de Volkskrant heef een aanbieding voor zijn lezers: een lezersreis. De aanbieding, of de reis zo je wilt, wordt aangekondigd onder de naam Van Mussolini tot Meloni, en is geïnspireerd op het succes van van Dom tot Dom, een podcastreis door de geschiedenis, een trektocht van de Dom in Utrecht naar de Dom van Milaan aan de hand van Maarten … die Maarten ja.
Historicus Willem Melching … uh … wie … jaja, van Maarten krijgen we alleen een podcast … nou ja, krijgen, de reis kost €3000 … okay, dus Melching en lokale experts verlichten u ter plekke over geschiedenis, politiek en actualiteit.
Het wordt zelfs afgevinkt: √ Diepgaand inzicht in Italië‘s geschiedenis en politiek.
Krijgen we nu ook een lezersreis van Hitler tot Merz?
En bedoelen ze dan een lezersreis of een leerreis – Nederland dat opnieuw gidsland moet worden?
Wel eens van L'Allegoria ed Effetti del Buono e del Cattivo Governo gehoord, Volkskrant, die prachtige fresco’s in Siena van Lorenzetti, die een goed en een slecht bewind verbeelden. Die man wist in de veertiende eeuw al hoe een samenleving goed kon functioneren. En dat ging niet over ideologie, en ook niet over demagogie.
A proposito: de Italianen wisten hun koningshuis te lozen na de oorlog – iets wat de Nederlandse regering, een paar jaar later, niet aandurfde bij een zeer foute Bernard. ’t Heeft even geduurd, maar zelfs de Britten hebben uiteindelijk Andrew van zijn bed gelicht.
Van Dom tot Dom. Van Utrecht tot Milaan.
Diepgaand inzicht in Italië's geschiedenis en politiek.
Nou is Milaan wel een grote stad, en Lombardije een dichtbevolkte regio (>15% van de Italiaanse bevolking woont leeft werkt daar) maar daarmee heb je toch echt de geschiedenis en politiek van Italië niet te pakken, laat staan de cultuur. Milaan, hoe groot ook, is maar een klein stukje van de Italiaanse geschiedenis en politiek.
Milaan, en Lombardije, dat was ook Bossi, én de Lega Nord, de baarmoeder van een verwerpelijk stukje politieke geschiedenis. Een geschiedenis die nog niet historie mocht worden want, met een ruimere blik voor heel Italië, de politieke basis van Salvini. En Salvini is weliswaar nog immer de kampioen van de brug over de Straat van Messina, maar daar spelen hogere verdergaande belangen een bepalende rol in – al moet nog blijken of dat meer dan kattegespin mag worden.
En het heet nu Lega, maar de officiële naam is nog steeds Lega Nord.
Over allegorie gesproken, Bossi was een separatist - hij wilde het rijke Noorden van de lasten van het arme Zuiden verlossen - en een Italiaanse schrijver heeft, geïnspireerd door diens politieke plannen, een schitterend kort verhaal geschreven: Colpo di Lega.
Op een nacht zagen leden van de Lega Nord – hoogstwaarschijnlijk daartoe aangespoord door de Milanese captains of industry en verdere Padreterni – het onderste deel van de laars af, ongeveer beneden Rome, de lijn Trasvetere - Pescara, om Italië zo te verlossen van wat de schrijver aanduidt als appendicitis. De daders geven het afgezaagde deel een flinke duw zodat het langzaam maar zeker richting Egypte dobbert waar het tegen Port-Said aangedobberd voor even tot rust komt, om daarna weerkaatsend, nog meer stof te doen opwaaien.
Volgt een hoop ergernis en verontwaardiging, gepalaver en Poolse landdagen.
Een hilarisch verhaal dat eindigt met Italië dat weer aan elkaar genaaid wordt met bruggen, viaducten injecties van gewapend beton. Helaas, daarmee is de appendicitis ook teruggekeerd.
Een prachtig stukje dromerij, zo vrolijk heb ik het in ons taalgebied nog niet gezien.
- + - + - + - + - + -
Wat betreft ons gidsige landje, Pieter Klok, wat te denken van Van Mussert tot Wilders – een lezersreis.
Of misschien toch maar een leerreis?
Showing posts with label Italia. Show all posts
Showing posts with label Italia. Show all posts
Sunday, June 7, 2026
Saturday, March 1, 2025
op leven en dood
Dat is toch een raar gevecht hoor, daar in Roma, ospedale Gemelli, het ziekenhuis waar de Paus is opgenomen.
God die het wel welletjes vindt met zijn Stellvertreter, ’t heeft lang genoeg geduurd, en hij moet ook om zijn Kerk denken – die kun je niet laten beheren door een man die op sterven na dood is.
En Bergoglio die vindt dat hij het goed doet, en nog niet wil opgeven.
En rondom Bergoglio allemaal behulpzame handen, en buiten voor het ziekenhuis biddende mensen en nog veel meer gelovigen die in gedachten bij hem zijn, en iedereen probeert zo de bedoelingen van God de Vader te dwarsbomen. Je zou het haast vergelijken met Zelensky, die vindt dat hij voor de vrije wereld een zware taak goed aan het vervullen is, en Trump – die zichzelf toch inmiddels een soort God vindt geworden die toch al denkt dat iedereen hem tegenwerkt ... wij bijvoorbeeld, die onze Oekraïense vriend zo ongeveer heilig verklaard hebben - en zegt: ga jij nou maar uit de weg.
Het lot van veel trouwe dienstknechten: ze vinden dat ze hun werk goed doen en er nog lang niet aan toe zijn om toegezongen te worden als een Heilige, rustend na zijn werk, en de baas die denkt: sterft, gij oude vormen en gedachten, ’t is al erg genoeg dat ik mezelf altijd weer met zo’n “nieuwe” oude man laat opzadelen.
God die het wel welletjes vindt met zijn Stellvertreter, ’t heeft lang genoeg geduurd, en hij moet ook om zijn Kerk denken – die kun je niet laten beheren door een man die op sterven na dood is.
En Bergoglio die vindt dat hij het goed doet, en nog niet wil opgeven.
En rondom Bergoglio allemaal behulpzame handen, en buiten voor het ziekenhuis biddende mensen en nog veel meer gelovigen die in gedachten bij hem zijn, en iedereen probeert zo de bedoelingen van God de Vader te dwarsbomen. Je zou het haast vergelijken met Zelensky, die vindt dat hij voor de vrije wereld een zware taak goed aan het vervullen is, en Trump – die zichzelf toch inmiddels een soort God vindt geworden die toch al denkt dat iedereen hem tegenwerkt ... wij bijvoorbeeld, die onze Oekraïense vriend zo ongeveer heilig verklaard hebben - en zegt: ga jij nou maar uit de weg.
Het lot van veel trouwe dienstknechten: ze vinden dat ze hun werk goed doen en er nog lang niet aan toe zijn om toegezongen te worden als een Heilige, rustend na zijn werk, en de baas die denkt: sterft, gij oude vormen en gedachten, ’t is al erg genoeg dat ik mezelf altijd weer met zo’n “nieuwe” oude man laat opzadelen.
Saturday, June 28, 2014
maten naaien
Maradona vroeg zich, over Suárez, af: wie heeft ie vermoord? Hij doelde op de hele zware straf die het bijtertje gekregen heeft. Ik vond dat eigenlijk nog de beste reactie. Ik heb er verder geen verstand van, maar ik geloof dat ik het ook nog met hem eens ben: ik heb wel erger dingen gezien waarvoor niet of nauwelijks gestraft werd.
Maradona voegde daar, volgens the Guardian, aan toe: ... they might as well handcuff him and throw him in Guantánamo.
Da's ook wel een goeie.
Er is nog steeds geen fatsoenlijke definitie voor terrorisme gegeven. Hier is een Italiaans jongetje op z'n vrije middag een balletje aan het trappen, is daarvoor speciaal naar Brasil gevlogen - waar kun je beter tegen een balletje trappen, nietwaar? - en dan wordt hij ineens in zijn schouder gebeten. Hoe de definitie van terrorisme er ook uit zou moeten zien, het kan niet anders dan dat aanslagen op de homo ludens, dan wel aanslagen op toeristen, daar onder vallen.
Dus dan kom je al gauw in Guantánamo.
The Guardian liet onder de kop Why Fifa’s disciplinary committee was always going to ground Luis Suárez weten: In some ways, the pantomime villain Suárez represents a convenient target for Fifa. It is tempting to wonder what it would have done had the offender been Neymar or Lionel Messi.
It is tempting to wonder, meer dan tempting to wonder zou ik zeggen, waar Owen Gibson, de schrijver van het artikel, een door de wol geverfd sportverslaggever en nu chief sports correspondent, hier precies op doelt.
Hugo Borst vond het in de huiskamer van Studio Brasil allemaal nogal erg zwaar. De man die eerst moord en brand schreeuwde dat er een grens gepasseerd was, vond dat er nu nog een keer een grens gepasseerd was. En het was zo sneu voor Liverpool. Dat je Suárez straft, alla, maar dat Liverpool daar dan ook nog onder lijdt ...
Ik weet niet of het anders kan, maar 't is wel in overeenstemming met vigerend recht. Als een (potentiele) werkgever wil weten of je een strafblad hebt, moet jij een zgn. VOG, verklaring omtrent gedrag, aanvragen, die je krijgt als je je altijd netjes hebt gedragen. Als je dan een strafblad hebt met daarop een straf die relevantie heeft voor de vragende werkgever zal die VOG niet afgegeven worden. De werkgever weet dan genoeg.
Het strafblad lijkt mij in relatie tot de werkgever in kwestie, Liverpool, zeer relevant. Dat hoeft zich dus niet bestraft te voelen. Veeleer zouden ze daar maatregelen moeten nemen.
Maar voor mij is de show gestolen door Chiellini. U weet wel, die Italiaanse voetballer, die het slachtoffer was van die beet.
Natuurlijk weet U dat, hij zocht subito alle in de buurt staande camera's op, met ontblote schouder, om in grote verontwaardiging te laten zien wat voor een aanslag er nu op hem was gepleegd. Je was als voetballer je leven toch niet meer zeker met een speler als Suárez in de buurt. Die man moest onmiddellijk van het veld af, pronti alla morte of niet, om ook nooit meer op het veld terug te keren.
Eerst toen de straf was uitgesproken, kreeg Chiellini medelijden met Suárez. Op zijn website laat hij, in het Engels, weten: At the moment my only thought is for Luis and his family, because they will face a very difficult period. I have always considered unequivocal the disciplinary interventions by the competent bodies, but at the same time I believe that the proposed formula is excessive.
Klein matennaaiertje dus.
En ik vraag me af: zijn die voetballers en zij die ons daarover berichten eigenlijk niet allemaal toe aan professionele hulp?
zie ook bijtertje
Maradona voegde daar, volgens the Guardian, aan toe: ... they might as well handcuff him and throw him in Guantánamo.
Da's ook wel een goeie.
Er is nog steeds geen fatsoenlijke definitie voor terrorisme gegeven. Hier is een Italiaans jongetje op z'n vrije middag een balletje aan het trappen, is daarvoor speciaal naar Brasil gevlogen - waar kun je beter tegen een balletje trappen, nietwaar? - en dan wordt hij ineens in zijn schouder gebeten. Hoe de definitie van terrorisme er ook uit zou moeten zien, het kan niet anders dan dat aanslagen op de homo ludens, dan wel aanslagen op toeristen, daar onder vallen.
Dus dan kom je al gauw in Guantánamo.
The Guardian liet onder de kop Why Fifa’s disciplinary committee was always going to ground Luis Suárez weten: In some ways, the pantomime villain Suárez represents a convenient target for Fifa. It is tempting to wonder what it would have done had the offender been Neymar or Lionel Messi.
It is tempting to wonder, meer dan tempting to wonder zou ik zeggen, waar Owen Gibson, de schrijver van het artikel, een door de wol geverfd sportverslaggever en nu chief sports correspondent, hier precies op doelt.
Hugo Borst vond het in de huiskamer van Studio Brasil allemaal nogal erg zwaar. De man die eerst moord en brand schreeuwde dat er een grens gepasseerd was, vond dat er nu nog een keer een grens gepasseerd was. En het was zo sneu voor Liverpool. Dat je Suárez straft, alla, maar dat Liverpool daar dan ook nog onder lijdt ...
Ik weet niet of het anders kan, maar 't is wel in overeenstemming met vigerend recht. Als een (potentiele) werkgever wil weten of je een strafblad hebt, moet jij een zgn. VOG, verklaring omtrent gedrag, aanvragen, die je krijgt als je je altijd netjes hebt gedragen. Als je dan een strafblad hebt met daarop een straf die relevantie heeft voor de vragende werkgever zal die VOG niet afgegeven worden. De werkgever weet dan genoeg.
Het strafblad lijkt mij in relatie tot de werkgever in kwestie, Liverpool, zeer relevant. Dat hoeft zich dus niet bestraft te voelen. Veeleer zouden ze daar maatregelen moeten nemen.
Maar voor mij is de show gestolen door Chiellini. U weet wel, die Italiaanse voetballer, die het slachtoffer was van die beet.
Natuurlijk weet U dat, hij zocht subito alle in de buurt staande camera's op, met ontblote schouder, om in grote verontwaardiging te laten zien wat voor een aanslag er nu op hem was gepleegd. Je was als voetballer je leven toch niet meer zeker met een speler als Suárez in de buurt. Die man moest onmiddellijk van het veld af, pronti alla morte of niet, om ook nooit meer op het veld terug te keren.
Eerst toen de straf was uitgesproken, kreeg Chiellini medelijden met Suárez. Op zijn website laat hij, in het Engels, weten: At the moment my only thought is for Luis and his family, because they will face a very difficult period. I have always considered unequivocal the disciplinary interventions by the competent bodies, but at the same time I believe that the proposed formula is excessive.
Klein matennaaiertje dus.
En ik vraag me af: zijn die voetballers en zij die ons daarover berichten eigenlijk niet allemaal toe aan professionele hulp?
zie ook bijtertje
Wednesday, June 25, 2014
bijtertje
Luis Suárez is een bijtertje. Of het een doorbijtertje is, weet ik niet. Zijn drie slachtoffers hebben wel het nodige misbaar, gebruikelijk op de voetbalvelden, gemaakt, maar hij heeft geen happen uit hun lijf genomen.
Zijn laatste beet is een zeer verse - als ik dit nu, 25 juni 2014, noteer, nog geen 24 uur geleden. Als het aan een paar zeer verontwaardigde landgenoten uit de huiskamer van Studio Brasil ligt, is dit daadwekelijk zijn laatste beet geweest. Er wordt schande van gesproken. Wat ze er mee te maken hebben weet ik niet, maar ... zijn ploeg moet zeggen: we willen je niet meer ... de bondscoach van Uruguay moet hem nooit meer in de selectie opnemen ... hij moet professionele hulp zoeken.
Ze hebben nog net niet gezegd dat de man z'n leven lang geen bal meer mag aanraken, in welke hoedanigheid dan ook, althans, ik heb het niet gehoord op die momenten dat ik mij in die huiskamer bevond.
De Italiaanse kranten spreken er ook schande van. Dat kan ik begrijpen, die zijn per slot uitgeschakeld. La Repubblica heeft een fotosequenza; een zoom van 764x660 pixels toont duidelijk sporen van wat een beet zou kunnen zijn.
Wat is er eigenlijk zo erg aan?
Wat is er zo schandalig?
Ik ben na een hockeywedstrijd een keer gebeten door de hond van één van mijn tegenstanders. Na afloop van de wedstrijd, we zullen wel gewonnen hebben. Die hond beet door.
Dat is echt erg.
Ik bloedde, en moest naar het ziekenhuis voor een tetanusinjectie.
Moet je na een beet van Suárez ook een tetanusinjectie hebben?
La Repubblica heeft geen fotosequenza van Claudio Marchisio die met de noppen op de knie van Arevalo Rios stampt voordat ie verder gaat met voetballen. De man kreeg er rood voor, maar de commentaren waren zeer zuinig. Zoiets als "terecht rood", zonder stemverheffing, zonder algemene verontwaardiging.
Iemand die bijt, altijd op torsohoogte, brengt het kapitaal van de professionele voetballer niet in gevaar. Maar iemand op de enkels trappen, of een schop tegen de schenen geven, of een elleboog in het gezicht - dat is zoiets als wanneer tijdens een concours bij een pianist, die aan een prachtige uitvoering van de Sonata Pathétique bezig is, een mededinger de klep naar beneden laat vallen.
De reactie van Chiellini gezien?
Je begrijpt dat een speler die zojuist een elleboog tussen de ogen heeft gekregen van pijn over de grond rolt. Maar bij zo'n beetje pak je de bijter bij zijn nekvel en brengt hem bij de scheidsrechter, zodat het gebit van de verdachte ter plekke vergeleken kan worden met de gebitsfoto: ja, dat is 'm.
Maar Chiellini rolt over de grond, zoals iedere voetballer die de aandacht van de scheids wil eerst over de grond rolt - daar wordt volgens mij meer op getraind dan op het nemen van strafschoppen.
Ik herinner mij het WK van 2006. Marco van Basten, die wonderschone spits, had in de wedstrijd tegen Portugal Khalid Boulahrouz opgesteld. Volgens mij met slechts één opdracht: Ronaldo, die andere wonderschone spits, uit te schakelen. Boulahrouz voldeed binnen 7 minuten aan de opdracht: hij gaf Ronaldo een doodschop, zodat die 27 hulpeloze minuten later niet meer verder kon.
Ik geloof dat ik de enige was die dacht: die man mag nooit meer een bal aanraken.
Ik geloof dat ik de enige was die dacht: hoe kan Marco van Basten, wiens enkels toch kapot geschopt zijn, zo iemand in zijn selectie opnemen ... en houden!
Ik heb nooit gehoord dat Boulahrouz professionele hulp moest zoeken.
zie ook maten naaien
Zijn laatste beet is een zeer verse - als ik dit nu, 25 juni 2014, noteer, nog geen 24 uur geleden. Als het aan een paar zeer verontwaardigde landgenoten uit de huiskamer van Studio Brasil ligt, is dit daadwekelijk zijn laatste beet geweest. Er wordt schande van gesproken. Wat ze er mee te maken hebben weet ik niet, maar ... zijn ploeg moet zeggen: we willen je niet meer ... de bondscoach van Uruguay moet hem nooit meer in de selectie opnemen ... hij moet professionele hulp zoeken.
Ze hebben nog net niet gezegd dat de man z'n leven lang geen bal meer mag aanraken, in welke hoedanigheid dan ook, althans, ik heb het niet gehoord op die momenten dat ik mij in die huiskamer bevond.
De Italiaanse kranten spreken er ook schande van. Dat kan ik begrijpen, die zijn per slot uitgeschakeld. La Repubblica heeft een fotosequenza; een zoom van 764x660 pixels toont duidelijk sporen van wat een beet zou kunnen zijn.
Wat is er eigenlijk zo erg aan?
Wat is er zo schandalig?
Ik ben na een hockeywedstrijd een keer gebeten door de hond van één van mijn tegenstanders. Na afloop van de wedstrijd, we zullen wel gewonnen hebben. Die hond beet door.
Dat is echt erg.
Ik bloedde, en moest naar het ziekenhuis voor een tetanusinjectie.
Moet je na een beet van Suárez ook een tetanusinjectie hebben?
La Repubblica heeft geen fotosequenza van Claudio Marchisio die met de noppen op de knie van Arevalo Rios stampt voordat ie verder gaat met voetballen. De man kreeg er rood voor, maar de commentaren waren zeer zuinig. Zoiets als "terecht rood", zonder stemverheffing, zonder algemene verontwaardiging.
Iemand die bijt, altijd op torsohoogte, brengt het kapitaal van de professionele voetballer niet in gevaar. Maar iemand op de enkels trappen, of een schop tegen de schenen geven, of een elleboog in het gezicht - dat is zoiets als wanneer tijdens een concours bij een pianist, die aan een prachtige uitvoering van de Sonata Pathétique bezig is, een mededinger de klep naar beneden laat vallen.
De reactie van Chiellini gezien?
Je begrijpt dat een speler die zojuist een elleboog tussen de ogen heeft gekregen van pijn over de grond rolt. Maar bij zo'n beetje pak je de bijter bij zijn nekvel en brengt hem bij de scheidsrechter, zodat het gebit van de verdachte ter plekke vergeleken kan worden met de gebitsfoto: ja, dat is 'm.
Maar Chiellini rolt over de grond, zoals iedere voetballer die de aandacht van de scheids wil eerst over de grond rolt - daar wordt volgens mij meer op getraind dan op het nemen van strafschoppen.
Ik herinner mij het WK van 2006. Marco van Basten, die wonderschone spits, had in de wedstrijd tegen Portugal Khalid Boulahrouz opgesteld. Volgens mij met slechts één opdracht: Ronaldo, die andere wonderschone spits, uit te schakelen. Boulahrouz voldeed binnen 7 minuten aan de opdracht: hij gaf Ronaldo een doodschop, zodat die 27 hulpeloze minuten later niet meer verder kon.
Ik geloof dat ik de enige was die dacht: die man mag nooit meer een bal aanraken.
Ik geloof dat ik de enige was die dacht: hoe kan Marco van Basten, wiens enkels toch kapot geschopt zijn, zo iemand in zijn selectie opnemen ... en houden!
Ik heb nooit gehoord dat Boulahrouz professionele hulp moest zoeken.
zie ook maten naaien
Sunday, February 9, 2014
niet op zondag
Wie op zondag de site van het Reformatorisch Dagblad opzoekt krijgt dit beeld op zijn computer:
zondag gesloten
Er is dus een pagina gemaakt, refdag.nl/zondag waar vanaf zaterdagavond om 24.00 uur - nee, ik denk 23.59, anders is het zondag 0.00 uur - alle links naar verwijzen, en die zullen dan maandagmorgen 0.00 uur weer teruggezet worden.
Wel principieel, toch? En ook zeer consequent.
't Heeft ook wel iets vertederends.
Het doet me denken aan dat wat oudere echtpaar NL dat ik op een Italiaanse luchthaven zag, die een cappuccino en een brioche namen en, voordat ze dat nuttigden, voor een moment de handen vouwden en de ogen sloten.
Het is voor zondag de homepage met een iets andere tekst. Vandaag is het zondag. We wijden deze dag in het bijzonder aan de dienst van God. De links op die page zijn in stand gehouden, d.w.z. enkele links brengen je naar sites die gesloten zijn. Maar, je kunt wel contact opnemen, ook met de economieredactie. Je krijgt dan op maandag antwoord.
Ook kun je op zondag naar andere sites, achter een tab bezoek ook. Dat is een page van de beheerder van de site, Erdee Media Groep (hoor RD) en die brengt je weer naar sites met een zelfde houding. Die brengt je bijv. naar de site kits en daar staat dan, op de page kits.nl/zondag: Zoals je weet is het vandaag zondag. Een dag die God apart gezet heeft. Een rustdag. Je mag de zondag zien als een geschenk van God, waarop je kunt uitrusten van school en God mag ontmoeten in de kerk.
Er is duidelijk in een werkgroep, of misschien wel in een stuurgroep, over nagedacht.
Is dat zo?
Is het wel zo principieel?
Je zou ook gewoon de stekker er uit kunnen trekken. Dan krijg je dit beeld op je computer.
pagina niet gevonden
Daar hoef je overigens de stekker niet voor uit te trekken, je zet gewoon een link aan naar een niet bestaande pagina.
Dan doe je tenminste echt niks op zondag. En ik kan uit eigen ervaring meedelen dat het slecht is iets te doen wat op de dag des Heren riekt naar bezig zijn.
Als klein kind mocht ik op die dag ook niks geen vrolijkheid hebben, zoals zwemmen, of fietsen. Op een zondag ging ik toch naar de schuur en pakte stilletjes de fiets van mijn zusje. God strafte onmiddellijk. Ik ben zelden of nooit gevallen met de fiets, maar op die dag deed Hij mij vallen op een plek waar veel grind lag, zodat m'n ene been onder de schrammen en onder het bloed zat. God strafte dus zo dat ik het niet voor m'n vader verborgen kon houden zodat die ook nog eens zijn wrekende hand naar mij kon uitsteken.
De provider van de site is solcon | Provider met een hart. Die is gewoon open op zondag, ook voor commerciële doeleinden.
Het is dus eigenlijk een boodschap. Maar wel een boodschap met een rare inhoud. Want hoe staat dat met de (dikkere) zaterdagkrant. Zou die ook opzij gelegd worden zaterdagavond om 23.59 uur. Ik kan me daar niet veel bij voorstellen, want daarin vind je ook de meditatie, bij Genesis 6:9 om maar iets te noemen.
Wij hadden vroeger thuis, naast een christelijk dagblad ook enkele christelijke periodieken voor het weekend, De Spiegel, Op den Uitkijk - met schaakrubriek, bordspelletjes mochten wel op zondag - Nederlandse Gedachten. Wel, daar kwam de familie echt niet doorheen op zaterdag, en daarmee werd niet gewacht tot maandag.
Vreemde boodschap dus.
Paus Franciscus waarschuwt ons dat internet als instrument ook door de duivel gehanteerd wordt, maar dat beperkt zich niet tot zondag. En hij ziet ook de zegeningen als hij schrijft La testimonianza cristiana non si fa con il bombardamento di messaggi religiosi, ma con la volontà di donare se stessi agli altri «attraverso la disponibilità.*)
Geen bombardement van boodschappen, maar er zijn voor de ander.
En de EO zendt ook gewoon op zondag uit, met gesprekken over bekeringen en met zingen.
Dat brengt me terug bij mijn tweede kwalificatie: het heeft iets vertederends.
Niks vertederends.
Het is een hele fundamentalistische boodschap.
En als zodanig doet het me nog het meeste denken aan een vader uit een dorp iets verderop. Zijn zoon was voor dienstplicht opgeroepen, en mocht dan op zaterdag naar huis reizen om daar het weekend door te brengen. Op zekere zaterdag ging er iets mis, hij kwam veel te laat met de trein aan, zodat hij de laatste bus vanaf het station nog net kon nemen, waardoor hij iets na middernacht, op zondag dus, bij het ouderlijk huis arriveerde. Maar de vader had inmiddels de deur op slot gedaan, want op zondag mocht er niet gereisd worden.
Dat is geen broodje aap. Ik zou over een andere nakomeling van deze vader een verhaal kunnen vertellen, dat ook met het geloof te maken heeft; maar dat doe ik niet want de uitkomst daarvan was iets gruwelijker.
*) Hij zegt het niet in het NL, maar de Engelse tekst zegt: Effective Christian witness is not about bombarding people with religious messages, but about our willingness to be available to Others.
zondag gesloten
Er is dus een pagina gemaakt, refdag.nl/zondag waar vanaf zaterdagavond om 24.00 uur - nee, ik denk 23.59, anders is het zondag 0.00 uur - alle links naar verwijzen, en die zullen dan maandagmorgen 0.00 uur weer teruggezet worden.
Wel principieel, toch? En ook zeer consequent.
't Heeft ook wel iets vertederends.
Het doet me denken aan dat wat oudere echtpaar NL dat ik op een Italiaanse luchthaven zag, die een cappuccino en een brioche namen en, voordat ze dat nuttigden, voor een moment de handen vouwden en de ogen sloten.
Het is voor zondag de homepage met een iets andere tekst. Vandaag is het zondag. We wijden deze dag in het bijzonder aan de dienst van God. De links op die page zijn in stand gehouden, d.w.z. enkele links brengen je naar sites die gesloten zijn. Maar, je kunt wel contact opnemen, ook met de economieredactie. Je krijgt dan op maandag antwoord.
Ook kun je op zondag naar andere sites, achter een tab bezoek ook. Dat is een page van de beheerder van de site, Erdee Media Groep (hoor RD) en die brengt je weer naar sites met een zelfde houding. Die brengt je bijv. naar de site kits en daar staat dan, op de page kits.nl/zondag: Zoals je weet is het vandaag zondag. Een dag die God apart gezet heeft. Een rustdag. Je mag de zondag zien als een geschenk van God, waarop je kunt uitrusten van school en God mag ontmoeten in de kerk.
Er is duidelijk in een werkgroep, of misschien wel in een stuurgroep, over nagedacht.
Is dat zo?
Is het wel zo principieel?
Je zou ook gewoon de stekker er uit kunnen trekken. Dan krijg je dit beeld op je computer.
pagina niet gevonden
Daar hoef je overigens de stekker niet voor uit te trekken, je zet gewoon een link aan naar een niet bestaande pagina.
Dan doe je tenminste echt niks op zondag. En ik kan uit eigen ervaring meedelen dat het slecht is iets te doen wat op de dag des Heren riekt naar bezig zijn.
Als klein kind mocht ik op die dag ook niks geen vrolijkheid hebben, zoals zwemmen, of fietsen. Op een zondag ging ik toch naar de schuur en pakte stilletjes de fiets van mijn zusje. God strafte onmiddellijk. Ik ben zelden of nooit gevallen met de fiets, maar op die dag deed Hij mij vallen op een plek waar veel grind lag, zodat m'n ene been onder de schrammen en onder het bloed zat. God strafte dus zo dat ik het niet voor m'n vader verborgen kon houden zodat die ook nog eens zijn wrekende hand naar mij kon uitsteken.
De provider van de site is solcon | Provider met een hart. Die is gewoon open op zondag, ook voor commerciële doeleinden.
Het is dus eigenlijk een boodschap. Maar wel een boodschap met een rare inhoud. Want hoe staat dat met de (dikkere) zaterdagkrant. Zou die ook opzij gelegd worden zaterdagavond om 23.59 uur. Ik kan me daar niet veel bij voorstellen, want daarin vind je ook de meditatie, bij Genesis 6:9 om maar iets te noemen.
Wij hadden vroeger thuis, naast een christelijk dagblad ook enkele christelijke periodieken voor het weekend, De Spiegel, Op den Uitkijk - met schaakrubriek, bordspelletjes mochten wel op zondag - Nederlandse Gedachten. Wel, daar kwam de familie echt niet doorheen op zaterdag, en daarmee werd niet gewacht tot maandag.
Vreemde boodschap dus.
Paus Franciscus waarschuwt ons dat internet als instrument ook door de duivel gehanteerd wordt, maar dat beperkt zich niet tot zondag. En hij ziet ook de zegeningen als hij schrijft La testimonianza cristiana non si fa con il bombardamento di messaggi religiosi, ma con la volontà di donare se stessi agli altri «attraverso la disponibilità.*)
Geen bombardement van boodschappen, maar er zijn voor de ander.
En de EO zendt ook gewoon op zondag uit, met gesprekken over bekeringen en met zingen.
Dat brengt me terug bij mijn tweede kwalificatie: het heeft iets vertederends.
Niks vertederends.
Het is een hele fundamentalistische boodschap.
En als zodanig doet het me nog het meeste denken aan een vader uit een dorp iets verderop. Zijn zoon was voor dienstplicht opgeroepen, en mocht dan op zaterdag naar huis reizen om daar het weekend door te brengen. Op zekere zaterdag ging er iets mis, hij kwam veel te laat met de trein aan, zodat hij de laatste bus vanaf het station nog net kon nemen, waardoor hij iets na middernacht, op zondag dus, bij het ouderlijk huis arriveerde. Maar de vader had inmiddels de deur op slot gedaan, want op zondag mocht er niet gereisd worden.
Dat is geen broodje aap. Ik zou over een andere nakomeling van deze vader een verhaal kunnen vertellen, dat ook met het geloof te maken heeft; maar dat doe ik niet want de uitkomst daarvan was iets gruwelijker.
*) Hij zegt het niet in het NL, maar de Engelse tekst zegt: Effective Christian witness is not about bombarding people with religious messages, but about our willingness to be available to Others.
Monday, December 9, 2013
erfzonde
Over dat Calvinistische leerstuk, dat mij met de paplepel is ingegoten, heb ik al heel lang zo mijn eigen mening: allemaal flauwe kul. Maar sinds vanmorgen vrees ik dat ik dat inzicht bij zal moeten stellen.
Al enige tijd geleden is mijn trouwe viervoeter Barone dood gegaan. Het was een lief beest, en het heeft me wel enige traantjes gekost. Maar hier geldt heel simpel de troost van Wim Sonneveld: voor je het weet zijn er al weer nieuwe gebakken.
Ik heb nu een ander hondje. Weer uit het asiel. Het is een beweeglijk beestje. Het is ook een lief beestje. Affettuoso, zoals ze hier in Italia zeggen. Geen waakhond dus. Het liefst doet hij het hek open, ook voor hen die hier niets te zoeken hebben.
Ik noem hem Trovaglio.
Het beestje wil zich vooral graag buiten zijn - lees: mijn - domein bewegen.
Evenals Barone betekent dat: op bezoek bij Vittorio, de schaapherder. Die heeft drie honden, dat is aangenaam gezelschap. Een van die honden komt ook af en toe bij mij buurten.
Maar, Barone kwam altijd terug. Soms moest ik hem halen, maar dan wist ik zeker waar ik hem kon vinden.
Dat gaat niet zo bij Trovaglio. Eerst kon ik hem los laten lopen als we gingen stappen; nu niet meer, dan gaat ie zelf op stap, altijd een beetje harder lopend dan ik. En hij bepaalt de weg. Dus nu gaat hij aan de riem.
Eerst kon ik hem nog rustig naar de schaapherder laten gaan. Niet dat hij uit zichzelf terugkwam, maar als ik hem ging halen liet hij zich pakken, al moest daar soms list en bedrog aan te pas komen. Niet dat ik hem moest halen: het hondje vond het prima bij Vittorio, en deze man had er geen last van.
Af en toe kwam Trovaglio kijken of er bij mij ook wat te eten was. Ook ik had daar geen problemen mee. Het is een zwervertje en als hij zo gelukkig is, mij best.
Dat is nu ook afgelopen. Hij kwam niet meer terug en hij bleef niet op het terrein van de schaapherder. Hij trok de wijde wereld in. En zo werd ik op een dag gebeld door een ambtenaar die over zwerfhonden gaat. Helemaal uit Torrita di Siena. Ik weet niet hoeveel het hemelsbreed is, maar met de auto zijn het heel wat kilometers vanaf mijn huis.
Zoals gezegd, van mij mag hij zwerven. Ik hou er niet van honden op te sluiten. Maar als hij vrij rondloopt kan hij ongelukken veroorzaken, of mensen schade berokkenen. En Italiaanse honden hebben een chip, zo weten ze mij altijd te vinden.
Dus heb ik mijn omheining flink opgehoogd. Maar, zoals mijn Engelse vrienden zeggen: what a monkey. In no time was hij weer verdwenen. Vanaf dat moment ging hij ook binnen de omheining aan de lijn.
Inmiddels heeft hij van ons de bijnaam Houdini gekregen. Hij is weer over het hek geklommen. Hij moet zichzelf daarbij haast opgeknoopt hebben. Hij zal gebungeld hebben, aan de lijn die hem in de tuin moest houden. Maar, met zijn niet al te dikke kop is hij aan de wurgdood in zijn eigen halsband, en aan het hem opgelegde tuinarrest, ontsnapt.
Nu ligt hij vast in een tuigje.
En we lopen nooit meer ieder zelfstandig onze wandeling.
Daar wordt Trovaglio heel treurig van.
Ik ook. Het voelt alsof ik hem een dwangbuis aangedaan heb. En dat is helemaal niet mijn stijl.
En zo hoorde ik mijzelf vanmorgen tegen hem praten - in het Hollands; Barone sprak Italiaans en Engels, en ook nog Duits en een beetje Hollands, maar Trovaglio is niet voor rede vatbaar.
Luister Trovaglio, zei ik, toen hij tijdens onze wandeling weer vreselijk aan zijn riem trok, ik had het graag anders gezien, maar ’t is je eigen schuld. Van mij mag je los lopen, van mij mag je los in de tuin, van mij mag je zelfs naar de schaapherder. Maar jij weet geen maat te houden. Jij gaat je eigen gang en je trekt je nergens wat van aan. En dus moet baasje jou vast binden. Eigen schuld, dikke bult. Dat vind je niet leuk, ik weet het. De baas wordt er zelf ook een beetje verdrietig van, maar ...
Terwijl ik mezelf zo hoor praten, denk ik: wie voert hier het woord?
‘k Had niet veel bedenktijd nodig voordat ik in de gaten had wie ik daar aan het na-apen was.
Mijn vader.
De dominee.
Calvijn.
God zelf wellicht ook nog?
Zo ongeveer moet het raadsel van de voorbeschikte genade uitgelegd worden: dat je verloren wilt gaan is je eigen schuld Trovaglio, dat ik mij nog steeds jouw lot aantrek is pure goedertierenheid.
Al enige tijd geleden is mijn trouwe viervoeter Barone dood gegaan. Het was een lief beest, en het heeft me wel enige traantjes gekost. Maar hier geldt heel simpel de troost van Wim Sonneveld: voor je het weet zijn er al weer nieuwe gebakken.
Ik heb nu een ander hondje. Weer uit het asiel. Het is een beweeglijk beestje. Het is ook een lief beestje. Affettuoso, zoals ze hier in Italia zeggen. Geen waakhond dus. Het liefst doet hij het hek open, ook voor hen die hier niets te zoeken hebben.
Ik noem hem Trovaglio.
Het beestje wil zich vooral graag buiten zijn - lees: mijn - domein bewegen.
Evenals Barone betekent dat: op bezoek bij Vittorio, de schaapherder. Die heeft drie honden, dat is aangenaam gezelschap. Een van die honden komt ook af en toe bij mij buurten.
Maar, Barone kwam altijd terug. Soms moest ik hem halen, maar dan wist ik zeker waar ik hem kon vinden.
Dat gaat niet zo bij Trovaglio. Eerst kon ik hem los laten lopen als we gingen stappen; nu niet meer, dan gaat ie zelf op stap, altijd een beetje harder lopend dan ik. En hij bepaalt de weg. Dus nu gaat hij aan de riem.
Eerst kon ik hem nog rustig naar de schaapherder laten gaan. Niet dat hij uit zichzelf terugkwam, maar als ik hem ging halen liet hij zich pakken, al moest daar soms list en bedrog aan te pas komen. Niet dat ik hem moest halen: het hondje vond het prima bij Vittorio, en deze man had er geen last van.
Af en toe kwam Trovaglio kijken of er bij mij ook wat te eten was. Ook ik had daar geen problemen mee. Het is een zwervertje en als hij zo gelukkig is, mij best.
Dat is nu ook afgelopen. Hij kwam niet meer terug en hij bleef niet op het terrein van de schaapherder. Hij trok de wijde wereld in. En zo werd ik op een dag gebeld door een ambtenaar die over zwerfhonden gaat. Helemaal uit Torrita di Siena. Ik weet niet hoeveel het hemelsbreed is, maar met de auto zijn het heel wat kilometers vanaf mijn huis.
Zoals gezegd, van mij mag hij zwerven. Ik hou er niet van honden op te sluiten. Maar als hij vrij rondloopt kan hij ongelukken veroorzaken, of mensen schade berokkenen. En Italiaanse honden hebben een chip, zo weten ze mij altijd te vinden.
Dus heb ik mijn omheining flink opgehoogd. Maar, zoals mijn Engelse vrienden zeggen: what a monkey. In no time was hij weer verdwenen. Vanaf dat moment ging hij ook binnen de omheining aan de lijn.
Inmiddels heeft hij van ons de bijnaam Houdini gekregen. Hij is weer over het hek geklommen. Hij moet zichzelf daarbij haast opgeknoopt hebben. Hij zal gebungeld hebben, aan de lijn die hem in de tuin moest houden. Maar, met zijn niet al te dikke kop is hij aan de wurgdood in zijn eigen halsband, en aan het hem opgelegde tuinarrest, ontsnapt.
Nu ligt hij vast in een tuigje.
En we lopen nooit meer ieder zelfstandig onze wandeling.
Daar wordt Trovaglio heel treurig van.
Ik ook. Het voelt alsof ik hem een dwangbuis aangedaan heb. En dat is helemaal niet mijn stijl.
En zo hoorde ik mijzelf vanmorgen tegen hem praten - in het Hollands; Barone sprak Italiaans en Engels, en ook nog Duits en een beetje Hollands, maar Trovaglio is niet voor rede vatbaar.
Luister Trovaglio, zei ik, toen hij tijdens onze wandeling weer vreselijk aan zijn riem trok, ik had het graag anders gezien, maar ’t is je eigen schuld. Van mij mag je los lopen, van mij mag je los in de tuin, van mij mag je zelfs naar de schaapherder. Maar jij weet geen maat te houden. Jij gaat je eigen gang en je trekt je nergens wat van aan. En dus moet baasje jou vast binden. Eigen schuld, dikke bult. Dat vind je niet leuk, ik weet het. De baas wordt er zelf ook een beetje verdrietig van, maar ...
Terwijl ik mezelf zo hoor praten, denk ik: wie voert hier het woord?
‘k Had niet veel bedenktijd nodig voordat ik in de gaten had wie ik daar aan het na-apen was.
Mijn vader.
De dominee.
Calvijn.
God zelf wellicht ook nog?
Zo ongeveer moet het raadsel van de voorbeschikte genade uitgelegd worden: dat je verloren wilt gaan is je eigen schuld Trovaglio, dat ik mij nog steeds jouw lot aantrek is pure goedertierenheid.
Tuesday, February 15, 2011
Queen's day and a canalappartment
Een paar weken geleden waarschuwde Van der Laan, de nieuwe burgemeester van Amsterdam, dat Koninginnedag te zwaar wordt voor de hoofdstad. Ik kon een sardonische grijns niet onderdrukken. Natuurlijk, nieuwe bezems vegen schoon, maar wij, bewoners van het centrum van Amsterdam, wisten het al heel lang.
Eigenlijk is Koninginnedag maar even leuk geweest. Mijn zoon studeerde er en ik had een woonruimte voor hem georganiseerd. Wij gingen op Koninginnedag naar hem toe en zagen de "gezellige" drukte.
Toen ik zelf enkele jaren later weer terug keerde naar de stad van mijn leven, bleek hoe gezellig. Voorafgaand aan Koninginnedag heb je de Koninginnenacht. Als je 's morgens op pad gaat om te zien hoe de dag zich "gezellig" gaat ontwikkelen zijn de sporen daarvan nog lang niet verdwenen.
En ze blijven de hele dag hangen, als ongewenst bezoek. Dus toen wij een keer, één keertje maar, tussen die drukte in de Leidsestraat liepen, en mee mochten maken hoe een paar opgeschoten jongens hun halfvolle zakken patat - met! - over hun schouder gooiden, en daarvan veel plezier hadden, wisten wij genoeg.
Wij woonden niet in die gezellige drukte, Godzijdank niet. Maar ook op afstand hoefde je niks van de jaarlijkse ontwikkeling van Koninginnedag te missen!
Wij hadden, wat de Amerikanen een Canalappartment noemen, en waar de Amerikanen dan ook heel graag komen, zeker op dat soort dagen.
Wij bewoonden een appartement aan de Raamgracht.
How nice, Queen's Birthday in Amsterdam.
Met vrij uitzicht vanaf die Raamgracht (21)over de Groenburgwal. Prachtig uitzicht, en ook van mijn uitzicht hebben Amerikanen mogen genieten, en ik dan weer van hun toen nog sterke dollar. Als het enigszins kon verkozen wij rond die dag rust boven het prachtige uitzicht.
Op Terschelling.
Of in Italia, waar het ook heerlijk toeven is. En het uitzicht soms ook betoverend.
Ik ben geen massamens.
Dus de waarschuwing van Van der Laan kan ik wel begrijpen.
In zijn kielzog volgde gisteren een waarschuwing van ...
Ja, van wie eigenlijk? Een organisatie die daartoe is ingericht?
Nee, van onze onvolprezen NS!
En weer kon ik een sardonische grijns niet onderdrukken. Maar nu om andere redenen. De NS laat ten eerste weten dat het wel eens een grote rotzooi kan worden. Ze gebruikt nog net het woord terrorisme niet, maar verder past haar waarschuwing prima in het tijdsbeeld en straatbeeld, vol met het ontevreden PVV-volk, dat inmiddels alles wat er in NL zo goed gaat zo slecht vindt, dat ik me bijna schaam dat ik hier boven iets negatiefs over Amsterdam heb geschreven.
Gauw goedmaken.
Voor alle duidelijkheid: ik hou van Amsterdam!
Ik hou alleen niet zo van Koninginnedag in Amsterdam. Maar ik kan me er best doorheen slaan, hoor.
Ik vermoed zo dat de NS zich niet meer door haar zware verantwoordelijkheden heen kan slaan. Want het is toch niet anders te verklaren dat ze een organisatietaak, die juist haar op het lijf geschreven moet zijn, bij voorbaat al lijkt op te geven.
Ze gaat niet eerst aan de slag.
Nee, ze begint met begrip te vragen voor de problemen. Bijna drie maanden van te voren!
Wat zeg ik, ze gaat waarschuwen. Ze vraagt maatregelen!
Op een manier, een terrorismebestrijdingsorganisatie niet onwaardig. Eerst wordt het hedendaagse spook van de zogenaamd alom aanwezige rotzooi in de samenleving opgeroepen. Waarna ze dat als smoesje gebruikt om te zeggen dat ze vermoedelijk ook onder deze omstandigheden wel eens zou kunnen falen in de uitvoering van haar taak.
U begrijpt, zo kunnen wij ons werk niet doen!
Ik zet het hier cursief, dus het lijkt geciteerd. Maar, al wil je er niet van horen, je moet wel over deze boodschap tussen de regels door struikelen!
Ik wil maar zeggen.
Dankuwel meneer Van der Laan, dat U ons zo geholpen hebt!
PS
Ik wil ook dit zeggen. Mocht U die aangekondigde gevaarlijke omstandigheden een keertje niet mee willen maken, klikt U dan eens op de links die onder/boven dit blog staan. Er zijn plekjes op de wereld, zo heerlijk rustig, zo wonderbaarlijk mooi ook, dat je daarna weer een heel jaar Amsterdam met plezier kunt beleven.
Eigenlijk is Koninginnedag maar even leuk geweest. Mijn zoon studeerde er en ik had een woonruimte voor hem georganiseerd. Wij gingen op Koninginnedag naar hem toe en zagen de "gezellige" drukte.
Toen ik zelf enkele jaren later weer terug keerde naar de stad van mijn leven, bleek hoe gezellig. Voorafgaand aan Koninginnedag heb je de Koninginnenacht. Als je 's morgens op pad gaat om te zien hoe de dag zich "gezellig" gaat ontwikkelen zijn de sporen daarvan nog lang niet verdwenen.
En ze blijven de hele dag hangen, als ongewenst bezoek. Dus toen wij een keer, één keertje maar, tussen die drukte in de Leidsestraat liepen, en mee mochten maken hoe een paar opgeschoten jongens hun halfvolle zakken patat - met! - over hun schouder gooiden, en daarvan veel plezier hadden, wisten wij genoeg.
Wij woonden niet in die gezellige drukte, Godzijdank niet. Maar ook op afstand hoefde je niks van de jaarlijkse ontwikkeling van Koninginnedag te missen!
Wij hadden, wat de Amerikanen een Canalappartment noemen, en waar de Amerikanen dan ook heel graag komen, zeker op dat soort dagen.
Wij bewoonden een appartement aan de Raamgracht.
How nice, Queen's Birthday in Amsterdam.
Met vrij uitzicht vanaf die Raamgracht (21)over de Groenburgwal. Prachtig uitzicht, en ook van mijn uitzicht hebben Amerikanen mogen genieten, en ik dan weer van hun toen nog sterke dollar. Als het enigszins kon verkozen wij rond die dag rust boven het prachtige uitzicht.
Op Terschelling.
Of in Italia, waar het ook heerlijk toeven is. En het uitzicht soms ook betoverend.
Ik ben geen massamens.
Dus de waarschuwing van Van der Laan kan ik wel begrijpen.
In zijn kielzog volgde gisteren een waarschuwing van ...
Ja, van wie eigenlijk? Een organisatie die daartoe is ingericht?
Nee, van onze onvolprezen NS!
En weer kon ik een sardonische grijns niet onderdrukken. Maar nu om andere redenen. De NS laat ten eerste weten dat het wel eens een grote rotzooi kan worden. Ze gebruikt nog net het woord terrorisme niet, maar verder past haar waarschuwing prima in het tijdsbeeld en straatbeeld, vol met het ontevreden PVV-volk, dat inmiddels alles wat er in NL zo goed gaat zo slecht vindt, dat ik me bijna schaam dat ik hier boven iets negatiefs over Amsterdam heb geschreven.
Gauw goedmaken.
Voor alle duidelijkheid: ik hou van Amsterdam!
Ik hou alleen niet zo van Koninginnedag in Amsterdam. Maar ik kan me er best doorheen slaan, hoor.
Ik vermoed zo dat de NS zich niet meer door haar zware verantwoordelijkheden heen kan slaan. Want het is toch niet anders te verklaren dat ze een organisatietaak, die juist haar op het lijf geschreven moet zijn, bij voorbaat al lijkt op te geven.
Ze gaat niet eerst aan de slag.
Nee, ze begint met begrip te vragen voor de problemen. Bijna drie maanden van te voren!
Wat zeg ik, ze gaat waarschuwen. Ze vraagt maatregelen!
Op een manier, een terrorismebestrijdingsorganisatie niet onwaardig. Eerst wordt het hedendaagse spook van de zogenaamd alom aanwezige rotzooi in de samenleving opgeroepen. Waarna ze dat als smoesje gebruikt om te zeggen dat ze vermoedelijk ook onder deze omstandigheden wel eens zou kunnen falen in de uitvoering van haar taak.
U begrijpt, zo kunnen wij ons werk niet doen!
Ik zet het hier cursief, dus het lijkt geciteerd. Maar, al wil je er niet van horen, je moet wel over deze boodschap tussen de regels door struikelen!
Ik wil maar zeggen.
Dankuwel meneer Van der Laan, dat U ons zo geholpen hebt!
PS
Ik wil ook dit zeggen. Mocht U die aangekondigde gevaarlijke omstandigheden een keertje niet mee willen maken, klikt U dan eens op de links die onder/boven dit blog staan. Er zijn plekjes op de wereld, zo heerlijk rustig, zo wonderbaarlijk mooi ook, dat je daarna weer een heel jaar Amsterdam met plezier kunt beleven.
Thursday, February 10, 2011
De Italiaanse agenda
Iedereen buiten Italia houdt zijn hart vast hoe dat zal gaan met Berlusconi en de jonge, te jonge, maar niet meer zo maagdelijke maagden.
Wij in Italia niet. Natuurlijk, een enkele nog niet cynische fan van de oppositie hoopt voor de zoveelste keer op de ondergang van deze volksverleider. Maar verder hebben de Italianen een ander probleem aan hun hoofd.
De uitbater van de bar waar ik vanmorgen mijn caffè lungo dronk gaf de sfeer goed aan. Ik vroeg hem of la Repubblica er was, doelend op de krant die altijd op zijn tafeltjes ligt.
La Repubblica non c'è più. Ora Italia è un casino.
Misschien niet op een examen, maar verder mag U dit in gedachten vertalen met: een huishouden van Jan Steen. Dat is dan netjes uitgedrukt.
Er zou een feest moeten komen. Het is straks 150 jaar geleden dat het heette dat de eenwording van Italia een feit was. Dat is officieel, maar verder enigszins overdreven. Voor de Italianen bestaat Italia niet. Okay, als het nationale elftal de kwartfinales van een belangrijk toernooi binnenstrompelt - dan gaat er even iets leven. Als de voetballers het toernooi winnen, hoe dan ook, al is het met catenaccio, dan gaat het gevoel iets langer mee. Maar daarna weer over tot de orde van de dag. De directe omgeving is veel belangrijker. En daarom mag het staatshoofd Berlusconi ook de pias uithangen.
En toch, toen ik aangaf dat ik de barhouder begreep, door op te merken dat ze geen feestje mochten bouwen, werd de pijn daarvan, van hun Italia dat maar geen natie wil zijn, weer voelbaar. De aanwezigen begonnen te mopperen.
De Lega Nord wil hen een vrije dag door de neus boren. Want voor de Lega zou een feestje, laat staan een geslaagd feest, een streep door hun federalistische plannen kunnen halen - plannen overigens die als zovele Italiaanse plannen niet meer dan de agenda zijn en blijven van een willekeurige Italiaanse partijbons.
Bossi dus. Daarin voorgegaan door zijn adjudant Calderoli, die het vuurtje opgestookt heeft, heeft hij laten weten dat dat 150-jarige bestaan geen vrije dag waard is - want niet op iedere plek denken ze hetzelfde over de eenwording van Italia.
Dat kan niet ontkend worden.
Er is een prachtig verhaal over de plannen van Bossi. Colpo di Lega van Raffaele Nigro. Het begint met de woorden Crooc crooc corocrooc. En je ziet en hoort wat je leest: dat op een nacht de Lega Nord Italia doormidden zaagt, van Trastevere naar Pescara, waarna de onderste arme helft de Middellandse Zee indrijft. Zo daar zijn we vanaf, denken de capitani d'industria di Milano en Torino. Nu hebben we eindelijk een mooie staat.
Maar ze denken verkeerd.
Bolzano, meer noordelijk bestaat er niet in Italia, is een min of meer autonome provincie waarvan het BNP per hoofd van de bevolking het BNP van andere gebieden in Italia vele malen overstijgt, zelfs dat van het toch niet arme Toscana. Daar wonen nl. Italiaanse Duitsers - zouden ook zomaar Duitse Italianen kunnen zijn. I Bolzanini moeten dan ook niks van Bossi hebben, want dat is net zo goed een Italiaan, of ie nou van Padania is of van Sicilia. Bij de nationale verkiezingen scoren de Leghisten nog een beetje, maar bij de regionale verkiezingen komen ze er niet aan te pas. I Bolzanini willen graag autonoom blijven, en als er weer een privilege in gevaar komt, dreigen ze hooguit dat ze zich aansluiten bij Oostenrijk.
Als ik in het postkantoor in Gioiella, dus nog steeds in wat Bossi als het Noorden van Italia ziet, sta te wachten op een oud vrouwtje dat heel geduldig door de kantoorhouder uitgelegd wordt hoe ze wel en niet moet pinnen of wat het verschil is tussen iets gewoon en iets aangetekend verzenden, verzucht een fietsmaatje die in Zwitserland werkt en hier voor zijn oude moeder veel van zijn weekends en vakanties doorbrengt na een stief kwartiertje wachten: Leonardo, als mijn moeder straks dood is, dan kom ik hier nooit meer.
Nog zuidelijker, in de buurt van Orvieto, heb ik ooit meegemaakt dat een toeristische trekpleister dicht was vanwege een ristrutturazione en dat een Italiaans echtpaar, dat een lange reis helemaal voor niets had gemaakt, ruzie ging maken met de werklui. Eén van de steviger werklui liep op ze af en vroeg ze op te sodemieteren.
Vattene via! Sei di Nord, Eh!
Dat van het sterke Nord en het arme Sud is dus zeer betrekkelijk.
Bossi is overigens niet de enige die zo over het feestje denkt. Om diverse redenen lopen de scheidslijnen dwars door de Italiaanse samenleving. De voorzitter van de werkgevers wil geen vrije dag; de oud voorzitter - Montezemolo, nog steeds een belangrijk man - wil wel een vrije dag. De voorzitter van de ene vakcentrale is voor, een andere is tegen. Sommige ministers zijn voor, sommige tegen.
Saillant detail: Berlusconi en zijn secretaris Letti zitten op de stoel van de mediator. Daar gaat il Cavaliere vast nog munt uit slaan, dat gaat hem geen windeieren leggen.
Wanneer denkt U nu dat het feest is. La Repubblica (ik ben nu terug bij de krant die ik bij mijn caffè lungo wilde lezen) kopte IL GOVERNO PRENDE TEMPO . Ze had ook kunnen koppen dormirci sopra = prendendo tempo per riflettere con calma. Ofwel een nachtje er over slapen.
Eén nachtje maar?
Kunnen er evengoed meer worden!
Wanneer denkt U dus dat het gaat gebeuren?
Volgend jaar zult U zeggen, indachtig het feit dat Lubbers sinds vorig jaar bezig is met de viering van 200 jaar NL waarvan we nu alleen nog maar weten dat dat ergens tussen 2014 en 2018 gestalte moet krijgen.
Niks hoor: het is volgende maand dat Italia 150 jaar bestaat! En eerst nu gaan ze zich druk maken over of er wel of geen vrije dag zal zijn, de zo noordelijk efficiënte Lega Nord van Bossi achteraan voorop.
Wij in Italia niet. Natuurlijk, een enkele nog niet cynische fan van de oppositie hoopt voor de zoveelste keer op de ondergang van deze volksverleider. Maar verder hebben de Italianen een ander probleem aan hun hoofd.
De uitbater van de bar waar ik vanmorgen mijn caffè lungo dronk gaf de sfeer goed aan. Ik vroeg hem of la Repubblica er was, doelend op de krant die altijd op zijn tafeltjes ligt.
La Repubblica non c'è più. Ora Italia è un casino.
Misschien niet op een examen, maar verder mag U dit in gedachten vertalen met: een huishouden van Jan Steen. Dat is dan netjes uitgedrukt.
Er zou een feest moeten komen. Het is straks 150 jaar geleden dat het heette dat de eenwording van Italia een feit was. Dat is officieel, maar verder enigszins overdreven. Voor de Italianen bestaat Italia niet. Okay, als het nationale elftal de kwartfinales van een belangrijk toernooi binnenstrompelt - dan gaat er even iets leven. Als de voetballers het toernooi winnen, hoe dan ook, al is het met catenaccio, dan gaat het gevoel iets langer mee. Maar daarna weer over tot de orde van de dag. De directe omgeving is veel belangrijker. En daarom mag het staatshoofd Berlusconi ook de pias uithangen.
En toch, toen ik aangaf dat ik de barhouder begreep, door op te merken dat ze geen feestje mochten bouwen, werd de pijn daarvan, van hun Italia dat maar geen natie wil zijn, weer voelbaar. De aanwezigen begonnen te mopperen.
De Lega Nord wil hen een vrije dag door de neus boren. Want voor de Lega zou een feestje, laat staan een geslaagd feest, een streep door hun federalistische plannen kunnen halen - plannen overigens die als zovele Italiaanse plannen niet meer dan de agenda zijn en blijven van een willekeurige Italiaanse partijbons.
Bossi dus. Daarin voorgegaan door zijn adjudant Calderoli, die het vuurtje opgestookt heeft, heeft hij laten weten dat dat 150-jarige bestaan geen vrije dag waard is - want niet op iedere plek denken ze hetzelfde over de eenwording van Italia.
Dat kan niet ontkend worden.
Er is een prachtig verhaal over de plannen van Bossi. Colpo di Lega van Raffaele Nigro. Het begint met de woorden Crooc crooc corocrooc. En je ziet en hoort wat je leest: dat op een nacht de Lega Nord Italia doormidden zaagt, van Trastevere naar Pescara, waarna de onderste arme helft de Middellandse Zee indrijft. Zo daar zijn we vanaf, denken de capitani d'industria di Milano en Torino. Nu hebben we eindelijk een mooie staat.
Maar ze denken verkeerd.
Bolzano, meer noordelijk bestaat er niet in Italia, is een min of meer autonome provincie waarvan het BNP per hoofd van de bevolking het BNP van andere gebieden in Italia vele malen overstijgt, zelfs dat van het toch niet arme Toscana. Daar wonen nl. Italiaanse Duitsers - zouden ook zomaar Duitse Italianen kunnen zijn. I Bolzanini moeten dan ook niks van Bossi hebben, want dat is net zo goed een Italiaan, of ie nou van Padania is of van Sicilia. Bij de nationale verkiezingen scoren de Leghisten nog een beetje, maar bij de regionale verkiezingen komen ze er niet aan te pas. I Bolzanini willen graag autonoom blijven, en als er weer een privilege in gevaar komt, dreigen ze hooguit dat ze zich aansluiten bij Oostenrijk.
Als ik in het postkantoor in Gioiella, dus nog steeds in wat Bossi als het Noorden van Italia ziet, sta te wachten op een oud vrouwtje dat heel geduldig door de kantoorhouder uitgelegd wordt hoe ze wel en niet moet pinnen of wat het verschil is tussen iets gewoon en iets aangetekend verzenden, verzucht een fietsmaatje die in Zwitserland werkt en hier voor zijn oude moeder veel van zijn weekends en vakanties doorbrengt na een stief kwartiertje wachten: Leonardo, als mijn moeder straks dood is, dan kom ik hier nooit meer.
Nog zuidelijker, in de buurt van Orvieto, heb ik ooit meegemaakt dat een toeristische trekpleister dicht was vanwege een ristrutturazione en dat een Italiaans echtpaar, dat een lange reis helemaal voor niets had gemaakt, ruzie ging maken met de werklui. Eén van de steviger werklui liep op ze af en vroeg ze op te sodemieteren.
Vattene via! Sei di Nord, Eh!
Dat van het sterke Nord en het arme Sud is dus zeer betrekkelijk.
Bossi is overigens niet de enige die zo over het feestje denkt. Om diverse redenen lopen de scheidslijnen dwars door de Italiaanse samenleving. De voorzitter van de werkgevers wil geen vrije dag; de oud voorzitter - Montezemolo, nog steeds een belangrijk man - wil wel een vrije dag. De voorzitter van de ene vakcentrale is voor, een andere is tegen. Sommige ministers zijn voor, sommige tegen.
Saillant detail: Berlusconi en zijn secretaris Letti zitten op de stoel van de mediator. Daar gaat il Cavaliere vast nog munt uit slaan, dat gaat hem geen windeieren leggen.
Wanneer denkt U nu dat het feest is. La Repubblica (ik ben nu terug bij de krant die ik bij mijn caffè lungo wilde lezen) kopte IL GOVERNO PRENDE TEMPO . Ze had ook kunnen koppen dormirci sopra = prendendo tempo per riflettere con calma. Ofwel een nachtje er over slapen.
Eén nachtje maar?
Kunnen er evengoed meer worden!
Wanneer denkt U dus dat het gaat gebeuren?
Volgend jaar zult U zeggen, indachtig het feit dat Lubbers sinds vorig jaar bezig is met de viering van 200 jaar NL waarvan we nu alleen nog maar weten dat dat ergens tussen 2014 en 2018 gestalte moet krijgen.
Niks hoor: het is volgende maand dat Italia 150 jaar bestaat! En eerst nu gaan ze zich druk maken over of er wel of geen vrije dag zal zijn, de zo noordelijk efficiënte Lega Nord van Bossi achteraan voorop.
Tuesday, January 4, 2011
SPAGHETTI ALLA PUTTANESCA
Er is alla carbonara. Het is spaghetti genoemd naar de mannen die het aten: de houtskoolbranders, le carbonai. Harde werkers die veel spek nodig hadden om overeind te blijven.
Gaat het verhaal.
Mooi dat ze geen spaghetti, maar penne aten!
Zou alla carbonara vaker gegeten worden als alla puttanesca. Puttana is niet zo'n eerzaam beroep. Nou ja, vroeger wel. Zie de fim L'Uomo delle Stelle, waar in een klein Siciliaans dorpje de mannen die nog te jong zijn om samen te wonen, de mannen die zich eenzaam voelen ondanks dat ze samen wonen en de mannen wier vrouw is gaan hemelen, 's avonds in de rij staan voor de deur van de vrouw, die voor het dorp een zegenende taak vervult - pratend over het weer terwijl ze netjes hun beurt afwachten. Of denk aan het verhaal van García Marquez Memoria de mis putas tristes.
Maar als je denkt aan de tegenwoordige hoertjes op de afwerkplekken dan zou een spaghetti alla puttanesca evenals die voor de carbonai zeker een functie hebben.
Nee, spaghetti alla puttanesca heeft niks met hoertjes te maken. Of ....
Volgens mij is het zo gegaan.
Eén van de carbonai had genoeg van zijn zware leven. En van zijn bazige vrouw. En toen een marskramer langs kwam en hem vertelde van het zoete leven in Napoli stapte hij op, liet vrouw en kinderen achter zich en kwam een paar weken later in die smerige, maar o zo wonderschone stad aan, inmiddels vrouwlief het lekkere eten en het warme bed al aardig missend. Omdat hij er niet rijker op was geworden gedurende zijn tocht was het leven niet zozeer dolce dan wel hard en koud, vooral 's nachts. En zo bevond hij zich op een avond ook in zo'n rij, keurig en vooral knikkebollend wachtend op zijn beurt. Toen hij eindelijk aan de beurt was viel hij bijna om van de slaap, en kon hem nauwelijks overeind krijgen. De vrouw zag een aardige man, kreeg medelijden, en pakte haar bordje fuori servizio dat de volgende klant voor zijn neus aan de deurknop gehangen zag worden. Senza fare motto.
Ik zal jou eens een lekkere pasta klaarmaken, zei ze, kijken wat we daarna in bed hebben.
pomidori da sugo 500 gr.
spaghetti 400 gr.
olijfolie
zwarte olijven 150 gr.
ansjovis 100 gr.
kappertjes 50 gr.
tomatenpuree
knoflookteentjes 2
rood chilipepertje
En, zoals alle Italiaanse vrouwen, zei ze zichzelf voor wat te doen.
> Een pan water, niet al te zout ...
Nee, zo zegt een Italiaanse hoer dat niet.
> Mettere sul fuoco una pentola con abbondante acqua non troppo salata; quando alzerà il bollore buttarvi gli spaghetti.
[pan op het vuur - voldoende water - als het gaat borrelen de spaghetti er in gooien]
> Lavare e diliscare le acciughe.
[ansjovis wassen en fileren (ik hou niet van sardientjes!)]
> Porre in un casseruola di terracotta l'olio, l'aglio, e il pepperoncino a pezzetti; fare soffrigere e quando l'aglio sarà ben scuro, unire le acciughe e con una forchetta spappolarle bene.
[Olie, knoflook en aan stukken gereten chilipepertje bij elkaar - verhitten tot de knoflook bruin is - ansjovis erbij en roeren tot het een papje vormt]
> Aggungere quindi i pomidori, pelati e spezzetati, le olive snocciolate, i capperi ben lavati, e due cucchiaini di concentrato di pomodoro.
[De tomaten erbij, ook aan stukken en bovendien gepeld, de olijven zonder pit, de kappertjes en een beetje tomatepuree]
> Mescolare bene la salsa - deve risultare molto scura - e lasciarla sul fuoco fino a quando gli spaghetti saranno cotti; scolarli leggermente al dente e poi condirli.
[De boel goed mengen, en op het vuur houden tot de spaghetti klaar is(die begrijp ik niet: een mindere kok, zoals ik, kan niet op tijd alles gedaan hebben - bij mij is de spaghetti eerder gaar dan de saus klaar is)]
Wel, wat er die nacht verder gebeurd is weet ik niet, maar de houtskoolbrander voelde zichzelf de volgende morgen nog ongelukkiger. Zo een beetje als de slaaf, of als het hulpeloze kind dat niet zonder de mishandelende vader kan: ze hebben graag een gecontroleerd leventje, ook al wordt hun leven dan gecontroleerd door een ander.
De ondankbare hond. Met de staart tussen de benen vat hij de volgende morgen de reis terug aan. En zit enkele weken later weer aan zijn eigen tafel.
Waar hij onder uit de zak krijgt. Van vrouw én kinderen!
> Dove sei stato?
> Beh ... Napoli.
> Che hai fatto?
> Peuh ... niente.
> Ma, dove hai dormato?
> Un trattoria.
> Un trattoria!?
> C'era anche un letto.
> Che hai mangiato?
Aha, da's een makkelijke vraag. En hij vertelt hoe de "herbergierster" een pasta voor hem heeft gemaakt. Maar zijn vrouw, die allesbehalve van gisteren is, heeft onmiddellijk door dat hier een "potentie"-hapje is bereid.
> Porca miseria, sei stato con le donne!
De oudste zoon mengt zich in het gesprek.
> Trattoria alla puttanesca!
De jongste zoon doet ook een duit in het zakje.
> Spaghetti alla puttanesca!
Zo, de naam van dat gerecht staat. En moeders buldert:
> Da oggi mangiamo la pasta sempre a casa!
> Pasta alla carbonara!
Waarmee de oudste zoon de pot op tafel de nu bekende naam geeft!
> Che dice? Eeeh!
Zegt de vrouw met bliksemende ogen, vuurspuwend welhaast.
En de arme man weet alleen nog maar uit te brengen Amen. Waarmee zijn lot bezegeld is. Zijn verdere leven lang zal hij alleen nog maar spaghetti alla carbonara eten.
Gaat het verhaal.
Mooi dat ze geen spaghetti, maar penne aten!
Zou alla carbonara vaker gegeten worden als alla puttanesca. Puttana is niet zo'n eerzaam beroep. Nou ja, vroeger wel. Zie de fim L'Uomo delle Stelle, waar in een klein Siciliaans dorpje de mannen die nog te jong zijn om samen te wonen, de mannen die zich eenzaam voelen ondanks dat ze samen wonen en de mannen wier vrouw is gaan hemelen, 's avonds in de rij staan voor de deur van de vrouw, die voor het dorp een zegenende taak vervult - pratend over het weer terwijl ze netjes hun beurt afwachten. Of denk aan het verhaal van García Marquez Memoria de mis putas tristes.
Maar als je denkt aan de tegenwoordige hoertjes op de afwerkplekken dan zou een spaghetti alla puttanesca evenals die voor de carbonai zeker een functie hebben.
Nee, spaghetti alla puttanesca heeft niks met hoertjes te maken. Of ....
Volgens mij is het zo gegaan.
Eén van de carbonai had genoeg van zijn zware leven. En van zijn bazige vrouw. En toen een marskramer langs kwam en hem vertelde van het zoete leven in Napoli stapte hij op, liet vrouw en kinderen achter zich en kwam een paar weken later in die smerige, maar o zo wonderschone stad aan, inmiddels vrouwlief het lekkere eten en het warme bed al aardig missend. Omdat hij er niet rijker op was geworden gedurende zijn tocht was het leven niet zozeer dolce dan wel hard en koud, vooral 's nachts. En zo bevond hij zich op een avond ook in zo'n rij, keurig en vooral knikkebollend wachtend op zijn beurt. Toen hij eindelijk aan de beurt was viel hij bijna om van de slaap, en kon hem nauwelijks overeind krijgen. De vrouw zag een aardige man, kreeg medelijden, en pakte haar bordje fuori servizio dat de volgende klant voor zijn neus aan de deurknop gehangen zag worden. Senza fare motto.
Ik zal jou eens een lekkere pasta klaarmaken, zei ze, kijken wat we daarna in bed hebben.
pomidori da sugo 500 gr.
spaghetti 400 gr.
olijfolie
zwarte olijven 150 gr.
ansjovis 100 gr.
kappertjes 50 gr.
tomatenpuree
knoflookteentjes 2
rood chilipepertje
En, zoals alle Italiaanse vrouwen, zei ze zichzelf voor wat te doen.
> Een pan water, niet al te zout ...
Nee, zo zegt een Italiaanse hoer dat niet.
> Mettere sul fuoco una pentola con abbondante acqua non troppo salata; quando alzerà il bollore buttarvi gli spaghetti.
[pan op het vuur - voldoende water - als het gaat borrelen de spaghetti er in gooien]
> Lavare e diliscare le acciughe.
[ansjovis wassen en fileren (ik hou niet van sardientjes!)]
> Porre in un casseruola di terracotta l'olio, l'aglio, e il pepperoncino a pezzetti; fare soffrigere e quando l'aglio sarà ben scuro, unire le acciughe e con una forchetta spappolarle bene.
[Olie, knoflook en aan stukken gereten chilipepertje bij elkaar - verhitten tot de knoflook bruin is - ansjovis erbij en roeren tot het een papje vormt]
> Aggungere quindi i pomidori, pelati e spezzetati, le olive snocciolate, i capperi ben lavati, e due cucchiaini di concentrato di pomodoro.
[De tomaten erbij, ook aan stukken en bovendien gepeld, de olijven zonder pit, de kappertjes en een beetje tomatepuree]
> Mescolare bene la salsa - deve risultare molto scura - e lasciarla sul fuoco fino a quando gli spaghetti saranno cotti; scolarli leggermente al dente e poi condirli.
[De boel goed mengen, en op het vuur houden tot de spaghetti klaar is(die begrijp ik niet: een mindere kok, zoals ik, kan niet op tijd alles gedaan hebben - bij mij is de spaghetti eerder gaar dan de saus klaar is)]
Wel, wat er die nacht verder gebeurd is weet ik niet, maar de houtskoolbrander voelde zichzelf de volgende morgen nog ongelukkiger. Zo een beetje als de slaaf, of als het hulpeloze kind dat niet zonder de mishandelende vader kan: ze hebben graag een gecontroleerd leventje, ook al wordt hun leven dan gecontroleerd door een ander.
De ondankbare hond. Met de staart tussen de benen vat hij de volgende morgen de reis terug aan. En zit enkele weken later weer aan zijn eigen tafel.
Waar hij onder uit de zak krijgt. Van vrouw én kinderen!
> Dove sei stato?
> Beh ... Napoli.
> Che hai fatto?
> Peuh ... niente.
> Ma, dove hai dormato?
> Un trattoria.
> Un trattoria!?
> C'era anche un letto.
> Che hai mangiato?
Aha, da's een makkelijke vraag. En hij vertelt hoe de "herbergierster" een pasta voor hem heeft gemaakt. Maar zijn vrouw, die allesbehalve van gisteren is, heeft onmiddellijk door dat hier een "potentie"-hapje is bereid.
> Porca miseria, sei stato con le donne!
De oudste zoon mengt zich in het gesprek.
> Trattoria alla puttanesca!
De jongste zoon doet ook een duit in het zakje.
> Spaghetti alla puttanesca!
Zo, de naam van dat gerecht staat. En moeders buldert:
> Da oggi mangiamo la pasta sempre a casa!
> Pasta alla carbonara!
Waarmee de oudste zoon de pot op tafel de nu bekende naam geeft!
> Che dice? Eeeh!
Zegt de vrouw met bliksemende ogen, vuurspuwend welhaast.
En de arme man weet alleen nog maar uit te brengen Amen. Waarmee zijn lot bezegeld is. Zijn verdere leven lang zal hij alleen nog maar spaghetti alla carbonara eten.
Subscribe to:
Posts (Atom)