je weet maar nooit

In de Volkskrant van dit weekend wil een man raad op een “menselijk” dilemma: als je op zijn leeftijd gaat daten – ik neem aan dat zijn leeftijd hem deze vraag heeft ingegeven – dan loop je het risico dat je in een ellende komt die je niet eerder hebt meegemaakt, namelijk dat je met een partner opgescheept komt te zitten die na een betrekkelijk korte periode van vrolijkheid zorgbehoeftig wordt, zodanig dat je ook niet meer in je eentje pleziertjes kunt beleven. Nog een partner daten bijvoorbeeld, ik noem maar wat.

Zonder nu met enige praktische (of menselijke) raad aan te kunnen komen doet het mij wel aan een andersoortige relatie denken waarbij ook alarmbellen gaan rinkelen. Die tussen een vermogende en een minvermogende partij.
En de film Guess who’s coming to dinner schilderde toch ook geen sinecure,
En dat levert, niet alleen in de literatuur, toch enorme discussies vooraf, en vaak onbeschrijfelijke troubles achteraf op.

Dit probleem sluit – toevallig? – naadloos aan bij een raad die de week daarvoor is gevraagd: je bent door omstandigheden alleenstaande ouder, je vindt bij het daten een aanklevende partner die ook kinderen heeft – wat doe je dan met de erfenis?

Allemaal sores.
De raadvrager - die van de gevaren van het op oudere leeftijd daten - schrijft: Wie op hogere leeftijd, zeg eind 60, (weer) gaat daten, krijgt te maken met iets wat zich niet eerder heeft voorgedaan.
Da’s een beetje kortzichtig. Hij misschien niet, maar er zijn toch veel mannen en vrouwen, ontelbaar zou ik haast zeggen, die al vroeg in het huwelijk te maken krijgen met een zorgbehoevende partner. Om van de ellende van een scheiding maar niet te spreken.

Eén raadgever – bij die erfenisvraag – geeft als oplossing een uitsluitingsclausule zodat bij een mogelijke echtscheiding van een ervend paar dat deel van het vermogen niet opgesplitst hoeft te worden.
Misschien een idee voor bij het aankleven: maar zo gauw je hulpbehoevend wordt kappen we er mee!

Ik heb geen raad, maar de vragen horen wel bij dit tijdsgewricht, zou ik zeggen. En ik hoor al een liedje in mijn hoofd uit het vaderlandse variété, door een bij deze tijd passende Johnny Hoes gezongen, het publiek in polonaise over het podium gaand:

tweede van rechts: Johnny Hoes

Ach was ik maar allenig thuis gebleven
dan had ik nu niet zo’n gedoe gehad …