probabiliteiten

Het is nog niet zo ver maar het kan zomaar een plaatje worden

Huis ten Bosch, NATO-feestje (foto Frank van Beek/Volkskrant)

Dit was Nederland, de overnachting na de NAVO top.
Kan zomaar gebeuren. Is vannacht Nederlandse tijd al gebeurd.

Maar, ’t kan ook hartstikke fout gaan. Onbegrijpelijk dat geen krant van gewicht, geen cabaretier van naam, geen Directeur Generaal met gezag, hier dwars voor is gaan liggen. Vergeleken met het WK in Argentinië, of de vrijage van onze aanstaande Koning in Zuid Amerika / Spanje / Washington kun je de stilte oorverdovend noemen.
Stellen jullie je eens voor …

» mij is een leuk Hollands mopje verteld, mag ik? (Trump … en zonder antwoord af te wachten …)
» er komt een vrouw bij de dokter met onbestemde klachten
» na een boel vragen en kloppen, en krabben met een “g” – je weet maar nooit, moet je maar niet met onbestemde klachten komen – zegt de dokter
» mevrouw, mag ik vragen, rookt U wel eens na de daad
» daar heb ik nou nog nooit op gelet, dokter, ‘k zal de volgende keer eens beter opletten

Beetje dom-vrouwtje-grapje, Maxima is dan ook not amused, maar Trump schatert het uit, dus Alexander en Jetten én de ambassadeur schateren mee.
Kan zomaar gebeuren.

Trump is daar niet te beroerd voor. Met Amerikaanse bisschoppen die niet zo zuur doen als Leo, zoals die vrolijke, joviale Timothy Dolan, Archbishop van zijn New York, kun je best ook lachen.

Maar, zover komt het niet. Trump is net door de eerste regel heen, al gnuivend van de voorpret, als de deur open gaat en er komt zo’n Witte Huis lakei binnen (Trump heeft lakeien geïntroduceerd in het Witte Huis, jaah … gaat binnenkort ook het Witte Paleis heten, vast …) en die brengt zo’n wit briefje binnen, zilveren schaaltje, buiging, achteruitlopend weggaan ... dat soort dingen. Trump vouwt het open, fronst de wenkbrauwen even, en wil terug naar zijn mopje … as I was saying … maar één van de aanwezigen begaat een protocollaire uitschieter: toch niets ernstigs, meneer Trump. Waarop Trump antwoordt: oh nee, die kakkerlakken in Iran en Libanon willen maar niet luisteren en nu hebben we op moeten treden en er is wat collateral damage, een kleuterschool geloof ik, met nogal wat doden … niets aan de hand … er zijn al veels te veel van die kakkerlakken …

Dit wordt Maxima te machtig: dus haar vader niet op haar huwelijk – en zo ongeciviliseerd had die lieve man zich nog nooit uitgelaten – en nu moet ze deze gele baardaap in haar safespace toelaten … Ze maakt het Trump in niet mis te verstane woorden duidelijk …. haar gemaal en de premier schuiven wat ongemakkelijk op hun stoel … en ze laat er geen twijfel over bestaan wat ze besloten heeft: kom op Willem, we gaan een hotel zoeken.

Probabiliteit.
’t Zal niet gebeuren … maar toch …
En als de vlam in de pan slaat zal er vast gesust worden.
Maar ’t kan gebeuren, al zullen we het nooit weten.

En als ze straks veilig en wel thuis zijn, dan kan het gebeurd zijn. En dan heeft de ambassadeur zijn verantwoordelijkheid genomen, doofpot er bij gehaald, gauw het deksel er op …
Probaliteit.

Net zo mogelijk als al die andere probaliteiten, waar we ook zo graag in geloven. De klimaathysterie. Amersfoort aan zee, bijvoorbeeld, of als klimaatvluchteling opgesloten te zitten in een kamp aan de rand van het Eiffelplateau.
Ik lees trouwens zojuist dat het regenwoud zich ook sneller herstelt dan de modellen voorspelden.

Probabilaty ... and uncertainty.

inkomensongelijkheid

Is het niet een beetje not done om in deze woelige tijden over inkomensongelijkheid te willen praten?
Dit gaat niet over inkomensongelijkheid.
Huh …

Nee, Jolande Withuis, een socioloog die in de Volkskrant haar menig over deze en gene dingen mag ventileren heeft deze week een “column” geschreven onder de kop ‘WOKE’ BAART MIJ MEER ZORGEN DAN INKOMENSONGELIJKHEID. Het woordje “inkomensongelijkheid” komt twee keer voor: in de kop en in de inleiding (waar ze de stelling herhaalt). Daarna gaat het er niet meer over.
Het is trouwens ook wel goed dat ze woke tussen enkele aanhalingstekens plaatst, want daar gaat het ook niet echt over – maar daarover kun je van mening verschillen, hangt er vanaf hoe je woke ziet.

Wel, dit was onderwerp van mijn vorige post, over woke en Afa en het interview met George Packer. Dat interview heeft Withuis ook gelezen en ze schijnt te zeggen: wat maken we samen toch een prima lawaai hé – indachtig de olifant en de muis.

Zoals gezegd: inkomensongelijkheid is een kapstok. Dan gaat ze het over woke/Afa (en meer van die concepten) hebben. Dat is moeilijk, dat weten we. Het concept is bedacht en geformuleerd, het is door links gekoesterd en door rechts geattaqueerd, en daarbij is er veel mist overheen gekomen.
Wel, Withuis wijdt er een paar alinea’s aan en laat zich (niet) kennen: ze noemt het collectieve verstandsverbijstering. En haalt er dan het oude communisme bij. Ook Bloemendaal.

Dan gaat ze naar Groningen, Pekela. Je mag haar beslist niet betichten van communistische sympathieën, zegt ze, maar ze wil toch wel even gezegd hebben dat oud communistische gezagdragers daar in het Noorden van het land - dat het economisch moeilijk had, denk aan Fré Meis – heel goed sociaal werk hebben verricht.

Dat gezegd hebbende houdt het op met de constatering dat “Het te treurig is voor woorden dat in deze contreien nu de PVV heerst”.
De schuld van woke?
Dat mogen we niet meer vernemen.

Het is natuurlijk de vraag of woke en inkomensongelijkheid een mooi dialectisch paartje vormen voor these antithese synthese. Maar Withuis heeft het artikel over Packer gelezen - althans, mag ik aannemen, want ze citeert er uit - en moet dus ook die kop gelezen hebben – uitgebreid verwerkt in het voorliggende interview: WOKE IS NET ZO GEVAARLIJK ALS MAGA, ZEGT SCHRIJVER GEORGE PACKER: ‘HET IS MORELE DWANG, OOK DAT BEDREIGT DE DEMOCRATIE.

Dus ik herhaal nog maar eens de diagnose: USA is de facto een dictatuur geworden. E zijn genoeg aanwijzingen, maar enkele saillante zal ik noemen:
- een jaar lang weigeren een democratische procedure te volgen bij de nominatie van Merrick Garland en de democratie stil te leggen (tot na de verkiezingen van Trump in 2016) waarna in september 2020, dus vlak vòòr de verkiezingen, de nominatie van de laatste conservatieve rechter, Amy Barrett, veilig gesteld werd
- de impeachment procedure na de January 6 insurrection
- de optuiging van ICE, enkel in democratische staten, met deportaties waarbij rechterlijke aanwijzingen worden genegeerd
- een oorlog starten zonder de grondwettelijk vereiste raadplegingen
- de vice-president aanstellen om stemfraude te onderzoeken, opnieuw, enkel in democratische staten
- wetgeving ontwikkelen waarbij velen hun stemrecht dat ze altijd hadden verliezen dat, opnieuw, gericht is op democratische kiezers

Trump II, nu ruim een jaar aan het bewind.
En vergeet Netanyahu niet, zijn influisteraar en protegé.
En stel vooral het sociopatische gedrag van de MAGA-elite ten voorbeeld aan de woke-aanhangers: zo bereik je nog eens wat in die verder zo vastgeroeste samenleving.

En dit gedrag wordt openlijk gesteund – en beleden! - door de Republikeinse meerderheden in Congress. Trump houdt ze er onder met dreigementen die niet onderdoen voor wat de adjudanten van Hitler in de dertiger jaren van de vorige eeuw moeten hebben gevoeld. Binnenskamers geven Senatoren en volksvertegenwoordigers ook toe die bedreigingen van MAGA serieus te nemen. Nee, je hoeft geen boots op de grond te hebben om een dictatuur te vestigen.

Je zou jezelf een forse hoop inspanning kunnen bezorgen, zweet parelend op je bovenlip, om aan te tonen dat Afa/woke een zelfde setting zouden hebben gecreëerd als MAGA gedaan heeft, hadden ze de kans gekregen. Daar is Packer in ieder geval niet aan toegekomen, en Withuis komt met haar van de hak op de tak springen niet verder dan een beetje schelden en sneren uitdelen naar GroenLinkse bestuurders die lekker uit de staatsruif vreten.

Packer en paranimf

Er zijn uiteraard meer schrijvers die zich over deze materie en derzelver gevaren buigen.
Misschien is Prophet Song een aan te bevelen boek voor deze “denkers”?

een woke houding tegenover de fascistische dreiging

De Volkskrant heeft een interview met een Amerikaanse novellist, tevens journalist. Hij wordt alom geprezen en wellicht dat je hem ook a reluctant influencer zou mogen noemen. De kop waaronder de interviewer verslag doet gaat als volgt: WOKE IS NET ZO GEVAARLIJK ALS MAGA, ZEGT SCHRIJVER GEORGE PACKER: ‘HET IS MORELE DWANG, OOK DAT BEDREIGT DE DEMOCRATIE

Dat is zo’n bothsidesism waardoor de Amerikaanse samenleving te gronde is gegaan door het niet optreden van “redelijke” journalisten tegen Donald Trump en de Trumpadoratie. Met name de New York Times wordt door niet weinigen gezien als een krant die mede de sfeer bepaald heeft waardoor een alternatieve stem op Trump wel een geinige afwisseling was, een harde maar goede les voor de arrogante Democraten. Met name haar columnisten, aangevoerd door de braaf intellectuele David Brooks. Maar ook haar redactionele artikelen over de Trump-campagne en wat zich aan de Trumpische horizon “werkelijk” afspeelde.

Misschien dat woke ook gevaarlijk is. De verleiding is groot om als rationeel denkend wezen dan ook nog te zeggen: misschien wel net zo gevaarlijk als MAGA – zonder eerst op zoek te gaan naar zulke beeldbepalende monsters als Bannon en Miller aan de linker zijde van het spectrum.
Deze kop in de Volkskrant is gevaarlijk, en – even los van hoe die het precies gezegd heeft – dat Packer zo’n zin nog uit zijn strot kan krijgen na een jaar Trump II is een gotspe. Vermoedelijk gaat het nog zover komen dat niet het Trump-electoraat, maar juist het woke karakter van de samenleving, geholpen door Democratische stupiditeiten de schuld is dat Trump kan uitpakken zoals hij nu aan het uitpakken is.

En Packer zou toch op z’n minst moeten zien wat anti-woke betekent en inhoudt in de Amerikaanse en de Anglicaanse politieke wereld. Er zijn meerdere voorbeelden voorhanden, zoals het oorlogszuchtige karakter, maar deze spant de kroon, naar mijn bescheiden mening: als je iets negatiefs zegt over de Israëlische behandeling van het “Palestijnse vraagstuk” en je laat een proteststem horen tegen de diepe Palestijnse ellende, kun je in USA zo in de kooien van San Salvador terecht komen, zonder vorm van proces, en in Engeland opgepakt worden en een niet zo geringe tijd vastgezet worden.

In een interview in een Amerikaanse podcast outlet – the good Fight, met als beeldmerk de P van Persuasion – zegt Packer het als volgt: It seems to me that the left in this country uses moral coercion more often, and the right uses the threat of violence, although that is certainly not limited to the right. In both cases, it is always under the guise of making our society better …
Hm …
En hij heeft toch wijsheid opgestoken over de voetangels en klemmen bij met het maken van dat soort onderscheid. In het Volkskrantinterview verhaalt hij van een zeer positieve leeservaring. En hij parafraseert een Orwelliaanse gedachte over de Spaanse burgeroorlog: "Toen ik aankwam bij de Republikeinen was er veel dat ik niet begreep en veel waar ik het niet mee eens was, maar ik zag meteen dat hun zaak het waard was ervoor te vechten."
Tja … het zekere weten dat je in Spanje aan de goeie kant stond als je het fascisme kwam bestrijden, tegenover dat andere Republikeinse geloof dat die antifa in je eigen land een gevaarlijk zootje is. En dat van een man die beweert aan de andere kant te staan, maar er wel voor waakt te zeggen dat hij aan de goede kant staat.

Het is het bothsidesism dat Amerika aan de rand van de afgrond heeft gebracht. Ik mag aannemen dat hij hier antifa op zijn netvlies heeft, hij verwijst naar de protesten over George Floyd. Natuurlijk, het begrip fascisme wordt te vaak te vroeg van stal gehaald. Maar één ding is zeker: het is beter fascisme te bestrijden, hoe gemankeerd dan ook, voordat het de kop opsteekt, dan achteraf te moeten constateren dat het niet alleen zijn kop opgestoken heeft maar dat het zich inmiddels genesteld heeft in de deep state.

Draining the swamp? De United States of America zijn er in ieder geval te laat mee.


addendum
De Volkskrant-kop waar deze post mee begint is rechtstreeks gekopieerd van de krant zelf. Inmiddels levert deze kop bij zoeken geen hit meer – kennelijk heeft de redactie, na herlezing, de kop geen goede vertaling gevonden van wat Packer in het Engels werkelijk gezegd heeft. (En het woord "gevaar" is in de web-versie ook "gecanceled". Maar daarover wordt de lezer, zoals normaliter wel gebruikelijk, niet geïnformeerd. Dus, omdat een goede vertaling voor deze professionele interviewer / verslaggever (Gijs Beukers) geen probleem moet zijn geweest en de verandering niet gemotiveerd wordt, laat ik deze tekst ongewijzigd.

kop in gedrukte krant

statistiek blijft moeilijk

Een Amerikaanse komiek, Pete Holmes, steekt een draak van een verhaal af over hoe nietig we zijn in het heelal en hoe zinloos dat het leven maakt, waarop Neil deGrasse Tyson, astrophysicist en science communicator. daartoe uitgenodigd door de komiek (naar ik aanneem), de focus naar het kleine molecuul verlegt en als voorbeeld inbrengt dat een glas water meer moleculen bevat dan er glazen water te putten zijn uit de oceanen.
Poeh, toch wel een verbazingwekkend gegeven.
En ik maar denken dat alleen de eeuwigheid onbevatbaar is.

Neil deGrasse Tyson zegt dan letterlijk, nadat hij diverse zaken de revue heeft laten passeren …het aantal glazen water dat de oceanen bevat … de manieren waarop water het lichaam verlaat … het aantal moleculen dat de wereld zou kunnen bevolken …:

... which means the glass of water you did draw from your faucet contains molecules that definitely passed through the kidneys of Abraham Lincoln, of Jesus. Genghis Khan … of, pick any historical figure.

De meaning of life zal dan wel zoiets zijn dat je lichaam een container is om de moleculen op te slaan die van belang zijn om het leven in eeuwigheid te laten stromen, én door te geven aan een andere vorm van leven als je dood gaat.
Mijn lijf werkt mee aan een perpetuum mobile.
Definitely, hé.

[En, voor mij, als aanhanger van de theorie van meerdere big bangs, van meerdere momenten van initial singularity, betekent dit dat mijn moleculen, al dan niet gesplitst in individuele H- en O-atomen ook doorgegeven worden in dat kleine balletje materie, waar het allemaal mee begint ... en weer begint ... en opnieuw begint ... en dat zo kenmerkend is voor de expanison of universe.]

Dat brengt deGrasse op een toon en met een niet-verbale communicatie die geen ruimte voor twijfel laat over het feit dat ik één of meerdere moleculen van Hitler en Stalin in mijn lijf genesteld moet weten, maar ook een paar van die wijze, en toch ook wel nette heerser – fictief! - Salomon.

My Bonnie lies over the ocean
My Bonnie lies over the sea
My Bonnie lies over the ocean
Oh, bring back my Bonnie to me

(Joseph Barrientos UNO)

Nu is er ontzettend veel leven dat op een half dozijn manieren (deGrasse over metabolisme) H2O het lichaam doet verlaten – veel meer dan er glazen water in de oceaan kunnen en zelfs meer dan er moleculen in een glas water geteld worden … uh, denk ik. Het aantal mensen is daar eigenlijk toch een heel klein onderdeeltje van, aanschouw de werken van de mieren.

Het lijkt mij dat deGrasse hier zit te goochelen met statistiek, en de kans, gegeven de grote aantallen, zonder onderzoek op 1 stelt. Volgens mij moeten er dan toch wel een paar dingen bewezen worden
- over de gelijkmatige distributie van de moleculen van al die wezens – olifanten, mensen, luizen, schimmels ... noem maar op – in de oceanen
- over het transport van individuele waterbestanddelen (het individuele H2O zowel als de H2O die niet afgebroken kan worden)
om maar een paar dwarsstraten te noemen.
Dus dat de moleculen van de plas die Lincoln deed nadat hij zijn Gettysburg address had afgeleverd en een glas had gedronken, zich zo gelijkelijk over de aardbodem hebben verspreid dat de kans dat ik Lincoln in mijn lijf heb zitten even groot is als die van een Amerikaan uit de Commonwealth of Pennsylvania en even groot als die van een Uzbek uit Tashkent … om precies te zijn: 1.

DeGrasse is een man van de wetenschap, maar hij populariseert die ook graag. Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat hij hier geen mode de dire hanteert.
Hij lijkt op een homeopaat die het principe van verdunning - homeopathic dilution - probeert te verkopen, ofwel: de ziel van de oertinctuur

Onderzoek naar de oertinctuur heeft nooit enig effect kunnen aantonen.
Ik denk dat onderzoek naar of mijn lichaam een molecule van aartsvader Abraham bevat, of ooit bevat heeft en weer uitgezweet volkomen zinloze arbeid zou zijn, en na alle noodzakelijke inspanningen daaraan besteed niet tot de gewenste uitspraak zou komen.

Pete Holmes, de komiek, betoonde zich in ieder geval niet onder de indruk van zoveel wetenschappelijk inzicht.


de FB-post van deze komiek waarin hij Neil deGrasse Tyson laat optreden

god nederland en de migrant

Ik lees op Teletekst een berichtje over De Mos, die van Hart voor Den Haag.

Partijleider Richard de Mos van Hart voor Den Haag wordt informateur in de gemeente Oldebroek. Hij is gevraagd door Tom de Nooijer, die met zijn Christelijk Verbond Oldebroek (een afsplitsing van de SGP) veruit de grootste partij is geworden in de Gelderse gemeente.

Ik knipper even met de ogen. De SGP heeft in de Tweede Kamer drie zetels. Er is een plekje in Nederland waar een afsplitsing van deze partij veruit de grootste kan worden. Ik heb het even opgezocht.
CVO Oldebroek: (van 0 naar) 32,2%, goed voor 7 zetels.
SGP Oldebroek: 13,6%, altijd nog goed voor 3 zetels, let wel: na het weglopen van kiezers toch nog een zetel winst!
Ik weet niet hoe ik dat moet duiden, is ook niet zo interessant, maar ’t is wel merkwaardig. Hoogst merkwaardig zou De Schaduw zeggen.
Markies de Canteclaer van Barneveldt zou zeggen: Parbleu.

Als je Oldebroek zegt dan kun je ook aan Nijkerk denken. We bevinden ons in de Nederlandse bible belt. Gelderland.
Nijkerk is thuishaven van Christenen voor Israël.

Tegelijkertijd lees ik dat in Nederland een Iraniër is doodgeschoten. Of dat iets met de oorlog in het Midden Oosten te maken heeft is nog volslagen onduidelijk, maar de autoriteiten zijn alert en de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid is ook ingeschakeld.
Nou ja, staat er verder los van … uh … of …?

En ik kan er niks aan doen, maar vraag me af wat de ex-PVV’er De Mos - o.m. beleidsmedewerker van Martin Bosma in de tijd dat het begrip kopvoddentaks is gemunt - moet bij een Christelijk Verbond. Volgens De Nooijer kan De Mos goed mensen verbinden – wel, mij dunkt dat dat wel het laatste is wat je bij een PVV-er moet zoeken, mensen verbinden. Ze kennen elkaar van Ongehoord Nederland. Okay, daar ken ik Raisa Blommestijn van … en dan kom je bij Paul Cliteur en Afshin Ellian … én de arabist Hans Jansen (God hebbe zijn ziel) … en noem maar op.

een zeer opmerkelijke verkiezingsbanner
wel, Tom de Nooijer strijdt ook tegen de komst van een AZC

En Chris Stoffer van de SGP en Gidi Markuszower, de afgesplitste PVV-er, hebben elkaar op landelijk niveau ook gevonden.
Daarbij, De Mos wil als bestuurder beslist niet met een AZC geconfronteerd worden.

En waar ik nu ook niks aan kan doen is dat dit bij me bovenkomt: we zijn ontzettend gefocust op antisemitisme, moet zo langzamerhand het vizier niet eens op de moslimhaat gericht worden? En op die protestantse Ayatollahs, de leidsmannen van het Christelijk-Joodse-worteltjes-establishment die het zo verschrikkelijk moeilijk hebben, zo behoedzaam moeten worstelen om moeite te hebben met het gedrag van Israël.

naschrift:

Inmiddels is gebleken dat de neergeschoten Iraniër – ernstig gewond – zich openlijk keerde tegen het Iraanse regiem. Alle media-ogen zijn nu gericht op Kwatta: is er een Iraanse cel in Nederland? Zoals bij een aanranding in de buurt van een AZC alle ogen onmiddellijk gericht worden op dé migrant.
Ik wou de andere mogelijkheid nog maar even niet uitsluiten: een fanatieke Nederlandse moslimhater.

polarisatie

Nee, ‘t is niet verstandig om te polariseren.
Zoals het ook niet zo verstandig is om bommen te gooien. Nou ja, d’r zit niet veel anders op bij no boots on the ground: zo kinderen, wij gaan jullie nu democratie brengen en leren en dat doen we door bommen te laten vallen die dan op jullie hoofden terecht komen.
Allemaal niet zo verstandig.

Maar, als iemand begint over Israël en Gaza ...
Ook als iemand begint over het westelijk Christelijk establishment tegenover de Palestijnen …

Of als iemand begint over Trump de vijand van de Democraten …
Of als iemand begint over Yeşilgöz en haar vijanden links en Klaver …
Of als iemand begint over het vriendje van Trump, Netanyahu …

Nou, dan zal mijn eerste zorg niet zijn of ik wel of niet in de polarisatie ga.

En, om meteen maar alle twijfel daarover de kop in te drukken: ook niet als iemand over Amerika versus Rusland begint.
Dan is mijn eerste zorg dat ik niet mis te verstaan zal zijn.

pact met de duivel

De verhoudingen zijn toch wel behoorlijk scheef getrokken.

Ik herinner mij nog heel goed de ontvangst die Zelenskyy ten deel viel toen hij voor het eerst het Witte Huis bezocht – inderdaad, een ware bezoeking waarin Vance the Vice zich van zijn “beste” kant liet zien.
Vergelijk dat eens met onze Israëlische Rupsje Nooitgenoeg, de egards waarmee die op het Witte Huis – namens nog steeds het overgrote deel van de Amerikanen! – ontvangen wordt als hij weer om meer geld en meer wapens en meer medeplichtigheid komt vragen.

En denk aan Trump die met zijn grote bek hulp beloofde aan de demonstranten bij hun protesten tegen het Iraanse regiem – hulp die uiteraard nooit kwam opdagen.

En bedenk ook dat de Koerden nooit (substantieel) geholpen zijn in hun onafhankelijkheidsstrijd. De Koerden hebben best wel wat vriendjes, zoals een politicus wel vriendjes heeft: zolang het van pas komt.

En nu vraagt de Boze, Netanyahu en zijn vriendje Trump,
- aan Ukraine om haar ervaringsdeskundigheid met door Iran gefabriceerde en door Rusland afgevuurde drones in te zetten in de strijd tegen Iran
- aan de Koerden om de Iraanse slachtvelden op te zoeken
- aan de Iraniërs om weer de straten in en de pleinen op te gaan om de Revolutionaire Garde te doen buigen voor het volk.

De schaamteloosheid.
De gotspe.

En ik begrijp dat Ukraine positief gereageerd heeft, en dat de Koerden sterk neigen naar een positieve reactie.
Van de Iraanse bevolking wordt (uiteraard / vermoedelijk) geen teken vernomen.
[Het is natuurlijk schandelijk dat die mensen inmiddels verstoken zijn van enig contact met de buitenwereld, zoals het ook een groot schandaal is dat er nog altijd westerse idioten te vinden zijn die contact met de Palestijnen proberen te onderhouden.]

En reken maar van yes dat de MSM de scheiding der geesten, de powers of universe, goed aanvoelen – daar waar dark energy haar destructieve krachten aanwendt en daar waar dark matter haar zegenrijke arbeid vervult - en zo precies aan hun water voelen hoe in hun verslaggeving de positieve en negatieve teneuren in dit grootse en meeslepende gebeuren te distribueren.

Donk’re wolken pakken samen
Alles om mij heen wordt nacht
Maar ‘k ben niet bevreesd want naast mij
Houdt d'Algoede trouw de wacht

Pacten met de duivel!

hoe speelt men een koning

Een mooie column in NRC. Dat wil zeggen: ik leerde er iets moois uit.
De schrijfster - wie en hoe is verder niet van belang - herinnert zich een les van haar toneelleraar: hoe een koningsdrama te spelen.

„De koning speelt zelf niet”, zei hij. „Anderen spelen de koning.” Hij bedoelde dat alle spelers om de koning heen de macht van de koning moesten uitbeelden. Door buigen, nederig doen, knikken. Het spel van de anderen maakte de macht van de koning reëel.

Dat mag misschien gelden voor de koningsdrama’s die in de afgelopen eeuwen zijn geschreven en gespeeld. Maar de koningsdrama’s die zich in werkelijkheid manifesteren, sinds de tijd van de constitutionele monarchen, zijn echte drama’s wat de koning/koningin betreft.
Neem Charles III. Eerst oneindig lang wachten voordat je Koning mag worden. En als je dan Koning bent word je geplaagd door een ernstige ziekte, en als je al niet ziek zou zijn word je achtervolgd door een broer waar je wel doodziek van moet worden. En weinigen om je heen willen jou nog de koning spelen.

Hoe zou dat met Willem Alexander gaan.
Hij krijgt bezoek van een man, belangrijk genoeg om op het paleis ontvangen te worden … en die man speelt niet mee. De deuren van het koninklijke vertrek worden opengedaan – wellicht nog een lakei die buigt tijdens de aankondiging – maar de gast komt zelfverzekerd binnen, loopt met vaste tred op Willem af met uitgestoken hand, en zegt: meneer Van Amsberg, aangenaam kennis te maken, het is mij een waar genoegen. Hoe maakt U het?

Dan gaat dus niet op wat die toneelleraar zei. Als je omgeving niet speelt dat jij de Koning bent, dan moet jezelf de regie weer in handen nemen.
Oeps, da’s lang geleden. Hoe deed King Henry VIII dat ook weer? Nee, executeren mag niet van de grondwet.

Uh … Henry … maar Maurits zou toch wel als één van de eersten langs komen … hij moet vlug denken.
Nou ja, vooruit. Hij negeert de uitgestoken hand en de vrolijke blik, pakt zijn klingeltje, en vraagt de aansnellende lakei … sorry, gebiedt de lakei de gast de deur te wijzen en hem nooit meer binnen te laten.

Hm … ik weet het zo net nog niet.

Die toneelleraar wist hoe het in niet zulke democratische monarchieën er aan toeging. Ja, de omgeving speelde de Koning. Dat wil zeggen: ze speelden mee omdat ze wisten dat als ze niet meespeelden de Koning heel vervelend mocht en kon worden. Eenmaal thuis, op hun eigen castle, liepen ze te godveren over hoe slaafs ze zich weer hadden gedragen. En moest moeder de Gravin het ontgelden.

Benieuwd of die toneelleraar ook goede raad zou hebben voor onze Alex.

kantelpunten

Zo nu en dan kijk ik nog wel eens even achterom naar mijn zeg maar Bagwo-tijd – bewust Anthropogenic Global Warming ontkenner, en de opinies die ik daarin verkondigd of bestreden heb. Niet uit gêne, maar ook niet overlopende van voldoening. Aan die tijd is een abrupt einde gekomen. Niet omdat ik van mening veranderde maar omdat de nonsens die verkondigd werd, door aanhangers én bestrijders, zo langzamerhand niet meer te verteren was ... én voor mij in één klap onverteerbaar werd toen, in één van die palavers, een fatsoenlijke Nederlandse politicus die climate change predikte vergeleken werd met Mussolini.

Dat viel samen met de opkomst van de tipping points – een grenswaarde van een of andere natuurparameter waarboven het leven geen zin meer heeft. Het klimaat, en trouwens ook het milieu, zou allerlei verwoestende effecten in zich hebben, waarbij alleen nog even duidelijk moest worden welk effect onze samenleving de afgrond in zou doen storten. Terwijl de modellen waarmee die ondergang voorspeld werd “3D” en deep learning werden. Daarbij kwam dat één van de deelnemers, tot dat moment een antagonist, zelf kantelpunten ging bedenken – zeg maar behavior tipping points waarin het sociaaleconomische gedrag van de niet zo sociale mens oorzaak zou zijn van de ondergang van de mensheid.

Ik geloof niet in de ondergang van de mensheid.
En ziet, er is nog geen kantelpunt in de verste verte waarneembaar. Dat wil zeggen, geen van die klimatologische of milieutechnische of sociaaleconomische kantelpunten zijn gedetecteerd.
Maar, ziet opnieuw. En zie ons blind zijn voor een kantelpunt dat we niet alleen niet hebben zien aankomen, maar dat zich reeds aan het manifesteren is en waarvoor we ziende blind lijken te zijn.

Een eenakter voor twee heren.
Ze hebben al een bevolkingsgroep gedecimeerd.
Mistens twee andere bevolkingsgroepen zijn ze nu mores aan het leren.
Het lijkt iets waar de politieke meerderheid van het huidige wereldgebeuren vrede mee kan hebben. Maar, ogenschijnlijk heeft de politieke elite niet in de gaten waar dit op af kan stomen, en niet de moed om bijtijds een grens te trekken.

Wat mij betreft mag je dit een kantelpunt noemen, een kantelpunt dat ook niet in wiskundige modellen te vangen is. Zelfs God en de eindtijd worden er bijgehaald, en dat niet door de minst betrokkenen.
Oorlog is voor deze twee sociopaten de voortzetting van hun politiek om uit het gevang te blijven met andere middelen.

we worden de oorlog ingefrommeld

Israël en USA hebben, “bang, oh zo bang” dat ze naar het slachthuis geleid zouden worden, zelf maar de slachting ingezet.
IDF heeft gelijk zijn specialiteit laten zien: een school vol met kinderen plat bombarderen.

Engeland stapte onmiddellijk in. Want dat die sociopaat, die bully, zegt dat je een slappe hannes bent, dat kun je natuurlijk niet hebben.
Frankrijk kon dus niet achterblijven – uh … dat “dus” is mijn subjectieve conclusie, maar ik denk dat het zo gaat in de wereld van de hanen en de haantjes.

Spanje is wijs en zegt nee. Daarmee escaleert de ruzie met het Witte Huis, maar het lijkt erop dat Pedro Sánchez Pérez-Castejón daar niet wakker van gaat liggen.
Bravo Pedro!

En nu wordt Nederland gevraagd – naar het heet. En het kabinet “overweegt” een fregat in te zetten.

Ik zie de logica niet. Je zou op z’n minst kunnen wachten tot Teheran een drone jouw kant opstuurt.
Maar ik zie ook nergens onbegrip of verontwaardiging.
Terwijl Netanyahu en Trump toch meer dan "positief" gedreven zijn om deze slachting in hun eentje naar behoren af te ronden.

Het zal er wel zo uit gaan zien

Om James Joyce te parafraseren: Hellish destruction fell general all over Iran.

de Palestijnen bestaan niet

Het was de (ex-)PVV’er Markuszower die deze woorden uitsprak in de Tweede Kamer, bij de beschouwingen over de regeringsverklaring. Daar wilde Stephan van Baarle van Denk tegen protesteren middels een punt van orde. Tja, dat moet je natuurlijk niet doen als je een VVD’er hebt die de Kamer voorzit. Die neemt zo’n protest niet serieus.

Terwijl Trump en Infantino – jullie weten wel, die van de globale voetbalprojecten – wel weten dat de Palestijnen bestaan … uh … nu moet ik mezelf subito corrigeren … ik weet niet of ze het nu over Palestijnen of over Palestijns grondgebied hebben.
Palestijns grondgebied … bestaat dat dan wel?
Okay, je moet altijd van het goede in de mensen uitgaan, zelfs bij deze hanen.

Ze willen een voetbalecosysteem opzetten, realiseren … uh, zeg maar doen opbloeien daar in de GAZA-woestenij. Een systeem dat zijn weerga niet kent. Nou ja, dat moet toch positief beoordeeld kunnen worden. Iets als een speelplaats opzetten voor jonge Palestijntjes, voor zover die zich nog jong kunnen voelen na al die verschrikkingen die ze doorstaan hebben en waar ze zo vroeg oud van geworden zijn.
Maar Trump?
Infantino?
Trapveldjes?

FC Palestina

Okay, een voetbalbons zou dit als een prioriteit kunnen beschouwen, daar is wat voor te zeggen. Maar dan: een voetbalecosysteem? Ik geloof niet dat zo’n systeem voorkomt in het denken van de planeetredders van het Ecomodernist Manifesto.

Het dagblad Trouw wijdt er een artikel aan. Ik kreeg er een rare smaak van in mijn mond.
Ging dit over Palestijnen, of ging dit over Trump en Fanfani?
Ik heb het artikel doorgezocht op “Palest”. Ik kreeg 10 hits.
Twee hits hielden een verwijzing naar een ander artikel in, over een Palestijnse mevrouw die vindt dat Israël de Fifa-statuten schendt.
Zes hits waren zinnen waarin meegedeeld werd dat de Palestijnen, wat voor Palestijn dan ook, niet waren geraadpleegd door deze heren.
Twee hits melden dat er, ondanks het bestand, nog steeds Palestijnen gedood worden door IDF (Israel Destruction Forces). Sinds het begin van het bestand zo’n zeshonderd.

Nou ja, Trouw heeft enig besef dat er Palestijnen bestaan.
En, dat valt te prijzen in Trouw, ze hebben een columnist die dat van de daken af mag schreeuwen.
Jamal Ouariachi. Lezen die man!

je weet maar nooit

In de Volkskrant van dit weekend wil een man raad op een “menselijk” dilemma: als je op zijn leeftijd gaat daten – ik neem aan dat zijn leeftijd hem deze vraag heeft ingegeven – dan loop je het risico dat je in een ellende komt die je niet eerder hebt meegemaakt, namelijk dat je met een partner opgescheept komt te zitten die na een betrekkelijk korte periode van vrolijkheid zorgbehoeftig wordt, zodanig dat je ook niet meer in je eentje pleziertjes kunt beleven. Nog een partner daten bijvoorbeeld, ik noem maar wat.

Zonder nu met enige praktische (of menselijke) raad aan te kunnen komen doet het mij wel aan een andersoortige relatie denken waarbij ook alarmbellen gaan rinkelen. Die tussen een vermogende en een minvermogende partij.
En de film Guess who’s coming to dinner schilderde toch ook geen sinecure,
En dat levert, niet alleen in de literatuur, toch enorme discussies vooraf, en vaak onbeschrijfelijke troubles achteraf op.

Dit probleem sluit – toevallig? – naadloos aan bij een raad die de week daarvoor is gevraagd: je bent door omstandigheden alleenstaande ouder, je vindt bij het daten een aanklevende partner die ook kinderen heeft – wat doe je dan met de erfenis?

Allemaal sores.
De raadvrager - die van de gevaren van het op oudere leeftijd daten - schrijft: Wie op hogere leeftijd, zeg eind 60, (weer) gaat daten, krijgt te maken met iets wat zich niet eerder heeft voorgedaan doelend op fysiek ongemak.
Da’s een beetje kortzichtig. Hij misschien niet, maar er zijn toch veel mannen en vrouwen, ontelbaar zou ik haast zeggen, die al vroeg in het huwelijk te maken krijgen met een zorgbehoevende partner. Om van de ellende van een scheiding maar niet te spreken.

Eén raadgever – bij die erfenisvraag – geeft als oplossing een uitsluitingsclausule zodat bij een mogelijke echtscheiding van een ervend paar dat deel van het vermogen niet opgesplitst hoeft te worden.
Misschien een idee voor bij het aankleven: maar zo gauw je hulpbehoevend wordt kappen we er mee!

Ik heb geen raad, maar de vragen horen wel bij dit tijdsgewricht, zou ik zeggen. En ik hoor al een liedje in mijn hoofd uit het vaderlandse variété, door een bij deze tijd passende Johnny Hoes gezongen, het publiek in polonaise over het podium gaand:

tweede van rechts: Johnny Hoes

Ach was ik maar allenig thuis gebleven
dan had ik nu niet zo’n gedoe gehad …

al gaat de leugen nog zo snel …

Nou, ’t heeft even geduurd, maar de waarheid is toch achterhaald.
Arme Nathalie van Berkel - en dan ook nog donker gekleurd.

En ik moet aan Hans Wijers denken.
Smetjes op het blazoen van D66 heet het.
Ook Jetten mag wel wat as op zijn hoofd strooien.

Ik moet ook aan Charles Schwietert denken. Staatssecretaris van Defensie zou die worden.
Niet vanwege diens soortgelijke leugen.
Maar hij wàs journalist en als journalist had die zichzelf al opgeblazen – wat journalisten gewoon zijn te doen.

Volgens de Telegraaf had Van Berkel zich tegenover de Algemene Bestuursdienst, de talentenpool voor topambtenaren, al “misleidend” gedragen.
Maar, die zouden haar toch niet als topvrouw bij UWV gezet hebben als ze in vorige functies geen bewijs van haar kunnen had geleverd.

En ik vraag mij nu af: wie checkt de journalisten eigenlijk die zichzelf het publieke geweten hebben toegeëigend.

Lang geleden, toen ik nog in Amsterdam woonde, had ik een buurman die journalist was bij de NRC. De internetkrant kwam toen nog niet in de buurt van wat nu de digitale krant heet. Die man haalde iedere zaterdagmiddag de NRC, zijn NRC, vers van de pers, uit de bus en opende de krant direct op de pagina waar zijn bijdrage van die dag stond – natuurlijk met geen andere reden dan om te kijken of ze bij de zetterij wel goed bezig waren geweest. Zaterdags ritueel op de stoep voor zijn deur.
Zo gewichtig voelen ze zich.

wekelijks programma (laatste seizoen)

En ik herinner mij het programma DE LEUGEN REGEERT van de VARA. Over hoe het imago – en vaak ook het karakter! – van belangrijke mensen, en ook wel minder belangrijke leden van de samenleving, misvormd werd door het geschreven woord.
Negen seizoenen lang wekelijks geen gebrek aan stof tot nadenken.

Dus, misschien dat de dames en heren van de redactieburelen, die van de hoofdredactie voorop – ik denk nu niet alleen aan NRC (Plasterk en Wijers) en Volkskrant (Van Berkel) - zich eens af kunnen vragen: zouden we bij het nemen van de maat, en het daaropvolgende wassen van de oortjes misschien niet een beetje bescheidenheid aan de dag moeten leggen.

vrij en toch niet blij

De vrijheidsbijdrage, wat is dat voor een ding?

Ik moet aan het kwartje van Kok denken. Het was bedoeld als tijdelijk.
Of aan de eigen bijdrage. Die is in zekere zin ook tijdelijk, die betaal je alleen als je gebruik maakt van een specifieke dienstverlening waarvoor een eigen bijdrage is vastgesteld.

Bijdrage riekt toch wel naar tijdelijk: jij doet ook iets in de pot.
Maar deze bijdrage is niet als tijdelijk bedoeld. Daarnaast, we weten precies waarvoor deze heffing wel bedoeld is: defensie. Om ons te verdedigen tegen bedreiging van die vrijheid.
En, de vraag klinkt al niet meer retorisch: kan ik die bijdrage ook niet betalen?

Ooit hadden we een ministerie van Oorlog. Ik herinner mij Kees Staf nog, van de CHU.
Dat besloten we ministerie van Defensie te noemen: wij voeren geen oorlog - dat doen we anderen niet aan - wij verdedigen ons als dat moet.
[We schrikken ook wel af maar om nou een minister van Afschrikking te hebben … da’s ook zo wat.]

Hoe dan ook: tegen vreemde overheersing.
Ontworsteld aan de slavernij komt als vanzelf bovendrijven: ontworsteld aan de slavernij willen wij nooit meer dwingelandij.

Misschien een idee: Ministerie van Antislavernij.
Twee vliegen in één klap: zo krijgen onze excuses aan Indonesia en Suriname c.s. ook wat vlees op het bot, want dat zullen we anderen nooit meer aandoen.

Dat izzum: de antislavernijbijdrage.







<
<

letselschadeadvocaten

In de Volkskrant een verslag van een rechtszaak in Amerika tegen Google en Meta – die perverse Zuckerberg. De aanklacht (in de woorden van één van de advocaten voor de ouders/kinderen): Deze bedrijven bouwden machines die zijn ontworpen om de hersenen van kinderen verslaafd te maken, en ze deden dat met opzet.

Ik weet niet wat ik hiermee moet, maar ik vind het nogal wat. Ouders die hun kinderen vrijelijk laten internetten – één van de kinderen had 16 uur (zestien!) onafgebroken op Instagram doorgebracht.
“Doorgebracht.”
Bij mijn weten is er nog nooit van een lezend kind gezegd dat ze wel zestien uur in een boek had “doorgebracht” en het zo in één ruk had uitgelezen … én dat dat verslavend was.

Nou ja, ik wil er geen oordeel over uitspreken, maar jullie begrijpen: ik heb er moeite mee.

In diezelfde Volkskrant een “vrolijk” bericht.
Er wordt verslag gedaan van een jonge man (29 jaar) die gezworen heeft niet meer naar de kapper te gaan eer Manchester United 5 wedstrijden achter elkaar heeft gewonnen. Het krijgt aandacht omdat het vandaag (dinsdag 10 februari) zo ver kan komen: five consecutive wins.
Een foto van de haardos van de jongen kleurt het “verhaal”.

500 dagen niet naar een kapper geweest

Hier is er sprake van een Instagram-cultheld. En het moet als een “vrolijk” gebeuren gezien worden want het is om wat humor te brengen in deze pijnlijke tijd voor fans van Manchester United, de al zo lang kwakkelende voetbalclub. Weten jullie nog?
Louis van Gaal.
Erik ten Hag.
De jonge man heeft inmiddels 1,2 miljoen volgers. Hij noemt zich The United Strand. Het bracht hem een e-commerce bedrijf, mediaoptredens in binnen- en buitenland, terwijl haarverzorgingsbedrijven in de rij staan om een graantje mee te kunnen pikken.

Nou, heeft die Zuckerberg geinige producten in de aanbieding of niet?
Volgens de Volkskrant zullen de advocaten van Google en Meta alles uit de kast moeten trekken om de jury te overtuigen van de goede bedoelingen van de techbedrijven..

Ben ik de enige die hypocrisie ruikt?




PS Het is Man United (gisteravond) niet gelukt voor de vijfde achtereenvolgende maal te winnen (draw tegen West Ham United uit). Deze man zal een bezoek aan de kapper nog "even" uit moeten stellen.

ome Joop

Sheila Sitalsing doet in haar column van vandaag iets ontzettend aardigs: ze noemt Joop den Uyl in positieve zin. Dat zijn er niet veel meer, sinds hij, geheel ten onrechte, door Wiegel, met Sinterklaas is vergeleken, en door Wiegel en Van Agt – ja ja, diens ome Joop - de grote potverteerder werd genoemd.

Maar het grote sloopwerk is natuurlijk gedaan door Wilders die in 1998, nog Kamerlid voor de VVD, de beruchte woorden sprak: van links is nog nooit iets goeds gekomen – zelfs met alleen mavo/havo kun je zoiets niet met droge ogen beweren: taaiere lulkoek was er nog nooit door een kamerlid verkocht. Waarna Pim Fortuyn het nog eens dunnetjes overdeed. Voor mij zijn het deze twee mannen die alles wat naar rood en socialistisch zweemde met hun stinkdierspray voor het volk ongenietbaar hebben gemaakt - voor zowel het arbeidende deel als voor het hoger opgeleide welvarende volk .

Sitalsing roept in herinnering dat Den Uyl ooit nog eens gepleit heeft voor minder, zo rond de oliecrisis. En terwijl ze het ik hekelt dat er niet op achteruit wil gaan – volgens mij heeft ze het nieuwe boek van Peter Kanne LANG ZAL !K LEKKER LEVEN even opengeslagen – en de partijen – alle partijen! – die daarop inspelen, roept ze enigszins nostalgisch de wijze woorden van Uyl in herinnering: vooruitgang is ook niet alles.

Het deed me werkelijk deugd.
Bravo Sheila!

Maar ze formuleert toch wel een beetje onzorgvuldig als ze afsluit met De coalitie kan natuurlijk teruggrijpen op Den Uyls andere kant van een van zijn vele twee dingen (met de voeten op tafel) – Bepaalde uitzichten vallen daardoor weg, maar ons bestaan hoeft er niet ongelukkiger op te worden.
Beetje onzorgvuldig?
Onvoorstelbaar!

Mooi dat Sitalsing dat voor het voetlicht haalt. Maar het is natuurlijk je reinste onzin. Jetten zou het misschien nog durven denken. Bontenbal zal zich vooral de voor het CDA irritante doordrammer voor de geest halen.

Maar Dilan Yeşilgöz? Haar rabiate afkeer van alles dat naar rood en links én groen neigt – het wordt misschien nog wel eens spreekwoordelijk – die ook nog beloond werd door genoemde heren, nee.
Proef het eens, het motto van een kabinet waarin Yeşilgöz de verantwoordelijkheid heeft om ons te verdedigen tegen de bedreiging van de westerse welvaart: vooruitgang is ook niet alles.

Eer maakt men lakens wit met inkt,
Eer speelt men schaak met bezemstelen … dichtte Gerrit Komrij al.

dé Nederlander

[let op: niet de Neanderthaler]

De Nederlander is een genotzuchtige individualist die weinig ambitie heeft, zichzelf chronisch ziek eet en drinkt, er onbekommerd op los vliegt, verslaafd is aan sociale media, nauwelijks gesprekken voert met mensen van buiten zijn bubbel, weinig bereid is zichzelf te verdedigen als er oorlog komt en intussen uiterst tevreden is met zijn leventje.

Aldus vat een (dé?) cultuurverslaggever van de Volkskrant een boek samen.
Een boek van een sociaal onderzoeker die zijn boek aan het begin van het artikel mag inleiden met

In [dat] boek Lang zal ik lekker leven toont opiniepeiler Peter Kanne hoe de genotzuchtige Nederlander zich tevreden terugtrekt in zijn eigen wereldje, terwijl hij belaagd wordt door rampspoed en ellende: ‘Mijn generatie staat aan het begin van de verweking die ik beschrijf.’

En in de kop heeft hij dan mogen zeggen:
Mijn advies aan twintigers en dertigers: minder flauwekuldingen doen en een half dagje meer werken

Die hierboven tussen haken genoemde Neanderthaler bestaat niet meer.
Vandaar dat ik daaraan dacht: straks bestaat ook dé Nederlander niet meer.
De gemiddelde Nederlander wel te verstaan. Kanne is onderzoeker bij IPSOS. Daar kennen ze alleen gemiddelde Nederlanders – belangwekkende categorie: de gemiddelde ontevreden onderklasser.

Aan het eind van het artikel komt er toch wel een aapje uit de mouw:

Links heeft een soort zieligheidsobsessie. Politici aan de linkerkant zijn continu bezig met pappen en nathouden […]
Rechts heeft weer geen hart, daar denken ze dat de meritocratie helemaal geslaagd is; als je maar hard genoeg je best doet, kom je er wel.
De enige stroming die het maatschappelijk middenveld en de gemeenschap centraal stelt, is die van de christendemocraten. In die zin is dit boek ook wel een vorm van kleur bekennen.

Let wel: Dé gemiddelde CDA’er.

Want dat is, zoals gezegd, wat sociologen doen: die leven bij gemiddelden. Gemiddelden die zomaar ontstaan, en ook weer verdwijnen – na 37 zetels voor de PVV, na 9/11, na 70.000 Palestijnse doden, na 0 zetels voor NSC, na 11 zetels verlies voor de ontevreden onderklasser - en dan ook nog een exodus er bovenop! - als er weer een nieuw kabinet in de maak is. Je ziet de gemiddelde persoon als het ware ongemakkelijk schuiven op zijn zitvlak.

[Oh oh, dat ongemakkelijke schuiven van het CDA-potentieel toen Bontenbal vond dat je homoseksuele leraren best in een christelijk verdomhoekje mocht stoppen - 4 zetels kostte het hem, misschien wel de overwinning, want hij gaf Jetten een niet gemiste kans voor open doel.]

Na een tijdje nadenken kon ik niet anders dan er schamper om lachen … niet eens een toegeeflijke, goedwillende glimlach.

we gaan alles eerlijk delen

Sheila Sitalsing, één van mijn preferiti onder de columnisten (Volkskrant) heeft vandaag een column die eindigt met een dringende raad aan hen die het spelletje formeren aan het spelen zijn: Maar kijk naar de VS en weet dat het moet: eat the rich, hapje voor hapje.
Ze doet dat omdat zojuist bekend is geworden dat de first family van de Verenigde Staten na het tweede eerste Trumpjaar 1,5 miljard dollar rijker is geworden. Ze gaat er vanuit – volgens mij – dat dat allemaal voortgekomen is uit het presidentschap van papa Trump. En uit haar woordkeuze mag je afleiden dat ze dat niet netjes vindt.

Je kunt natuurlijk de daad bij het woord voegen, in een denkexperiment dan, en die dollars verdelen onder de stemgerechtigde Amerikanen.
Wel, zijn vermogen wordt geschat op 10 miljard. Per volwassen Amerikaan is dat een bedrag van 28 dollar (en een beetje klein geld). Wat schieten we daarmee op?

Ik weet drie dingen zeker.
Dat is peanuts.
Dat geld wordt niet eerlijk verdeeld – migrantenarbeiders zullen, zodra ze hun handje komen ophouden, door ICE opgepakt en gedeporteerd worden.
Als we dat een jaar geleden gedaan hadden dan was daar geen 1,5 miljard bijgekomen: “zoals het klokje thuis tikt …” geldt ook bij de rijken: zoals het dollartje thuis rolt, rolt het nergens. [Terzijde, de schatting die Sitalsing geeft is zeer conservatief. Volgens andere schattingen is het Trump-vermogen verdubbeld (5 miljard bij 5 miljard)].

(een foute interpretatie van)
geld moet rollen

Wel, het eerste positieve dat opvalt: het houdt ons bezig. Sommigen in verontwaardiging, anderen in bewondering. Ook zijn er die het een beetje geamuseerd bekijken. Ik bijvoorbeeld.
Verder zouden zij die dat met verontwaardiging waarnemen troost kunnen vinden in het feit dat Trump maar een arme jongen is onder de billionaires.

Wat betreft al die billionaires - ca. 1000: als hun vermogen verdeeld zou worden onder alle Amerikanen dan zou dat per persoon een bedrag van 17.000 (en een beetje) opleveren. Dat zou ongetwijfeld de wapenverkoop opstuwen, maar hier geldt hetzelfde als bij de verdeling van het Trump-vermogen: de groei zou stil staan.

Sheila is, als ik het goed lees, besprongen door morele verontwaardiging.
Moet je je daar moreel druk over maken?
Ik zou het om willen keren. Ik zou niet graag leven onder een regiem dat de welvaartverdeling en de inkomensverdeling wil sturen, in rigoureus afromende zin bedoel ik. En al helemaal niet omdat dat moreel gewettigd zou zijn. Gewettigd hier in de betekenis waar het vandaan komt: als een morele wet herkend en erkend, vastgelegd en sturend.

Verder kan ik er niet van ondersteboven raken. Het levert een – welkome! – kleurschakering van de (high) society … en zeer beslist ook van de chattering classes.

Wat mijzelf betreft, een beetje zelfwerkzaamheid bij het verwerven van inkomen en het doen groeien daarvan lijkt mij wel gewenst. Mij is dat aardig gelukt, en niemand heeft mij daarin gehinderd of willen hinderen. Ik, van mijn kant, heb nooit de behoefte gehad om iemand die een klusje voor mij deed af te knijpen. Ik gunde een ander graag zijn deel.

Vandaar Sheila, moreel verontwaardigd? Nee.
Niet opeten dus, die rijken. Ook hun vermogen niet.
Maar, als je het toch wil doen, niet hapje voor hapje. Dat werkt van geen kant.
Het rode vaandel volgen.

Lang leve de revolutie!
[ En, als er iets is dat de geschiedenis ons leert: dat werkt ook al niet, dat leidt alleen maar tot vermogensoverdracht … van weinigen naar weinigen wel te verstaan.]

de Jettenredder

Wie nog twijfel aan de intenties van Jetten, aan de richting van zijn denken - ook na zijn en Bontenbal’s akkoord om de bonusteugels bij het bankmanagement wat te laten vieren – is nu toch wel uit zijn/haar droom geholpen … mag ik hopen.

VVD-leider Dilan Yeşilgöz en D66-leider Rob Jetten zien in de afsplitsing kansen voor een minderheidskabinet. (NRC)

Jetten bij RTL: Markuszower mag koffie komen drinken: het inmiddels beruchte informatie-kopje-koffie.

Ook Bontenbal was “positief”.

Klaver mocht wel even langs komen.
Markuszower - ook woordvoerder voor Likud Nederland geweest! - is natuurlijk welkom. Jazekers.

Kabinet Jetten met Yeşilgöz aan het roer en JA21 / groep Markuszower als waakhonden: mooie meerderheid, moet jij ook mee uit de voeten kunnen, Bontenbal.

stormram

Dat ding dat die ene “gerechtsdienaar” in zijn handen heeft heet een battering ram. Daarmee kunnen ze een deur intrappen.

Dat er achter die deur een man zit waarvan de “gerechtsdienaren” – jullie weten wel, the law enforcement – konden weten wat er allemaal mee aan de hand was, en dat ze hem dus helemaal niet zo “van zijn bed mochten lichten” doet er eigenlijk niet zoveel toe. Dat de rechter onmiddellijk bevel heeft gegeven om de man vrij te laten, gezien zijn dossier, en dat vervolgens ICE hem opnieuw opgepakt heeft omdat ze nog wel een smoesje hadden om zo te handelen, doet er ook allemaal niet zoveel toe.

Razzia is toch een woord dat naar boven komt.
Maar zelfs razzia ging vroeger anders – al was het resultaat dan hetzelfde.

Daar staat dus een zootje dikkoppige krachtpatsers, met geweer in de aanslag. Nou ja, geweren, da’s iets meer voor de Duitse razzia’s. Zwaar bewapende mannen die een arme sloeber komen ophalen.
Afhankelijk van de hoek waaronder dit plaatje is geschoten – er zijn meer foto’s van deze happening – zou je mogen denken dat er een hele kazerne is uitgelopen om deze man op te pakken – en en passant ook nog even zijn vrouw met kind de stuipen op het lijf te jagen.

Dienaren van het recht.
Een posse zal je bedoelen.
En een battering ram.

Het verderfelijke socialisme?
Het vastgeroeste communisme?
Het smerige fascisme?

Gewoon kapitalisme.
Kapitalisme dat tegenover vrijheid is komen te staan, omdat vrijheid betekent dat er legers van arme sloebers je gebied binnen kunnen trekken die ook een puntje van de taart willen, waar jij zo gretig en gulzig aan zit te happen.
Kapitalisme. Maar, vergis jullie niet, niet alleen van de USA. Deze methode is een gewoon straatbeeld geworden, ook in andere kapitalistisch georganiseerde democratische staten.

Battering ram.
De vrije wereld op ramkoers.

regime

De Volkskrant kopt vandaag: PROTEST IN IRAN HOUDT AAN, REGIME REAGEERT MET DODELIJK GEWELD

Reuters

Voor zo’n kop over het Trumpiaanse Amerika moet je lang, heel lang zoeken: PROTEST IN MINNEAPOLIS HOUDT AAN, REGIME REAGEERT MET DODELIJK GEWELD. En wie zoekt zal niet vinden.

foto NLBeeld

Tja, de Westerse leiders, en haar volgzame MSM, hebben wat moeite met het onderscheid tussen goed en kwaad. Nou ja, dat heeft iedereen wel die in een invloedsfeer vast zit.
Wat wel kan bij (een redacteur van) de Volkskrant: VRIJDAG ZAG IK EEN TIENER MET BLOED OP ZIJN HANDEN. HIJ WAS NET TEGEN DE GROND GESLAGEN DOOR ICE. Ook niet mis, ’t is waar.

Dit doet mij aan Putin denken. Bij de Volkskrant weten ze ook iets meer over deze man te vertellen. In een soort portretschets – serieus? … gesuggereerd wordt dat Puin zijn kersttoespraken met AI in elkaar heeft gestoken, ook een schets waarin Trump’s naam badinerend valt - weet de redacteur van dienst te vermelden: De hele wereld weet dat hij een moordenaar is …
Wel, de gedachten van de redactie zullen ongetwijfeld uitgaan naar Alexei Navalny – Putin heeft zelf nooit iemand vermoord. Misschien ook wel naar de Oekraïense soldaten en burgers.

Maar wat dan te denken van Trump?
Hoe moeten we de Venezolaanse vissers benoemen?
En de Cubaanse gasten van Maduro?
Wat te denken van Renee Nicole Good uit Minneapolis?

Ach, kijk eens naar de hebberigheid van Putin - sorry: Putin’s machtshonger - en de machtshonger van Trump – neem me niet kwalijk: Trump’s natte droom.
En wees nou eerlijk, nog afgezien van historische banden, Ukraine ligt vlak naast de deur. De afstand Portland (Maine, uiterst noordoostelijk puntje USA) naar Nuuk (Groenland, grootste bevolkingsaantal) is 2750 km.

verlossers

Bush en Cheney
en Saddam had atoombommen
en Irak had olie

daar kwam bij: Saddam was een smerige dictator

Trump en Vance
en Maduro heeft drugs
en Venezuela heeft olie

en dat niemand zich vergisse
de haat die Yeşilgöz al voor de verkiezingen tot diep in de eerste fase van de lopende informatie aan de dag heeft gelegd voor Jesse Klaver verschilt in niets van de haatgevoelens van Trump (of van Vance) tegenover Maduro