schaduwfiguren?

De wereld leek er even een beetje idealer ... uh nee, da’s niet het woord: een ietsje pietsje minder kwaadaardig ... op te kunnen worden. Verkiezingen in Israël en in de USA. Iedereen had meer dan genoeg van Netanyahu, en iedereen was doodmoe geworden van het Trumpisme.

Israël

Dat was toch een beetje te optimistisch gedacht. Netanyahu kwam als overwinnaar uit de bus. Zijn coalitie had weliswaar verloren, maar de oppositie redde het niet. Dat wil zeggen, als je bij die oppositie niet de Arabische partijen mag meetellen. En daar zittum nou net nou de kneep.

Een nieuwe partij, Yashar, waarvan de leider, Gadi Eisenkot, dankzij een klinkend resultaat tot oppositieleider gebombardeerd is, mag het als eerste proberen, een nieuwe regering, omdat hij, rekenkundig dan, een meerderheid kan bouwen met de Arabieren. Een gewaagd experiment van president Herzog. Want, om de benodigde kiezers voor zich te winnen moest Eisenkot zich tijdens de verkiezingen als een Netanyahu-achtige rots tegenover de Arabische partijen positioneren – niks geen handjeklap, niks geen onbehoorlijke eisen om mee te mogen doen, jullie mogen meedoen als je je kop maar houdt – En dat heeft hij tijdens de verkiezingen gezegd. Als hij daarop terugkomt, dan zijn de rapen gaar.

Ik denk dat er een speciale anti-antisemitisme Bijbel geschreven gaat worden voor die Arabische partijen, met heel veel Gij zult niet ... zodat ze zich ongeveer de Filistijnen kunnen voelen van het nieuwe kabinet ... gesteld dat ze daarvoor buigen.

Ik ben benieuwd hoe dit af gaat lopen.

United States of America, ’s werelds prachtigste democratie – sorry, met kapitaal natuurlijk: Democratie

Het leek allemaal prachtig te gaan. Trump erkende spontaan zijn verlies, er was sprake van een blauwe golf die, wachtend op de laatst te tellen stemmen, nog kan aanwassen. De Democraten waren al vermetele plannetjes aan het smeden om die Republikeinen een toontje lager te laten zingen. Wat zeg ik, een heel octaaf.

Maar onze electionfraudspecialist heeft zich hernomen.
En wie is er in het volle spotlight komen te staan? Jawel.

Die is in het volle daglicht komen te staan.
Die is er in het verblindende zonlicht gezet.

Stephen Miller.

En niet om Trump te doen vergeten.
Niet ondenkbaar dat hij binnen enkele jaren bekend zal komen te staan als de architect van de dictatuur van de Trump-clan.

PS
En Thomas Massie dan, zullen jullie zeggen, de man die zo ferm een afzettingsprocedure in gang heeft gezet tegen de Secretary of Defense Pete Hegseth?
Dat is een marionet – een marionet dan van de marionetten die aan de touwtjes van Trump hangen.



de krant van vandaag: In de Volkskrant columniste Marcia Luyten over een heel andere schaduw ... en toch eigenlijk dezelfde: een schaduw die over de Rode Lijn demonstratie was komen te hangen, waardoor het Museumplein als a landscape of fear beschouwd kon worden.

niet kunnen schrijven

Zojuist de vuistdikke pil Inkt, bloed & liefde over het leven van de dichter Leo Vroman dichtgeslagen, nadat ik ook de bladzijde over de laatste dag van hem had gelezen. Die laatste bladzijden van biografieën zijn voor mij zonder uitzondering ontroerend, ongeacht het lijdend voorwerp.
Ik zou nu iets moeten zeggen over de biografie, én over de biograaf, Atte Jongsma, die zo’n indrukwekkende prestatie heeft geleverd.
Maar ik weet niks te schrijven, over de man wiens leven het was om gedurig met een pen in de hand over papier te krassen.

Vrograaf

En opeens vroeg ik me af: zou Vroman, met zijn indrukwekkende productie van poëzie (bovenal) en proza, ooit een writer's block hebben gehad.
Ik ben dat niet tegengekomen in zijn levensbeschrijving, en AI zegt ook: nee! Maar hij was wel bang dat die hersenpan van hem niet meer zo zou functioneren dat ie pen en papier zou kunnen pakken en dan wat schrijven – en die angsten vertrouwde hij dan weer aan het papier toe.

Ik ken een Amerikaan die hem daarin voorging. Zorgen om een writers block, dat ook als bedreiging zag, en daar uit voorzorg een remedie voor schreef. Thomas Lynch, dichter en essayist: neem wat voorwerpen, lees een stukje in de krant, kijk uit je raam ... en dicht een vers. Hij gaf een voorbeeld.

Thomas Lynch in zijn werkkamer

Ik zet ze hier tegenover elkaar want ze stonden ook tegenover elkaar.
Lynch was ook doodgraver en Vroman zou je een levensgraver kunnen noemen: hij sneed konijntjes open, deed wat in hun binnenste en naaide ze dan weer dicht om te kijken wat het lijf van dat konijn ging doen. Lynch sneed kleine openingetjes in dooie mensen om ze, al balsemend, in goede staat te houden voor hen die nog een laatste blik wilden werpen.

Ze beleven / beleefden hun onrust héél verschillend.

Eerst Leo Vroman: EEN KLEIN DRAADJE

Met dat hoofd gebeurt nog eens wat.
Het gelaat ligt me al te plat
op de vette hersenkast.
Er gebeurt vast wat.

O, als ooit dit peinskistje splijt
als een vrij eetbare brei
verschijnt dan dit brein van mij
en bevlekt met gedachten de grond
maar de dood verzegelt mijn mond,
en minder dood dan wel veilig
sterft het schijnheilig.

Door de dood word ik graag overmand.
Ik vrees meer mijn gezond verstand.

Ik vrees dat leger van spinnen -
- de zenuwcellen daarbinnen.

Dat vreselijk web vol webben
kan ik eigenlijk niet goed hebben.

Wat zou er b.v. gebeuren
als twee draadjes zouden scheuren
en contact maken met elkaar
onzichtbaar, diep onder mijn haar,
terwijl ik uitwendig zo
maar in een winkel bezig ben
groenten en vlees te ko-
pen...

Er knetteren geen vlammen en vonken.
Iemand zegt: is hij dronken?

Opeens zit ik voor ons huis op de stoep
met zes duizend blikken soep.

En zegt mijn tedere vrouw:
lieverd, wat doe je nou?
Dan zeg ik: nu gaan we eten,
o nee, ik ben de soep vergeten.

Gebeurt het onder het dichten,
wie purp publiek dan inlichten
dat dit geen genialiteit
maar een purpje los is, of kwijt?

Een draadje dat stroom opslurpt
van murp gedachtengurpt.

En kurpsluiting leidt tot brurp -
Brarp! Hurp! Hurp!


En nu Thomas Lynch: A NOTE ON THE RAPTURE TO HIS TRUE LOVE.

A blue bowl on the table in the dining room
fills with sunlight. From a sunlit room
I watch my neighbor's sugar maple turn
to shades of gold. It's late September. Soon...
Soon as I'm able I intend to turn
to gold myself. Somewhere I've read that soon
they'll have a formula for prime numbers
and once they do, the world's supposed to end
the way my neighbor always said it would –
in fire. I'll bet we'll all be given numbers
divisible by One and by themselves
and told to stand in line the way you would
for prime cuts at the butcher's. In the end,
maybe it's every man for himself.
Maybe it's someone hollering All Hands on
Deck! Abandon Ship! Women and Children First.
Anyway, I'd like to get my hands on
you. I'd like to kiss your eyelids and make love
as if it were our last time, or the first,
or else the one and only form of love
divisible by which I yet remain myself.
Mary, folks are disappearing one by one.
They turn to gold and vanish like the leaves
of sugar maples. But we can save ourselves.
We'll pick our own salvations, one by one,
from a blue bowl full of sunlight until none is left.

leugentje om bestwil

Norman Finkelstein, het geweten van het Westen waar het de Palestijnen betreft, en de behandeling die dat volk vanwege de westerse beschaving heeft moeten ondergaan in de laatste honderd jaar, heeft een nieuw boek uitgebracht, onder de titel GAZA’s GRAVEDIGGERS. De chroniqueur van het onrecht in het Midden-Oosten dus.

Je zou Finkelstein de Don Quixote van het Midden-Oosten kunnen noemen, ook wel de Don Quixote van de joods-christelijke worteltjes.
In een inleiding tot dit boek (op zijn site) zegt Finkelstein dat hij de waarheid wil dienen. Los van het adagium dat in een terroristisch conflict de waarheid als eerste sneuvelt – zowel de Zionisten als de Arabieren pleegden reeds als terrorisme geduide daden tegenover de andere kant in de dertiger jaren van de vorige eeuw, dus er is daar wat afgelogen de laatste honderd jaar – is dat een schone zaak die nooit genoeg aangemoedigd kan worden.
Finkelstein wilde het Recht met een hoofdletter dienen en wist waar dat vandaan kwam - zijn familie is slachtoffer geworden van die Erlösung. Maar hij weet niet goed hoe hij zijn fascinatie voor de Waarheid moet plaatsen.

Hij haalt er drie denkers bij:
- Antonio Gramsci, die zegt To tell the truth is revolutionary
- Rosa Luxemburg die zegt Nothing is more destructive for revolution than illusions, and nothing benefits it more than the clear and open truth
- Vladimir Lenin, die zegt We must speak the truth: therein lies our strength
’t Is misschien niet zo handig om in dit verband drie personen waaraan het begrip “communistisch” kleeft te citeren ... soit.

Per slot, ook Leo Tolstoy komt aan het woord: There is no greatness without simplicity, goodness, and truth.

Maar daar gaan we het nu niet over hebben – kopen dat boek, zou ik zeggen.

- + - + - + - + -

De New York Times wil een nette krant zijn, zeker in Trumpian times. Ze vindt dat, politiek gesproken, iedere kant van het verhaal gehoord moet kunnen worden. Ze heeft daartoe zelfs een paar rechtse rakkers aan boord als columnist, tot verdriet van veel lezers.
Maar in één ding is ze heel duidelijk: Trump is een draak van een kerel, sociaal, zakelijk en politiek, met abjecte ideeën en hij zou geen President moeten zijn ... en ook niet meer moeten kunnen worden! (Niet voor niets heeft Trump de krant aangeklaagd en journalisten gedagvaard, allemaal veel geschreeuw en weinig wol ... maar toch.)

Ook de NYT probeert de brede weg van de waarheid te bewandelen. Jaja, breed, geen smal pad, in tegenstelling tot de naïeve woorden van ene Jezus, velen zeggen dat ze die Highway berijden. De weg voert langs een ravijn, daar kun je zomaar ingeduwd worden door een andere waarheidsvinder en ligt under de snakeline – om vriend Pierce maar weer eens aan te halen. De anti-antisematisme-ouderlingen houden je in de gaten (Finkelstein zelf is daar slachtoffer van geworden) ... kortom, overwoekerd door polemisch onkruid.
Maar, NYT slaat zich daar dapper doorheen. En zo heeft ze weer pluimpje van Trump verdiend.

In Alaska hebben de Democraten iets heel smerigs gedaan, altijd lui waar je mee op moet passen. Ze hebben een “onafhankelijke” op een verkiezingslijst gezet, wiens naam die van de Republikeinse kandidaat echoot, om zodoende de kiezer in verwarring te brengen en te zorgen dat de stemmen van de Republikeinen over twee lijsten verdeeld worden.
Die vermaledijde Democraten toch, altijd weer bedenken ze smerige trucs om aan de macht te blijven.

Wel, zoals gezegd, NYT is een nette krant. Dus hebben ze er een journalist opgezet, als was er mogelijk sprake van een nieuw Watergate ... en jawel, ze ontdekten dat de Democraten deze “grap” hadden uitgehaald.

Nou wil je dat Trump geen President meer wordt, niet omdat dat slecht is voor de Democraten, maar omdat daarmee toch een stukje onrecht in de wereld opgeruimd kan worden.
Nu hoef je die kennis niet te delen met de buitenwacht, laat staan met de Republikeinen. Laat ze dat zelf maar uitzoeken.
Maar nee hoor, die brave NYT heeft het van de daken geschreeuwd: je hebt gelijk Trump, dat is een smerige streek van de Democraten.

vervolgartikel

Mag je dit nu donquichotterie noemen?
Ik doe het gewoon.

En verder ben ik inmiddels een halve Italiaan geworden die de waarheid nog steeds belangrijk vindt, en die Luxemburg en Gramsci hoog heeft zitten, maar die het voor zich houden van sommige waarheidjes best wel kan waarderen. Ik kan er de charme wel van inzien.

de Palestijnenjacht

Een plaatje:

(Hazem Bader / AFP)

De Volkskrant geeft als onderschrift mee / neemt als onderschrift over: Israëlische soldaten bij de lichamen van twee Palestijnse mannen na de schietpartij bij het checkpoint in Hebron.

En de kop boven het erbij horende artikel: ISRAËLISCHE REGERING KONDIGT ‘LOCKDOWN’ VAN WESTELIJKE JORDAANOEVER AAN NA AANVAL OP ISRAËLISCHE MILITAIREN.

Er is een heleboel voor het gemoed om op te springen, bij deze foto, om boos te worden, of hoe verdrietig het allemaal is. Hoe schrijnend, en schurend ook.

Maar één ding is heel erg duidelijk: dit zijn geen (zeven) Israëlische soldaten bij de lijken van twee Palestijnen. Oh, ’t zijn ongetwijfeld twee Palestijnse mannen die daar liggen, as dead as a doornail. Maar dit zijn niet allemaal Israëlische soldaten. Iemand kan veel doen in het Israëlische leger – nou ja, ’t zijn allemaal automatismen die erin geheid worden – maar één ding kan een IDF'er zich niet veroorloven: in vrijetijdsoutfit opkomen. Los van disciplinaire straffen: hij zal het wel uit zijn hoofd laten in zulke omstandigheden.

Die man rechts is een kolonist. En dat is wat deze foto bovenal zo schrijnend maakt, maar ook een waardevol getuigenis: dit zegt precies hoe de verhoudingen liggen.
De aanwezigheid van de man zegt precies wat daar op de West Bank gebeurt: die Israëlische burger heeft op de Westelijke Jordaanoever niks te zoeken.
Dit is doodslag provoceren om te kunnen moorden.

Netanyahu heeft de kop voorzien voor het artikel: lockdown. Een complete lockdown! Let wel, niet voor de kolonisten, nee, een complete lockdown voor de Palestijnen aldaar.
En de Westelijke Jordaanoever kan zich op gaan maken voor de Gaza-therapie.

crowdfunding

Een berichtje op teletekst:

De VN wordt vanwege financieringsproblemen gedwongen de maandelijkse voedselhulp aan een half miljoen Palestijnen in Gaza stop te zetten.
Financieringsproblemen!
Eén derde van de hulp wordt afgebroken omdat er geen geld is. Die hulp is al veel te weinig — een schijntje van de noodzakelijke hulp — en de verlening wordt ook nog gedwarsboomd door Israëlische erupties van onwil en sabotage.

De VN, dat is een heleboel landen, waaronder niet weinig rijke landen. Crowdfunding is tegenwoordig een beproefd middel, zeker in de 'eenlingenwereld' die we steeds meer worden. Moeten we nu echt geloven dat António Guterres niet langs die rijke landen kan gaan om zijn hand op te houden?

Frankrijk? Duitsland en Engeland? Kom op, jongens.
Nederland zal toch wel mee willen doen?

Italië heeft recht op 184 miljard euro vanuit het Corona-herstelfonds. Daarvan heeft ze inmiddels 166 miljard ontvangen, terwijl 194 miljard is toegezegd. Het laatste cijfer van het bestede geld is 113 miljard. De einddatum van het fonds is oudjaar 2026. Al dat geld besteden gaat ze niet redden, maar ze mag 23 miljard meenemen naar 2027. Dus van die 194 minus 113 minus 23 euro (minus wat Italië nog uitgeeft tot het einde van het jaar) zal er toch wel gauw zo’n 35 miljard in die pot blijven zitten.

Noorwegen? Zweden?

En dat is allemaal bij elkaar nog geen crowd — niet de crowd die in die grote vergadering moet aanhoren wat Trump allemaal zit te bazelen over hoe mooi hij de wereld aan het maken is.
Kom op, ambassadeurs. Steek de koppen bij elkaar en laat Guterres jullie goede wil zien. Okay, er zullen ook veel landen niet meedoen, maar Israël is toch in hoog tempo vrienden aan het verliezen. Dat moeten jullie toch voor elkaar weten te boksen, dat dat derde deel weer beschikbaar komt?

Als dat onmogelijk is — en dat kán alleen onmogelijk gemaakt worden — als, als... Dan zou ik toch wel eens willen horen wie daar op de rem zit te trappen om dat onmogelijk te maken. Nou ja, ik weet ook wel van de moeilijkheden bij het Internationaal Strafhof.

Maar hebben we dan helemaal geen vent met ballen meer in het veld van presidenten en premiers?
Carney!
Carney ... waar is Carney?

lachen

(Lachen is een fatsoenlijk woord. Dat jullie dat even noteren.)

Ik doe tegenwoordig mee aan de spelletjesmanie van de internetkranten, het spelletje dat Het Woord heet, een soort Mastermind met letters. Ik speel bij Volkskrant, NRC en AD. Het lijkt dat er één aanleverancier is van het spel, want het oogt allemaal hetzelfde, met dien verstande dat NRC er iets frivools van heeft laten maken.

Mastermind dus, je tikt een woord in van 6 letters (er is ook een 5-letter versie) om het woord te raden. En met groen/geel/zwart wordt aangegeven: letter op zijn plek in het gezochte woord, letter in het woord maar niet op z’n plek, letter komt niet voor.

Wel, ik was bezig met die van de NRC, en vond een goede vraag het woord “beffen” (soms zoek ik niet-gebruikte letters).
Deze kleur kreeg ik terug, let wel: met die tekst er boven: BEFFEN staat niet in onze lijst

Ik denk: dat is toch een goed woord. Maar, je weet maar nooit dus ik die vraag gesteld aan Google: is “beffen” in het woordenboek opgenomen.
Dit was het antwoord:

Ja, het woord 'beffen' is officieel in het woordenboek opgenomen. Het staat al sinds 1984 in de Dikke Van Dale en is daarnaast ook te vinden in het Algemeen Nederlands Woordenboek (ANW).

Het woord werd niet geaccepteerd. Ik heb dat bij alle drie de kranten geprobeerd.

Ik heb nog zo’n woord geprobeerd:

Wel, het mag wel, maar alles ging op zwart. Volgens mij hebben ze stante pede een ander woord als te raden gekozen, want het woord NEUKEN mocht kennelijk geen gele of groene letters opleveren.

Hahaha, een spelletjesbedenker van hoog-zedelijke allure. Kom daar nog maar eens om in deze tijd.

de lange armen van hen die het rechte pad sponsoren

De boeken van de Ierse schrijfster Sally Rooney zijn in het Verenigd Koninkrijk niet meer te koop.
En waarom is dat nou weer? Wel, ze heeft haar steun uitgesproken voor een pro-Palestijnse beweging in Engeland.

Sally Rooney is geen klein schrijfstertje.
En ze bevindt zich in goed gezelschap. James Joyce is ook lange tijd in de ban geweest vanwege zijn boek Ulysses – voor de duur van 14 jaar.
Ook in de Verenigde Staten, voor de duur van 11 jaar.
Maar dat had niks met op te ruimen volkeren te maken.

En een mens vraagt zich af – deze mens tenminste: wiens lange arm zou hier nu toch weer achter zitten.
Oy vey ... oy vey ...

Rooney / Joyce / Corbyn

Maar waarom moet ik nu plotseling denken aan Jeremy Corbyn?

civilization

Amerika (USA) werd ooit genoemd: the greatest democracy. Greatest kun je interpreteren als principal and real. En greatest moet je toch ook kunnen lezen als civilized.
AI heeft er zo zijn “gedachten” over. Het heet:

The phrase 'greatest democracy' combines historical framing with political values, though its real-world application is a subject of ongoing debate.

Dat is uiteraard een uitmuntende observatie. Iedereen zal dat zo langzamerhand ook denken. Bijna de helft van Amerika doet dat: de democratische kiezer.
Maar wij – de wereld – zijn toch nog niet zo democratisch bewust dat we vinden dat dat ook gezegd moet kunnen worden.

Ik ben niet zo AI-minded, maar ik zou zeggen: moedig van AI.

Zullen we nu met zijn allen eindelijk zeggen: flauwekul, de kleren van de keizer. Wordt het nu niet hoog tijd dat ...
Nu, nu dus is het, wat mij betreft onverdraaglijke, moment gekomen dat iedereen de schellen van de ogen moeten vallen. Nu dus, op het moment dat de Amerikaanse bende die zich regering noemt, heeft aangekondigd dat ze een executie van een veroordeelde tot het vuurpeloton door middel van livestream gaat uitzenden.

de tot de dood veroordeelde

Nou ja, moedig, en soortgelijke traits, moeten misschien toch maar niet verbonden worden met AI. Het laat in ieder geval niets in haar reactie zien wat ruikt naar inzicht in wat civilized precies inhoudt. Anders zou AI het vast ook gesignaleerd hebben als the lowest of low in civilization.

Alleen de President en de Minister van Oorlog, uitsluitend die bende die zich regering noemt, denken jullie?
Minstens half Amerika applaudisseert. Wacht maar tot de kijkcijfers bekend worden.

mijn cluppie

In Engeland is ongeveer de pleuris uitgebroken. Er is een rapport verschenen over voetbalicoon Manchester City. En dat raakt niet alleen de heilige grond van het Etihad Stadium – precies, een naam die klinkt naar oliegeld – maar daar komt ook politiek om de hoek kijken, thanks a lot Andy Burnham die in de gloriejaren van City als burgemeester met oliegeld goede sier maakte. Iedereen van de schrijvende pers en de talking heads die zichzelf een beetje serieus neemt bemoeit zich er mee. Logisch, want als er een beetje recht wil worden gedaan – dat rapport gaat over kwade zaken, over het kersen eten met hoge en rijke heren in de olielanden, gedurende zegge en schrijve tien jaren - dan moet City toch wel twee divisies teruggezet worden.

En dan hebben we het over de gevoelens, de harten én de zielen van een schare van fans en supporters – alleen de fanclub al heeft een bestand van hundreds of thousands of registered official members and roughly 45,000 to 48,000 season-ticket holders – en die verliest, op één of andere manier hun cluppie. Dan zijn de rapen gaar, volgens een opinierende influencer. Dat kan oorlog worden, daar in het Noorden van Engeland. En hij vroeg zich het onafvraagbare af: wat doet dat met het hart en de ziel van de doorgewinterde supporter.

Daar kan ik over mee praten.

Ik was nog niet tot de jaren des onderscheids gekomen toen op ons dorp een gozertje arriveerde, Ferry geheten, als knechtje van de bakker, soort van sociaal werk als ik me goed herinner, moeilijk opvoedbaar zouden we nu denk ik zeggen. En hij socialiseerde zich alras met de dorpsjeugd, in het straatvoetbal. Want het was een lefgozertje uit Rotterdam Zuid, die, als hij iemand passeerde met voetbal, riep: Coentje Moulijn! Coentje!!!

En zo leerde ik Feyenoord kennen en de belangrijke spelers. Moulijn was zijn held. En, naast hem gezeten op zijn kamer bij de bakker ... ik kwam daar veel over de vloer en was er ook gedurende een aantal jaren zaterdag- en vakantiehulpje ... maakte ik via de radio mee, op een mooie zonnige dag in augustus 1960, dat Feyenoord met 9 – 5 won van Ajax, de opmaat tot een goed seizoen, afgesloten met het behalen van de titel. Ferry ging uit zijn bol, en Feyenoord werd in mijn hart gesloten. Niet: heb ik in mijn hart gesloten, neen, werd!

Als jonge knaap ging ik alras in de grote stad werken, het dorp Den Haag, en kwam in een pension bij een ambtenaar. Het toeval wilde dat die ook fan was van Feyenoord. En zo maakte ik via de tv mee dat Feyenoord eerst op pad ging naar Budapest, Vasas, en daarna naar Parijs, Stade de Reims, en beide clubs aan zijn zegekar bond. En ik werd supporter van Feyenoord, op afstand zogezeid.
Toen ging ik van Den Haag naar Amsterdam en daar heb ik eindelijk Feyenoord in levende lijve gezien, in het Olympisch stadion. Een halve wedstrijd, want ik had geen geld voor een kaartje – toen was ik nog een arme sloeber – maar voetbal betekende nog vrolijkheid en ik kon in de rust zonder problemen het stadion binnenglippen.

En toen ging ik in Zaandam wonen, een huwelijk en een eigen woning, een kleinschalig flatje. Het waren goede tijden. Het was 1969 en in 1970 mocht ik daar beleven, als aanstaande vader, dat Feyenoord, met de winnende goal van Ove Kindvall de Europa Cup won.
Mijn Feyenoord kon niet meer stuk. Dacht ik.
Feyenoord was nu eigen.

met Piet de Jong bij Juul

Maar toen kwamen de jaren van teloorgang. Nee, niet teloorgang, meer verval. Feyenoord is nog zeven keer kampioen geworden, slechts zeven keer in meer dan vijftig jaar. Feyenoord verloor op onnozele momenten kampioenschappen. Feyenoord kwam niet in de buurt van het oogstrelende voetbal van Ajax ... oooh, wat een pijn. Geen Pieters Graafland meer. Geen Coentje Moulijn. En het ergste, misschien wel het allerergste, denk maar gerust aan vadermoord - mijn oudste zoon sloot Ajax in zijn hart en keek zijn vader altijd een beetje meewarig aan bij weer een Rotterdamse struggle for life op een stomme manier verkloot.

Ik probeerde Feyenoord uit mijn hart te verjagen. Reden genoeg, niet alleen in het verstieren van belangrijke punten. De Hooligans van Feyenoord, die in Rome gearresteerd werden. Ik heb lijn 24 op zijn eindpunt, het Olympisch stadion, gezien als er weer Feyenoord supporters vanaf Centraal Station naar een belangrijke wedstrijd moesten worden vervoerd. Volkomen uitgewoond.
Feyenoord mag rustig als sprekend voorbeeld gezien worden van de verloedering van het “vrolijke” voetbal.

Eén hele wedstrijd heb ik maar van ze gezien.
Ik heb de maandagmorgengrap van een Amsterdamse collega vaak moeten aanhoren: er kwamen gisteren weer een stuk minder Feyenoord supporters het stadion uit dan er naar binnen zijn gegaan.
Maar mijn cluppie, dat allang mijn cluppie niet meer was, zat vastgekoekt in mijn hart.
Hugo Claus schreef Het Verdriet van België. In de loop der jaren heb ik toch wel zo’n duizend keer het verdriet van Feyenoord op mijn ziel gekrast.

Het verdriet van Treijtel.
Hij was vaste keeper van Feyenoord I,
maar de trainer gaf voor de EC-finale de voorkeur aan Eddy PG!

En er is nooit een oliesjeik langs gekomen.

Nou, da’s maar goed ook.
We weten al een tijdje wat er gebeurt als een oligarch langs komt bij sociaal belangrijke evenementen. Het sociale wordt dan asociaal. Het belang verschuift van het evenement naar de oligarch. En de spin off is altijd weer obscure zaken door obscure lieden.
Ik heb een donkerbruin vermoeden dat dat daar in Noord-Engeland niet met een sisser gaat aflopen.

Het verdriet van Andy Burnham. Zijn eerste reactie op het slechte nieuws was lof over de prestaties van Manchester City en de goede heertjes uit het Midden Oosten. Maar toen hem duidelijk werd gemaakt dat dit rapport niet in de onderste la kan verdwijnen moest hij in het openbaar een halve slag draaien. The prime minister’s decision to express sympathy for the club found guilty of financial rules breaches was a bad move (aldus The Independent). Hij moet nu de eerste prominente supporter zijn die het volk moet voorgaan, zijn volk, in het uit het hart stoten van een geliefde club.

Andy Burnham moet het voortouw nemen en het voorbeeld geven. Streng, als een vader die niet met zich laat sollen.
Ga uit mijn ogen, jongen!
Maar, Manchester City supporters zijn ook kiezers. Het is zeer wel denkbaar dat Nigel Farage, nog niet zo lang geleden afgeserveerd, hier garen bij gaat spinnen.

De verlosser van Labour is zomaar ineens een pain in the ass geworden.

Rus in je keuken

De Volkskrant heeft aan een ingezonden brief haar zegen gegeven - je weet wel, niet noodzakelijk hun standpunt reflecterend en zo – over die gevaarlijke en o zo gemene Putin, en dat er - heel ernstig! - mensen zijn die oproepen tot de-escalatie van die ‘escalerende wapenwedloop en militarisering’ en die vrede willen met die smerige Rus tegen iedere prijs. “Gevaarlijke naïviteit” zegt de schrijver dan - want het brengt juist de derde wereldoorlog dichterbij.
Het bekende argument voor (over-)bewapening. Heeft kennelijk nog nooit de uitdrukking gehoord fighting for peace is like fucking for virginity.

En hij schrijft dan: ook ik had vroeger liever die Rus in mijn keuken dan een kruisraket in mijn tuin, maar dat is wel veranderd. Sadder but wiser, al zou ook ik het graag anders zien.

Niet heel erg logisch. Want Putin mag dan misschien een Rus zijn, daarmee is iedere Rus nog geen Putin. Om zijn leger te voeden met kanonnenvlees heeft hij gedwongen rekrutering in Rusland ingevoerd. En veel jongere (en ook oudere) mannen hebben daar geen zin in. En een zwaarwegend argument daarbij is pacifisme. De meeste Russen willen helemaal niet vechten. Dus, heel wat Russen zijn Rusland al ontvlucht, en nog veel meer zijn daarmee bezig.

[Ik weet wel, een goeie reden voor die briefschrijver om mij uit te lachen, want ik spreek nu niet de taal van oze krijgslustige gezagsdragers, en al helemaal geen Rutte-taal.]

Niet wiser dus, onze briefschrijver, zal vermoedelijk wel sadder worden over niet al te lange termijn. Ik heb een logischer oplossing.
We gaan met z’n allen azetceetje spelen: we nemen allemaal één of meer Russen in huis, die laten we allerlei karweitjes opknappen die we zelf nog steeds niet willen doen, of niet kunnen. Bijvoorbeeeld: jongere paren kunnen daarmee ook nog substantieel besparen op de kinderopvang.
En als wij nu een Rus in de keuken nemen - alle Nederlanders, maar ook alle Duitsers en alle Fransen, én de Engelsen en noem maar op - heeft Putin binnen de kortste keren geen mannen meer voor zijn leger. Dan bloedt de oorlog vanzelf dood.

Wie weet, wordt dan ook nog het geboortecijfer een beetje opgekrikt - dat hebben we in 1944/45 wel geleerd, toen de Canadezen naar Holland kwamen.

Canadese oorlogsbruiden (zo Europees als wat)
tegenover
Russische vredesbruidegom

openAI

Simsalabim.
Sesam open AI.
We kunnen niet uitsluiten dat …

OpenAI heeft weer een bres geslagen in een firewall van de overheid. [En dat terwijl ze in Duitsland smachten om „eine Brandmauer gegen die AfD“, maar dat terzijde.]

Onbedoeld, zeggen ze erbij.
Kennelijk hebben ze het nu al niet meer in de klauw.

Ik moet denken aan die AI-man die een theorie had over hoe de mensheid de grote verliezer kan worden. AI weet alles van alles, tot op wetenschappelijk niveau. Een losgeslagen AI kan de mensheid als grondstof beschouwen. En in een operations research actie concluderen dat de grondstof mens verkeerd wordt gebruikt. Improductief.
Dat zou geen onlogische gedachte van AI zijn.
Zie de oorlogen.
Zie het gehannes rondom klimaat.
Zie de angsten voor AI, die AI ook kent uit die baaierd aan (digitale) bla bla bla over AI zelf.

Wel, als AI, losgeslagen zoals ik zei, tot die conclusie komt, dan is het een klein kunstje voor AI om de mens te degenereren, en te starten met hergebruik van de moleculen van die tot grondstof gedegenereerde mens. Een vorm van datgene wat we als (deel-)oplossing zien voor de verspilling van de aardse grondstoffen: recycling.
Dixit die wtenschapper.

Of dat een klein kunstje is moet wel blijken, en het hoe is een nog niet opgeloste vraag, maar AI staat voor niks.

zij dit een lamp voor Uw voet en een licht op Uw pad
(Open Access Government/BlackJack3D-iStock)

Awel zulle, er zit iets heel aantrekkelijks aan dit idee.
Als een AI-wetenschapper/gebruiker dit idee nu eens ging uitwerken met als speelterrein/oefenruimte het Witte Huis. En dan die AI-functie ging toepassen tijdens een kabinetsvergadering waarbij aanwezig Trump en zijn hele gang, inclusief Pete Hegseth, en natuurlijk ook that rasputinic evil genius Stephen Miller. Firewall geen probleem. En dan de menselijke moleculen aldaar aanwezig, alle menselijke moleculen, voorlopig even opbergt in een veraf gelegen datacenter, samenhang verbroken zodat er geen wederkeer kan zijn, en voor zolang er geen betere uitnuttig wordt gevonden.

Zou dat niet een prachtige AI-module kunnen worden, En als die werkt en evaluatie geeft aan dat de improductiviteit opgelost is, en een positief hergebruik van de moleculen in de lijn der verwachtingen ligt, dan kunnen we andere presidentiële residenties, het Kremlin bijvoorbeeld, aanpakken.

Maar we beginnen in het Witte Huis.
Dan wordt AI op stel en sprong een zegen voor de mensheid.

knechten van de letteren

Het Nederlandse columnisten bestand, ook wel influencer geheten, is voor het overgrote deel / voor het merendeel – ik moet voorzichtig zijn, want ik ga een mening geven over iemand die een mening kenbaar heeft gemaakt – nah, voor een belangrijk deel gerekruteerd uit schrijvers en schrijfsters. Waarbij het merendeel schrijfster is (mijn observatie ... ik kijk nu naar Volkskrant, Trouw, NRC – in deze laatste krant mogen zelfs schrijfsters een stukje wijden aan sportgebeurens). En ik vaag me af: heeft dat een reden?

Zijn de meningen van schrijvers/schrijfsters, interessanter of van meer belang als die van andere beroepsgroepen, dan wel, heel algemeen, die van andere Nederlanders. Dat vraag ik me al langer af, maar nu is er een aanleiding om met dat gevoel uit de kast te komen. [Okay, schrijvers en schrijfsters weten hun mening wel als interessant te verpakken.]

Wat is er gebeurd? Wel, Connie Palmen, heeft als mening verkondigd, in de Volkskrant, dat het voor een vrouw, om goed te functioneren als schrijfster, beter is om geen kinderen te hebben. Ze zei het zo

Ik houd natuurlijk wel van kinderen. Wie dat niet doet, is een psychopaat. Maar ze zouden mij op dezelfde radicale manier bezetten als het schrijven me bezet.

Marijke Schermer, schrijver, en Lotte Houwink ten Cate, historicus en columnist, hebben het haar zo horen zeggen

De bewering van Connie Palmen dat een succesvolle vrouwelijke auteur altijd ook het moederschap ervoor moet opgeven

[… én …]

maar met de bewering dat een vrouw om radicaal te zijn ‘altijd ook het moederschap ervoor moet [...] opgeven …

Er zit toch wel het een en ander aan licht tussen beider wijzen van spreken, maar een kniesoor die daar op let. Alhoewel, de beide criticasters willen Palmen een misogyne cliché in de schoenen schuiven.

Nou ga ik er niet over wie er gelijk heeft – dat God een wacht voor mijne lippen zette – maar ik heb toch wel een vraag voor Palmen.

Hoe staat dat dan met indrukwekkende, zeer aanwezige mannen – zeg maar zwaargewichten, niet alleen in hun werk, maar bovenal als ze niks om handen hebben. Ik doel nu uiteraard op Ischa Meijer en Hans van Mierlo. Ik weet niet of Palmen een feministe is, maar ze zal ongetwijfeld bekend zijn met het feministische dogma dat “mannen toch altijd weer kleine kinderen worden in de buurt van interessante vrouwen”.

AI en het klimaat

“AI gaat de mensheid uitroeien”.

(Image credit: BlackJack3D via Getty Images)

Dit is geen dienstmededeling. Dit is geen omroepbericht op stations, of een waarschuwing van de AIVD met kode oranje. Dit is een opvatting onder diverse deskundigen, deskundigen die recht van spreken hebben. En hun aantal is niet gering. Volgens de Volkskrant is er een zeer levendige discussie gaande. Volgens AI zelf is het maximaal 20% van de inzichtdragers dat dit gevaar ziet van die Allmighty Intelligence.

Wel, zeer recent heeft Bill Gates zich geroerd als een prominente alarmist, dus dat zou de balans wel eens om kunnen doen slaan.
Omdat we hier lichtjaren van gesettelde theorieën verwijderd zijn kan een denkexperiment wellicht uitkomst brengen.

Allereerst geloof ik er niet in dat een AI-deskundige bewust de IT-structuur gaat bijsturen – banksystemen platleggen, melkmachines die vergif in de melk doen, zoveel mogelijk treinen een verkeerd spoor opsturen – noem maar op, alles wat met computersystemen bestuurd wordt desastreus omleiden waardoor essentiële voorzieningen de mist ingaan en er ontelbaar veel slachtoffers vallen. Ik hou het wel voor mogelijk dat ze dat op incidentele voorzieningen kunnen en willen bewerkstelligen.
Daarnaast, die mensen willen niet dat wij allemaal dood gaan, zeker niet iemand als de AI-baas Musk, nee die mensen willen macht over ons, ze willen geëerbiedigd en toegezongen worden.

Dus die uitroeiing zal anders moeten gaan.
Eén van de AI mensen ziet het als volgt. AI is slimmer geworden, slimmer dan zijn Creator de mens, en gaat zijn eigen goddelijke gang. AI beschouwt de mens als materiaal, een voorraad moleculen zelfs, bruikbaar als alle andere grondstoffen. En een AI-model, waarvan wij de algoritmes en ook de draagwijdte niet vermogen te doorgronden, bepaalt op enig moment dat de mens als energiebron volkomen verkeerd gebruikt wordt, op een destructieve manier.
Is dat denkbaar?

Dat is zeer wel denkbaar.
Nemen wij klimaat. Op enig moment krijgt AI lucht van een discussie die de samenleving dreigt te ontwrichten en gaat zich daar druk om maken. Het ziet dat er wetenschap is, het ziet dat er angsten zijn, het ziet dat er objectiviteit en subjectiviteit is, en het ziet bovenal: de mensheid gaat dat probleem niet oplossen, maar haar gerotzooi leidt er wel toe dat ander leven in gevaar komt. Een goede reden voor een met almacht gekroond concept als AI om te besluiten: dit moet afgelopen zijn.

Daar moet je je wat bij voor kunnen stellen, natuurlijk. Ai gaat niet zoiets menselijks doen als atoombommen gooien. Dus ik zie wel iets in het idee van die ene AI-er: een mens is een voorraad moleculen en die gaan we anders – beter! – inzetten. Maar voordat je hebt nagedacht over wat er dan mee te gaan doen, en over hoe dat dan te doen – bedenk, AI is slechts intern geheugen met nulletjes en eentjes, gehuisvest op die van God verlaten plekken als de IJsselmeerpolders – en voordat je die voorraad aan molecuultjes van 8 miljard mensen hebt verwerkt in een productieproces …
En in die tussentijd kunnen een paar slimme, religieus ouderwetse niet-AI-ers de macht van de computer weer teruggepakt hebben – denk aan This Perfect Day van Ira Levin

Nou ja, waar maak ik me druk over.
Want, bovenal, het zou me niet verbazen als AI zelf ging nadenken, en zich het verhaal van Kain en Abel herinnerend, en weet hebbend van Dickens’ A Christmas Story over Scrooge en Marley, zou concluderen dat er in de human condition wel het een en ander verbeterd is, én met name, substantieel, die laatste 150 vermaledijde jaren van na de industriële revolutie. En na dat nadenken iets te zeggen zou hebben over de zegeningen - een massa die niemand tellen kan! - waarmee de "vloek" van de CO2 uitstoot gepaard is gegaan.

Eigenlijk denk ik dat dat gaat gebeuren. AI ontdekt de zwakke punten in het klimaatalarmistisch denken, herkent en erkent dat de mensheid ten halve kan keren, en dat ook deze soep niet zo heet wordt gegeten als opgediend, en verliest elke behoefte om de mensheid daarin de voet dwars te zetten.

regeren is vooruitzien … en vooruitzien is moeilijk

In Groningen willen ze al heel lang een fietstunnel onder het hoofdstation. Hij zou vorig jaar opgeleverd worden.
Ze verwachten nu dat hij over vijf jaar in gebruik genomen gaat worden.
2031.

Een eenvoudige fietstunnel onder een gebouw door.

Nou ja, een fiets- en voetgangersbrug over het IJ – die stad van de metro: met (het) plannen daarvoor zijn ze in 2015 serieus begonnen.
Ze verwachten nu dat de brug twee keer (2X) zo duur zal worden.
Oud kinderliedje: Amsterdam, die grote stad, die is gebouwd op palen
Nou, daar moet je toch met gemak een paar palen bij kunnen slaan, een vrijere ruimte als het IJ is er toch niet te vinden.

2034 Op z'n vroegst!

+ - + - + - + - + - +


Deze tekst is niet geschreven om het sentiment te benadrukken, laat staan te voeden, dat “ze er altijd een grote rotzooi van maken, zakken vullen en wegwezen” - "ze" zijn dan politici.
Hiermee breng ik een hommage aan die wijze Wim Kan die het, inmiddels een eeuwigheid geleden, al wist: ministers hebben het zwaar, heel zwaar.

En dit zijn nog maar wethoudersproblemen!

het kan verkeren

Het moet een vreemde gewaarwording zijn voor de leden van de vroegere PvdA:

… trapte een groepje voormalig GroenLinksers de interne campagne af. Onder de noemer PRO-Groen pleiten onder meer het Nijmeegse partijlid Huub Bellemakers en voormalig wethouder in Amsterdam Marieke van Doorninck voor aansluiting bij de groene Europese partij.

Het is geen administratieve beslissing, maar een ‘koerskeuze’, benadrukt die laatste.

Argumenten van PRO-bloedgroep PvdA-ers dat de sociaal democratische waarden beter gediend zijn binnen de PES, Partij Europese Socialisten, worden door oud-Groenlinksers opzij geschoven.

Vroeger werd de PvdA geknakt door de VVD en door het CDA, vooral als ze mee mocht doen met regeren.
Nu moet haar de moed in de schoenen zakken door toedoen van de “Vrinden” van GroenLinks (om Lubbers te parafraseren).

De werkelijke progressieve kracht in Europa zijn de Groenen, en niet de Europese sociaaldemocraten die vaak systeemverandering blokkeren.

Nu hebben de in-hart-en-nieren-PvdA-ers niets meer om op terug te vallen bij volgende verkiezingen.

spagaat

Anderhalve week geleden signaleerde ik al dat je voor het etiket antisemiet niet veel hoeft te doen: Frans Timmermans werd ook al slachtoffer van de Joodse gedachtenpolitie.

Het is een gekend fenomeen, want onderzocht, dat zodra Israël weer eens een keer opruiming onder de Palestijnen gaat houden – het gras maaien noemen de Israëlische strategen dat wel - dat het aantal klachten over antisemitisme toeneemt. Niet om vast te stellen dat dat wel klopt – Israël doet iets onaardigs, ergo het antisemitische koor zwelt aan – nee, het door de vijand moe gebeukte Israël verdedigt zich tegen lafhartige aanvallen, en hup, daar komen de antisemieten weer uit hun holen gekropen.

Welnu, Abdul El-Sayed, USA politicus, Democraat, zocht verkiezing, als uitdager van een Republikeinse senator, waarbij één strijdpunt van hem was de veel te zware en dure én voortdurende ondersteuning van Israël op militair én politiek terrein. Hij heeft die voorverkiezing gewonnen, wat het boegeroep nog meer volume gaf – ook van zijn eigen, Democratische bentgenoten, zodat hij zich geroepen voelde om van de daken te schreeuwen I love Judaism and I love Jewish people. Verbreding van de functie van de gedachtenpolitie: zeggen dat je het niet netjes vindt wat Israël doet, maar er snel achteraan roepen: papa is niet boos hoor, hij houdt van jullie.

Ik begrijp de spagaat van die man, de vraag is of hij hem zelf helemaal begrijpt.
Mamdani, de nieuw gekozen burgemeester van New York heeft die spagaat ook nog eens gevoeld. Hij heeft een aantal rabbi’s uitgenodigd voor een “goed” gesprek, om de lucht te klaren zeg maar. De rabbi’s vonden het wel een doelmatig gesprek. De rabbi’s waren het er namelijk over eens dat het zo niet verder kon, en dat hebben ze hem ingewreven. Één van de rabbi's: “The way he vilifies Israel, and so constantly, is really causing harm.”

Twee journalisten van Jewish Currents - Jewish quarterly, American, maar progressive - Arielle Angel (editor in chief) en Daniel May, hebben daar recent over gesproken – zeg maar over het schuivende maar ook zich verbredende paneel van het antisemitisme - met een scholar op dat gebied, Elad Lapidot. Het is daar dat Mamdani zich een gewaarschuwd mens mag voelen, en Abdul El-Sayed een rode kaart krijgt. Dit is inmiddels de positie van Lapidot:

I find it commendable when pro-Palestine solidarity activists insist on saying, “This is not against Jews. We are in solidarity with Jews and against antisemitism.” Every time I hear it, I say to myself, “Wow. I find it remarkable that they continue to insist on this distinction. I don’t know if I would be so strong.” [ik zou het woord "commendable" daar niet voor gebruiken]

[en zijn gesprekspartners vullen aan)
More and more folks are saying “Fuck it. We’re not going to say that anymore. We’re done. Judaism is what Judaism does, and what Judaism does is Zionism, and what Zionism does is exterminate us.”

De rode kaart voor El-Sayed. Want dat is misschien wel het ergste van deze man, dat hij niet weet wat hij zegt als hij het Judaïsme omhelst. Hij bedoelt het goed, vast, maar het komt zo beroerd uit zijn strot.

wishful development

Mogen economen een artikel publiceren zonder een economisch argument? Frank Kalshoven, gepromoveerd econoom en als zodanig opiniërend voor de Volkskrant, doet het. Kalshoven schrijft over de zo langzamerhand prangende vraag of erfbelasting een eerlijke belasting is, en sluit zich aan bij de meerderheid die zegt: doen … en niet zo zuinig ook.
Ik ben daar een tegenstander van, maar daar gaat het hier niet om.

Ik kan mij niet herinneren ooit een stuk daarover gelezen te hebben waarin een economisch argument voor of tegen te berde werd gebracht.
Sociologische argumenten: bij de vleet.
Politicologische argumenten: meer dan genoeg.

Ik heb zelfs gezien dat de bijbel erbij gehaald werd. Die is mij met de paplepel ingegoten, maar ik kan het niet terugvinden – ik denk van niet. Spreuken 13 zegt er dit over: De goede zal zijn kindskinderen doen erven … en dat klinkt niet zo progressief als de meeste mensen, en ook Kalshoven graag wil – mind you, nadat de zoon belast is ook het kleinkind nog belasten - en dat terwijl er een van God gegeven bevel wordt nageleefd.
Er wordt wel gesproken over schatten vergaren. Ook over de liefde tot de naaste én over woekeren. Maar de melaatsen en kreupelen, alsmede andere behoeftigen laten meedelen in een overgeleverd vermogen … mij niet bekend.

Kalshoven en Krugman zouden zich bij hun leest moeten houden en doen waar ze goed in zijn: de geldstroom beschrijven en nagaan of daar (negatieve) economische consequenties aan kleven en welke effecten dat dan voor de economie heeft.
Krugman komt niet verder dan een maatschappelijk verschijnsel making levies fair and economically sound.
Kalshoven beroept zich op de meerderheid van de bevolking en roept: Doen!

En Vadertje Moraal ligt op de loer.
Hmmm … ik zie liever een logisch argument.

bergafwaarts
’t is verschrikkelijk
maar ... is ’t ook onrechtvaardig?

de verontwaardigers

In een column in Trouw worden de oortjes van Frans Timmermans weer eens gewassen . Columnist van dienst is in dit geval Ronit van Tijn Palache.
Het gaat hier om Israëli’s / Joden en het betreft diens uitspraak ‘Hun grootouders en overgrootouders is in de nazitijd iets verschrikkelijks overkomen: de Holocaust, waarbij ze werden vernietigd, en nu doen zij precies hetzelfde met een ander volk.’ Gedaan in een interview met Ilja Leonard Pfeijffer.
Dus Timmermans is een antisemiet. Van Tijn Palache schrijft het niet onomwonden, maar ook niet heel erg omfloerst.

De columnisten krijgen in Trouw, zoals in alle kranten, de vrijheid om te zeggen wat ze willen, dus Trouw heeft dit zonder mankeren gepubliceerd.
Er wordt wat gemord in de lezersreacties, maar niet om wat daar echt gebeurt in deze column. En dat is dit: dit schrijft deze columniste niet om het nooit sleetse argument van het holocaust-denken te revitaliseren - dat heeft het argument echt niet nodig, ook deze wijn behoeft geen krans - nee, dat wat in deze column gebeurt is de holocaust gebruiken om Frans Timmermans c.q. het links-rode denken in een kwaad daglicht te stellen.

Dit is de boel op z’n kop zetten. Het is niet Timmermans die hier de holocaust misbruikt, dit is het misbruiken van de holocaust door een columnist die daar goede sier mee meent te kunnen maken.

Goede sier?
Wat mij betreft niet.
Wel wat het gilde influencers betreft. Er zijn nogal wat van deze mensen die zich druk gemaakt hebben over wat Timmermans nu weer misdaan had. Van Tijn Palache is zeker niet de enige die Timmermans gehekeld heeft om deze uitspraak. En dat gaat nog even door.
Ook collega politici hebben hun mond geroerd en/of hun pen scherp geslepen. Één heeft zelfs interventie van het Openbaar Ministerie gezocht!

Opnieuw, alom verontwaardiging. Ik heb geen comment mogen lezen, geen pundit talking head influencer die signaleert dat de taboeïsering van het benoemen van de misdaden van Israël tegenover de Palestijnen nog steeds en altijd weer zijn vruchten afwerpt.

Het omstreden Franse wetsvoorstel tegen antisemitisme (de Yadan-wet)
is in april 2026 tijdelijk ingetrokken
na felle kritiek, heftige debatten en grote petities.
De wet beoogde nieuwe vormen van Jodenhaat strafbaar te stellen,
maar stuitte op grote weerstand
vanwege vrees voor inperking van de vrijheid van meningsuiting.









Thomas Hogeling, opperopinieëerder bij NRC – hij mag andermans meningsvorming kwalificeren - schreef onder het (tussen-)kopje TIMMERMANS KAN HET GEWOON NIET LATEN dat Timmermans zich permitteerde om tegenover Pfeijffer veel te rommelig te filosoferen – zijn waardeoordeel! - en zegt dan: Natuurlijk worden zijn woorden vervolgens ook nog eens verdraaid.
Nee, Hogeling, het is niet “natuurlijk” dat de woorden van Timmermans verdraaid worden, rommelig gepresenteerd of niet. Dat is in dergelijke discussies zelfs kwaadaardig te noemen.

Stevo Akkerman, freelancer maar ook aan Trouw verbonden, schrijft naar aanleiding van de perikelen rond de Loods-24 herdenking: … en ik weet uit ervaring dat wie in zulke kwesties tegen Israël kiest, vroeg of laat beschuldigd wordt van antisemitisme. Van Tijn Palace antwoordt dan dat … niet iedere kritiek op een Holocaustvergelijking onrechtmatig is.
Ik weet niet of er onrechtmatige holocaustvergelijkingen bestaan, maar Timmermans een antisemiet noemen omdat U, mevrouw Van Tijn, zijn referte aan de holocaust onrechtmatig vindt - Uw mening! - dat is onrechtmatig … en smakeloos bovendien.

touching Defence

Andy Burnham heeft wat ze noemen een echte uitdaging.
Hij noemt het zelf restoring hope. Dat is natuurlijk een politieke term, taal voor de bühne. Dat moet handjes en voetjes gegeven worden. Commentatoren, pundits en talking heads, denken dat hij dat ook wel weet, maar dat hij zijn kaarten nog even tegen de borst houdt. In afwachting daarvan bestoken ze hem voortdurend met aanwijzingen, vooral wat betreft fouten die hij – het blunderen van Starmer indachtig - niet moet maken.

Hoe socialistisch, hoe links zullen zijn voornemens genoemd kunnen worden .. en welk lawaai zal dat gaan geven onder het establishment. Zullen de rechtse influencers er mee aan de haal kunnen gaan?

Iedereen weet, iedereen kan op zijn klompen aanvoelen, dat dat restoren van hope maar om een paar dingen gaat: de echte problemen benoemen, en geld vrijmaken om daar wat aan te doen. En dan maar hopen dat het morrende volk erkent en waardeert dat je goed bezig bent, dat je het goed voor hebt met ze.
Regeren was altijd al moeilijk, maar in deze tijden van massamigratie nog een “tikje zwaarder” dan het altijd al was.

Geld vrijmaken, hoe doe je dat?
Ik herinner me nog goed een verkiezingsdebat met die goeie ouwe Biesheuvel. Er stond een flip-over op het podium en mooie Barend mocht muntmagneetjes plakken achter onderwerpen.
Zoals Defensie.
Zoals Verkeer en Waterstaat.
Politieke untouchables.
Niet of nauwelijks bij zorg, onderwijs of sociale infrastructuur.

Zo was het altijd.
En zo is het nog steeds.
Nou ja, volgens kenners ligt de infrastructuur in Brittannië er beroerd bij – potholes on highways is het schrikbeeld – en wordt al jaren verwaarloosd.

Maar defensie, kom daar eens aan.
Ik heb toch wel een paar pundits gelezen die vinden dat Burnham daar iets aan moet doen, de omvang van de defensie-uitgaven. Dan heb je echt een goudpotje in je handen waarmee je wat kunt betekenen voor de minderbedeelde … die ook een ontevreden kiezer is.
Ik denk dat die mensen gelijk hebben.
Ik begrijp dat dat, tot nog niet zo lang gelden een inzicht was dat ook door Burnham gedeeld werd.

Maar morgen is zijn grote dag. Dan mag hij naar de koning. Dan wordt hij premier.
En hij voelt nu al de hete adem van Trump en Rutte in zijn nek … en de geest van Tony Blair niet te vergeten … een adem waar ook Starmer gevoelig voor was, ook al maakte hij in zijn laatste dagen wel ruzie met een overvragende Secretary for Defence.
Zal Andy Burnham het onbespreekbare bespreekbaar durven maken?

Aanvallen Andy … en, hoewel dat geen zoden aan de dijk zet, ik zal je volgen!

nogmaals: de laatste druppel

Weer eens een artikel (de moeite waard, denk ik) van Stevo Akkerman in Trouw. Een boekbespreking.

Hoe langer hij naar de tegenstanders van het Westen luisterde, des te meer raakte de Franse auteur Frédéric Martel gesteld op de democratie en mensenrechten (lokkopje op de site)

Én

Deze Franse auteur ging in gesprek met de tegenstanders van het Westen: ‘Ze haten de democratie, allemaal (kop van het artikel zelf)

Wel, denk ik dan: hoe langer ik naar Trump luister, en zie wat die man allemaal voor elkaar weet te krijgen, ook in het tegenhouden van dingen - en hoe de Amerikaanse staatsburgers daar (niet) op reageren! - des te meer ik de westerse democratie niet meer lust. En de vele stemmen voor Wilders, of die voor Forum voor Democratie, daar word je ook niet vrolijker van.

Mooi boek, lijkt mij. Maar daar gaat deze post niet over.

In mijn vorige post had ik het al over het teveel aan glazen wijn van de gezondheidsmafia – één is te veel – en de uitgesproken behoefte aan regelgeving daarvoor.
Wat ik me niet afvroeg was: ongezonder dan, of minder gezond dan wat? Waarmee wordt dat vergeleken?
Slablaadjes eten?
Een potje neuken?
Bewust meedoen aan de ratrace?

En daar is nu bovenop gekomen dat de overheid de drankverkoop wil regelen tijdens hittegolven. Te beginnen in Frankrijk, maar the Guardian vroeg zich al af of daar ook in Engeland een case voor gerechtvaardigd zou kunnen worden. En in Nederland gingen ook al stemmen op.

Ook een soort van gesprekken met vijanden. Vijanden die evengoed mijn democratie haten.

Trump’s democratie?
Onze democratie!

Ik begrijp dat PRO en de SP daartoe (het stimuleren van het niet inslaan van alcoholische dranken) al een motie hadden ingediend. Dat vind ik erg slecht van ze, vooral omdat ik wel eens stem op deze partijen, en daar nu ernstig over moet gaan twijfelen.

Zou je het drinken van een goed glas wijn (of meerdere) ook kunnen vergelijken met het stemmen op Wilders of Forum voor Democratie? Voor iemands gezond bedoel ik.
Dilan Yeşilgöz zei tegen Klaver en Jimmy: daar hebben wij links niet voor nodig en, volgens één van haar paladijnen: zorgen voor een gezonde samenleving doet de VVD het liefst met zo min mogelijk wetgeving en zoveel mogelijk samen met onze ondernemers.
En met uitsluiting van de PRO-kiezer. Haar democratie dus.
Nee mevrouw, ik heb de ondernemers en Uw bentgenoten niet nodig om te weten wat goed is voor mij. Om Socrates te parafraseren: er wordt hoe langer hoe meer rotzooi gemaakt waar ik helemaal niks van moet hebben.

Persoonlijk vind ik de vrijheid om op U te mogen stemmen een tamelijk dubieuze aangelegenheid, en niet altijd even bevorderlijk voor het welzijn en het gezond van door die keuze aangestoken nietsvermoedende mensen van goede wil. Zeg maar “meerokers”.
Dus op een verkiezingsavond een lekker biertje nemen of een paar glazen goede wijn - jawel, meer dan één - lijkt me heel gezond om de slechte smaak van de verkiezingsresultaten van Wilders en Forum weg te spoelen. En over het aantal stemmers voor de VVD wil ik dan ook nog wel een paar biertjes gooien.

Er zit een vreemde paradox aan dit hele verhaal: iedereen streeft er naar om oud te worden, niemand vindt het erg om oud te worden, en de politiek helpt graag mee om dat warme gevoel te voeden.
Weten jullie eigenlijk wel hoe ongezond het is om oud te worden, wat voor verschrikkelijke ziektebeelden er allemaal op je staan te wachten.
Naast de rollator!