Jolanda Sap heeft haar tweede Kunduz-moment gehad. De hetmaggeenonsjemeerzijn-problematiek van de drieprocenters in NL komt qua vermoeiend ongenoegen uiteraard niet in de buurt van het leed van het Afghaanse volk, maar zo gaat nu eenmaal de slagveldbeeldspraak van onze volksvertegenwoordigers en derzelver verslaggevers.
En Jolanda is wéér te hulp gesprongen.
Jolanda Sap is politica, dus ze zal wel nagedacht hebben over de politieke munt. Maar ik kan haar niet volgen. Pechtold begrijp ik: die wil stemmen wegplukken bij VVD en PvdA, en daar haalt hij zijn hele retorische vermogen voor uit de kast. Slob begrijp ik ook: die is van het zwaard van de overheid, en van hier arm en dan hierna, aan gindse zijde, het hemelse geluk dat niet op kan.
Maar Jolanda Sap. Eerst voor die zogenaamd humane politiemissie, waarmee ze bondgenoot wordt van hen die een land kapot maken om hun eigen belangen veilig te stellen. En nu een rechtse regering overeind helpen die geen weet van sociaal beleid heeft - waarmee ze zich met haar verantwoordelijkheidsgevoel in dezelfde ruimte terugtrekt als het CDA met diens verantwoordelijkheidsgevoel: met de mond je sociale intenties belijden, met daadwerkelijk beleid de rijken helpen rijker te worden en de armen laten bloeden.
In dit geval gaat het over ons verantwoordelijkheidsgevoel tegenover onze kleinkinderen, althans, daar hebben politici de mond vol van. Ik heb hieronder (de Vaderland retoriek ...) al aangegeven dat wij iets prachtigs nalaten aan onze kleinkinderen: het welvaartsideaal naar het beeld van de VVD - een land zonder files op de snelwegen.
Wel, daar is de VVD ook voor: hardvochtig bankiersbeleid en een prachtige infrastructuur waar big business munt uit kan slaan. Leuke dingen voor de rijkere mens. En als dat geld kost dan moet daar wel voor betaald worden, het gaat ten slotte om het vaderland.
Ik dacht dat Groen Links er was voor sociaal beleid. Zeg maar: de onderkant die zich ook in dat Vaderland moet herkennen.
Welnu, hier twee lesjes voor Jolanda.
1) Wat gaat de toekomst brengen voor onze kleinkinderen?
Er is geen objectieve maatstaf om te bepalen hoe hoog de staatsschuld kan zijn voordat we in problemen komen. Maar één procentje boven de boekhoudersnorm is nog lang geen reëel probleem.
Het is waar, zolang die staatsschuld niet is afbetaald wordt daar rente over betaald. Onze kleinkinderen moeten dus rente betalen. Dat is geen verdwijnend geld, of oud geld, dat is geld dat bij iemand terecht komt. Oftewel, het bepaalt de welvaartsverdeling onder de komende generatie rentebetalers en schuldaflossers, c.q. de ontvangers daarvan. (Ik weet wel, er zijn ook buitenlandse ontvangers; maar het is een globaliserende economie, en andere landen hebben ook schulden bij ons.)
Als dus Jolanda Sap zou zorgen voor sociaal beleid waardoor de welvaartsverdeling en de inkomensverdeling weer een, wat bij haar heet rechtvaardig karakter krijgt - laten we zeggen: de scheefgroei van de laatste decennia richting de rijken wordt weer teruggedraaid - dan is er niets aan de hand voor onze kleinkinderen. Zij die teveel centen hebben c.q. ontvangen, merken dat in hun belastingaanslag, en zij die zwaar zitten worden door diverse overheidsmaatregelen - werkgelegenheid of rechtstreekse bijstand - gesteund.
2) Wat brengen wij naar de toekomst?
De overheid zou nu voor werkgelegenheid kunnen zorgen. Dat betekent opdrachten geven, of zorgen dat anderen opdrachten kunnen geven doordat ze daar geld voor beschikbaar stelt, zeg maar geld uitgeven of minder ontvangen. Daarmee kom je boven de 3%. Maar we weten ook dat werklozen, vooral de langdurig werklozen, in een verdomhoekje zitten waar hun kinderen niet zo makkelijk uitkomen. Ergo, je bent dus niet met hun kinderen/kleinkinderen bezig als je nu geen sociaal beleid voert.
Ik weet niet of Jolanda Sap dit ooit te lezen krijgt. Maar ik werd ooit uitgefoeterd vanuit de omgeving van Jolanda Sap toen ik het congres van Groen Links opriep haar de niertjes te proeven n.a.v. haar eerste Kunduz moment (zie de comments bij ... proef haar niertjes hieronder).
Het gaat nu niet meer om de niertjes proeven. We weten ongeveer wel hoe Jolanda Sap in elkaar steekt. En ik heb het nu wel gehad met onze Jolanda en haar groene linksigheid. Maar zij die uit de omgeving van Jolanda Sap komen en dit lezen bewijzen haar wellicht een grote dienst door haar op deze lesjes te wijzen.
Het mes snijdt aan twee kanten. Sociaal beleid nu is een garantie voor nu én straks als onze kleinkinderen groot worden.
Friday, April 27, 2012
Thursday, April 26, 2012
de Vaderland retoriek, onze kleinkinderen en andere bullshit
Het Vaderland moet gered worden.
Onze kleinkinderen verzuipen.
Zie hier de essentie van de argumentatie die langskomt als er in onze Tweede Kamer "gedebatteerd" wordt over de toestand van 's lands financiën. Is dat hun eerste zorg: het Vaderland? Wel, heel zakelijk gesproken zijn ze natuurlijk met Europa bezig. Of misschien met het Duitsland van Angela Merkel. Of met het Frankrijk waarvan Sarkozy hoopt dat het het Frankrijk van Sarkozy blijft.
Maar bezig met hét Vaderland? Nee!
Ik heb mij al meerdere malen blij betoond met de bijdrage die de Amerikaanse filosoof Harry Frankfurt aan het politieke debat heeft geleverd: hij heeft de term bullshit gemunt voor die onnavolgbare woordenbrij die de politici nodig hebben om te verhullen dat ze niet samen met hun kiezersvolk op de ingeslagen weg voortgaan, maar dat ze aan het handje van werkelijke machthebbers lopen: de rijken, de grote managers, de uitdelers van Aatjes - Moody heeft gegeven, Moody heeft genomen, de naam van Moody zij geprezen . En aan het handje van hen wier keizer geen kleren heeft: de drieprocenters.
Misschien dat Rutte met zijn vaderland bezig is. Samson is ongetwijfeld met zijn Vaderland bezig. Laat ze tien minuten met elkaar in debat gaan, en U en ik weten niet meer wat Vaderland nou precies inhoudt.
Weten Rutte en Samson waar ze mee bezig zijn?
Ik vrees van niet. Van Samson weet ik het inmiddels zeker.
Van Haersma Buma zei: dank U wel meneer Wilders, dank U wel meneer Samson, dank U wel meneer Roemer, tijdens zijn analyse na de klapband in het Catshuis. Bij de laatste woorden reeds zag je Samson opstaan, zijn colbertje dichtknopend over de opgezette borst a la Robben. Je zag de bal voor open doel liggen.
"Was ik er misschien bij Sybrand? Mocht ik meespelen van Mark?"
Niks van dat al: één of ander flauw vraagje over ... ik ben het alweer vergeten.
Er is Kunduz-beraad geweest. Eén van de kenmerken van de politieke bullshit: vergelijkingen met wat er op het slagveld gebeurt, op die momenten dat de werkelijkheid iets weerbarstiger blijkt te zijn, als de dames en heren politici helemaal confuus zijn van de abominabele toestand waarin het Vaderland nu weer verkeert.
Er is sprake van een ernstige situatie.
De situatie is zorgwekkend.
Vandaar dat Jolanda Sap opnieuw haar Kunduzmoment mag beleven. Maar ook van haar mag ik niet vernemen hoe die situatie er uit ziet, wat daar precies beangstigend aan is. Wel dat drie procent de oplossing is.
Weet Jolanda Sap wat die drie procent inhoudt?
Ik weet niet of het haar zaak is dat te weten. Ze heeft een financieel specialist tot haar beschikking. Haar business is politiek leiding geven.
Maar één ding weet ik zeker: zet haar aan tafel met twee economen die ieder een verschillende opvatting hebben, en al na één minuut weet zij niet meer waarover het gaat.
Dat is niet erg, maar wat wij moeten beseffen is dit: zij is met een geloof bezig.
En of dat geloof een goede basis is voor politieke wijsheid: ik heb er een hard hoofd in.
Kunnen ze beter weten, die lui van die zorgen over het Vaderland? Ze zouden er in ieder geval genuanceerd mee om moeten kunnen gaan. Er zijn genoeg economen, economen van naam en faam, die Europa waarschuwen dat het op een heilloze weg is. Wie er gelijk heeft of niet is één. Maar een politicus zou moeten weten dat hier het speelveld ligt voor politieke besluitvorming. En een linkse politicus zou evengoed moeten weten dat dat speelveld zowel van zeg maar de boel bij mekaar houen is, evengoed als dat blok beton van de VVD denkt dat het speelveld geheel toebehoort aan het materialistische denken.
Iedereen die een beetje zijn literatuur bijhoudt weet dat lobbygroepen in Amerika inmiddels veel verstandiger bezig zijn dan met het najagen van hun directe doel. Nee, er wordt tegenwoordig veel meer gewerkt aan Manufacturing Common Sense of, zoals Susan George er in HIJACKING AMERICA aan toevoegt: Cultural Hegemony for Beginners. Dat boekje zou op het nachtkastje in hun Haagse appartementen moeten liggen. Het zijn precies die rijken, die grote managers, die uitdelers van Aatjes die het de dames en heren politici al meer dan een decennium influisteren: het is genoeg geweest voor de gewone burger, nu zijn wij weer voor een hele tijd aan de beurt.
En dat is geen bullshit!
En onze kleinkinderen dan? Wat als die verzuipen? Kijk om je heen in Griekenland. Kijk om je heen in Italië. Kijk om je heen Nederland. Zie hoe we onze kinderen al verwend hebben met het liberale beeld van een welvarend land: ze hoeven al bijna niet meer in de file te staan. Ze pakken een trein en zijn in drie uur in Parijs. Voor mij is dat niet het echte criterium. Maar ik kan ook genoeg minder materiele zaken opnoemen waar mijn kinderen al mee mochten beginnen, terwijl ik daarvan in de wieg alleen maar heb mogen dromen. En toen ik belasting begon te betalen zat daar ook een flinke rentepost bij van mijn voorvaderen.
Is dat echt heel erg als je zoveel meekrijgt?
Onze kleinkinderen verzuipen.
Zie hier de essentie van de argumentatie die langskomt als er in onze Tweede Kamer "gedebatteerd" wordt over de toestand van 's lands financiën. Is dat hun eerste zorg: het Vaderland? Wel, heel zakelijk gesproken zijn ze natuurlijk met Europa bezig. Of misschien met het Duitsland van Angela Merkel. Of met het Frankrijk waarvan Sarkozy hoopt dat het het Frankrijk van Sarkozy blijft.
Maar bezig met hét Vaderland? Nee!
Ik heb mij al meerdere malen blij betoond met de bijdrage die de Amerikaanse filosoof Harry Frankfurt aan het politieke debat heeft geleverd: hij heeft de term bullshit gemunt voor die onnavolgbare woordenbrij die de politici nodig hebben om te verhullen dat ze niet samen met hun kiezersvolk op de ingeslagen weg voortgaan, maar dat ze aan het handje van werkelijke machthebbers lopen: de rijken, de grote managers, de uitdelers van Aatjes - Moody heeft gegeven, Moody heeft genomen, de naam van Moody zij geprezen . En aan het handje van hen wier keizer geen kleren heeft: de drieprocenters.
Misschien dat Rutte met zijn vaderland bezig is. Samson is ongetwijfeld met zijn Vaderland bezig. Laat ze tien minuten met elkaar in debat gaan, en U en ik weten niet meer wat Vaderland nou precies inhoudt.
Weten Rutte en Samson waar ze mee bezig zijn?
Ik vrees van niet. Van Samson weet ik het inmiddels zeker.
Van Haersma Buma zei: dank U wel meneer Wilders, dank U wel meneer Samson, dank U wel meneer Roemer, tijdens zijn analyse na de klapband in het Catshuis. Bij de laatste woorden reeds zag je Samson opstaan, zijn colbertje dichtknopend over de opgezette borst a la Robben. Je zag de bal voor open doel liggen.
"Was ik er misschien bij Sybrand? Mocht ik meespelen van Mark?"
Niks van dat al: één of ander flauw vraagje over ... ik ben het alweer vergeten.
Er is Kunduz-beraad geweest. Eén van de kenmerken van de politieke bullshit: vergelijkingen met wat er op het slagveld gebeurt, op die momenten dat de werkelijkheid iets weerbarstiger blijkt te zijn, als de dames en heren politici helemaal confuus zijn van de abominabele toestand waarin het Vaderland nu weer verkeert.
Er is sprake van een ernstige situatie.
De situatie is zorgwekkend.
Vandaar dat Jolanda Sap opnieuw haar Kunduzmoment mag beleven. Maar ook van haar mag ik niet vernemen hoe die situatie er uit ziet, wat daar precies beangstigend aan is. Wel dat drie procent de oplossing is.
Weet Jolanda Sap wat die drie procent inhoudt?
Ik weet niet of het haar zaak is dat te weten. Ze heeft een financieel specialist tot haar beschikking. Haar business is politiek leiding geven.
Maar één ding weet ik zeker: zet haar aan tafel met twee economen die ieder een verschillende opvatting hebben, en al na één minuut weet zij niet meer waarover het gaat.
Dat is niet erg, maar wat wij moeten beseffen is dit: zij is met een geloof bezig.
En of dat geloof een goede basis is voor politieke wijsheid: ik heb er een hard hoofd in.
Kunnen ze beter weten, die lui van die zorgen over het Vaderland? Ze zouden er in ieder geval genuanceerd mee om moeten kunnen gaan. Er zijn genoeg economen, economen van naam en faam, die Europa waarschuwen dat het op een heilloze weg is. Wie er gelijk heeft of niet is één. Maar een politicus zou moeten weten dat hier het speelveld ligt voor politieke besluitvorming. En een linkse politicus zou evengoed moeten weten dat dat speelveld zowel van zeg maar de boel bij mekaar houen is, evengoed als dat blok beton van de VVD denkt dat het speelveld geheel toebehoort aan het materialistische denken.
Iedereen die een beetje zijn literatuur bijhoudt weet dat lobbygroepen in Amerika inmiddels veel verstandiger bezig zijn dan met het najagen van hun directe doel. Nee, er wordt tegenwoordig veel meer gewerkt aan Manufacturing Common Sense of, zoals Susan George er in HIJACKING AMERICA aan toevoegt: Cultural Hegemony for Beginners. Dat boekje zou op het nachtkastje in hun Haagse appartementen moeten liggen. Het zijn precies die rijken, die grote managers, die uitdelers van Aatjes die het de dames en heren politici al meer dan een decennium influisteren: het is genoeg geweest voor de gewone burger, nu zijn wij weer voor een hele tijd aan de beurt.
En dat is geen bullshit!
En onze kleinkinderen dan? Wat als die verzuipen? Kijk om je heen in Griekenland. Kijk om je heen in Italië. Kijk om je heen Nederland. Zie hoe we onze kinderen al verwend hebben met het liberale beeld van een welvarend land: ze hoeven al bijna niet meer in de file te staan. Ze pakken een trein en zijn in drie uur in Parijs. Voor mij is dat niet het echte criterium. Maar ik kan ook genoeg minder materiele zaken opnoemen waar mijn kinderen al mee mochten beginnen, terwijl ik daarvan in de wieg alleen maar heb mogen dromen. En toen ik belasting begon te betalen zat daar ook een flinke rentepost bij van mijn voorvaderen.
Is dat echt heel erg als je zoveel meekrijgt?
Tuesday, April 24, 2012
Zware belastingen
Op de site van Reflections on a Revolution wordt in een post van Jelle Bruinsma the prominent Dutch newspaper NRC gehekeld vanwege haar berichtgeving over de zelfmoord van de Griek Dimitri Christoulas. In een laatste, handgeschreven notitie die bij hem werd gevonden zegt hij drie dingen over zijn daad:
- hij heeft 35 jaar zelf voor zijn pensioen gespaard en dat is hem nu afgenomen door de huidige tekort schietende Griekse regering (die hij vergelijkt met het Tsolakoglou bewind - een Griekse officier die met de Duitse bezetter collaboreerde en daarom premier mocht spelen)
- hij verkiest dit waardige einde boven een leven van graaien in vuilnisbakken
- hij verwacht dat de huidige jeugd er nog aan zal toekomen dat deze regering als verraders opgehangen zal worden, en verwijst daarbij naar de Italiaan Mussolini en zijn bentgenoten
De berichtgeving in NRC luidt:
In een afscheidsbrief liet de 77-jarige man weten dat de financiële problemen in het land de aanleiding waren voor zijn daad.
Ik deel de verontwaardiging van Jelle Bruinsma als hij schrijft: That is a lie, or at the very least a serious distortion of the last words of Christoulas. De financiële problemen in het land waren voor de Griekse regering, als slaafse volgers van IMF en EU, de aanleiding om de spaarcenten van deze man "te stelen". Los van dat bedoelde journalist elders in het artikel een waardeoordeel uitspreekt over de straffe bezuinigingen die nodig zouden zijn - daar zijn de meningen over verdeeld - verdwijnen de werkelijke motieven van de man in zijn verslag.
Slordigheid of "embedded reporting"?
We zullen het nooit weten. Zulke dingen kan je niet vragen aan een krant, zelfs niet aan een kwaliteitskrant die slijpsteen voor de geest wil zijn.
Maar dat gezegd hebbende is niet hetzelfde als Dimitri Christoulas heilig verklaren. Ik heb grote vraagtekens bij zijn actie, en de daaropvolgende golf van verontwaardiging die naar aanleiding hiervan over de machthebbers is uitgestort.
In de eerste plaats doe ik iets wat niet mag: ik wantrouw de motieven van deze man. Ik weet dat je niet mag oordelen over de beweegredenen van een zelfmoordenaar. Ik zal er dus geen commentaar op geven. Ik beperk me tot de opmerking dat ik persoonlijk niet geloof in een economisch motief voor zelfmoord. Zeker niet op een moment dat, zoals de uitdrukking zegt, iedereen een blauwe hoed heeft omdat de hemel naar beneden is komen vallen.
Echter, tweedens, de holle retoriek van de man, die toch voor het nageslacht is bedoeld - die mag wel aan de kaak worden gesteld.
Zijn regering, in de haaienvijver waarin ze zwemmen onder druk gezet door grotere haaien, collaborateurs noemen; zichzelf in het hoofd schieten op een openbaar plein een waardige dood noemen; de jeugd als het ware oproepen om de zittende regeringsfunctionarissen op te hangen - je zou het een burleske vertoning kunnen noemen, ware het niet dat er werkelijk een dode is gevallen.
Als een zelfmoordenaar een briefje achterlaat dat hij het leven binnen zijn gezin niet meer kon verdragen, staan we paraat om het achterblijvende gezin te overtuigen dat zij geen schuld hebben aan zulk een tragedie.
In USA pleegt een jongen van 18 jaar zelfmoord: zijn gay zijn is openbaar geworden. Zijn roommate, die voor die openbaarmaking direct verantwoordelijk is, wordt schuldig bevonden aan allerlei smerige gedragingen: bias intimidation, invasion of privacy, hate crime. Deze roommate, een jongeman van 20 jaar, dreigt 10 jaar gevangenisstraf te krijgen en, omdat hij Indiër is, na zijn straf uitgezet te worden naar India.
Ik heb geen medelijden met de jongen, maar de straf wordt door iedereen, inclusief gay organisaties, als buitenproportioneel beschouwd, omdat zijn puberale gedrag, zeer representatief voor welke laag van de bevolking dan ook, direct gekoppeld wordt aan wat daarop volgde: de zelfmoord van de 18-jarige. De straf van deze jongeman mag vooral gezien worden als een excuus voor de houding van de Amerikaanse samenleving tegenover gays.
In het geval van Dimitri Christoulas worden de leden van de Griekse regering veroordeeld voor hun schuld aan diens zelfmoord. Maar ook hier geldt: als mensen in vuilnisbakken moeten zoeken om eten, is dat een maatschappelijk probleem.
Lang geleden, ik woonde in Amsterdam, vierden wij met ons gezin Kerst. Er was taart. Maar we hadden al zoveel gegeten dat het overgrote deel van de taart met de andere etensresten in de vuilnisbak dreigde te verdwijnen. Ik wist een betere oplossing. Laat een paar daklozen ook een leuke Kerst hebben, sprak ik. En ik nam de doos met taart onder de arm en plaatste die op zo'n groene bak waarin mensen het onhandige vuil -lege patatzakjes, maar ook plastic zakjes met hondedrollen - kunnen deponeren.
Is dat menslievend? Vast. Maar ik had ook een thermosfles met koffie mee kunnen nemen, of een jonge van Clarijn, en een dakloze kunnen opzoeken om voor enkele minuten een "gezellige Kerst" te beklinken.
Ik heb dat niet gedaan.
Hoe gênant, dacht ik, om een doosje met resttaart aan een dakloze te geven en dan zoiets zeggen als nou, fijne Kerstavond hoor.
Waarom schaamde ik mij?
Veel langer geleden, toen ik een kleine jongen was en nog op een dorp woonde, werd ik door mijn opvoeders op pad gestuurd: ik moest eetbare uien zoeken op de afvalhoop van een commissionair in landbouwproducten. Deze commissionair was tevens de vader van mijn schoolkameraad.
Ik deed wat mij was opgedragen.
Maar ik schaamde me rot.
Vreemde zaak. Volwassenen vroegen mij voedsel te verzamelen. De pot die op tafel kwam leverde een smakelijke hap.
Niemand die zich schaamde om waar het eten vandaan kwam.
Waarom schaamde ik mij?
- hij heeft 35 jaar zelf voor zijn pensioen gespaard en dat is hem nu afgenomen door de huidige tekort schietende Griekse regering (die hij vergelijkt met het Tsolakoglou bewind - een Griekse officier die met de Duitse bezetter collaboreerde en daarom premier mocht spelen)
- hij verkiest dit waardige einde boven een leven van graaien in vuilnisbakken
- hij verwacht dat de huidige jeugd er nog aan zal toekomen dat deze regering als verraders opgehangen zal worden, en verwijst daarbij naar de Italiaan Mussolini en zijn bentgenoten
De berichtgeving in NRC luidt:
In een afscheidsbrief liet de 77-jarige man weten dat de financiële problemen in het land de aanleiding waren voor zijn daad.
Ik deel de verontwaardiging van Jelle Bruinsma als hij schrijft: That is a lie, or at the very least a serious distortion of the last words of Christoulas. De financiële problemen in het land waren voor de Griekse regering, als slaafse volgers van IMF en EU, de aanleiding om de spaarcenten van deze man "te stelen". Los van dat bedoelde journalist elders in het artikel een waardeoordeel uitspreekt over de straffe bezuinigingen die nodig zouden zijn - daar zijn de meningen over verdeeld - verdwijnen de werkelijke motieven van de man in zijn verslag.
Slordigheid of "embedded reporting"?
We zullen het nooit weten. Zulke dingen kan je niet vragen aan een krant, zelfs niet aan een kwaliteitskrant die slijpsteen voor de geest wil zijn.
Maar dat gezegd hebbende is niet hetzelfde als Dimitri Christoulas heilig verklaren. Ik heb grote vraagtekens bij zijn actie, en de daaropvolgende golf van verontwaardiging die naar aanleiding hiervan over de machthebbers is uitgestort.
In de eerste plaats doe ik iets wat niet mag: ik wantrouw de motieven van deze man. Ik weet dat je niet mag oordelen over de beweegredenen van een zelfmoordenaar. Ik zal er dus geen commentaar op geven. Ik beperk me tot de opmerking dat ik persoonlijk niet geloof in een economisch motief voor zelfmoord. Zeker niet op een moment dat, zoals de uitdrukking zegt, iedereen een blauwe hoed heeft omdat de hemel naar beneden is komen vallen.
Echter, tweedens, de holle retoriek van de man, die toch voor het nageslacht is bedoeld - die mag wel aan de kaak worden gesteld.
Zijn regering, in de haaienvijver waarin ze zwemmen onder druk gezet door grotere haaien, collaborateurs noemen; zichzelf in het hoofd schieten op een openbaar plein een waardige dood noemen; de jeugd als het ware oproepen om de zittende regeringsfunctionarissen op te hangen - je zou het een burleske vertoning kunnen noemen, ware het niet dat er werkelijk een dode is gevallen.
Als een zelfmoordenaar een briefje achterlaat dat hij het leven binnen zijn gezin niet meer kon verdragen, staan we paraat om het achterblijvende gezin te overtuigen dat zij geen schuld hebben aan zulk een tragedie.
In USA pleegt een jongen van 18 jaar zelfmoord: zijn gay zijn is openbaar geworden. Zijn roommate, die voor die openbaarmaking direct verantwoordelijk is, wordt schuldig bevonden aan allerlei smerige gedragingen: bias intimidation, invasion of privacy, hate crime. Deze roommate, een jongeman van 20 jaar, dreigt 10 jaar gevangenisstraf te krijgen en, omdat hij Indiër is, na zijn straf uitgezet te worden naar India.
Ik heb geen medelijden met de jongen, maar de straf wordt door iedereen, inclusief gay organisaties, als buitenproportioneel beschouwd, omdat zijn puberale gedrag, zeer representatief voor welke laag van de bevolking dan ook, direct gekoppeld wordt aan wat daarop volgde: de zelfmoord van de 18-jarige. De straf van deze jongeman mag vooral gezien worden als een excuus voor de houding van de Amerikaanse samenleving tegenover gays.
In het geval van Dimitri Christoulas worden de leden van de Griekse regering veroordeeld voor hun schuld aan diens zelfmoord. Maar ook hier geldt: als mensen in vuilnisbakken moeten zoeken om eten, is dat een maatschappelijk probleem.
Lang geleden, ik woonde in Amsterdam, vierden wij met ons gezin Kerst. Er was taart. Maar we hadden al zoveel gegeten dat het overgrote deel van de taart met de andere etensresten in de vuilnisbak dreigde te verdwijnen. Ik wist een betere oplossing. Laat een paar daklozen ook een leuke Kerst hebben, sprak ik. En ik nam de doos met taart onder de arm en plaatste die op zo'n groene bak waarin mensen het onhandige vuil -lege patatzakjes, maar ook plastic zakjes met hondedrollen - kunnen deponeren.
Is dat menslievend? Vast. Maar ik had ook een thermosfles met koffie mee kunnen nemen, of een jonge van Clarijn, en een dakloze kunnen opzoeken om voor enkele minuten een "gezellige Kerst" te beklinken.
Ik heb dat niet gedaan.
Hoe gênant, dacht ik, om een doosje met resttaart aan een dakloze te geven en dan zoiets zeggen als nou, fijne Kerstavond hoor.
Waarom schaamde ik mij?
Veel langer geleden, toen ik een kleine jongen was en nog op een dorp woonde, werd ik door mijn opvoeders op pad gestuurd: ik moest eetbare uien zoeken op de afvalhoop van een commissionair in landbouwproducten. Deze commissionair was tevens de vader van mijn schoolkameraad.
Ik deed wat mij was opgedragen.
Maar ik schaamde me rot.
Vreemde zaak. Volwassenen vroegen mij voedsel te verzamelen. De pot die op tafel kwam leverde een smakelijke hap.
Niemand die zich schaamde om waar het eten vandaan kwam.
Waarom schaamde ik mij?
Monday, April 23, 2012
Geert Brill of Paul Wilders?
Paul Brill schrijft in de Volkskrant (21/04/2012) over de verkiezingen in Frankrijk. Over de voorsprong van Hollande op Sarkozy, die er wel eens voor zou kunnen zorgen dat
Na een lange reeks van electorale nederlagen in Europa zou links weer eens zegevieren, en nog wel in het op één na belangrijkste land van de Europese Unie.
Na ons (?) herinnerd te hebben aan de mooie praatjes van Mitterrand en de desillusies die daarvan het gevolg waren ... je zou ook over de desillusies van het Obama-tijdperk kunnen schrijven, maar dat doet Brill niet omdat hij, geloof ik, wel in Obama gelooft ... die desillusies dus van een presidentieel tijdperk, en nadat hij geconstateerd heeft dat de marges voor nationaal economisch beleid smal zijn, waardoor Hollande's socialistische plannen toch tamelijk uitzinnig zijn zegt hij:
Sommigen zeggen sussend: de soep zal niet zo heet worden gegeten als ze wordt opgediend. Laten we het hopen - maar zou het niet veel beter zijn als de soep minder heet wordt opgediend en verantwoordelijke politici nuchter aangeven wat Frankrijk zich anno 2012 wel en niet kan permitteren? Want een nieuwe, grote desillusie klopt nu al op de deur. Een desillusie die maakt dat het vertrouwen in het democratisch proces nog verder daalt.
Ofwel 1) de linkse Hollande is geen verantwoordelijke politicus.
Ofwel 2) het wantrouwen in de democratie komt voort uit linkse desillusies!
Ik vermoedde het al langer, maar nu weet ik het zeker: onze Paul is in den Geert.*)
*) Met dank aan Ko "de Post" - postbode te Colijnsplaat - die bij het bijbellezen de klanken van de "g" en de "h" nog wel eens verwisselde en dan sprak van Hod den Geer.
Na een lange reeks van electorale nederlagen in Europa zou links weer eens zegevieren, en nog wel in het op één na belangrijkste land van de Europese Unie.
Na ons (?) herinnerd te hebben aan de mooie praatjes van Mitterrand en de desillusies die daarvan het gevolg waren ... je zou ook over de desillusies van het Obama-tijdperk kunnen schrijven, maar dat doet Brill niet omdat hij, geloof ik, wel in Obama gelooft ... die desillusies dus van een presidentieel tijdperk, en nadat hij geconstateerd heeft dat de marges voor nationaal economisch beleid smal zijn, waardoor Hollande's socialistische plannen toch tamelijk uitzinnig zijn zegt hij:
Sommigen zeggen sussend: de soep zal niet zo heet worden gegeten als ze wordt opgediend. Laten we het hopen - maar zou het niet veel beter zijn als de soep minder heet wordt opgediend en verantwoordelijke politici nuchter aangeven wat Frankrijk zich anno 2012 wel en niet kan permitteren? Want een nieuwe, grote desillusie klopt nu al op de deur. Een desillusie die maakt dat het vertrouwen in het democratisch proces nog verder daalt.
Ofwel 1) de linkse Hollande is geen verantwoordelijke politicus.
Ofwel 2) het wantrouwen in de democratie komt voort uit linkse desillusies!
Ik vermoedde het al langer, maar nu weet ik het zeker: onze Paul is in den Geert.*)
*) Met dank aan Ko "de Post" - postbode te Colijnsplaat - die bij het bijbellezen de klanken van de "g" en de "h" nog wel eens verwisselde en dan sprak van Hod den Geer.
Tuesday, May 31, 2011
PRESUMPTION OF HYPOCRISY
Via een Amerikaanse site wordt ons gevraagd of we iets te melden hebben over "my tiny hypocrisy" about coming to terms with our own little moral inconsistencies ... your stories about grappling with your own small ethical contradictions.
Omdat dit ook de tijd is van de direkteur IMF en het kamermeisje, én van die dominee, tevens parlementslid uit Kansas, die vindt dat vrouwen voorzorgsmaatregelen kunnen nemen voor het geval zij wegens verkrachting zwanger raken, zodat we het niet over abortus hoeven te hebben - you see, I have a spare tire on my car (sic), én omdat dit ook zijn de tijd en tijden en een halve tijd van de daadwerkelijke verkrachting van de rechten van een heel volk, heb ik de volgende bijdrage geleverd.
presumption of hypocrisy
I will not speak of my tiny layer(s) of hypocrisy in the past. No, I will foretell that in the near future I will have to come to terms with not so little moral inconsistencies. I will also predict that the participants of this open call, be it the bloggers or their readers, will find themself grappling with not that small ethical contradictions.
Not so long ago a not so famous lady, a room maid in a hotel USA, has accused a very famous man, director of a global political institution, of having her raped. The man has denied. From the moment this was breaking news the story is troubled by the fact that we've got a lot information of secondary business and that we have no information whatsoever on the objective facts.
There are three possibilities:
- the man is guilty
- there was misunderstanding between the two about his meanings and her consent
- it was a setup to get rid of a man who was, in terms of global affairs, a pain in the ass to some other important men
The man is already convicted - he is a beast. Although this is not the hypocrisy I am speaking of, it is important to signal this fact because it has set the conditions for the outcome of the process.
I have done some homework.
First, among the media and the professional bloggers around (whatever weight the adjective "professional" may carry in these matters) I have not found a single text without a (slight) presumption of guiltiness.
Worse, some men, also famous, have written in support of the integrity of the alleged suspect. Among them Bernard-Henri Lévy. Now, that man is a beast too!
I see only two possible outcomes, because I rule out a few things to happen
- the prosecutor will rest his case
- the defendant will plead guilty
- the defendant will collapse during the trial sessions
- the jury will return from her room to tell the judge that it is not possible to say who is right
So one of the two
- the jury returns from her considerations and tell us that the defendant is not guilty
- the chairman of the jury will stand up in court and tell us the verdict: guilty
Now, as we know, our dear Emily Holleman, introducing this open call in her essay on her being vegetarian and her love for fine leather, has exposed her tiny layer of hypocrisy, to hide for us her more serious layers of hypocrisy
- the thick layer of "is it OK for a vegetarian to ride on the back of a horse"
- and what about the even thicker layer of this: the majority of people think that it is righteous to own animals for their products, and their meat (a) vegetarian people think they are entitled to their opinion that this is wrong (b) a vegetarian lecturing meat consumers, feels also entitled to deny other people the right to their own opinion (c)
Everyone may think about the case DSK as he or she likes. But it could be interesting, after the verdict is spoken, to observe the participants of this open call, when they start examining their conscience, their second thoughts about what happened, to see their mind processing - what "little" moral inconsistencies they will have to come to terms with.
As far as I am concerned, I am sure that I will have a problem, whatever the verdict may be, but especially when the verdict has to be guilty (as I expect it will be). I do not have a problem with the fact that I will believe that the USA System of Justice not has functioned very well in these matters. Neither will I have problems with the fact that I do not agree with the judgment of the majority of the people USA, that I do not accept their competence. That is a normal position to me, to disagree with “normal” people.
I do not like powerful men. I do not like official points of view. I do not like spokesmen. I do know that the truth is always somewhere in the middle.
And still, I am sure that I will find myself not easily grappling with no small ethical contradictions regarding two different and at the same time quite equal positions: Israel/Palestine and Strauss-Kahn/the room maid (her name is not known by me).
- I will not believe that justice has done in the case of DSK
- I know for sure that the Palestinian people are victim and that Israel is guilty
In both cases the information I have is about the same: the same lot of relevant data, proportional to the available amount of data, while my competences are limited when it comes to distinguish the quality of the data.
My not so tiny hypocrisy for the days to come!
Omdat dit ook de tijd is van de direkteur IMF en het kamermeisje, én van die dominee, tevens parlementslid uit Kansas, die vindt dat vrouwen voorzorgsmaatregelen kunnen nemen voor het geval zij wegens verkrachting zwanger raken, zodat we het niet over abortus hoeven te hebben - you see, I have a spare tire on my car (sic), én omdat dit ook zijn de tijd en tijden en een halve tijd van de daadwerkelijke verkrachting van de rechten van een heel volk, heb ik de volgende bijdrage geleverd.
presumption of hypocrisy
I will not speak of my tiny layer(s) of hypocrisy in the past. No, I will foretell that in the near future I will have to come to terms with not so little moral inconsistencies. I will also predict that the participants of this open call, be it the bloggers or their readers, will find themself grappling with not that small ethical contradictions.
Not so long ago a not so famous lady, a room maid in a hotel USA, has accused a very famous man, director of a global political institution, of having her raped. The man has denied. From the moment this was breaking news the story is troubled by the fact that we've got a lot information of secondary business and that we have no information whatsoever on the objective facts.
There are three possibilities:
- the man is guilty
- there was misunderstanding between the two about his meanings and her consent
- it was a setup to get rid of a man who was, in terms of global affairs, a pain in the ass to some other important men
The man is already convicted - he is a beast. Although this is not the hypocrisy I am speaking of, it is important to signal this fact because it has set the conditions for the outcome of the process.
I have done some homework.
First, among the media and the professional bloggers around (whatever weight the adjective "professional" may carry in these matters) I have not found a single text without a (slight) presumption of guiltiness.
Worse, some men, also famous, have written in support of the integrity of the alleged suspect. Among them Bernard-Henri Lévy. Now, that man is a beast too!
I see only two possible outcomes, because I rule out a few things to happen
- the prosecutor will rest his case
- the defendant will plead guilty
- the defendant will collapse during the trial sessions
- the jury will return from her room to tell the judge that it is not possible to say who is right
So one of the two
- the jury returns from her considerations and tell us that the defendant is not guilty
- the chairman of the jury will stand up in court and tell us the verdict: guilty
Now, as we know, our dear Emily Holleman, introducing this open call in her essay on her being vegetarian and her love for fine leather, has exposed her tiny layer of hypocrisy, to hide for us her more serious layers of hypocrisy
- the thick layer of "is it OK for a vegetarian to ride on the back of a horse"
- and what about the even thicker layer of this: the majority of people think that it is righteous to own animals for their products, and their meat (a) vegetarian people think they are entitled to their opinion that this is wrong (b) a vegetarian lecturing meat consumers, feels also entitled to deny other people the right to their own opinion (c)
Everyone may think about the case DSK as he or she likes. But it could be interesting, after the verdict is spoken, to observe the participants of this open call, when they start examining their conscience, their second thoughts about what happened, to see their mind processing - what "little" moral inconsistencies they will have to come to terms with.
As far as I am concerned, I am sure that I will have a problem, whatever the verdict may be, but especially when the verdict has to be guilty (as I expect it will be). I do not have a problem with the fact that I will believe that the USA System of Justice not has functioned very well in these matters. Neither will I have problems with the fact that I do not agree with the judgment of the majority of the people USA, that I do not accept their competence. That is a normal position to me, to disagree with “normal” people.
I do not like powerful men. I do not like official points of view. I do not like spokesmen. I do know that the truth is always somewhere in the middle.
And still, I am sure that I will find myself not easily grappling with no small ethical contradictions regarding two different and at the same time quite equal positions: Israel/Palestine and Strauss-Kahn/the room maid (her name is not known by me).
- I will not believe that justice has done in the case of DSK
- I know for sure that the Palestinian people are victim and that Israel is guilty
In both cases the information I have is about the same: the same lot of relevant data, proportional to the available amount of data, while my competences are limited when it comes to distinguish the quality of the data.
My not so tiny hypocrisy for the days to come!
Thursday, May 5, 2011
FILMROLLETJES EN FOTOOTJES ...
... en private Bradley Manning die nog steeds zonder vorm van proces zit opgesloten in zijn cel. *)
In NL waren we, als onderdeel van het gelazer rondom Srebrenica, filmrolletjes kwijtgeraakt. Iets fout gegaan bij het ontwikkelingsproces.
In Pakistan wordt bij een actie Osama Bin Laden gedood. Een uiterst gecontroleerde actie: geheim, een beperkt aantal mensen van de elite van de elite, op basis van kneed-to-know. We horen dat Obama niet wil dat we de foto's zien. En we moeten ook weten dat dat is omdat hem dat is afgeraden door zijn ministers Gates en Clinton.
Osama Bin Laden wordt in zee gedumpt.
Maar niet al een paar uurtjes na deze actie: foto's op het internet! Iemand "heeft gelekt".
Wat denkt U nou precies dat hier gebeurt?
Kunt U zelfstandig nadenken? Heeft U een goede neus?
Ze zeggen wel eens dat democratie het minst slechte is van alle mogelijke regeersystemen.
Ik weet niet of dat waar is.
Ik weet niet of dat waar moet zijn.
Wat ik ook niet weet is wat er precies stinkt aan dit hele gebeuren. Maar dat het aan alle kanten stinkt - dat is duidelijk.
En wat stinkt er vooral?
Er zijn nogal wat window dressers die de behoefte hebben om aan het volk te suggereren dat we in een democratie leven: het minst slechte onder de mogelijke regeersystemen.
Wel, als er één ding heel erg duidelijk is, dan is het dit wel: de democratie verspreidt een geurtje meneer, niet mis hoor. En van alle kanten!
*) Bent U ook benieuwd of degene die gelekt heeft in z'n nakie in een cel zal worden opgesloten?
PS Waar nog geen fotootjes van op Internet zijn verschenen is van een vermoorde Gaddafi. Dat komt omdat we heel democratisch, als NATO, hebben afgesproken dat het om het beschermen van onschuldige burgers gaat. Niet om het ruimen van Gaddafi.
In NL waren we, als onderdeel van het gelazer rondom Srebrenica, filmrolletjes kwijtgeraakt. Iets fout gegaan bij het ontwikkelingsproces.
In Pakistan wordt bij een actie Osama Bin Laden gedood. Een uiterst gecontroleerde actie: geheim, een beperkt aantal mensen van de elite van de elite, op basis van kneed-to-know. We horen dat Obama niet wil dat we de foto's zien. En we moeten ook weten dat dat is omdat hem dat is afgeraden door zijn ministers Gates en Clinton.
Osama Bin Laden wordt in zee gedumpt.
Maar niet al een paar uurtjes na deze actie: foto's op het internet! Iemand "heeft gelekt".
Wat denkt U nou precies dat hier gebeurt?
Kunt U zelfstandig nadenken? Heeft U een goede neus?
Ze zeggen wel eens dat democratie het minst slechte is van alle mogelijke regeersystemen.
Ik weet niet of dat waar is.
Ik weet niet of dat waar moet zijn.
Wat ik ook niet weet is wat er precies stinkt aan dit hele gebeuren. Maar dat het aan alle kanten stinkt - dat is duidelijk.
En wat stinkt er vooral?
Er zijn nogal wat window dressers die de behoefte hebben om aan het volk te suggereren dat we in een democratie leven: het minst slechte onder de mogelijke regeersystemen.
Wel, als er één ding heel erg duidelijk is, dan is het dit wel: de democratie verspreidt een geurtje meneer, niet mis hoor. En van alle kanten!
*) Bent U ook benieuwd of degene die gelekt heeft in z'n nakie in een cel zal worden opgesloten?
PS Waar nog geen fotootjes van op Internet zijn verschenen is van een vermoorde Gaddafi. Dat komt omdat we heel democratisch, als NATO, hebben afgesproken dat het om het beschermen van onschuldige burgers gaat. Niet om het ruimen van Gaddafi.
Tuesday, May 3, 2011
het jaar 2001 na OBL
NB dit is een illustratie bij HET GROTE VERTIJDEN zoals door mij, als denksysteempje beschreven
look here for: HET GROTE VERTIJDEN
Hoe lang zal het nog duren voordat iemand het boek zal schrijven dat begint met de woorden Since many have undertaken to set down an orderly account of the events that have been fulfilled among us ... of waarvan het tweede hoofdstuk, in een andere vertaling, zal beginnen met In die dagen werd een bevel uitgevaardigd door ...
Osama Bin Laden is gedood.
Of vermoord, afhankelijk van hoe je het bekijkt.
Veel vragen buitelen door mijn hoofd. Zijn er die moeten rouwen om zijn dood? Moeten we rouwig zijn omdat het zo gegaan is?
En wat zijn belangrijke vragen?
De vraag naar rechtmatigheid of de vraag naar rechtvaardigheid?
Is aan onschuldig vergoten bloed genoegdoening verschaft, of kan er zoveel bloed aan je handen kleven dat ze niet meer in onschuld schoon te wassen zijn?
Eén ding is zeker. Een Arabische lyricus zal nooit het lot hoeven te bezingen van Osama Bin Laden zoals de Ierse rebel Brendan Behan de zo valse dood van een andere Ierse rebel Michael Collins bezong
Ah, cure the times and sad the loss my heart to crucify,
That an Irish son with a rebel gun shot down my Laughing Boy.
Oh had he died by Pearse's side or in the GPO,
Killed by an English bullet from the rifle of the foe,
En dat de Amerikanen een grote fout gemaakt hebben door zijn lijk in zee te dumpen is nog zo'n waarheid als een koe. Ze hadden hem gevankelijk weg moeten voeren, doen berechten door een Mohammedaanse Hoge Raad, om daarna zelf, als vleesgeworden wreker van al het wereldse onrecht, het vonnis te voltrekken - in de veilige zekerheid dat zijn bloed zou komen over alle Moslims en al hun kinderen tot in het vierde geslacht - om hem daarna in een zwaar bewaakt graf te stoppen, zodat niemand, maar dan ook niemand, later zou kunnen vertellen ...
Oh jee, waar doet me dat aan denken?
Het maakt natuurlijk geen moer uit hoe je het doet! Het grote vertijden is nu al begonnen. Nu al hebben we de geschiedenis niet meer in de hand.
En de Amerikanen, de Amerikaanse regering is er mee begonnen. In haar eerste berichten heette het dat Osama schietend ten onder is gegaan. De westerse news oulets, zeg maar de dienaren van de Amerikaanse regering, hebben het in grote koppen gretig gepubliceerd. Latere officiële versies spreken van een ongewapende Bin Laden - maar nu zijn het kleine lettertjes geworden. Obama zei het: America can do whatever we set our mind to. Inderdaad, zelfs de mindsetting van haar brave citizens en van de nette en oppassende citizens van al haar vrienden.
Het dumpen van een lijk in zee is daartoe een methode, die zijn nut al vele malen bewezen heeft, duidelijk niet alleen onder criminelen en misdadige regimes.
Ik heb hem al eerder geciteerd, Carlo Levi, die zijn boek Christo si è fermato a Eboli zo fraai begint met een karakteristiek van wat geschiedenis is. Nog maar eens daaruit: ... chiuso in una stanza, e in un mondo chiuso, mi è grato riandare con la memoria a quell'altro mondo, serrato nel dolore e negli usi, negato alla Storia e allo Stato, eternamente paziente ... *)
En ik sluit mij even op in wat ik mijn Nachjenseitszeit noem, de tijd die voor mij nooit geschiedenis zal worden.
Hoe lang zal het nog duren voordat emmaüsgangers zullen vertellen dat deze man opgestaan is, dat ze hem op de weg hebben gezien, en dat hij met hen is meegegaan naar hun huis, en met hen het brood heeft gebroken ...
Hoe lang zal het nog duren voor een Amerikaanse President Washington in de fik zal steken, en zal zeggen dat ...
En wellicht dat over zo'n driehonderd jaar een nieuwe geloofsbelijdenis van Nicea - nou ja, die van Mekka, of welke andere door het Westen als onzalige broedplaats beschouwde plek - het licht zal zien.
Jammer dat ik, liefhebber van grootse en sobere muziekdrama's, niet mag meemaken dat anderhalf millennium later een prachtig oratorium gecomponeerd zal worden over het Lijden en Sterven van Onze Osama Bin Laden, dat na een honderdjarig vertoeven in de vergetelheid door een andere componist herontdekt zal worden, om weer een paar honderd jaar later nog eens afgestoft te worden door een nieuwe lichting musicologen/uitvoerders.
't Kan natuurlijk ook morgen, of overmorgen gebeuren. Nou ja, ik zal het niet meer meemaken. Maar dat het gaat gebeuren kan ik geloven, mag ik geloven - met het geloof van de westerse bijbel: het bewijs van de dingen die men niet ziet en de zekerheid van de dingen die men niet weet.
Dus, hoe hoe lang zal het daarna nog duren voordat in Noord Amerika geïndoctrineerde jongeren zich op zullen maken om vanuit het Westen af te reizen naar de Verenigde Staten van Zuid Azië, om daar een symbool van hun grootsheid en hun vooruitgang, één van de heilige kalveren van de Oosterse beschaving, met de grond gelijk te maken, in die zelfmoordactie het bloed van een massa onschuldige mensen vergietend?
*) … opgesloten in een kamer, in een afgesloten wereld, betreed ik, dankbaar, in gedachten die andere wereld, gevangen in haar leed en in haar gewoonten, ontkend door de geschiedenis en door de staat, oneindig geduldig …
look here for: HET GROTE VERTIJDEN
Hoe lang zal het nog duren voordat iemand het boek zal schrijven dat begint met de woorden Since many have undertaken to set down an orderly account of the events that have been fulfilled among us ... of waarvan het tweede hoofdstuk, in een andere vertaling, zal beginnen met In die dagen werd een bevel uitgevaardigd door ...
Osama Bin Laden is gedood.
Of vermoord, afhankelijk van hoe je het bekijkt.
Veel vragen buitelen door mijn hoofd. Zijn er die moeten rouwen om zijn dood? Moeten we rouwig zijn omdat het zo gegaan is?
En wat zijn belangrijke vragen?
De vraag naar rechtmatigheid of de vraag naar rechtvaardigheid?
Is aan onschuldig vergoten bloed genoegdoening verschaft, of kan er zoveel bloed aan je handen kleven dat ze niet meer in onschuld schoon te wassen zijn?
Eén ding is zeker. Een Arabische lyricus zal nooit het lot hoeven te bezingen van Osama Bin Laden zoals de Ierse rebel Brendan Behan de zo valse dood van een andere Ierse rebel Michael Collins bezong
Ah, cure the times and sad the loss my heart to crucify,
That an Irish son with a rebel gun shot down my Laughing Boy.
Oh had he died by Pearse's side or in the GPO,
Killed by an English bullet from the rifle of the foe,
En dat de Amerikanen een grote fout gemaakt hebben door zijn lijk in zee te dumpen is nog zo'n waarheid als een koe. Ze hadden hem gevankelijk weg moeten voeren, doen berechten door een Mohammedaanse Hoge Raad, om daarna zelf, als vleesgeworden wreker van al het wereldse onrecht, het vonnis te voltrekken - in de veilige zekerheid dat zijn bloed zou komen over alle Moslims en al hun kinderen tot in het vierde geslacht - om hem daarna in een zwaar bewaakt graf te stoppen, zodat niemand, maar dan ook niemand, later zou kunnen vertellen ...
Oh jee, waar doet me dat aan denken?
Het maakt natuurlijk geen moer uit hoe je het doet! Het grote vertijden is nu al begonnen. Nu al hebben we de geschiedenis niet meer in de hand.
En de Amerikanen, de Amerikaanse regering is er mee begonnen. In haar eerste berichten heette het dat Osama schietend ten onder is gegaan. De westerse news oulets, zeg maar de dienaren van de Amerikaanse regering, hebben het in grote koppen gretig gepubliceerd. Latere officiële versies spreken van een ongewapende Bin Laden - maar nu zijn het kleine lettertjes geworden. Obama zei het: America can do whatever we set our mind to. Inderdaad, zelfs de mindsetting van haar brave citizens en van de nette en oppassende citizens van al haar vrienden.
Het dumpen van een lijk in zee is daartoe een methode, die zijn nut al vele malen bewezen heeft, duidelijk niet alleen onder criminelen en misdadige regimes.
Ik heb hem al eerder geciteerd, Carlo Levi, die zijn boek Christo si è fermato a Eboli zo fraai begint met een karakteristiek van wat geschiedenis is. Nog maar eens daaruit: ... chiuso in una stanza, e in un mondo chiuso, mi è grato riandare con la memoria a quell'altro mondo, serrato nel dolore e negli usi, negato alla Storia e allo Stato, eternamente paziente ... *)
En ik sluit mij even op in wat ik mijn Nachjenseitszeit noem, de tijd die voor mij nooit geschiedenis zal worden.
Hoe lang zal het nog duren voordat emmaüsgangers zullen vertellen dat deze man opgestaan is, dat ze hem op de weg hebben gezien, en dat hij met hen is meegegaan naar hun huis, en met hen het brood heeft gebroken ...
Hoe lang zal het nog duren voor een Amerikaanse President Washington in de fik zal steken, en zal zeggen dat ...
En wellicht dat over zo'n driehonderd jaar een nieuwe geloofsbelijdenis van Nicea - nou ja, die van Mekka, of welke andere door het Westen als onzalige broedplaats beschouwde plek - het licht zal zien.
Jammer dat ik, liefhebber van grootse en sobere muziekdrama's, niet mag meemaken dat anderhalf millennium later een prachtig oratorium gecomponeerd zal worden over het Lijden en Sterven van Onze Osama Bin Laden, dat na een honderdjarig vertoeven in de vergetelheid door een andere componist herontdekt zal worden, om weer een paar honderd jaar later nog eens afgestoft te worden door een nieuwe lichting musicologen/uitvoerders.
't Kan natuurlijk ook morgen, of overmorgen gebeuren. Nou ja, ik zal het niet meer meemaken. Maar dat het gaat gebeuren kan ik geloven, mag ik geloven - met het geloof van de westerse bijbel: het bewijs van de dingen die men niet ziet en de zekerheid van de dingen die men niet weet.
Dus, hoe hoe lang zal het daarna nog duren voordat in Noord Amerika geïndoctrineerde jongeren zich op zullen maken om vanuit het Westen af te reizen naar de Verenigde Staten van Zuid Azië, om daar een symbool van hun grootsheid en hun vooruitgang, één van de heilige kalveren van de Oosterse beschaving, met de grond gelijk te maken, in die zelfmoordactie het bloed van een massa onschuldige mensen vergietend?
*) … opgesloten in een kamer, in een afgesloten wereld, betreed ik, dankbaar, in gedachten die andere wereld, gevangen in haar leed en in haar gewoonten, ontkend door de geschiedenis en door de staat, oneindig geduldig …
Subscribe to:
Posts (Atom)