal artikelen aangeboden – overzicht van De Groene zelf. Wat in dat overzicht ontbreekt is het artikel van Piet Emmer en Henk den Heijer, oudgedienden in die wetenschap, ook in De Groene, en toch niet van later datum dan 2019, over de “dubieuze claim” van de “nieuwe realisten”.
En Wesseling, een andere oude autoriteit op het gebied van Geschiedenis, God hebbe zijn ziel, had daarover ook het nodige te zeggen.

Ook bij Klimaat speelt dat jonge-honden-probleem. Alleen, de verhouding (of de aantallen) is daar wat anders:97% van de wetenschappers zou overtuigd zijn van de “climate-change-ideologie”. En het zijn vooral oudere wetenschappers die dwars liggen en daarom, door Maarten Keulemans van de Volkskrant, maar vooral door Rosanne Herzberger, toen van de NRC, nu van de NSC, beschouwd worden als seniele bullshitverkopers. Een groep die in de climatologist community wordt doodgezwegen, genegeerd.
Maar, Michael Mann kan hoog of laag springen: de science is niet settled.
Terwijl in bedoeld NRC-artikel van Greta Thunberg en Extinction Rebellion wordt gezegd: ze hebben wel wat gedaan gekregen. Wel, met een beetje goeie wil kun je Thunberg de eer gunnen dat ze beleidsmakers en “wakkere” entrepreneurs aan de slag heeft gekregen om een transitie op te starten die een looptijd van 25 jaar kent. Voor 2050 moet alles voor elkaar zijn. Ik ben benieuwd of Warna Oosterbaan bereid is om halverwege die tijdspanne – zeg 2040 om een beetje toegeeflijk te zijn – ons via NRC wil meedelen hoe het met die energietransitie staat en hoe mooi het leven nu (dan dus, over 15 jaar) mooier dan ooit is geworden.

Ook ik wil er geen misverstand over laten bestaan. Wat klimaat betreft: als ik bij machte was om die trein van de transitie te stoppen dan zou ik dat vandaag nog doen. Wat slavernij betreft: hoewel ik wars ben racistische taal of van een positieve beoordeling van de comfortbale levende blanke tegenover de gekleurde armoedzaaier, ben ik het wel met Bosma eens: die excuses hadden nooit gemaakt moeten worden, en Zwarte Piet had nooit gecandelled mogen worden. Dat gezegd hebbende …

Jonge honden zijn er altijd geweest, en het is goed dat ze er zijn. Maar ze hebben zelden zoveel aandacht gekregen als bij slavernij en klimaat. Het NRC-artikel eindigt met de wens dat het zal leiden tot iets wat werkelijk verschil maakt, over de generaties heen: tot verbondenheid, een vleugje solidariteit, een tikkeltje saamhorigheid.

Kouwe drukte is misschien niet de juiste karakterisering. Maar met bangmakerij – klimaat - en zeer verlate schuldgevoelens – slavernij - die de plaats van inzichtverwerving en een serieus te nemen verantwoordelijkheidsgevoel hebben ingenomen, zal het daar wel bij blijven: een vleugje en een tikkeltje.
En dat die trein gaat ontsporen – beide treinen, zowel die van de opwaardering van de derde-wereld-mens als die van de inrichting van een nieuw energiesysteem – staat voor mij vast.

Spreek het woord goed uit, en je voelt op je klompen aan: her-denken is zo moeilijk, veel moeilijker voor het denken van de mens dan we dachten.

handen in onschuld

Er is iets vreemds in medialand, vooral het Nederlandse.

Ik weet nog goed dat Wilders naar Engeland vloog om daar een film te vertonen, zijn film Fitna. Het vliegtuig zat vol met journalisten, allemaal van Hollands vlag je bent mijn glorie. Het was kenmerkend voor de houding van de journalistiek die Wilders volgde, niet alleen toen, maar tot kort geleden: Wilders kreeg kritiekloos alle publiciteit om te groeien, gratis en voor niks op zijn bordje. Hoefde die alleen maar een beetje rotzooi voor te schoppen.
Zoals later daarna ook met zijn kopvoddentaks (“uitvinding” van Bosma) – zonder enige gêne of scrupule, laat staan schaamte, werd het in de pers breed uitgemeten.

Het is dat de Engelse regering zo verstandig was Wilders linea recta terug te sturen – uiteraard een extra verzetje voor het meereizende journaille.

Nu zit Wilders in het centrum van de macht. Er gaat een kabinet Wilders komen. Hij mag weliswaar geen premier zijn, maar het kabinet is Wilders – met de hardste hartdliners uit zijn partij. Mogelijk gemaakt en gefaciliteerd door toppers van PvdA, CDA, SGP en CU.
En de grote mediajongens en -meisjes gaan vraagtekens zetten: wat is ons overkomen.

Maar nu het mooie. Het is niet Wilders die bekritiseerd wordt om zijn gedrag gedurende de formatie, of om de mensen die hij in zijn kabinet zet, of om zijn verwachte optreden en “daadkracht” in de komende jaren.
Nee, de commentaren, ook de hoofdredactionele commentaren, de clumnisten, ze wijzen allemaal naar Yesilgöz en Omtzigt. Die zijn verantwoordelijk voor de rotzooi die we nu hebben.
Dat is uiteraard het heerlijke van influencer zijn. Je kunt je handen altijd in onschuld wassen.

Rotzooi?
Ik doel op de hoofdbrekens waarom iedere fatsoenlijke Nederlander, hetzij stemmer, hetzij verkozene, hetzij autoriteit, hetzij toeschouwer zich nu achter de oren krabt: hoe zijn we hier terecht gekomen, hoe heeft dit kunnen gebeuren, dit kan niet goed gaan.

schipperen met God

Het is voor mij geen nieuws dat Cees Dekker, moleculair biofysicus en hoogleraar te Delft - tevens een gelovig mens, en daarom denker én publicist over het samengaan van geloof en wetenschap - probeert om een celletje te bouwen. Een levende cel! Hij heeft dat nooit onder stoelen of banken gestoken. Maar Bert Keizer, de dokter voor bejaarden en schrijver daarover heeft er recent in Trouw een column aan gewijd. Een beetje onderkoeld, hier en daar badinerend – zoals dat columnisten betaamt.
Ook was niet onbekend dat de Nederlandse Organisatie voor Wetenschappelijk Onderzoek (NWO) daar behoorlijk voor in de buidel heeft getast - het tienjarige onderzoeksprogramma daartoe, getiteld ‘Evolving life from non-life’ (EVOLF) kreeg 40 miljoen euro toegekend - en dat in de era der klimatologen, geen kattepies.

Maar iemand in de blogosphere kwam met wat extra informatie die mijn haren rechtovereind deed staan, reden waarom ik er in gedoken ben, en er hier enige tekst aan wijd.

Cees Dekker is niet zomaar een “gelovige”, iemand die denkt: tja, er moet wel iets zijn. Dekker is een belijdend Christen, hij gelooft in de God van de bijbel. En, wij die gescheiden leven van die God, door de zondeval, hebben de Jezus van het kruis nodig om onze relatie met die Bijbelse God te herstellen.
Cees heeft belijdenis gedaan in de Gereformeerde Kerken en heeft als tekst van de dominee meegekregen: De vrede van God die alle verstand te boven gaat, zal uw hart en gedachten behoeden in Christus Jezus. Een tekst van Paulus, de grote moralist van het kleinzielige geloven, en hij beschouwt die tekst als een belofte dat de God van Paulus hem vasthoudt, zodat hij zijn geloof niet kan verliezen.
Verder is Dekker actief lid van Mozaiek010, een evangelische gemeente, waar Dekker een bestuurlijke functie heeft – hij is lid van de Raad van Opzieners.

Cees is ook een praktiserend Christen, Met Kerst ontvangt hij vluchtelingen/migranten aan zijn tafel. Dat ik dat weet is weer niet helemaal zo volgens de aanwijzingen van zijn Heere Jezus: zijn linkerhand kon niet nalaten rond te bazuinen (twitter) wat zijn rechterhand deed.
Aan de andere kant, die kerk waar Dekker “actief is in het leiderschap" (EO), is een evangelische gemeente die homo’s wel accepteren, maar niet als getrouwd stel.

Als ie in zijn microscoop kijkt raakt Dekker onder de indruk van de schepping. Maar, zegt ie dan: dat is niet anders dan iemand die zich in het bos verwondert over hoe prachtig de bomen gemaakt zijn en God daarvoor prijst. Diezelfde ervaring heb ik als ik door de microscoop zie …

Dat mijn haren rechtovereind gingen was om deze uitspraak van hem (in een podcast van de EO): We hebben de verantwoordelijkheid voor God te spelen; ìk voel zelfs een verantwoordelijkheid om voor God te spelen. Om de schepping te onderzoeken en de kennis te benutten ten dienste van de naaste.

Ik weet dat het geloof er niet meer zo toe doet als vijftig jaar geleden. Maar aan de bijbel is niks veranderd. Aan de drie formulieren van Enigheid, waaronder de Heidelbergse Catechismus, de Dordtse Leerregels, is niets veranderd.
De hel zal niet meer zo bekeken worden als vroeger, maar over de buitenste duisternis: wie daar terechtkomen – praktiserende homo’s? - en het geknars der tanden, daarover bestaat geen misverstand. En in al die documenten is de boodschap duidelijk: God is niet je vriendje, zeker de God van Paulus niet – op basis van wiens teksten Luther het slappe thee geloof van de katholieken heeft afgezworen en zo de ernst van de zaak heeft veilig gesteld: alleen uit genade mag je na de dood in Zijn woning binnentreden.
Wel, het is deze Cees Dekker, de man die met zijn openbare belijdenis des geloofs deze documenten als het ware ondertekend heeft, het is deze man die zegt: ìk voel zelfs een verantwoordelijkheid om voor God te spelen.

In mijn herinnering is nederigheid iets dat gepreekt wordt als plicht, en wordt hoogmoed als een doodzonde gezien, ook in de Protestantse kerken.
Ik kan deze man niet meer serieus nemen. Niet meer als gelovig mens. Ook niet in zijn geschriften over wetenschap en religie. Voor een religieus mens zou een poging tot het werk van de schepper overdoen – en, die verleiding ligt op de loer: het beter te doen, de foutjes als gevolg van de schepping herstellen, ziektes uitbannen, en de mogelijkheid van ongelukken bij de geboorte uitsluiten, ofwel: je kennis ten dienste van je naaste – toch de arrogantie in het kwadraat moeten betekenen.

Als niet belijdende, ongelovige, als atheïst zeg maar, kan ik me niet druk maken om de religieuze aspecten. Van mij mag het. Wat ik wel wil doen, en niet zal nalaten, is Cees Dekker als wetenschapper serieus nemen, heel serieus. Ik heb het namelijk niet zo op de maatschappelijke implicaties. Deze man moeten we in de gaten houden. Oh, zijn bedoeling is dat er in het EVOLF-team ook filosofen en geestelijken meedenken. Maar de rekkelijkheid van deze mensen, met name in hun woke attitude, kent geen grenzen.
Ik zou, om te beginnen, ook best wel eens de motivatie willen lezen die als “belijdenis” aan het toewijzen van behoorlijk wat miljoenen voor deze activiteit is verbonden. Het lijkt mij dat daar heel wat fysiek zichtbare kronkeltjes met de belijdende mond glad gestreken zijn.

Nou ja, Dekker zal van mening zijn dat hij ook hiermee de Heer dient en daarmee zijn steentje bijdraagt aan het bewerkstelligen van het Koninkrijk der Hemelen. Aan zijn koninkrijk - zonder kapitalen - wel te verstaan.

vragen

Wat is het toch dat prominente PvdA’ers met genoegen de vorming van een extreemrechts kabinet willen bevorderen of zelfs bewerkstelligen?
Ronald Plasterk.
Kim Putters.
Dick Schoof.
Zou de laatste zich realiseren dat Wilders hiermee nog eens een dikke vinger opsteekt tegen Timmermans?

Is dat een signaal aan de Kamerleden van de PvdA, aan de leiding?
Is dat een signaal aan de vroegere rooie kiezers: je kunt rustig PVV stemmen hoor, niks mis mee?

Bij diverse verkiezingsonderzoeken is gebleken dat veel PVV-stemmen vroeger voor de PvdA en SP waren.

En hoe zou het komen dat niet alleen bij NSC, maar ook onder de PvdA'ers de geest van de ras-CDA’er Maxime Verhagen bijna zichtbaar rondwaart?
Wie herinnert zich niet het at your service, met de hakken tegen elkaar, van die andere CDA’er, Camiel Eurlings als hartstochtelijke steunpilaar voor Verhagen?
Trouwens, hoeveel PvdA-prominenten staan er eigenlijk te trappelen, at your service, om minister of staatssecretaris te worden?

Als het straks misgaat … als, het hoeft niet, maar er is precedent … als het straks misgaat zullen we ons dan de willing enablers herinneren?
En zal Martin Bosma dan, met enig venijnig plezier, constateren: zie je wel, ik heb het toch gezegd - en ook nog opgeschreven - dat nationaal-socialistische jasje zit een PvdA’er als gegoten?

En wat zou er nu door Job Cohen heen gaan?

de moeizame omgang van de democratie met extreem/radicaal rechts

Timmermans beklaagt zich in een ingezonden brief in de Volkskrant over kwalijke praktijken van rechts met als gevolg verruwing in de politiek en waarschuwt daarbij voor uitholling van de persvrijheid.
Hij geeft een aantal voorbeelden die, wat mij betreft, minder geslaagd zijn:
- Meloni voerde een proces wegens smaad tegen journalist en schrijver Roberto Saviano (wereldberoemd om zijn boeken over de Italiaanse maffia), die Meloni en Salvini “klootzakken” had genoemd
- Meloni voert ook een rechtszaak tegen journalist Emiliano Fittipaldi van dagblad Domani vanwege ‘laster’ met name over de rol die Meloni zou hebben gespeeld bij het beïnvloeden van Domenico Arcuri, destijds buitengewoon commissaris voor de covid-noodtoestand, bij het kiezen van leveranciers van mondkapjes. Zij zou zich hebben bemoeid met het proces door partijgenoot Fabio Pietrella (inmiddels parlementariër) aan te bevelen als leverancier – bijna een gevalletje “Sieuwert”.
- hij brengt, uiteraard, Wilders ter sprake die heeft geprobeerd hem te criminaliseren door aangifte te doen van opruiing

Saviano is door de rechter veroordeeld, en terecht denk ik. Als ik Wilders een klootzak zou noemen, zou de man daar niet wakker van liggen (mag ik aannemen). Maar als bijvoorbeeld Joris Luyendijk in de Correspondent Wilders een klootzak zou noemen kan ik me voorstellen dat Wilders zich even achter de oren krabt, en een geding overweegt.

Wel, iemand beschuldigen van onoirbare praktijken, zeker een politicus, is inderdaad smaad als dat niet bewezen kan worden. Daar mag je jezelf wel tegen verdedigen en dat kan alleen via de rechtbank.

Van zijn eigen “beschadiging” zegt hij dat het Openbaar Ministerie er “gehakt van heeft gemaakt”, een woordkeuze voor een bureaucratische degelijk en fatsoenlijk uitgevoerde procedure, die qua demagogie in niets onderdoet voor wat we van Wilders gewend zijn.

Je zou haast zeggen dat Timmermans zich daarmee in eigen voet heeft geschoten, ware het niet dat …


Ware het niet dat hij op zijn wenken wordt bediend door een redactioneel commentaar van de Volkskrant, in dezelfde editie – onomwonden benoemd als “de mening van de krant”. Onder de kop HET POLITIEKE GEVAAR KOMT NIET VAN RECHTS-EXTREMISTEN MAAR VAN RADICAAL-RECHTS DAT ZICH MILD VOORDOET zegt de subtitel RADICAAL-RECHTSE POLITICI ALS GEERT WILDERS, MARINE LE PEN EN GIORGIA MELONI ZIJN VEEL EFFECTIEVER DAN EXTREMISTEN ALS AFD-KOPSTUK [-ken.] ZIJ WETEN NAMELIJK EEN BRUG TE SLAAN NAAR GROTERE GROEPEN KIEZERS.
Een commentaar dat je toch wel mag beschouwen als rechtstreeks geadresseerd aan Geert Wilders, Marine Le Pen en Giorgia Meloni die “veel effectiever” genoemd worden als het Afd-kopstuk Maximilian Krah

De krant sluit haar commentaar af met de conclusie Zo ontwikkelt een deel van radicaal-rechts zich tot een wolf in schaapskleren. Daardoor dreigen kiezers uit het oog te verliezen dat deze partijen uiteindelijk geen respect hebben voor het pluralisme en de individuele grondrechten van de liberale democratie.

Wel, dat is er eentje die Geert Wilders (naast Meloni en Orbán) in zijn zak kan steken. Daar staat toch gewoon een (goed) voorbeeld van datgene waarvan Timmermans wil beweren dat dat teloor dreigt te gaan: dit is niet je laten intimideren door de rechtse schreeuwlelijken, maar, met het wapen van de persvrijheid in je hand zeggen waar het op staat.

Het blijft hoe dan ook moeizaam, die omgang van de democratie met rechts, om het even of de denominatie extreem of radicaal luidt. Dat geldt ook voor de vrije pers.
Maar dat de omgang van Timmermans met Wilders zichtbaar problematisch is, ligt eerder aan Timmermans dan aan Wilders. Je zou toch moeten kunnen verwachten dat een politicus van die statuur zijn hand niet omdraait voor een debatje met een schreeuwlelijk van de eerste orde.

wat is het verschil tussen het klimaat en de Palestijnen

Ik heb, een tijdje geleden al, besloten om niet meer mee te doen in gesprekken over Israël en de Palestijnen. Israel is Jood, en Jood is Holocaust, dus Jood is onvoorwaardelijk goed en daarmee is Palestijnen het kwaad. En als je iets aardigs wil zeggen over Palestijnen ben je zelf het kwaad. En het kwaad mag je, net als onkruid, uitroeien.

Wanneer een autoriteit, of een politicus – of een influencer, nog erger - iets relatiefs wil zeggen over de Palestijnen, zoiets van Palestijnen zijn ook maar mensen, nou nee, beter nog: niet alle Palestijnen zijn beesten … begint zo iemand zijn toespraak als volgt: “Natuurlijk is antisemitisme verboden, en het zij verre van mij om iets kwaadaardigs aan de Israëli te willen toerekenen – zoals ook homofobie verwerpelijk is, en zoals ook discriminatie van negers verwerpelijk is, of islamfobie moet worden bestreden, en ik trouwens ook vind dat drie toiletten in een openbaar gebouw, één voor dames, één voor heren en één voor LGBTQ mensen, wel zo wenselijk zijn … uhh … zo wil ik toch wel graag van deze gelegenheid gebruik maken om enige aandacht te vragen voor en te wijzen op het droevige feit dat … [volgt een ongelukkige samenloop van omstandigheden waar mensen in Gaza een “beetje” last van hebben]”.

Inmiddels overwegen serieuze mensen in Nederland een wetsartikel om het uiten van de leus ‘From the river to the sea Palestina will be free’ strafbaar te stellen.

Iedere keer als er gedonder is in het Midden Oosten hoor je de verhalen dat de stijging van antisemitische incidenten weer is toegenomen. Waaraan vroeger toegevoegd werd: steeds als Israël gewelddadig optreedt in het Midden Oosten gaan de alarmbellen over antisemitische ongeregeldheden over. Een Pavlov ervaring.
Deze keer heb ik die nuancering nog niet mogen lezen. Alsof niemand begrijpt dat het doodslaan van 40.000 Palestijnen – en er ligt nog heel wat onder het puin, hoor - in een verdeelde wereld niet anders dan antisemitische repercussies op kan leveren.

En nu heeft de speaker van the House of Representatives in Amerika Netanyahu uitgenodigd om het Congres toe te spreken. Wel, wie zich nog herinnert dat Netanyahu bij een eerdere gelegenheid – een bezoek aan Obama - het congres toe mocht spreken, weet ook wel dat deze man een appeal heeft waar een Amerikaanse Democraat niet aan kan tippen: hij vergaarde toen meer applausminuten dan zijn gastheer.

Arme Biden. Hij heeft zo zijn best gedaan om Israël te helpen. Bij het bezoek van de Israëlische president heeft hij er nog aan herinnerd hoe hij altijd in de bres gesprongen is voor Israël. Die verdomde verkiezingen ook, als die hem niet in de weg zaten zou hij iedere dag nog net zoveel zware bommen aan Netanyahu geven als die man nodig vond. En hij citeerde zich zelf: If there were not an Israel, we’d have to invent one.
Laat ik er nou toch van overtuigd zijn dat Israël is uitgevonden, door het zionisme, met steun van Amerika en enkele van haar bondgenoten.

Maar laten we een Europarlementariër - Clare Daly (The Left) – het woord geven, die heeft wat meer autoriteit. In een recente one minute speech zei ze dit:

Madam President, we need to talk about Israel. Joe Biden says that if Israel didn’t exist, the US would have to invent it – and he’s right. It’s a rogue state, vested in ensuring instability in the region and US geopolitical goals. And the result of this? In the last month, it’s bombed Palestine, Lebanon, Egypt, Syria – all the while claiming it’s the victim. It has occupied parts of these countries and bombed them so often that we don’t even generally give it a mention.
And so we’ve got to where we are today – where they’re slaughtering children on an unprecedented scale. Children wrapped in bloodied shrouds in their thousands. Children under the rubble, even now, maimed and terrified, blinded with chemical agents, gasping for food and water. Children screaming over the bodies of their dead parents: ‘mama, mama, wake up, wake up’.
Well, I, for one, never thought I’d see such scenes. And the governments of the West may continue to shield Israel, but the people everywhere see it for what it is, including large numbers of Jews. The Zionist project is over. A new Middle East of peace and justice will be built!

(Een beetje optimistisch, dat “will be built”. Beter te zeggen: should be built.)

Dus, deze krankzinnigheid is niet alleen niet meer te bevatten, het is onverdraaglijk. Je kan het beter niet meemaken, en dus is het ook beter om het niet op te zoeken. Toch heb ik dat één keer gedaan, op een forum dat niet over politiek of Joden ging maar waar als bijproduct staatsrechtelijke wappies hun eerste gedachten vrijelijk konden spuien. Ik schreef, weliswaar niet onduidelijk, maar toch wel zo rond en glad als mogelijk:

Ik zal toch één poging wagen om wat onwrikb’re vastigheden (bijbelse taal) te doen wankelen.

Toen de Duitsers Nederland binnenvielen ontstond hier het verzet. Dat verzet is niet zonder doden gepaard gegaan. Een bekende dode is politiechef Willem Ragut die een aanslag door Hannie Schaft en haar makker, op weg van zijn huis naar zijn bureau, niet overleefde. Hannie Schaft werd, enkele weken voor de bevrijding, geëxecuteerd.
Hannie Schaft is geëerd met een herbegrafenis met militaire eer, met een prachtige roman van Theun de Vries, Het Meisje met het Rode Haar, en met een even prachtige gelijknamige film. En met een cel, aan haar nagedachtenis gewijd, in de gerenoveerde strafgevangenis in Haarlem.

In het Italië van Mussolini had je drie groepen partizanen, gescheiden door politieke overtuiging: christendemocratische, socialistische en communistische. De christendemocratische en de socialistische zijn na de oorlog met respect ontvangen, bij de communistische lag dat wat anders. Uiteraard hun communistische inslag, maar ook waren ze iets wreder dan de anderen, meer gewaagd aan de Duitse wreedheid.
In Montepulciano is nog een gedenkplaat in een drukke toeristische straat, op de plek waar een Duitse legerofficier een jongen, een kind nog, met zijn blote handen gewurgd heeft, als reprimande. Dat soort wreedheid.
Beestachtigheden die de communisten wel konden vergelden.

Zo heten de Palestijnen ook beesten te zijn.
Voor wie de Gazastrook inmiddels een open gevangenis is. Typering niet van een linkse jongen, maar van de aartsconservatief en Israël-vriend David Cameron.
De Gazastrook is inmiddels ook wel het grootste concentratiekamp genoemd. Ook niet door een linkse jongen. Wel door iemand uit het Midden Oosten. Sommige linkse Amerikanen hebben instemmend geknikt.
Uiteraard niet het establishment. Zoals ook nu de hele wereld, behalve wat “verdachte” leiders uit het Midden Oosten, de mond vol heeft over de barbaarse methoden van de Palestijnen.

Het probleem is: als je je, als Gazaan, in het verzet wilt begeven, kun je beter zelfmoord plegen.
Foute politiemensen op de fiets zijn er niet in Gaza. Ook Israëlische officieren rijden daar niet rond in een dienstwagen, zoals in Putten 1944. Je moet naar een “doorlaatpost” in de muur of in de beprikkeldrade grens met een geweer. Voordat je daar aan kunt komen, ben je al drie keer omgelegd.

Ik weet niet wie hier de verhouding tussen dode Israeli’s en dode Palestijnen kent, niet alleen in het laatste conflict, maar over de hele geschiedenis - zoek maar eens op. Ja, ook de Palestijnse kleintjes zijn veruit in de meerderheid.
Dat is de reden dat er over Israël negatieve rapporten verschenen zijn, dat met name Amerikanen en Joden, niet alleen Amerikaanse Joden, maar ook die in Israël woonachtig, meer dan dikke vraagtekens zetten bij Israëlische vergeldingsacties.
Dus, als een Hollander vraagtekentjes zet, kan ik daar nou niet direct van omvallen.

Ik ben een pacifist.
Ik zou en zal nooit een wapen in mijn handen nemen. Zou ik opgeroepen zijn voor de dienstplicht, ik zou geweigerd hebben.
Ik heb mij voorgenomen om nooit een mens te vermoorden.
Maar ik weet ook één ding heel zeker: ik laat mij niet doodslaan.
En ik weet nog één ding zeker: als ik een Palestijn was, en ik zou in Gaza opgeborgen worden, dan zou ik niet buigen.
En een kruik gaat zolang te water tot ie barst.

- + - + - + - + - + -

En daar ligt dan nu mijn vraag op tafel: wat is het verschil tussen het klimaat en de Palestijnen?
Wel, er is geen verschil tussen Klimaat en Palestijnen, niet noemenswaardig. De overeenkomst, die is allesverpletterend. Al leidt dit wel tot een verschil in aanpak.

Het klimaat wordt door 97% van de mensen, ook van de geleerden, ook van de autoriteiten, ook van de media, beschouwd als bedreigend voor de mensheid. Daar moeten de meest rigide maatregelen tegen genomen worden. Vooral en eerst dat klimaat tussen de oren van iedereen, maar dan ook echt iedereen komt te zitten. Zodanig dat het een misdaad genoemd mag worden als iemand het niet tussen oren heeft zitten.

De Palestijnen, daarvan zijn 97% van de mensen, ook van de geleerden, ook van de autoriteiten, ook van de media overtuigd dat dat gezien moet worden als bedreigend voor het voortbestaan van Israël en daarmee voor het voortbestaan van de beschaving die gebaseerd is op de Joods Christelijke worteltjes. Daar moeten de meest rigide maatregelen tegen genomen worden. Vooral en eerst dat niemand meer weet heeft van het bestaan van Palestina, dat niemand zich meer bewust is dat er ooit nog een mensensoort Palestijnen was. Zodanig, dat het als een misdaad mag worden beschouwd als iemand het begrip Palestina of Palestijn nog aan de orde brengt.

Indoctrinatie tegenover vergetelheid.

Wie dus ooit wil uitroepen, of op een bord als uitroep wil tonen: FROM THE RIVER TO THE SEA PALESTINA WILL BE FREE die mag stantepede gevierendeeld worden.

NB Ter informatie voor hen die het daarmee eens zijn: de Israëlische Likud partij heeft in haar party manifesto van 1977 het statement opgenomen “between the Sea and the Jordan there will only be Israeli sovereignty”.
[zie: JEWISH VIRTUAL LIBRARY - Likud Party: Original Party Platform (1977)]