probabiliteiten

Het is nog niet zo ver maar het kan zomaar een plaatje worden

Huis ten Bosch, NATO-feestje (foto Frank van Beek/Volkskrant)

Dit was Nederland, de overnachting na de NAVO top.
Kan zomaar gebeuren. Is vannacht Nederlandse tijd al gebeurd.

Maar, ’t kan ook hartstikke fout gaan. Onbegrijpelijk dat geen krant van gewicht, geen cabaretier van naam, geen Directeur Generaal met gezag, hier dwars voor is gaan liggen. Vergeleken met het WK in Argentinië, of de vrijage van onze aanstaande Koning in Zuid Amerika / Spanje / Washington kun je de stilte oorverdovend noemen.
Stellen jullie je eens voor …

» mij is een leuk Hollands mopje verteld, mag ik? (Trump … en zonder antwoord af te wachten …)
» er komt een vrouw bij de dokter met onbestemde klachten
» na een boel vragen en kloppen, en krabben met een “g” – je weet maar nooit, moet je maar niet met onbestemde klachten komen – zegt de dokter
» mevrouw, mag ik vragen, rookt U wel eens na de daad
» daar heb ik nou nog nooit op gelet, dokter, ‘k zal de volgende keer eens beter opletten

Beetje dom-vrouwtje-grapje, Maxima is dan ook not amused, maar Trump schatert het uit, dus Alexander en Jetten én de ambassadeur schateren mee.
Kan zomaar gebeuren.

Trump is daar niet te beroerd voor. Met Amerikaanse bisschoppen die niet zo zuur doen als Leo, zoals die vrolijke, joviale Timothy Dolan, Archbishop van zijn New York, kun je best ook lachen.

Maar, zover komt het niet. Trump is net door de eerste regel heen, al gnuivend van de voorpret, als de deur open gaat en er komt zo’n Witte Huis lakei binnen (Trump heeft lakeien geïntroduceerd in het Witte Huis, jaah … gaat binnenkort ook het Witte Paleis heten, vast …) en die brengt zo’n wit briefje binnen, zilveren schaaltje, buiging, achteruitlopend weggaan ... dat soort dingen. Trump vouwt het open, fronst de wenkbrauwen even, en wil terug naar zijn mopje … as I was saying … maar één van de aanwezigen begaat een protocollaire uitschieter: toch niets ernstigs, meneer Trump. Waarop Trump antwoordt: oh nee, die kakkerlakken in Iran en Libanon willen maar niet luisteren en nu hebben we op moeten treden en er is wat collateral damage, een kleuterschool geloof ik, met nogal wat doden … niets aan de hand … er zijn al veels te veel van die kakkerlakken …

Dit wordt Maxima te machtig: dus haar vader niet op haar huwelijk – en zo ongeciviliseerd had die lieve man zich nog nooit uitgelaten – en nu moet ze deze gele baardaap in haar safespace toelaten … Ze maakt het Trump in niet mis te verstane woorden duidelijk …. haar gemaal en de premier schuiven wat ongemakkelijk op hun stoel … en ze laat er geen twijfel over bestaan wat ze besloten heeft: kom op Willem, we gaan een hotel zoeken.

Probabiliteit.
’t Zal niet gebeuren … maar toch …
En als de vlam in de pan slaat zal er vast gesust worden.
Maar ’t kan gebeuren, al zullen we het nooit weten.

En als ze straks veilig en wel thuis zijn, dan kan het gebeurd zijn. En dan heeft de ambassadeur zijn verantwoordelijkheid genomen, doofpot er bij gehaald, gauw het deksel er op …
Probaliteit.

Net zo mogelijk als al die andere probaliteiten, waar we ook zo graag in geloven. De klimaathysterie. Amersfoort aan zee, bijvoorbeeld, of als klimaatvluchteling opgesloten te zitten in een kamp aan de rand van het Eiffelplateau.
Ik lees trouwens zojuist dat het regenwoud zich ook sneller herstelt dan de modellen voorspelden.

Probabilaty ... and uncertainty.