Israël en USA hebben, “bang, oh zo bang” dat ze naar het slachthuis geleid zouden worden, zelf maar de slachting ingezet.
IDF heeft gelijk zijn specialiteit laten zien: een school vol met kinderen plat bombarderen.
Engeland stapte onmiddellijk in. Want dat die sociopaat, die bully, zegt dat je een slappe hannes bent, dat kun je natuurlijk niet hebben.
Frankrijk kon dus niet achterblijven – uh … dat “dus” is mijn subjectieve conclusie, maar ik denk dat het zo gaat in de wereld van de hanen en de haantjes.
Spanje is wijs en zegt nee. Daarmee escaleert de ruzie met het Witte Huis, maar het lijkt erop dat Pedro Sánchez Pérez-Castejón daar niet wakker van gaat liggen.
Bravo Pedro!
En nu wordt Nederland gevraagd – naar het heet. En het kabinet “overweegt” een fregat in te zetten.
Ik zie de logica niet. Je zou op z’n minst kunnen wachten tot Teheran een drone jouw kant opstuurt.
Maar ik zie ook nergens onbegrip of verontwaardiging.
Terwijl Netanyahu en Trump toch meer dan "positief" gedreven zijn om deze slachting in hun eentje naar behoren af te ronden.
Om James Joyce te parafraseren: Hellish destruction fell general all over Iran.
Wednesday, March 4, 2026
Saturday, February 28, 2026
de Palestijnen bestaan niet
Het was de (ex-)PVV’er Markuszower die deze woorden uitsprak in de Tweede Kamer, bij de beschouwingen over de regeringsverklaring. Daar wilde Stephan van Baarle van Denk tegen protesteren middels een punt van orde.
Tja, dat moet je natuurlijk niet doen als je een VVD’er hebt die de Kamer voorzit. Die neemt zo’n protest niet serieus.
Terwijl Trump en Infantino – jullie weten wel, die van de globale voetbalprojecten – wel weten dat de Palestijnen bestaan … uh … nu moet ik mezelf subito corrigeren … ik weet niet of ze het nu over Palestijnen of over Palestijns grondgebied hebben.
Palestijns grondgebied … bestaat dat dan wel?
Okay, je moet altijd van het goede in de mensen uitgaan, zelfs bij deze hanen.
Ze willen een voetbalecosysteem opzetten, realiseren … uh, zeg maar doen opbloeien daar in de GAZA-woestenij. Een systeem dat zijn weerga niet kent. Nou ja, dat moet toch positief beoordeeld kunnen worden. Iets als een speelplaats opzetten voor jonge Palestijntjes, voor zover die zich nog jong kunnen voelen na al die verschrikkingen die ze doorstaan hebben en waar ze zo vroeg oud van geworden zijn.
Maar Trump?
Infantino?
Trapveldjes? Okay, een voetbalbons zou dit als een prioriteit kunnen beschouwen, daar is wat voor te zeggen. Maar dan: een voetbalecosysteem? Ik geloof niet dat zo’n systeem voorkomt in het denken van de planeetredders van het Ecomodernist Manifesto.
Het dagblad Trouw wijdt er een artikel aan. Ik kreeg er een rare smaak van in mijn mond.
Ging dit over Palestijnen, of ging dit over Trump en Fanfani?
Ik heb het artikel doorgezocht op “Palest”. Ik kreeg 10 hits.
Twee hits hielden een verwijzing naar een ander artikel in, over een Palestijnse mevrouw die vindt dat Israël de Fifa-statuten schendt.
Zes hits waren zinnen waarin meegedeeld werd dat de Palestijnen, wat voor Palestijn dan ook, niet waren geraadpleegd door deze heren.
Twee hits melden dat er, ondanks het bestand, nog steeds Palestijnen gedood worden door IDF (Israel Destruction Forces). Sinds het begin van het bestand zo’n zeshonderd.
Nou ja, Trouw heeft enig besef dat er Palestijnen bestaan.
En, dat valt te prijzen in Trouw, ze hebben een columnist die dat van de daken af mag schreeuwen.
Jamal Ouariachi. Lezen die man!
Terwijl Trump en Infantino – jullie weten wel, die van de globale voetbalprojecten – wel weten dat de Palestijnen bestaan … uh … nu moet ik mezelf subito corrigeren … ik weet niet of ze het nu over Palestijnen of over Palestijns grondgebied hebben.
Palestijns grondgebied … bestaat dat dan wel?
Okay, je moet altijd van het goede in de mensen uitgaan, zelfs bij deze hanen.
Ze willen een voetbalecosysteem opzetten, realiseren … uh, zeg maar doen opbloeien daar in de GAZA-woestenij. Een systeem dat zijn weerga niet kent. Nou ja, dat moet toch positief beoordeeld kunnen worden. Iets als een speelplaats opzetten voor jonge Palestijntjes, voor zover die zich nog jong kunnen voelen na al die verschrikkingen die ze doorstaan hebben en waar ze zo vroeg oud van geworden zijn.
Maar Trump?
Infantino?
Trapveldjes? Okay, een voetbalbons zou dit als een prioriteit kunnen beschouwen, daar is wat voor te zeggen. Maar dan: een voetbalecosysteem? Ik geloof niet dat zo’n systeem voorkomt in het denken van de planeetredders van het Ecomodernist Manifesto.
Het dagblad Trouw wijdt er een artikel aan. Ik kreeg er een rare smaak van in mijn mond.
Ging dit over Palestijnen, of ging dit over Trump en Fanfani?
Ik heb het artikel doorgezocht op “Palest”. Ik kreeg 10 hits.
Twee hits hielden een verwijzing naar een ander artikel in, over een Palestijnse mevrouw die vindt dat Israël de Fifa-statuten schendt.
Zes hits waren zinnen waarin meegedeeld werd dat de Palestijnen, wat voor Palestijn dan ook, niet waren geraadpleegd door deze heren.
Twee hits melden dat er, ondanks het bestand, nog steeds Palestijnen gedood worden door IDF (Israel Destruction Forces). Sinds het begin van het bestand zo’n zeshonderd.
Nou ja, Trouw heeft enig besef dat er Palestijnen bestaan.
En, dat valt te prijzen in Trouw, ze hebben een columnist die dat van de daken af mag schreeuwen.
Jamal Ouariachi. Lezen die man!
Saturday, February 21, 2026
je weet maar nooit
In de Volkskrant van dit weekend wil een man raad op een “menselijk” dilemma: als je op zijn leeftijd gaat daten – ik neem aan dat zijn leeftijd hem deze vraag heeft ingegeven – dan loop je het risico dat je in een ellende komt die je niet eerder hebt meegemaakt, namelijk dat je met een partner opgescheept komt te zitten die na een betrekkelijk korte periode van vrolijkheid zorgbehoeftig wordt, zodanig dat je ook niet meer in je eentje pleziertjes kunt beleven. Nog een partner daten bijvoorbeeld, ik noem maar wat.
Zonder nu met enige praktische (of menselijke) raad aan te kunnen komen doet het mij wel aan een andersoortige relatie denken waarbij ook alarmbellen gaan rinkelen. Die tussen een vermogende en een minvermogende partij.
En de film Guess who’s coming to dinner schilderde toch ook geen sinecure,
En dat levert, niet alleen in de literatuur, toch enorme discussies vooraf, en vaak onbeschrijfelijke troubles achteraf op.
Dit probleem sluit – toevallig? – naadloos aan bij een raad die de week daarvoor is gevraagd: je bent door omstandigheden alleenstaande ouder, je vindt bij het daten een aanklevende partner die ook kinderen heeft – wat doe je dan met de erfenis?
Allemaal sores.
De raadvrager - die van de gevaren van het op oudere leeftijd daten - schrijft: Wie op hogere leeftijd, zeg eind 60, (weer) gaat daten, krijgt te maken met iets wat zich niet eerder heeft voorgedaan doelend op fysiek ongemak.
Da’s een beetje kortzichtig. Hij misschien niet, maar er zijn toch veel mannen en vrouwen, ontelbaar zou ik haast zeggen, die al vroeg in het huwelijk te maken krijgen met een zorgbehoevende partner. Om van de ellende van een scheiding maar niet te spreken.
Eén raadgever – bij die erfenisvraag – geeft als oplossing een uitsluitingsclausule zodat bij een mogelijke echtscheiding van een ervend paar dat deel van het vermogen niet opgesplitst hoeft te worden.
Misschien een idee voor bij het aankleven: maar zo gauw je hulpbehoevend wordt kappen we er mee!
Ik heb geen raad, maar de vragen horen wel bij dit tijdsgewricht, zou ik zeggen. En ik hoor al een liedje in mijn hoofd uit het vaderlandse variété, door een bij deze tijd passende Johnny Hoes gezongen, het publiek in polonaise over het podium gaand: Ach was ik maar allenig thuis gebleven
dan had ik nu niet zo’n gedoe gehad …
Zonder nu met enige praktische (of menselijke) raad aan te kunnen komen doet het mij wel aan een andersoortige relatie denken waarbij ook alarmbellen gaan rinkelen. Die tussen een vermogende en een minvermogende partij.
En de film Guess who’s coming to dinner schilderde toch ook geen sinecure,
En dat levert, niet alleen in de literatuur, toch enorme discussies vooraf, en vaak onbeschrijfelijke troubles achteraf op.
Dit probleem sluit – toevallig? – naadloos aan bij een raad die de week daarvoor is gevraagd: je bent door omstandigheden alleenstaande ouder, je vindt bij het daten een aanklevende partner die ook kinderen heeft – wat doe je dan met de erfenis?
Allemaal sores.
De raadvrager - die van de gevaren van het op oudere leeftijd daten - schrijft: Wie op hogere leeftijd, zeg eind 60, (weer) gaat daten, krijgt te maken met iets wat zich niet eerder heeft voorgedaan doelend op fysiek ongemak.
Da’s een beetje kortzichtig. Hij misschien niet, maar er zijn toch veel mannen en vrouwen, ontelbaar zou ik haast zeggen, die al vroeg in het huwelijk te maken krijgen met een zorgbehoevende partner. Om van de ellende van een scheiding maar niet te spreken.
Eén raadgever – bij die erfenisvraag – geeft als oplossing een uitsluitingsclausule zodat bij een mogelijke echtscheiding van een ervend paar dat deel van het vermogen niet opgesplitst hoeft te worden.
Misschien een idee voor bij het aankleven: maar zo gauw je hulpbehoevend wordt kappen we er mee!
Ik heb geen raad, maar de vragen horen wel bij dit tijdsgewricht, zou ik zeggen. En ik hoor al een liedje in mijn hoofd uit het vaderlandse variété, door een bij deze tijd passende Johnny Hoes gezongen, het publiek in polonaise over het podium gaand: Ach was ik maar allenig thuis gebleven
dan had ik nu niet zo’n gedoe gehad …
Tuesday, February 17, 2026
al gaat de leugen nog zo snel …
Nou, ’t heeft even geduurd, maar de waarheid is toch achterhaald.
Arme Nathalie van Berkel - en dan ook nog donker gekleurd.
En ik moet aan Hans Wijers denken.
Smetjes op het blazoen van D66 heet het.
Ook Jetten mag wel wat as op zijn hoofd strooien.
Ik moet ook aan Charles Schwietert denken. Staatssecretaris van Defensie zou die worden.
Niet vanwege diens soortgelijke leugen.
Maar hij wàs journalist en als journalist had die zichzelf al opgeblazen – wat journalisten gewoon zijn te doen.
Volgens de Telegraaf had Van Berkel zich tegenover de Algemene Bestuursdienst, de talentenpool voor topambtenaren, al “misleidend” gedragen.
Maar, die zouden haar toch niet als topvrouw bij UWV gezet hebben als ze in vorige functies geen bewijs van haar kunnen had geleverd.
En ik vraag mij nu af: wie checkt de journalisten eigenlijk die zichzelf het publieke geweten hebben toegeëigend.
Lang geleden, toen ik nog in Amsterdam woonde, had ik een buurman die journalist was bij de NRC. De internetkrant kwam toen nog niet in de buurt van wat nu de digitale krant heet. Die man haalde iedere zaterdagmiddag de NRC, zijn NRC, vers van de pers, uit de bus en opende de krant direct op de pagina waar zijn bijdrage van die dag stond – natuurlijk met geen andere reden dan om te kijken of ze bij de zetterij wel goed bezig waren geweest. Zaterdags ritueel op de stoep voor zijn deur.
Zo gewichtig voelen ze zich. En ik herinner mij het programma DE LEUGEN REGEERT van de VARA. Over hoe het imago – en vaak ook het karakter! – van belangrijke mensen, en ook wel minder belangrijke leden van de samenleving, misvormd werd door het geschreven woord.
Negen seizoenen lang wekelijks geen gebrek aan stof tot nadenken.
Dus, misschien dat de dames en heren van de redactieburelen, die van de hoofdredactie voorop – ik denk nu niet alleen aan NRC (Plasterk en Wijers) en Volkskrant (Van Berkel) - zich eens af kunnen vragen: zouden we bij het nemen van de maat, en het daaropvolgende wassen van de oortjes misschien niet een beetje bescheidenheid aan de dag moeten leggen.
Arme Nathalie van Berkel - en dan ook nog donker gekleurd.
En ik moet aan Hans Wijers denken.
Smetjes op het blazoen van D66 heet het.
Ook Jetten mag wel wat as op zijn hoofd strooien.
Ik moet ook aan Charles Schwietert denken. Staatssecretaris van Defensie zou die worden.
Niet vanwege diens soortgelijke leugen.
Maar hij wàs journalist en als journalist had die zichzelf al opgeblazen – wat journalisten gewoon zijn te doen.
Volgens de Telegraaf had Van Berkel zich tegenover de Algemene Bestuursdienst, de talentenpool voor topambtenaren, al “misleidend” gedragen.
Maar, die zouden haar toch niet als topvrouw bij UWV gezet hebben als ze in vorige functies geen bewijs van haar kunnen had geleverd.
En ik vraag mij nu af: wie checkt de journalisten eigenlijk die zichzelf het publieke geweten hebben toegeëigend.
Lang geleden, toen ik nog in Amsterdam woonde, had ik een buurman die journalist was bij de NRC. De internetkrant kwam toen nog niet in de buurt van wat nu de digitale krant heet. Die man haalde iedere zaterdagmiddag de NRC, zijn NRC, vers van de pers, uit de bus en opende de krant direct op de pagina waar zijn bijdrage van die dag stond – natuurlijk met geen andere reden dan om te kijken of ze bij de zetterij wel goed bezig waren geweest. Zaterdags ritueel op de stoep voor zijn deur.
Zo gewichtig voelen ze zich. En ik herinner mij het programma DE LEUGEN REGEERT van de VARA. Over hoe het imago – en vaak ook het karakter! – van belangrijke mensen, en ook wel minder belangrijke leden van de samenleving, misvormd werd door het geschreven woord.
Negen seizoenen lang wekelijks geen gebrek aan stof tot nadenken.
Dus, misschien dat de dames en heren van de redactieburelen, die van de hoofdredactie voorop – ik denk nu niet alleen aan NRC (Plasterk en Wijers) en Volkskrant (Van Berkel) - zich eens af kunnen vragen: zouden we bij het nemen van de maat, en het daaropvolgende wassen van de oortjes misschien niet een beetje bescheidenheid aan de dag moeten leggen.
Saturday, February 14, 2026
vrij en toch niet blij
De vrijheidsbijdrage, wat is dat voor een ding?
Ik moet aan het kwartje van Kok denken. Het was bedoeld als tijdelijk.
Of aan de eigen bijdrage. Die is in zekere zin ook tijdelijk, die betaal je alleen als je gebruik maakt van een specifieke dienstverlening waarvoor een eigen bijdrage is vastgesteld.
Bijdrage riekt toch wel naar tijdelijk: jij doet ook iets in de pot.
Maar deze bijdrage is niet als tijdelijk bedoeld. Daarnaast, we weten precies waarvoor deze heffing wel bedoeld is: defensie. Om ons te verdedigen tegen bedreiging van die vrijheid.
En, de vraag klinkt al niet meer retorisch: kan ik die bijdrage ook niet betalen?
Ooit hadden we een ministerie van Oorlog. Ik herinner mij Kees Staf nog, van de CHU.
Dat besloten we ministerie van Defensie te noemen: wij voeren geen oorlog - dat doen we anderen niet aan - wij verdedigen ons als dat moet.
[We schrikken ook wel af maar om nou een minister van Afschrikking te hebben … da’s ook zo wat.]
Hoe dan ook: tegen vreemde overheersing.
Ontworsteld aan de slavernij komt als vanzelf bovendrijven: ontworsteld aan de slavernij willen wij nooit meer dwingelandij.
Misschien een idee: Ministerie van Antislavernij.
Twee vliegen in één klap: zo krijgen onze excuses aan Indonesia en Suriname c.s. ook wat vlees op het bot, want dat zullen we anderen nooit meer aandoen.
Dat izzum: de antislavernijbijdrage.
<
<
Ik moet aan het kwartje van Kok denken. Het was bedoeld als tijdelijk.
Of aan de eigen bijdrage. Die is in zekere zin ook tijdelijk, die betaal je alleen als je gebruik maakt van een specifieke dienstverlening waarvoor een eigen bijdrage is vastgesteld.
Bijdrage riekt toch wel naar tijdelijk: jij doet ook iets in de pot.
Maar deze bijdrage is niet als tijdelijk bedoeld. Daarnaast, we weten precies waarvoor deze heffing wel bedoeld is: defensie. Om ons te verdedigen tegen bedreiging van die vrijheid.
En, de vraag klinkt al niet meer retorisch: kan ik die bijdrage ook niet betalen?
Ooit hadden we een ministerie van Oorlog. Ik herinner mij Kees Staf nog, van de CHU.
Dat besloten we ministerie van Defensie te noemen: wij voeren geen oorlog - dat doen we anderen niet aan - wij verdedigen ons als dat moet.
[We schrikken ook wel af maar om nou een minister van Afschrikking te hebben … da’s ook zo wat.]
Hoe dan ook: tegen vreemde overheersing.
Ontworsteld aan de slavernij komt als vanzelf bovendrijven: ontworsteld aan de slavernij willen wij nooit meer dwingelandij.
Misschien een idee: Ministerie van Antislavernij.
Twee vliegen in één klap: zo krijgen onze excuses aan Indonesia en Suriname c.s. ook wat vlees op het bot, want dat zullen we anderen nooit meer aandoen.
Dat izzum: de antislavernijbijdrage.
<
<
Tuesday, February 10, 2026
letselschadeadvocaten
In de Volkskrant een verslag van een rechtszaak in Amerika tegen Google en Meta – die perverse Zuckerberg. De aanklacht (in de woorden van één van de advocaten voor de ouders/kinderen): Deze bedrijven bouwden machines die zijn ontworpen om de hersenen van kinderen verslaafd te maken, en ze deden dat met opzet.
Ik weet niet wat ik hiermee moet, maar ik vind het nogal wat. Ouders die hun kinderen vrijelijk laten internetten – één van de kinderen had 16 uur (zestien!) onafgebroken op Instagram doorgebracht.
“Doorgebracht.”
Bij mijn weten is er nog nooit van een lezend kind gezegd dat ze wel zestien uur in een boek had “doorgebracht” en het zo in één ruk had uitgelezen … én dat dat verslavend was.
Nou ja, ik wil er geen oordeel over uitspreken, maar jullie begrijpen: ik heb er moeite mee.
In diezelfde Volkskrant een “vrolijk” bericht.
Er wordt verslag gedaan van een jonge man (29 jaar) die gezworen heeft niet meer naar de kapper te gaan eer Manchester United 5 wedstrijden achter elkaar heeft gewonnen. Het krijgt aandacht omdat het vandaag (dinsdag 10 februari) zo ver kan komen: five consecutive wins.
Een foto van de haardos van de jongen kleurt het “verhaal”. Hier is er sprake van een Instagram-cultheld. En het moet als een “vrolijk” gebeuren gezien worden want het is om wat humor te brengen in deze pijnlijke tijd voor fans van Manchester United, de al zo lang kwakkelende voetbalclub. Weten jullie nog?
Louis van Gaal.
Erik ten Hag.
De jonge man heeft inmiddels 1,2 miljoen volgers. Hij noemt zich The United Strand. Het bracht hem een e-commerce bedrijf, mediaoptredens in binnen- en buitenland, terwijl haarverzorgingsbedrijven in de rij staan om een graantje mee te kunnen pikken.
Nou, heeft die Zuckerberg geinige producten in de aanbieding of niet?
Volgens de Volkskrant zullen de advocaten van Google en Meta alles uit de kast moeten trekken om de jury te overtuigen van de goede bedoelingen van de techbedrijven..
Ben ik de enige die hypocrisie ruikt?
PS Het is Man United (gisteravond) niet gelukt voor de vijfde achtereenvolgende maal te winnen (draw tegen West Ham United uit). Deze man zal een bezoek aan de kapper nog "even" uit moeten stellen.
Ik weet niet wat ik hiermee moet, maar ik vind het nogal wat. Ouders die hun kinderen vrijelijk laten internetten – één van de kinderen had 16 uur (zestien!) onafgebroken op Instagram doorgebracht.
“Doorgebracht.”
Bij mijn weten is er nog nooit van een lezend kind gezegd dat ze wel zestien uur in een boek had “doorgebracht” en het zo in één ruk had uitgelezen … én dat dat verslavend was.
Nou ja, ik wil er geen oordeel over uitspreken, maar jullie begrijpen: ik heb er moeite mee.
In diezelfde Volkskrant een “vrolijk” bericht.
Er wordt verslag gedaan van een jonge man (29 jaar) die gezworen heeft niet meer naar de kapper te gaan eer Manchester United 5 wedstrijden achter elkaar heeft gewonnen. Het krijgt aandacht omdat het vandaag (dinsdag 10 februari) zo ver kan komen: five consecutive wins.
Een foto van de haardos van de jongen kleurt het “verhaal”. Hier is er sprake van een Instagram-cultheld. En het moet als een “vrolijk” gebeuren gezien worden want het is om wat humor te brengen in deze pijnlijke tijd voor fans van Manchester United, de al zo lang kwakkelende voetbalclub. Weten jullie nog?
Louis van Gaal.
Erik ten Hag.
De jonge man heeft inmiddels 1,2 miljoen volgers. Hij noemt zich The United Strand. Het bracht hem een e-commerce bedrijf, mediaoptredens in binnen- en buitenland, terwijl haarverzorgingsbedrijven in de rij staan om een graantje mee te kunnen pikken.
Nou, heeft die Zuckerberg geinige producten in de aanbieding of niet?
Volgens de Volkskrant zullen de advocaten van Google en Meta alles uit de kast moeten trekken om de jury te overtuigen van de goede bedoelingen van de techbedrijven..
Ben ik de enige die hypocrisie ruikt?
PS Het is Man United (gisteravond) niet gelukt voor de vijfde achtereenvolgende maal te winnen (draw tegen West Ham United uit). Deze man zal een bezoek aan de kapper nog "even" uit moeten stellen.
Saturday, February 7, 2026
ome Joop
Sheila Sitalsing doet in haar column van vandaag iets ontzettend aardigs: ze noemt Joop den Uyl in positieve zin. Dat zijn er niet veel meer, sinds hij, geheel ten onrechte, door Wiegel, met Sinterklaas is vergeleken, en door Wiegel en Van Agt – ja ja, diens ome Joop - de grote potverteerder werd genoemd.
Maar het grote sloopwerk is natuurlijk gedaan door Wilders die in 1998, nog Kamerlid voor de VVD, de beruchte woorden sprak: van links is nog nooit iets goeds gekomen – zelfs met alleen mavo/havo kun je zoiets niet met droge ogen beweren: taaiere lulkoek was er nog nooit door een kamerlid verkocht. Waarna Pim Fortuyn het nog eens dunnetjes overdeed. Voor mij zijn het deze twee mannen die alles wat naar rood en socialistisch zweemde met hun stinkdierspray voor het volk ongenietbaar hebben gemaakt - voor zowel het arbeidende deel als voor het hoger opgeleide welvarende volk .
Sitalsing roept in herinnering dat Den Uyl ooit nog eens gepleit heeft voor minder, zo rond de oliecrisis. En terwijl ze het ik hekelt dat er niet op achteruit wil gaan – volgens mij heeft ze het nieuwe boek van Peter Kanne LANG ZAL !K LEKKER LEVEN even opengeslagen – en de partijen – alle partijen! – die daarop inspelen, roept ze enigszins nostalgisch de wijze woorden van Uyl in herinnering: vooruitgang is ook niet alles.
Het deed me werkelijk deugd.
Bravo Sheila!
Maar ze formuleert toch wel een beetje onzorgvuldig als ze afsluit met De coalitie kan natuurlijk teruggrijpen op Den Uyls andere kant van een van zijn vele twee dingen (met de voeten op tafel) – Bepaalde uitzichten vallen daardoor weg, maar ons bestaan hoeft er niet ongelukkiger op te worden.
Beetje onzorgvuldig?
Onvoorstelbaar!
Mooi dat Sitalsing dat voor het voetlicht haalt. Maar het is natuurlijk je reinste onzin. Jetten zou het misschien nog durven denken. Bontenbal zal zich vooral de voor het CDA irritante doordrammer voor de geest halen.
Maar Dilan Yeşilgöz? Haar rabiate afkeer van alles dat naar rood en links én groen neigt – het wordt misschien nog wel eens spreekwoordelijk – die ook nog beloond werd door genoemde heren, nee.
Proef het eens, het motto van een kabinet waarin Yeşilgöz de verantwoordelijkheid heeft om ons te verdedigen tegen de bedreiging van de westerse welvaart: vooruitgang is ook niet alles.
Eer maakt men lakens wit met inkt,
Eer speelt men schaak met bezemstelen … dichtte Gerrit Komrij al.
Maar het grote sloopwerk is natuurlijk gedaan door Wilders die in 1998, nog Kamerlid voor de VVD, de beruchte woorden sprak: van links is nog nooit iets goeds gekomen – zelfs met alleen mavo/havo kun je zoiets niet met droge ogen beweren: taaiere lulkoek was er nog nooit door een kamerlid verkocht. Waarna Pim Fortuyn het nog eens dunnetjes overdeed. Voor mij zijn het deze twee mannen die alles wat naar rood en socialistisch zweemde met hun stinkdierspray voor het volk ongenietbaar hebben gemaakt - voor zowel het arbeidende deel als voor het hoger opgeleide welvarende volk .
Sitalsing roept in herinnering dat Den Uyl ooit nog eens gepleit heeft voor minder, zo rond de oliecrisis. En terwijl ze het ik hekelt dat er niet op achteruit wil gaan – volgens mij heeft ze het nieuwe boek van Peter Kanne LANG ZAL !K LEKKER LEVEN even opengeslagen – en de partijen – alle partijen! – die daarop inspelen, roept ze enigszins nostalgisch de wijze woorden van Uyl in herinnering: vooruitgang is ook niet alles.
Het deed me werkelijk deugd.
Bravo Sheila!
Beetje onzorgvuldig?
Onvoorstelbaar!
Mooi dat Sitalsing dat voor het voetlicht haalt. Maar het is natuurlijk je reinste onzin. Jetten zou het misschien nog durven denken. Bontenbal zal zich vooral de voor het CDA irritante doordrammer voor de geest halen.
Maar Dilan Yeşilgöz? Haar rabiate afkeer van alles dat naar rood en links én groen neigt – het wordt misschien nog wel eens spreekwoordelijk – die ook nog beloond werd door genoemde heren, nee.
Proef het eens, het motto van een kabinet waarin Yeşilgöz de verantwoordelijkheid heeft om ons te verdedigen tegen de bedreiging van de westerse welvaart: vooruitgang is ook niet alles.
Eer maakt men lakens wit met inkt,
Eer speelt men schaak met bezemstelen … dichtte Gerrit Komrij al.
Wednesday, February 4, 2026
dé Nederlander
[let op: niet de Neanderthaler]
Een boek van een sociaal onderzoeker die zijn boek aan het begin van het artikel mag inleiden met
Mijn advies aan twintigers en dertigers: minder flauwekuldingen doen en een half dagje meer werken
Die hierboven tussen haken genoemde Neanderthaler bestaat niet meer.
Vandaar dat ik daaraan dacht: straks bestaat ook dé Nederlander niet meer.
De gemiddelde Nederlander wel te verstaan. Kanne is onderzoeker bij IPSOS. Daar kennen ze alleen gemiddelde Nederlanders – belangwekkende categorie: de gemiddelde ontevreden onderklasser.
Aan het eind van het artikel komt er toch wel een aapje uit de mouw:
Want dat is, zoals gezegd, wat sociologen doen: die leven bij gemiddelden. Gemiddelden die zomaar ontstaan, en ook weer verdwijnen – na 37 zetels voor de PVV, na 9/11, na 70.000 Palestijnse doden, na 0 zetels voor NSC, na 11 zetels verlies voor de ontevreden onderklasser - en dan ook nog een exodus er bovenop! - als er weer een nieuw kabinet in de maak is. Je ziet de gemiddelde persoon als het ware ongemakkelijk schuiven op zijn zitvlak.
[Oh oh, dat ongemakkelijke schuiven van het CDA-potentieel toen Bontenbal vond dat je homoseksuele leraren best in een christelijk verdomhoekje mocht stoppen - 4 zetels kostte het hem, misschien wel de overwinning, want hij gaf Jetten een niet gemiste kans voor open doel.]
Na een tijdje nadenken kon ik niet anders dan er schamper om lachen … niet eens een toegeeflijke, goedwillende glimlach.
De Nederlander is een genotzuchtige individualist die weinig ambitie heeft, zichzelf chronisch ziek eet en drinkt, er onbekommerd op los vliegt, verslaafd is aan sociale media, nauwelijks gesprekken voert met mensen van buiten zijn bubbel, weinig bereid is zichzelf te verdedigen als er oorlog komt en intussen uiterst tevreden is met zijn leventje.Aldus vat een (dé?) cultuurverslaggever van de Volkskrant een boek samen.
Een boek van een sociaal onderzoeker die zijn boek aan het begin van het artikel mag inleiden met
In [dat] boek Lang zal ik lekker leven toont opiniepeiler Peter Kanne hoe de genotzuchtige Nederlander zich tevreden terugtrekt in zijn eigen wereldje, terwijl hij belaagd wordt door rampspoed en ellende: ‘Mijn generatie staat aan het begin van de verweking die ik beschrijf.’En in de kop heeft hij dan mogen zeggen:
Mijn advies aan twintigers en dertigers: minder flauwekuldingen doen en een half dagje meer werken
Vandaar dat ik daaraan dacht: straks bestaat ook dé Nederlander niet meer.
De gemiddelde Nederlander wel te verstaan. Kanne is onderzoeker bij IPSOS. Daar kennen ze alleen gemiddelde Nederlanders – belangwekkende categorie: de gemiddelde ontevreden onderklasser.
Aan het eind van het artikel komt er toch wel een aapje uit de mouw:
Links heeft een soort zieligheidsobsessie. Politici aan de linkerkant zijn continu bezig met pappen en nathouden […]Let wel: Dé gemiddelde CDA’er.
Rechts heeft weer geen hart, daar denken ze dat de meritocratie helemaal geslaagd is; als je maar hard genoeg je best doet, kom je er wel.
De enige stroming die het maatschappelijk middenveld en de gemeenschap centraal stelt, is die van de christendemocraten. In die zin is dit boek ook wel een vorm van kleur bekennen.
Want dat is, zoals gezegd, wat sociologen doen: die leven bij gemiddelden. Gemiddelden die zomaar ontstaan, en ook weer verdwijnen – na 37 zetels voor de PVV, na 9/11, na 70.000 Palestijnse doden, na 0 zetels voor NSC, na 11 zetels verlies voor de ontevreden onderklasser - en dan ook nog een exodus er bovenop! - als er weer een nieuw kabinet in de maak is. Je ziet de gemiddelde persoon als het ware ongemakkelijk schuiven op zijn zitvlak.
[Oh oh, dat ongemakkelijke schuiven van het CDA-potentieel toen Bontenbal vond dat je homoseksuele leraren best in een christelijk verdomhoekje mocht stoppen - 4 zetels kostte het hem, misschien wel de overwinning, want hij gaf Jetten een niet gemiste kans voor open doel.]
Na een tijdje nadenken kon ik niet anders dan er schamper om lachen … niet eens een toegeeflijke, goedwillende glimlach.
Saturday, January 24, 2026
we gaan alles eerlijk delen
Sheila Sitalsing, één van mijn preferiti onder de columnisten (Volkskrant) heeft vandaag een column die eindigt met een dringende raad aan hen die het spelletje formeren aan het spelen zijn: Maar kijk naar de VS en weet dat het moet: eat the rich, hapje voor hapje.
Ze doet dat omdat zojuist bekend is geworden dat de first family van de Verenigde Staten na het tweede eerste Trumpjaar 1,5 miljard dollar rijker is geworden. Ze gaat er vanuit – volgens mij – dat dat allemaal voortgekomen is uit het presidentschap van papa Trump. En uit haar woordkeuze mag je afleiden dat ze dat niet netjes vindt.
Je kunt natuurlijk de daad bij het woord voegen, in een denkexperiment dan, en die dollars verdelen onder de stemgerechtigde Amerikanen.
Wel, zijn vermogen wordt geschat op 10 miljard. Per volwassen Amerikaan is dat een bedrag van 28 dollar (en een beetje klein geld). Wat schieten we daarmee op?
Ik weet drie dingen zeker.
Dat is peanuts.
Dat geld wordt niet eerlijk verdeeld – migrantenarbeiders zullen, zodra ze hun handje komen ophouden, door ICE opgepakt en gedeporteerd worden.
Als we dat een jaar geleden gedaan hadden dan was daar geen 1,5 miljard bijgekomen: “zoals het klokje thuis tikt …” geldt ook bij de rijken: zoals het dollartje thuis rolt, rolt het nergens. [Terzijde, de schatting die Sitalsing geeft is zeer conservatief. Volgens andere schattingen is het Trump-vermogen verdubbeld (5 miljard bij 5 miljard)].
Wel, het eerste positieve dat opvalt: het houdt ons bezig. Sommigen in verontwaardiging, anderen in bewondering. Ook zijn er die het een beetje geamuseerd bekijken. Ik bijvoorbeeld.
Verder zouden zij die dat met verontwaardiging waarnemen troost kunnen vinden in het feit dat Trump maar een arme jongen is onder de billionaires.
Wat betreft al die billionaires - ca. 1000: als hun vermogen verdeeld zou worden onder alle Amerikanen dan zou dat per persoon een bedrag van 17.000 (en een beetje) opleveren. Dat zou ongetwijfeld de wapenverkoop opstuwen, maar hier geldt hetzelfde als bij de verdeling van het Trump-vermogen: de groei zou stil staan.
Sheila is, als ik het goed lees, besprongen door morele verontwaardiging.
Moet je je daar moreel druk over maken?
Ik zou het om willen keren. Ik zou niet graag leven onder een regiem dat de welvaartverdeling en de inkomensverdeling wil sturen, in rigoureus afromende zin bedoel ik. En al helemaal niet omdat dat moreel gewettigd zou zijn. Gewettigd hier in de betekenis waar het vandaan komt: als een morele wet herkend en erkend, vastgelegd en sturend.
Verder kan ik er niet van ondersteboven raken. Het levert een – welkome! – kleurschakering van de (high) society … en zeer beslist ook van de chattering classes.
Wat mijzelf betreft, een beetje zelfwerkzaamheid bij het verwerven van inkomen en het doen groeien daarvan lijkt mij wel gewenst. Mij is dat aardig gelukt, en niemand heeft mij daarin gehinderd of willen hinderen. Ik, van mijn kant, heb nooit de behoefte gehad om iemand die een klusje voor mij deed af te knijpen. Ik gunde een ander graag zijn deel.
Vandaar Sheila, moreel verontwaardigd? Nee.
Niet opeten dus, die rijken. Ook hun vermogen niet.
Maar, als je het toch wil doen, niet hapje voor hapje. Dat werkt van geen kant.
Het rode vaandel volgen.
Lang leve de revolutie!
[ En, als er iets is dat de geschiedenis ons leert: dat werkt ook al niet, dat leidt alleen maar tot vermogensoverdracht … van weinigen naar weinigen wel te verstaan.]
Ze doet dat omdat zojuist bekend is geworden dat de first family van de Verenigde Staten na het tweede eerste Trumpjaar 1,5 miljard dollar rijker is geworden. Ze gaat er vanuit – volgens mij – dat dat allemaal voortgekomen is uit het presidentschap van papa Trump. En uit haar woordkeuze mag je afleiden dat ze dat niet netjes vindt.
Je kunt natuurlijk de daad bij het woord voegen, in een denkexperiment dan, en die dollars verdelen onder de stemgerechtigde Amerikanen.
Wel, zijn vermogen wordt geschat op 10 miljard. Per volwassen Amerikaan is dat een bedrag van 28 dollar (en een beetje klein geld). Wat schieten we daarmee op?
Ik weet drie dingen zeker.
Dat is peanuts.
Dat geld wordt niet eerlijk verdeeld – migrantenarbeiders zullen, zodra ze hun handje komen ophouden, door ICE opgepakt en gedeporteerd worden.
Als we dat een jaar geleden gedaan hadden dan was daar geen 1,5 miljard bijgekomen: “zoals het klokje thuis tikt …” geldt ook bij de rijken: zoals het dollartje thuis rolt, rolt het nergens. [Terzijde, de schatting die Sitalsing geeft is zeer conservatief. Volgens andere schattingen is het Trump-vermogen verdubbeld (5 miljard bij 5 miljard)].
Wel, het eerste positieve dat opvalt: het houdt ons bezig. Sommigen in verontwaardiging, anderen in bewondering. Ook zijn er die het een beetje geamuseerd bekijken. Ik bijvoorbeeld.
Verder zouden zij die dat met verontwaardiging waarnemen troost kunnen vinden in het feit dat Trump maar een arme jongen is onder de billionaires.
Wat betreft al die billionaires - ca. 1000: als hun vermogen verdeeld zou worden onder alle Amerikanen dan zou dat per persoon een bedrag van 17.000 (en een beetje) opleveren. Dat zou ongetwijfeld de wapenverkoop opstuwen, maar hier geldt hetzelfde als bij de verdeling van het Trump-vermogen: de groei zou stil staan.
Sheila is, als ik het goed lees, besprongen door morele verontwaardiging.
Moet je je daar moreel druk over maken?
Ik zou het om willen keren. Ik zou niet graag leven onder een regiem dat de welvaartverdeling en de inkomensverdeling wil sturen, in rigoureus afromende zin bedoel ik. En al helemaal niet omdat dat moreel gewettigd zou zijn. Gewettigd hier in de betekenis waar het vandaan komt: als een morele wet herkend en erkend, vastgelegd en sturend.
Verder kan ik er niet van ondersteboven raken. Het levert een – welkome! – kleurschakering van de (high) society … en zeer beslist ook van de chattering classes.
Wat mijzelf betreft, een beetje zelfwerkzaamheid bij het verwerven van inkomen en het doen groeien daarvan lijkt mij wel gewenst. Mij is dat aardig gelukt, en niemand heeft mij daarin gehinderd of willen hinderen. Ik, van mijn kant, heb nooit de behoefte gehad om iemand die een klusje voor mij deed af te knijpen. Ik gunde een ander graag zijn deel.
Vandaar Sheila, moreel verontwaardigd? Nee.
Niet opeten dus, die rijken. Ook hun vermogen niet.
Maar, als je het toch wil doen, niet hapje voor hapje. Dat werkt van geen kant.
Het rode vaandel volgen.
Lang leve de revolutie!
[ En, als er iets is dat de geschiedenis ons leert: dat werkt ook al niet, dat leidt alleen maar tot vermogensoverdracht … van weinigen naar weinigen wel te verstaan.]
Wednesday, January 21, 2026
de Jettenredder
Wie nog twijfel aan de intenties van Jetten, aan de richting van zijn denken - ook na zijn en Bontenbal’s akkoord om de bonusteugels bij het bankmanagement wat te laten vieren – is nu toch wel uit zijn/haar droom geholpen … mag ik hopen.
VVD-leider Dilan Yeşilgöz en D66-leider Rob Jetten zien in de afsplitsing kansen voor een minderheidskabinet. (NRC)
Jetten bij RTL: Markuszower mag koffie komen drinken: het inmiddels beruchte informatie-kopje-koffie.
Ook Bontenbal was “positief”.
Klaver mocht wel even langs komen.
Markuszower - ook woordvoerder voor Likud Nederland geweest! - is natuurlijk welkom. Jazekers.
Kabinet Jetten met Yeşilgöz aan het roer en JA21 / groep Markuszower als waakhonden: mooie meerderheid, moet jij ook mee uit de voeten kunnen, Bontenbal.
VVD-leider Dilan Yeşilgöz en D66-leider Rob Jetten zien in de afsplitsing kansen voor een minderheidskabinet. (NRC)
Jetten bij RTL: Markuszower mag koffie komen drinken: het inmiddels beruchte informatie-kopje-koffie.
Ook Bontenbal was “positief”.
Klaver mocht wel even langs komen.
Markuszower - ook woordvoerder voor Likud Nederland geweest! - is natuurlijk welkom. Jazekers.
Kabinet Jetten met Yeşilgöz aan het roer en JA21 / groep Markuszower als waakhonden: mooie meerderheid, moet jij ook mee uit de voeten kunnen, Bontenbal.
Tuesday, January 20, 2026
stormram
Dat er achter die deur een man zit waarvan de “gerechtsdienaren” – jullie weten wel, the law enforcement – konden weten wat er allemaal mee aan de hand was, en dat ze hem dus helemaal niet zo “van zijn bed mochten lichten” doet er eigenlijk niet zoveel toe. Dat de rechter onmiddellijk bevel heeft gegeven om de man vrij te laten, gezien zijn dossier, en dat vervolgens ICE hem opnieuw opgepakt heeft omdat ze nog wel een smoesje hadden om zo te handelen, doet er ook allemaal niet zoveel toe.
Razzia is toch een woord dat naar boven komt.
Maar zelfs razzia ging vroeger anders – al was het resultaat dan hetzelfde.
Daar staat dus een zootje dikkoppige krachtpatsers, met geweer in de aanslag. Nou ja, geweren, da’s iets meer voor de Duitse razzia’s. Zwaar bewapende mannen die een arme sloeber komen ophalen.
Afhankelijk van de hoek waaronder dit plaatje is geschoten – er zijn meer foto’s van deze happening – zou je mogen denken dat er een hele kazerne is uitgelopen om deze man op te pakken – en en passant ook nog even zijn vrouw met kind de stuipen op het lijf te jagen.
Dienaren van het recht.
Een posse zal je bedoelen.
En een battering ram.
Het verderfelijke socialisme?
Het vastgeroeste communisme?
Het smerige fascisme?
Gewoon kapitalisme.
Kapitalisme dat tegenover vrijheid is komen te staan, omdat vrijheid betekent dat er legers van arme sloebers je gebied binnen kunnen trekken die ook een puntje van de taart willen, waar jij zo gretig en gulzig aan zit te happen.
Kapitalisme. Maar, vergis jullie niet, niet alleen van de USA. Deze methode is een gewoon straatbeeld geworden, ook in andere kapitalistisch georganiseerde democratische staten.
Battering ram.
De vrije wereld op ramkoers.
Sunday, January 11, 2026
regime
De Volkskrant kopt vandaag: PROTEST IN IRAN HOUDT AAN, REGIME REAGEERT MET DODELIJK GEWELD
Voor zo’n kop over het Trumpiaanse Amerika moet je lang, heel lang zoeken: PROTEST IN MINNEAPOLIS HOUDT AAN, REGIME REAGEERT MET DODELIJK GEWELD. En wie zoekt zal niet vinden.
Tja, de Westerse leiders, en haar volgzame MSM, hebben wat moeite met het onderscheid tussen goed en kwaad. Nou ja, dat heeft iedereen wel die in een invloedsfeer vast zit.
Wat wel kan bij (een redacteur van) de Volkskrant: VRIJDAG ZAG IK EEN TIENER MET BLOED OP ZIJN HANDEN. HIJ WAS NET TEGEN DE GROND GESLAGEN DOOR ICE. Ook niet mis, ’t is waar.
Dit doet mij aan Putin denken. Bij de Volkskrant weten ze ook iets meer over deze man te vertellen. In een soort portretschets – serieus? … gesuggereerd wordt dat Puin zijn kersttoespraken met AI in elkaar heeft gestoken, ook een schets waarin Trump’s naam badinerend valt - weet de redacteur van dienst te vermelden: De hele wereld weet dat hij een moordenaar is …
Wel, de gedachten van de redactie zullen ongetwijfeld uitgaan naar Alexei Navalny – Putin heeft zelf nooit iemand vermoord. Misschien ook wel naar de Oekraïense soldaten en burgers.
Maar wat dan te denken van Trump?
Hoe moeten we de Venezolaanse vissers benoemen?
En de Cubaanse gasten van Maduro?
Wat te denken van Renee Nicole Good uit Minneapolis?
Ach, kijk eens naar de hebberigheid van Putin - sorry: Putin’s machtshonger - en de machtshonger van Trump – neem me niet kwalijk: Trump’s natte droom.
En wees nou eerlijk, nog afgezien van historische banden, Ukraine ligt vlak naast de deur. De afstand Portland (Maine, uiterst noordoostelijk puntje USA) naar Nuuk (Groenland, grootste bevolkingsaantal) is 2750 km.
Wat wel kan bij (een redacteur van) de Volkskrant: VRIJDAG ZAG IK EEN TIENER MET BLOED OP ZIJN HANDEN. HIJ WAS NET TEGEN DE GROND GESLAGEN DOOR ICE. Ook niet mis, ’t is waar.
Dit doet mij aan Putin denken. Bij de Volkskrant weten ze ook iets meer over deze man te vertellen. In een soort portretschets – serieus? … gesuggereerd wordt dat Puin zijn kersttoespraken met AI in elkaar heeft gestoken, ook een schets waarin Trump’s naam badinerend valt - weet de redacteur van dienst te vermelden: De hele wereld weet dat hij een moordenaar is …
Wel, de gedachten van de redactie zullen ongetwijfeld uitgaan naar Alexei Navalny – Putin heeft zelf nooit iemand vermoord. Misschien ook wel naar de Oekraïense soldaten en burgers.
Maar wat dan te denken van Trump?
Hoe moeten we de Venezolaanse vissers benoemen?
En de Cubaanse gasten van Maduro?
Wat te denken van Renee Nicole Good uit Minneapolis?
Ach, kijk eens naar de hebberigheid van Putin - sorry: Putin’s machtshonger - en de machtshonger van Trump – neem me niet kwalijk: Trump’s natte droom.
En wees nou eerlijk, nog afgezien van historische banden, Ukraine ligt vlak naast de deur. De afstand Portland (Maine, uiterst noordoostelijk puntje USA) naar Nuuk (Groenland, grootste bevolkingsaantal) is 2750 km.
Sunday, January 4, 2026
verlossers
en Saddam had atoombommen
en Irak had olie
daar kwam bij: Saddam was een smerige dictator
en Maduro heeft drugs
en Venezuela heeft olie
en dat niemand zich vergisse
de haat die Yeşilgöz al voor de verkiezingen tot diep in de eerste fase van de lopende informatie aan de dag heeft gelegd voor Jesse Klaver verschilt in niets van de haatgevoelens van Trump (of van Vance) tegenover Maduro
Subscribe to:
Comments (Atom)