vrij en toch niet blij

De vrijheidsbijdrage, wat is dat voor een ding?

Ik moet aan het kwartje van Kok denken. Het was bedoeld als tijdelijk.
Of aan de eigen bijdrage. Die is in zekere zin ook tijdelijk, die betaal je alleen als je gebruik maakt van een specifieke dienstverlening waarvoor een eigen bijdrage is vastgesteld.

Bijdrage riekt toch wel naar tijdelijk: jij doet ook iets in de pot.
Maar deze bijdrage is niet als tijdelijk bedoeld. Daarnaast, we weten precies waarvoor deze heffing wel bedoeld is: defensie. Om ons te verdedigen tegen bedreiging van die vrijheid.
En, de vraag klinkt al niet meer retorisch: kan ik die bijdrage ook niet betalen?

Ooit hadden we een ministerie van Oorlog. Ik herinner mij Kees Staf nog, van de CHU.
Dat besloten we ministerie van Defensie te noemen: wij voeren geen oorlog - dat doen we anderen niet aan - wij verdedigen ons als dat moet.
[We schrikken ook wel af maar om nou een minister van Afschrikking te hebben … da’s ook zo wat.]

Hoe dan ook: tegen vreemde overheersing.
Ontworsteld aan de slavernij komt als vanzelf bovendrijven: ontworsteld aan de slavernij willen wij nooit meer dwingelandij.

Misschien een idee: Ministerie van Antislavernij.
Twee vliegen in één klap: zo krijgen onze excuses aan Indonesia en Suriname c.s. ook wat vlees op het bot, want dat zullen we anderen nooit meer aandoen.

Dat izzum: de antislavernijbijdrage.







<
<

letselschadeadvocaten

In de Volkskrant een verslag van een rechtszaak in Amerika tegen Google en Meta – die perverse Zuckerberg. De aanklacht (in de woorden van één van de advocaten voor de ouders/kinderen): Deze bedrijven bouwden machines die zijn ontworpen om de hersenen van kinderen verslaafd te maken, en ze deden dat met opzet.

Ik weet niet wat ik hiermee moet, maar ik vind het nogal wat. Ouders die hun kinderen vrijelijk laten internetten – één van de kinderen had 16 uur (zestien!) onafgebroken op Instagram doorgebracht.
“Doorgebracht.”
Bij mijn weten is er nog nooit van een lezend kind gezegd dat ze wel zestien uur in een boek had “doorgebracht” en het zo in één ruk had uitgelezen … én dat dat verslavend was.

Nou ja, ik wil er geen oordeel over uitspreken, maar jullie begrijpen: ik heb er moeite mee.

In diezelfde Volkskrant een “vrolijk” bericht.
Er wordt verslag gedaan van een jonge man (29 jaar) die gezworen heeft niet meer naar de kapper te gaan eer Manchester United 5 wedstrijden achter elkaar heeft gewonnen. Het krijgt aandacht omdat het vandaag (dinsdag 10 februari) zo ver kan komen: five consecutive wins.
Een foto van de haardos van de jongen kleurt het “verhaal”.

500 dagen niet naar een kapper geweest

Hier is er sprake van een Instagram-cultheld. En het moet als een “vrolijk” gebeuren gezien worden want het is om wat humor te brengen in deze pijnlijke tijd voor fans van Manchester United, de al zo lang kwakkelende voetbalclub. Weten jullie nog?
Louis van Gaal.
Erik ten Hag.
De jonge man heeft inmiddels 1,2 miljoen volgers. Hij noemt zich The United Strand. Het bracht hem een e-commerce bedrijf, mediaoptredens in binnen- en buitenland, terwijl haarverzorgingsbedrijven in de rij staan om een graantje mee te kunnen pikken.

Nou, heeft die Zuckerberg geinige producten in de aanbieding of niet?
Volgens de Volkskrant zullen de advocaten van Google en Meta alles uit de kast moeten trekken om de jury te overtuigen van de goede bedoelingen van de techbedrijven..

Ben ik de enige die hypocrisie ruikt?




PS Het is Man United (gisteravond) niet gelukt voor de vijfde achtereenvolgende maal te winnen (draw tegen West Ham United uit). Deze man zal een bezoek aan de kapper nog "even" uit moeten stellen.

ome Joop

Sheila Sitalsing doet in haar column van vandaag iets ontzettend aardigs: ze noemt Joop den Uyl in positieve zin. Dat zijn er niet veel meer, sinds hij, geheel ten onrechte, door Wiegel, met Sinterklaas is vergeleken, en door Wiegel en Van Agt – ja ja, diens ome Joop - de grote potverteerder werd genoemd.

Maar het grote sloopwerk is natuurlijk gedaan door Wilders die in 1998, nog Kamerlid voor de VVD, de beruchte woorden sprak: van links is nog nooit iets goeds gekomen – zelfs met alleen mavo/havo kun je zoiets niet met droge ogen beweren: taaiere lulkoek was er nog nooit door een kamerlid verkocht. Waarna Pim Fortuyn het nog eens dunnetjes overdeed. Voor mij zijn het deze twee mannen die alles wat naar rood en socialistisch zweemde met hun stinkdierspray voor het volk ongenietbaar hebben gemaakt - voor zowel het arbeidende deel als voor het hoger opgeleide welvarende volk .

Sitalsing roept in herinnering dat Den Uyl ooit nog eens gepleit heeft voor minder, zo rond de oliecrisis. En terwijl ze het ik hekelt dat er niet op achteruit wil gaan – volgens mij heeft ze het nieuwe boek van Peter Kanne LANG ZAL !K LEKKER LEVEN even opengeslagen – en de partijen – alle partijen! – die daarop inspelen, roept ze enigszins nostalgisch de wijze woorden van Uyl in herinnering: vooruitgang is ook niet alles.

Het deed me werkelijk deugd.
Bravo Sheila!

Maar ze formuleert toch wel een beetje onzorgvuldig als ze afsluit met De coalitie kan natuurlijk teruggrijpen op Den Uyls andere kant van een van zijn vele twee dingen (met de voeten op tafel) – Bepaalde uitzichten vallen daardoor weg, maar ons bestaan hoeft er niet ongelukkiger op te worden.
Beetje onzorgvuldig?
Onvoorstelbaar!

Mooi dat Sitalsing dat voor het voetlicht haalt. Maar het is natuurlijk je reinste onzin. Jetten zou het misschien nog durven denken. Bontenbal zal zich vooral de voor het CDA irritante doordrammer voor de geest halen.

Maar Dilan Yeşilgöz? Haar rabiate afkeer van alles dat naar rood en links én groen neigt – het wordt misschien nog wel eens spreekwoordelijk – die ook nog beloond werd door genoemde heren, nee.
Proef het eens, het motto van een kabinet waarin Yeşilgöz de verantwoordelijkheid heeft om ons te verdedigen tegen de bedreiging van de westerse welvaart: vooruitgang is ook niet alles.

Eer maakt men lakens wit met inkt,
Eer speelt men schaak met bezemstelen … dichtte Gerrit Komrij al.

dé Nederlander

[let op: niet de Neanderthaler]

De Nederlander is een genotzuchtige individualist die weinig ambitie heeft, zichzelf chronisch ziek eet en drinkt, er onbekommerd op los vliegt, verslaafd is aan sociale media, nauwelijks gesprekken voert met mensen van buiten zijn bubbel, weinig bereid is zichzelf te verdedigen als er oorlog komt en intussen uiterst tevreden is met zijn leventje.

Aldus vat een (dé?) cultuurverslaggever van de Volkskrant een boek samen.
Een boek van een sociaal onderzoeker die zijn boek aan het begin van het artikel mag inleiden met

In [dat] boek Lang zal ik lekker leven toont opiniepeiler Peter Kanne hoe de genotzuchtige Nederlander zich tevreden terugtrekt in zijn eigen wereldje, terwijl hij belaagd wordt door rampspoed en ellende: ‘Mijn generatie staat aan het begin van de verweking die ik beschrijf.’

En in de kop heeft hij dan mogen zeggen:
Mijn advies aan twintigers en dertigers: minder flauwekuldingen doen en een half dagje meer werken

Die hierboven tussen haken genoemde Neanderthaler bestaat niet meer.
Vandaar dat ik daaraan dacht: straks bestaat ook dé Nederlander niet meer.
De gemiddelde Nederlander wel te verstaan. Kanne is onderzoeker bij IPSOS. Daar kennen ze alleen gemiddelde Nederlanders – belangwekkende categorie: de gemiddelde ontevreden onderklasser.

Aan het eind van het artikel komt er toch wel een aapje uit de mouw:

Links heeft een soort zieligheidsobsessie. Politici aan de linkerkant zijn continu bezig met pappen en nathouden […]
Rechts heeft weer geen hart, daar denken ze dat de meritocratie helemaal geslaagd is; als je maar hard genoeg je best doet, kom je er wel.
De enige stroming die het maatschappelijk middenveld en de gemeenschap centraal stelt, is die van de christendemocraten. In die zin is dit boek ook wel een vorm van kleur bekennen.

Let wel: Dé gemiddelde CDA’er.

Want dat is, zoals gezegd, wat sociologen doen: die leven bij gemiddelden. Gemiddelden die zomaar ontstaan, en ook weer verdwijnen – na 37 zetels voor de PVV, na 9/11, na 70.000 Palestijnse doden, na 0 zetels voor NSC, na 11 zetels verlies voor de ontevreden onderklasser - en dan ook nog een exodus er bovenop! - als er weer een nieuw kabinet in de maak is. Je ziet de gemiddelde persoon als het ware ongemakkelijk schuiven op zijn zitvlak.

[Oh oh, dat ongemakkelijke schuiven van het CDA-potentieel toen Bontenbal vond dat je homoseksuele leraren best in een christelijk verdomhoekje mocht stoppen - 4 zetels kostte het hem, misschien wel de overwinning, want hij gaf Jetten een niet gemiste kans voor open doel.]

Na een tijdje nadenken kon ik niet anders dan er schamper om lachen … niet eens een toegeeflijke, goedwillende glimlach.